Κυριακή 12 Αυγούστου 2012

Μαύρες σκιές...


Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Βρίσκονται κυριολεκτικά σε κάθε γωνία, σε κάθε λέξη, σε κάθε ανάσα. Η ευθύνη που αναλαμβάνει κάποιος απέναντι στον εαυτό του κάθε φορά που πρέπει να κάνει μια επιλογή είναι τεράστια. Αυτή την ευθύνη καθώς και τις συνέπειες της, δε μπορεί να την αντιληφθεί τη στιγμή εκείνη παρα μόνο αρκετό καιρό μετά, όταν θα είναι πλέον ώριμος και κατασταλαγμένος. Μπορεί να χάσουμε τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή μας λόγω λάνθασμένων επιλογών οι οποίες τη στιγμή που έγιναν φάνταζαν ως οι πιο σωστές, οι πιο ‘λογικές’.

Ο ορίζοντας αρχίζει να σκοτεινιάζει όταν αποδεικνύεται οτι μια επιλογή που έγινε σε κάποια δεδομένη στιγμή ήταν τελικά λάθος. Ακόμα χειρότερα είναι όταν δεν είμαστε σίγουροι για το αν η επιλογή ήταν η σωστή. Γιατί τότε, η ερώτηση ‘Τι θα γινόταν αν...;’ παίρνει κυριολεκτικά σάρκα και οστά και ψιθυρίζει στο αυτί σου σε ανύποπτο χρόνο. Σα μια αόρατη σκιά που σε ακολουθάει παντού κάνοντας αισθητή τη παρουσία της εκεί που δε το περιμένεις.

Ο χαρακτήρας που διαμορφώνει ένας άνθρωπος μέσα στα χρόνια καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις συναναστροφές του και τις εμπειρίες του, οι οποίες με τη σειρά τους καθορίζονται από τις επιλογές του. Εμείς επιλέγουμε τους φίλους μας, τους συντρόφους μας, τη πορεία που θα πάρει η ζωή μας και κατ’επέκταση αυτές οι ίδιες οι επιλογές μας πλάθουν και καθορίζουν το ποιοι είμαστε πραγματικά. Κανείς δε μπορεί να πει στα σίγουρα αν μια επιλογή που κάνουμε κάποτε θα είναι εν τέλει και η καλύτερη για εμάς. Απλά τη κάνουμε σχεδόν στα τυφλά, βασιζόμενοι στο ένστικτο και τη τύχη. Όταν μετά από καιρό τα πάντα μέσα μας κατασταλάζουν και αναρωτιόμαστε για την ορθότητα της επιλογής μας, τότε εμφανίζονται οι σκιές, που ψιθυρίζοντάς μας χρησιμοποιώντας τη φωνή της συνείδησης, μας γεμίζουν αμφιβολίες, φόβο για το μέλλον, ακόμα και πόνο για κάτι που ποτέ δε μάθαμε το πως θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί αν στο παρελθόν είχαμε κάνει μια εναλλακτική επιλογή.

Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Το να μετανιώνεις για μια επιλογή που έκανες κάποτε είναι δίκοπο μαχαίρι. Το παρελθόν είναι αυτό που είναι και δεν είναι δυνατό να αλλάξει. Από την άλλη όμως, αυτές οι εμπειρίες και τα λάθη είναι που σε βοηθάνε να στήσεις το μέλλον σου όπως εσύ επιθυμείς. Γιατί ότι δε σε σκοτώνει, απλά σε κάνει πιο δυνατό. Κάποια στιγμή διαύγειας και καθαρού μυαλού, συνειδητοποιείς πως αν δεν είχες κάνει τη συγκεκριμένη επιλογή, είτε αυτή ήταν καλή είτε κακή, δε θα ήσουν αυτός που είσαι σήμερα. Γιατι είτε το θέλουμε είτε οχι, οι επιλογές καθορίζουν αυτό που είμαστε και αυτούς που έχουμε δίπλα μας. Και είμαι σίγουρος πως, αν μπορούσε να γυρίσει ο χρόνος πίσω, θα επιλέγαμε ξανά τους ίδιους δρόμους.

Το πήρα απόφαση. Απόψε θα ανάψω το φως και θα διώξω τις σκιές. Ξέρω οτι δε θα είναι για πάντα. Ας είναι. Ίσως την επόμενη φορά που θα επιστρέψουν να έχω μάθει να ζω με αυτές.

Τετάρτη 1 Αυγούστου 2012

Περι ελευθερίας...


Έχετε ποτέ αναρωτηθεί το πόσο ελεύθεροι είμαστε;

Υπάρχουν πολλές μορφές ελευθερίας. Σε μια εποχή οπου θεωρητικά η ελευθερία είναι αναφαίρετο δικαίωμά όλων μας, έχοντας κερδηθεί με αιματηρούς αγώνες ανά την ιστορία, δυστυχώς είμαστε λιγότερο ελεύθεροι από ποτέ.

Η χειρότερη μορφή περιορισμού της ελευθερίας στις μέρες μας έχει ψυχολογικές προεκτάσεις. Ακόμα χειρότερα είναι όταν εμείς οι ίδιοι επιβάλλουμε στον εαυτό μας περιορισμούς, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα. Γιατί όμως; Ίσως γιατί νομίζουμε οτι έτσι θα είμαστε ευτυχισμένοι...είμαστε όμως; Είναι ευτυχισμένος αυτός που προσπαθεί να αλλάξει τον εαυτό του μόνο και μόνο για να γίνει αποδεκτός από κάποιον άλλο; Και για ποιο λόγο κάποιος μπορεί να αισθάνεται μη αποδεκτός; Ίσως λόγω επιθυμίας ένταξής του σε ένα κοινωνικό σύνολο, ίσως λόγω του (ενδεχομένως ερωτικού) ενδιαφέροντός του για κάποιο πρόσωπο, ίσως απλά και μόνο λόγω της ανάγκης να αισθανθεί οτι ανήκει κάπου. Μήπως όμως έχει έρθει η ώρα να καταλάβουμε οτι η σύγχρονη νοοτροπία μας βάζει υποσυνείδητα σε περιορισμούς αναγκάζοντάς μας με τη σειρά μας να αυτοπεριοριζόμαστε οδηγούμενοι έτσι σε ένα φαύλο κύκλο; Κανένας δεν έχει υποχρέωση να αποδείξει τίποτα σε κανέναν παρά μόνο στον ίδιο του τον εαυτό. Φυσικά όσα αναφέρονται παραπάνω ως παραδείγματα δεν είναι σε καμια περίπτωση κατακριτέα, απλά δε πρέπει ποτέ να ξεχνάμε οτι κάποιος που προσπαθεί μονο για τους άλλους παραγκωνίζοντας τον εαυτό του νομίζοντας πως έτσι θα βρει το κλειδί για την ευτυχία δεν είναι ευτυχισμένος. Είναι φυλακισμένος.

Οι συναισθηματικοί και ευαίσθητοι άνθρωποι είναι από τους περισσότερο ψυχολογικά καταπιεσμένους ανθρώπους της σημερινής εποχής. Σα να ζούνε μόνιμα έγκλειστοι σε μια φυλακή με αόρατα κάγκελα. Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι η λογική τους, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη ‘ψυχρή’ και ‘απάνθρωπη’ λογική που έχει υιοθετήσει η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Επίσης, όπως προαναφέρθηκε, καθένας από εμάς έχει την έμφυτη ανάγκη να αισθάνεται οτι ανήκει κάπου. Ως εκ τούτου λοιπόν, άνθρωποι που εκ φύσεως τείνουν να σκέφτονται συναισθηματικά, θέτουν όρια στον εαυτό τους για να αποφύγουν πιθανή περιθωριοποίηση ή απογοήτευση και εν τέλει καταλήγουν να προσποιούνται παίζοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους στο λεγόμενο ‘θέατρο του παραλόγου’, βρισκόμενοι συνεχώς αντιμέτωποι με αδιέξοδες καταστάσεις που οδηγούν σε καταθλίψεις και ψυχολογικά κενά. Δεν είναι να απορεί κάποιος λοιπόν για ποιο λόγο οι σχέσεις στην εποχή μας αποτυγχάνουν συνεχώς...πόσο καιρό θα ανέξει κάποιος να προσποιείται οτι είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είναι μόνο και μόνο για να αισθανθεί αποδοχή; Ίσως για κάποιες μέρες, εβδομάδες, ίσως και χρόνια. Σίγουρα όμως οχι για μια ολόκληρη ζωή. Και αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα αυτοπεριορισμού που αντιμετωπίζουμε καθημερινά...σκεφτείτε το. Η επιλογή είναι πάντα δική μας.

Είμαστε όσο ελεύθεροι θέλουμε να αισθανόμαστε.

Κυριακή 15 Ιουλίου 2012

Εσύ ποιά όψη των πραγμάτων προτιμάς;


Όπως συμβαίνει με τις δυο όψεις ενός νομίσματος, έτσι υπάρχουν πάντα δύο όψεις σε οτιδήποτε συναντάμε. Ισορροπία. Το καλό δε μπορεί να υπάρξει χωρίς το κακό. Η χαρά αντισταθμίζεται από τη λύπη. Για κάθετι θετικό υπάρχει και ένα αρνητικό. Η οπτική γωνία του παρατηρητή είναι αυτή που ορίζει την ουσία μιας κατάστασης η ενός γεγονότος.

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ότι λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός και ότι είναι χρυσός δε λάμπει πάντα. Τα πάντα ζυγίζονται και αποκτούν την αξία που τους δίνει η συνείδησή μας χωρίς αυτό να σημαίνει οτι αυτή είναι και η πραγματική τους αξία. Κάποια πράγματα έχουμε τη τάση να τα βλέπουμε οπως εμείς θέλουμε αγνοώντας τη πραγματικότητα και δίνοντας βάση στον εγωισμό. Ο ουρανός αλλάζει χρώμα και μορφή ανάλογα με τη διάθεσή μας, τις εμπειρίες μας και τη συναισθηματική μας κατάσταση κάθε δεδομένη στιγμή. Η ψυχική και φυσιολογική μας όραση μεταβάλλεται ασυνείδητα, επηρεασμένη από εγωισμούς και φόβο για το μέλλον, οδηγώντας μας σε πνευματικά διλήμματα και αδυναμία εκτίμησης του τι συμβαίνει και τι είναι πραγματικά σημαντικό για εμάς και τη προσωπική μας ιδιοσυγκρασία. Είναι πραγματικά κρίμα να θυσιάζουμε πράγματα στη ζωή μας στο βωμό του φόβου και του εγωισμού. Είναι κρίμα να φοβόμαστε να δούμε τη πραγματική όψη μιας κατάστασης (είτε αυτή είναι μια νέα εμπειρία, μια νέα γνωριμία ή οτιδήποτε άλλο) από φόβο μήπως δεν είναι αυτό που εμείς θα θέλαμε να είναι. Από πότε αποκτήσαμε την ικανότητα να κρίνουμε το τι είναι καλό για εμάς; Από πότε μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον;

Κάτι που είναι καλό για σένα μπορεί να είναι επιβλαβές για κάποιον άλλο. Κάτι που δε σημαίνει τίποτα για σένα μπορεί να είναι τα πάντα για μένα. Εκεί που εσύ βλέπεις άγονη γη και ξερόχορτα εγώ μπορεί να βλέπω τον ίδιο το παράδεισο. Στο φως του φεγγαριού κάποιος μπορεί να βρίσκει ζωή και κάποιος άλλος μελαγχολία. Κάπως έτσι οι καταστάσεις αλληλοσυμπληρώνονται και ολοκληρώνονται παίρνοντας χρώμα μέσα από την ίδια μας τη ψυχολογία. Το παρελθόν χρωματίζει το μέλλον, δε το επισκιάζει. Μόνο ο φόβος της αντιμετώπισης του μέλλοντος είναι ικανός να το επισκιάσει και να σβήσει τα όνειρα. Όμως είναι καθαρά δικαίωμα του καθένα μας αν κάποιος επιμένει να βλέπει σκοτάδι εκεί που βρίσκεται το φως. Όπως επίσης είναι άξιος σεβασμού αυτός που μόνος του δημιουργεί το φως που σιγά σιγά καταπίνει το σκοτάδι.

Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο σκέψου...

Όταν βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο, πως είσαι τόσο σίγουρος οτι δεν είναι μισογεμάτο;

Πως είσαι τόσο σίγουρος οτι το σκοτάδι δε σου χαμογελάει;

Πως είσαι τόσο σίγουρος οτι εκεί που βλέπεις μαύρο είναι όντως μαύρο;

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012

Ζω ή απλά υπάρχω;


Σήμερα δεν έχει πρόλογο. Ούτε εισαγωγή. Ούτε καν συγκεκριμένο θέμα. Σήμερα απλά θα μοιραστούμε σκέψεις και οχι συμπεράσματα. Σήμερα απλά θα μοιραστούμε σκέψεις και συναισθήματα.

Στιγμές περνάνε και πολλές φορές χωρίς να μας αγγίξουν. Άνθρωποι προσπερνάνε αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι τους στη ζωή μας. Αλλάζουμε. Το μέλλον γίνεται παρελθόν εν ριπή οφθαλμού και ορίζει το ποιοι είμαστε και γιατί υπάρχουμε. Οι εμπειρίες καθορίζουν το ποιοι είμαστε και το ποιοι θα είμαστε απο εδώ και μπρος. Πολλές φορές όμως, τα συναισθήματα και οι στιγμνές δε δειχνουν ικανές να μας αγγίξουν παρα μόνο πολύ αργότερα όταν πλέον θα έχουν περάσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας του παρελθόντος μας. Γιατί άραγε δε μπορούμε να εκτιμήσουμε κάτι αληθινό την ώρα που αυτό βρίσκεται στο δρόμο μας; Γιατί να το εκτιμάμε πολύ καιρό μετα πενθώντας που το χάσαμε; Γιατί δε μπορούμε να εκτιμήσουμε την ομορφιά, τη φιλία, τον έρωτα, την ευτυχία και τόσα άλλα πράγματα τη στιγμή που αυτά συμβαίνουν; Γιατί πρέπει να υποφέρουμε κάνοντας πάντα λάθος επιλογές εκτιμώντας τις σωστές μόνο όταν φεύγουν μακριά μας; Μήπως είναι στη φύση μας; Μήπως έχουμε παραγίνει απαιτητικοι; Όλα αυτά μου ακούγονται σα φτηνές δικαιολογίες.  Για όλα αυτά φταίμε εμείς και μόνο εμείς καθώς η απάντηση σε όλες τις ανωτέρω ερωτήσεις είναι παραπάνω από προφανής.

Ζήστε τη στιγμή γι’αυτό που είναι. Είναι λάθος να υπάρχουν προσδοκίες από τους ανθρώπους, ακόμα και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο κόσμος που ζούμε δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Δεν είναι κακό το να ονειρεύεται κάποιος, αλλά το με το να ζει μέσα σε πλάνη και να έχει λανθασμένες και αφελείς προσδοκίες αδικεί τον ίδιο του τον εαυτό. Ζήστε τη στιγμή γι’αυτό που είναι, γι’αυτό που προσφέρει, γι’αυτό που μπορείτε να πάρετε από αυτή και όλα τα άλλα θα έρθουν. Και αν δεν έρθουν στη δεδομένη χρονική στιγμή μη χάνετε την ελπίδα σας. Για όλους υπάρχει κάτι σε αυτό το κόσμο ακόμα και όταν όλα φαίνονται χρωματισμένα με τα σκοτεινότερα χρώματα. Πάντα θα υπάρχει κάποιος να απλώσει το χέρι και να σε βοηθήσει να προχωρήσεις, αρκεί να έχεις τη διάθεση να τον αντιληφθείς και να τον δεχτείς στο κόσμο σου. Δίνετε πάντα ότι θέλετε να λάβετε και να είστε πάντα ο εαυτός σας οτι και αν κοστίζει αυτό. Και αγάπη. Μόνο αγάπη. Το μίσος απλά καταστρέφει τις ζωές μας. Δε χρειάζεται να μισήσουμε κάποιον γι’αυτό που είναι. Αφήστε όσους σκέφτονται έτσι να πορεύονται έτσι και να είστε σίγουροι οτι κάποτε θα μισήσουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.

Στο τέλος της μέρας κοιτώντας πίσω, όταν η συνείδηση είναι καθαρή, ο άνεμος χτυπάει γλυκά το πρόσωπο δίνοντας ελπίδα για την επόμενη μέρα. Και κάποια μέρα, όλα αυτά για τα οποία παλεύουμε και ελπίζουμε θα πάρουν σάρκα και οστά. Και αυτό δεν είναι ουτοπία, είναι υπόσχεση. Πιστέψτε με.

Δευτέρα 21 Μαΐου 2012

‘Φιλία, το πολυτιμότερο αγαθό...’


‘Το φίλο πρέπει να τον προσέχεις σα τον εαυτό σου, γιατί ο φίλος σου είναι ένας άλλος σου εαυτός.’ (Αριστοφάνης)

Κακά τα ψέματα. Έχουμε τη τάση να υπερεκτιμάμε κάποια πράγματα και να μη δίνουμε τη δέουσα σημασία σε άλλα απείρως σημαντικότερα. Έχουμε όμως την αντίληψη να κατανοήσουμε ποια είναι αυτα;

Ας το θέσω διαφορετικά. Επικρατεί τελευταία μια τάση ο καθένας να κοιτάει μόνο τον εαυτό του αδιαφορώντας για οτιδήποτε και οποιονδήποτε τον περιστοιχίζει. Λυπηρό αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Και κάπου εδώ εμφανίζονται ξανά οι διαπροσωπικές σχέσεις και η κρίση που περνάνε στην εποχή μας. Φιλία. Μια λέξη που εύκολα τη λέμε αλλά δύσκολα την εννοούμε. Είμαστε όμως σε θέση να κατανοήσουμε πλήρως τη σημασία της; Η γραμμή που διαχωρίζει τη φιλία από το προσωπικό συμφέρον είναι τόσο λεπτή που πολλές φορές είναι τρομερά δύσκολο να τα διαχωρίσει κανείς. Ο μόνος τρόπος να διαχωριστούν είναι με τα μάτια της ψυχής.

Λέγεται πως η φιλία στις μέρες  μας είναι πολυτέλεια. Προσωπικά δε συμφωνώ. Θα έλεγα πως είναι περισσότερο θέμα επιλογής. Είναι λυπηρό να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που νοιάζονται πραγματικά για σένα και να τους θεωρείς δεδομένους ‘χρησιμοποιώντας’ τους (ας μου επιτραπεί η έκφραση) μόνο για το δικό σου συμφέρον. Με αυτό το τρόπο αδικείς τον εαυτό σου αλλά πολύ περισσότερο αυτούς που σου έκαναν τη τιμή να σε διαλέξουν να βρίσκεσαι δίπλα τους. Θα το καταλάβουν και θα τους χάσεις. Και όταν κάποια μέρα αυτές οι μικρές στιγμές που περάσατε παρέα επιστρέψουν στο μυαλό, θα μετανιώσεις για την επιλογή σου, αλλα θα είναι πλέον πολύ αργα γιατί το γυαλί που ραγίζει είναι δύσκολο εως αδύνατο να ξανακολλήσει.

Μια παλιά παροιμία λέει ‘η πραγματική φιλία είναι σαν την υγεία, που αντιλαμβανόμαστε την αξία της μόνο όταν την χάσουμε’. Ο πραγματικός φίλος είναι αυτός που θα βρίσκεται δίπλα σου στις δύσκολες στιγμές σου, όπως θα βρίσκεσαι κι εσύ γι’αυτόν. Είναι αυτός που θα σου πει τα πράγματα έτσι όπως ακριβώς είναι και οχι όπως θα ήθελες εσύ να τα ακούσεις. Αυτός που θα βρίσκεται δίπλα σου οποιαδήποτε ώρα τον θελήσεις χωρίς καν να του το ζητήσεις για να χαρεί με τη χαρά σου και να λυπηθεί με τη λύπη σου. Η πραγματική φιλία δε βασίζεται ούτε στο προσωπικό συμφέρον ούτε περιμένει κάποιο αντάλλαγμα. Και όπως και τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν. Εύχομαι κάποτε να μάθουμε να μη τη θυσιάζουμε στο βωμό του εγωισμού. 

Το να έχεις δίπλα σου καλούς φίλους είναι οτι καλύτερο μπορεί να συμβεί στη ζωή σου. Δε χρειάζεται να φύγουν μακριά για να το συνειδητοποιήσεις.

Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Χτίζοντας στην άμμο...


‘Μια ζωή χτίζουμε στην άμμο και ας μη το γνωρίζουμε...’

Δεν υπάρχει συνταγή για την επιτυχία σε κανένα τομέα. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθούμε για το καλύτερο κάθε δεδομένη στιγμή. Είναι σχεδόν σίγουρο οτι στη ζωή τα πάντα επιστρέφουν πίσω και τα καλά και άσχημα. Ακόμα και όταν τα πάντα φαίνονται χαμένα το σίγουρο είναι οτι υπάρχει ένα φως στην άκρη του τούνελ ακόμα και αν δε το βλέπουμε.

Μιλάω για εκείνες τις στιγμές τις οποίες βλέπεις κάτι για το οποίο κόπιασες και πάλεψες για να αποκτήσεις και να διατηρήσεις να γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια σου μέσα σε λίγα λεπτά τα οποία φαίνεται σα να διαρκούν μια αιωνιότητα. Στιγμές που χαράζονται για πάντα μέσα στις ψυχές μας δημιουργώντας πληγές που ποτέ δεν επουλώνονται πλήρως. Στιγμές τόσο συναισθηματικά φορτισμένες που νομίζεις οτι μπορέις να τις κόψεις με ένα μαχαίρι. Παλάτια χτισμένα στην άμμο της ανθρώπινης ματαιοδοξίας η οποία απλώνει τα πλοκάμια της όλο και περισσότερο σε όλους τους τομείς της σύγχρονης ζωής. Σχέσεις εμπιστοσύνης, μακρόχρονες φιλίες, ερωτικοί δεσμοί και τόσα άλλα πράγματα που πασχίζουμε να χτίσουμε και να διατηρήσουμε, κρέμονται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Και παρ’όλο που τα πάντα στα μάτια μας δείχνουν τόσο ακέραια και δυνατά, στην ουσία είναι τόσο εύθραυστα που αρκεί μια φράση ή λέξη για να τα ισοπεδώσει ολοσχερώς.

‘Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό’ λέει μια παλιά ρήση και είναι απολύτως σωστή. Σκέψου το για λίγο. Ότι και αν έχτιζες στην άμμο δεν υπάρχει πιά στη μορφή που το γνώριζες. Πλέον υπάρχει μονάχα μια ζωντανή ανάμνησή του την οποία θα κουβαλάς μαζί σου πάντοτε σα παλιά φωτογραφία. Μέσα στα χρόνια το φωτογραφικό άλμπουμ της ζωής σου θα γεμίζει ολοένα και περισσότερο από τέτοιες ‘φωτογραφίες’. Κράτα τες ζωντανές, μάθε από αυτές και να είσαι σίγουρος οτι κάποτε θα βρεθεί κάποιος στο δρόμο σου που θα ανοίξει το άλμπουμ και θα μπορέσει να κατανοήσει, να εκτιμήσει και να αποδεχτεί το περιεχόμενό του που δεν είναι τίποτε άλλο από μια μεγάλη εικόνα αποτελούμενη από πολλά μικρά τμήματα η οποία καθρεφτίζει την ίδια σου την ύπαρξη. Τον εαυτό σου.
          
             Η ζωή δε τελειώνει σε μια κακή ανάμνηση ούτε έχει νόημα να ζούμε στο παρελθόν θρηνώντας για κάτι που χάσαμε. Η ζωή προχωράει πάντα μπροστά. Το ‘αύριο’ είναι εκεί και μας περιμένει. Όλους μας.

Τετάρτη 4 Απριλίου 2012

Περισσότερες σκέψεις...


‘Θα περιμένω να γίνει πιο ανθρώπινος ο κόσμος. Εκεί να δεις αναμονή. Πάντα θα περιμένω κάτι και θα ζω με την προσμονή...’

Η παραπάνω κουβέντα δόθηκε ως απάντηση στην ερώτηση ‘τι έχουμε πλέον να περιμένουμε;’ σε πρόσφατη κουβέντα με ένα καλό φίλο σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις και χτύπησε μια πολύ ευαίσθητη χορδή πυροδοτώντας ανάμικτα συναισθήματα...από τη μία η (σχεδόν αφελής) πεποίθηση ο κόσμος κάποια στιγμή είναι δυνατόν να αλλάξει και να γίνει πιο ανθρώπινος και από την άλλη ο θάνατος της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο που θα επέλθει αν ποτέ σταματήσουμε να ελπίζουμε οτι ίσως κάπου, κάποτε η παραπάνω πεποίθηση είναι εφικτή.

Οφέιλω να ομολογήσω οτι χαίρομαι ιδιαίτερα οταν συνειδητοποιώ οτι υπάρχουν ακόμα ανθρώποι με παρόμοιους προβληματισμούς και βαθύτερα ιδανικά, που έχουν το θάρρος να προσπαθούν να μάθουν τον εαυτό τους λίγο καλύτερα μένοντας πιστοί σε αξίες με τις οποίες μεγαλώσαμε όλοι από παιδιά, αδιαφορώντας για τα κοινωνικά προστάγματα της σύγχρονης κοινωνίας που μας θέλουν υποχείρια της εκάστοτε μόδας ή νέας τεχνολογίας προκειμένου να νομίζουμε οτι είμαστε ευτυχισμένοι. Να μη φοβούνται να γίνουν έστω και λίγο ‘ρομαντικοί’ ή ‘ευαίσθητοι’ προκειμένου να αισθανθούν λίγο περισσότερο άνθρωποι. Γιατί κάτω από τη φαινομενική ματαιότητα της συγκεκριμένης φράσης νομίζω οτι μπορούμε να καταλάβουμε οτι για κάποιους η ελπίδα πεθαίνει τελευταία αλλά για κάποιους άλλους δε πεθαίνει ποτέ. 

Η αθωότητα, η ανεμελιά και όλα τα υπόλοιπα αγνά συναισθήματα τα οποία τόσο βίαια χάνουμε μεταβαίνοντας στην ‘ώριμη’ ηλικία οπου και αντιμετωπίζουμε εντελώς ξαφνικά μια διαφορετική, πιο σκληρή πραγματικότητα από αυτή για την οποία προετοιμαζόμασταν δεν χάθηκαν ποτέ. Μόνοι μας τα καταπιέζουμε και τα πνίγουμε καθημερινά. Αυτά παραμένουν κρυμμένα καλά μέσα μας, περιμένοντας να τα ανακαλύψουμε ξανά και να συμπορευθούμε μαζί τους. Αλλάζοντας τον εαυτό μας και το τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους γύρω μας είναι εφικτό να αλλάξουμε τη προσωπική ζωή μας προς το καλύτερο. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη κρίση που περνάνε οι ανθρώπινες σχέσεις αν αρχίσουμε να βλέπουμε το διπλανό μας με λιγότερη καχυποψία, περισσότερη ειλικρίνεια και μια αύρα καλής διάθεσης. Έχουμε όλοι δικαιωμα στην ελπίδα για κατι τέτοιο, καθώς και στην επιλογή να ελπίζουμε ακόμα.

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν θα επιλέξω κι εγώ να περιμένω να γίνει πιο ανθρώπινος ο κόσμος. Και ας μη γίνει ποτέ. Ας είναι. Τουλάχιστον πάντα θα περιμένω κάτι και θα ζω με τη προσμονή. 

Είστε μαζί μου;