Πέμπτη 31 Μαρτίου 2022

Μεσαίωνας

 Κι έτσι ξαφνικά, ένα σκοτεινό πέπλο απλώθηκε πάνω από τον σύγχρονο κόσμο. Ο θάνατος σκορπίζεται καθημερινά και θερίζει τις ζωές αθώων ανθρώπων, ενώ παράλληλα αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια του στις ψυχές όσων είχαν την τύχη να γλιτώσουν από τη σαρωτική του μανία.

Και για όλα αυτά ευθύνεται ο ίδιος ο άνθρωπος. Το ανθρώπινο γένος δείχνει τη νοσηρή του φύση κατατρώγοντας τα ίδια του τα σωθικά, θυσιάζοντας έτσι αξίες, ιδανικά αλλά και τη σημαντικότητα της ύπαρξης στο βωμό του χρήματος.

Πλέον είναι φανερό. Ζούμε ένα νέο μεσαίωνα.

Και καθημερινά οι οπλισμένες στρατιές του πολιτισμένου κόσμου δημιουργούν καραβάνια αθώων που ξαφνικά έμειναν μετέωροι, χωρίς προορισμό και χωρίς σκοπό. Και όσοι καταφέρουν να επιζήσουν, θα πρέπει να κουβαλήσουν για μια ζωή τα βάρη και τα ερωτηματικά της ζωής που απότομα ξεριζώθηκε από τα χέρια τους. Η ελπίδα μπορεί ποτέ να μην πεθαίνει, αλλά λαβώνεται και λιγοψυχάει. Και τότε, η σκιά του θανάτου θεριεύει και μοιάζει ανίκητη. Και τελικά η ψυχή που έχει μείνει εκτεθειμένη χαράσσεται και το αίμα της στάζει, αφήνοντας πίσω στο δρόμο μας ίχνη που μας ακολουθούν για πάντα.

Επειδή όποτε και να γυρίσουμε και να κοιτάξουμε πίσω, πλέον είναι πάντα εκεί.

Έτσι συμβαίνει και τώρα. Παιδιά χάνουν απότομα την παιδική τους ηλικία και οι αναμνήσεις τους βάφονται στο μαύρο και στο γκρι. Νέοι και γέροι βλέπουν ένα μέλλον στα ίδια χρώματα, αφήνοντας πίσω ένα παρελθόν βαμμένο στο κόκκινο. ‘Η ζωή θα συνεχιστεί’ θα πουν κάποιοι. Συμφωνώ, η ζωή ποτέ δεν τελειώνει. Όμως πολλές φορές παραμορφώνεται και χάνει το νόημα της.

Όταν το χρήμα, η φιλοδοξία και η νέα τάξη πραγμάτων καταπατούν τα δικαιώματα της ίδιας της ζωής, τότε το νόημα σταματά να υπάρχει. Και το μόνο που αξίζει στον άνθρωπο είναι ο αφανισμός. Γιατί πλέον είναι φανερό ότι δεν μας αξίζει τίποτα. Ούτε ο πλανήτης που κληρονομήσαμε, ούτε η φύση που μας ανέθρεψε, ούτε καν η ζωή που μας δόθηκε.

Τα λόγια φαντάζουν πλέον πολύ μικρά για να περιγράψουν το τι καταγράφει η ιστορία τις τελευταίες μέρες. Είμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε και καταλήγουμε απλοί παρατηρητές. Είναι από εκείνες τις στιγμές που απλά εύχεσαι να υπήρχε μια ανώτερη δύναμη που θα απέδιδε δικαιοσύνη. Εύχεσαι να εμφανιζόταν το λυτρωτικό φως που θα κατάπινε το σκοτάδι. Εύχεσαι όλα αυτά να είναι απλά ένα κακό όνειρο για όλους, που θα εξαφανιστεί έτσι απλά όταν έρθει το πρωί.

Εύχεσαι να μπορούσες εσύ με κάποιον τρόπο να πάρεις μακριά όλον αυτό τον ανθρώπινο πόνο. Να δώσεις ξανά ελπίδα στα παιδιά που γνώρισαν σε τόσο μικρή ηλικία τη σκληρότητα της ζωής.

Και να βρεις έναν τρόπο επανεκκινήσεις τον κόσμο, διώχνοντας μακριά όλα τα κακά που γέννησε η ανθρωπότητα,

Να αντικαταστήσεις το χρήμα με την αγάπη. την φιλοδοξία με την φιλευσπλαχνία. Το φόβο με την χαρά.

Και τα όπλα με φαγητό και νερό για κάθε άνθρωπο στον πλανήτη, έτσι ώστε να μην ξαναπεινάσει ποτέ κανείς.

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2022

Νοητός Παράδεισος

 

Η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή που πολύ συχνά χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα. Χρειαζόμαστε για πολύ λίγο να βρεθούμε στα πλαίσια ενός δικού μας ιδανικού κόσμου, ενός κόσμου που τους νόμους, τους κανόνες, ακόμα και τους φυσικούς νόμους θα τους ορίζουμε εμείς. Ένα μέρος όπου θα είναι για πάντα το απόλυτο καταφύγιο μας, προσβάσιμο από οποιοδήποτε σημείο και μέσα από οποιαδήποτε συναισθηματική κατάσταση και να βρισκόμαστε.

Ένα μέρος στο οποίο θα μπορούμε να τηλεμεταφερθούμε ακαριαία, με το που κλείσουμε τα μάτια μας.

Αυτό το μέρος δεν θα έχει συγκεκριμένη μορφή. Θα ανακατασκευάζεται, ανάλογα με τη διάθεση μας και της ανάγκες μας. Ούτε και θα έχει μόνιμους κατοίκους. Θα μπορούμε εμείς να προσκαλέσουμε όποιον επιθυμούμε όποτε εμείς το θελήσουμε. Εκεί θα μπορούμε να συναντήσουμε ακόμα και άτομα που έχουν φύγει από τη ζωή, για να συνειδητοποιήσουμε τελικά ότι δεν έφυγαν ποτέ στα αλήθεια.

Στο μέρος αυτό θα μπορούμε να έχουμε οτιδήποτε θελήσουμε. Να είμαστε ή να γίνουμε οτιδήποτε ποτέ επιθυμήσαμε. Και να κάνουμε πραγματικότητα ακόμα και την πιο τρελή μας επιθυμία. Εκεί δεν θα υπάρχουν οι περιορισμοί που θέτει το κοινωνικό σύνολο. Δεν θα υπάρχουν όρια. Οτιδήποτε σκεφτούμε και ποθήσουμε, παίρνει σάρκα και οστά σε δευτερόλεπτα και είναι για πάντα δικό μας. Και κανένας δε θα μπορεί ποτέ να μας το στερήσει.

Εκεί κανείς δεν έχει πρόσβαση παρά μόνο εμείς οι ίδιοι. Είναι ένας ιδιωτικός παράδεισος, φτιαγμένος μόνο για εμάς, από εμάς. Είναι ένα καταφύγιο στο οποίο πάντοτε θα είμαστε ευπρόσδεκτοι. Και το μόνο που θα χρειαστεί να κάνουμε θα είναι να κλείσουμε για λίγο τα μάτια.

Εκεί ακόμα και ο χρόνος θα μετράει διαφορετικά. Εμείς θα διαλέγουμε τον τρόπο που θα ρέει. Μπορεί μια στιγμή να διαρκέσει μια αιωνιότητα, μπορεί πάλι να μείνουμε μέσα του για τόσο πολύ που να νοσταλγήσουμε τον πραγματικό κόσμο και όταν επιστρέψουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι μείναμε μονάχα μερικά λεπτά. Θα μπορούμε επίσης να γυρίσουμε το χρόνο πίσω για να επανεξετάσουμε λάθη που κάναμε ή να ξαναζήσουμε σημαντικές για εμάς στιγμές. Θα μπορούμε ακόμα και να ταξιδέψουμε στο μέλλον και να το ζήσουμε ξανά και ξανά στο παρόν, μέσα από διαφορετικές εκδοχές του.

Εκεί θα μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.

Αυτή είναι η δύναμη μας που μας κρατάει ζωντανούς μέσα στην παρέλαση των δαιμόνων της καθημερινότητας. Το καταφύγιο που χτίζει ο καθένας ας μέσα στο μυαλό του και τον βοηθάει να ξεφεύγει έστω και λίγο από ότι τον κατατρέχει και ότι τον κατατρώει. Μπορεί η κατασκευή αυτού του νοητού κόσμου να μην έχει σχέση με τη σκληρή αλήθεια της πραγματικότητας, αλλά καμιά φορά η ψυχή μας χρειάζεται να τραφεί από κάτι που λαχταρά, ακόμα και αν αυτό δεν έχει καμία πιθανότητα να συμβεί στα αλήθεια.

Όπως τα παιδιά έχουν ανάγκη να ακούνε παραμύθια προκειμένου να αναπτυχθεί η φαντασία τους και να μπορέσουν να ζήσουν την παιδική ηλικία φυσιολογικά, έτσι και οι ενήλικες χρειάζονται ένα τρόπο να ξεφεύγουν ξεγελώντας με αυτό τον τρόπο την πραγματικότητα και τις νόρμες.

Έτσι κι αλλιώς, ακόμα και το ψέμα δεν είναι παρά μια μεγάλη αλήθεια, που μιλάει με διαφορετικό τρόπο στον καθένα μας.

Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2022

Μελωδία

 

Και ξαφνικά η φωνή που ακούγεται μόνο από εσένα αντηχεί ξανά μέσα στο χάος του μυαλού σου. Και σου μιλάει με έναν τόσο πειστικό τρόπο, που δε μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο από το να ακολουθήσεις πιστά τα προστάγματά της. Γιατί βλέπεις, αυτή η φωνή είναι ίσως η μόνη αληθινή φωνή που θα ακούσεις στη ζωή σου. Είναι η φωνή της δικιάς σου λογικής, της δικιάς σου επιλογής, της δικιάς σου αλήθειας. Και παρόλο που δε μπορεί να την ακούσει κανένας άλλος, η ένταση της είναι τόσο εκκωφαντική που σε υπνωτίζει και σε κρατάει για πάντα δέσμιο της.

Είναι αυτή η ίδια φωνή που ακούς όταν οι άλλοι σε κατακρίνουν. Είναι η ίδια φωνή που ακούς όταν αισθάνεσαι μόνος και απελπισμένος, χαμένος μέσα στη δίνη των σκέψεων και των προβληματισμών σου. Είναι η φωνή που σου δίνει κουράγιο όταν κανένας δεν θέλει να πιστέψει σε σένα, ούτε εσύ ο ίδιος.

Η φωνή αυτή λέει πάντα την αλήθεια. Αυτό βέβαια εσύ το ξέρεις. Πάντα το ήξερες. Και το ήξερες επειδή πάντα ακολουθούσες πιστά τα όσα εκείνη πρόσταζε. Ήξερες ότι η πηγή της είναι από κάτι πέρα για πέρα αληθινό, από κάτι που προέρχεται μέσα από ένα καλά κρυμμένο κομμάτι της ψυχής σου.

Όμως, γιατί όλοι σου λένε να μην την ακούς; Γιατί κανένας δεν σε παίρνει στα σοβαρά; Γιατί όλοι συνεχίζουν να κατακρίνουν;

Δεν έχει καμία σημασία. Εσύ πάντα πρέπει να θυμάσαι ότι ακολουθείς τη φωνή της ψυχής. Ότι αυτή προστάζει αυτό πρέπει να κάνεις. Γιατί αν ο δρόμος της δικής σου αλήθειας χαθεί από εσένα τον ίδιο, τότε τι θα απομείνει πια για σένα σε τούτο τον κόσμο; Μονάχα αμφιβολίες, ανασφάλειες και φόβος. Και μαζί με όλα αυτά, θα ψάχνεις πάντοτε ένα τρόπο να επιβεβαιωθείς. Αλλά δε θα το καταφέρεις ποτέ γιατί θα ζεις με βάση τα προστάγματα των άλλων. Έτσι, η ζωή σου θα έχει για πάντα την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Ποιος όμως και για πόσο θα μπορεί να ζει έτσι;

Και μην αυταπατάσαι. Όλα όσα προαναφέραμε θα υπάρχουν πάντα στη ζωή σου. Ο φόβος και ο πόνος θα είναι μόνιμοι σύντροφοι σε όποιο δρόμο και να επιλέξεις να ακολουθήσεις. Το ίδιο και οι ανασφάλειες αλλά και οι προβληματισμοί, όπως και ο δισταγμός για τις κινήσεις σου. Όμως, όπου και να σε φέρει η ζωή κάποια χρόνια μετά, θα ξέρεις ότι χάραξες ένα δικό σου μονοπάτι που δε σου επέβαλλε κανείς. Και όσα λάθη έκανες θα τα χρεωθείς εσύ και μόνο εσύ. Θα είναι τα δικά σου λάθη, που τα έκανες μέσα από τις δικές σου επιλογές. Θα τα έχεις κερδίσει, με τον δικό σου ιδρώτα και το δικό σου αίμα. Θα τα φοράς περήφανα σαν παράσημα και δε θα χρωστάς τίποτα σε κανέναν.

Άκου και κάτι ακόμα. Ούτε και τώρα τους χρωστάς. Το μονοπάτι σου χαράζεται κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Και το μοναδικό πράγμα που κουβαλάς πάντοτε μαζί σου είναι ο εαυτός σου. Είναι το μόνο πράγμα που δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ, ακόμα και αν το θέλεις.

Γι’ αυτό αγάπησέ τον και μάθε από αυτόν. Ψάξε βαθιά μέσα σου να βρεις τα σπασμένα κομμάτια της ψυχής σου. Και μάθε να ακούς τη φωνή που σου μιλάει και σου δίνει συμβουλές. Κλείσε τους άλλους απ’ έξω και μη δίνεις σημασία στα λεγόμενα τους. Άστους να λένε. Εσύ άκου τη φωνή της ψυχής σου και ακολούθησε την. Και κάποτε, τα σπασμένα κομμάτια θα αρχίσουν σιγά σιγά να ξανακολλάνε. Τότε θα ξέρεις πια ότι είσαι στο σωστό δρόμο.

Τότε, που η φωνή μέσα σου θα αρχίσει να σου ψιθυρίζει την πιο όμορφη μελωδία που άκουσες ποτέ σου.