Δευτέρα 21 Μαΐου 2012

‘Φιλία, το πολυτιμότερο αγαθό...’


‘Το φίλο πρέπει να τον προσέχεις σα τον εαυτό σου, γιατί ο φίλος σου είναι ένας άλλος σου εαυτός.’ (Αριστοφάνης)

Κακά τα ψέματα. Έχουμε τη τάση να υπερεκτιμάμε κάποια πράγματα και να μη δίνουμε τη δέουσα σημασία σε άλλα απείρως σημαντικότερα. Έχουμε όμως την αντίληψη να κατανοήσουμε ποια είναι αυτα;

Ας το θέσω διαφορετικά. Επικρατεί τελευταία μια τάση ο καθένας να κοιτάει μόνο τον εαυτό του αδιαφορώντας για οτιδήποτε και οποιονδήποτε τον περιστοιχίζει. Λυπηρό αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Και κάπου εδώ εμφανίζονται ξανά οι διαπροσωπικές σχέσεις και η κρίση που περνάνε στην εποχή μας. Φιλία. Μια λέξη που εύκολα τη λέμε αλλά δύσκολα την εννοούμε. Είμαστε όμως σε θέση να κατανοήσουμε πλήρως τη σημασία της; Η γραμμή που διαχωρίζει τη φιλία από το προσωπικό συμφέρον είναι τόσο λεπτή που πολλές φορές είναι τρομερά δύσκολο να τα διαχωρίσει κανείς. Ο μόνος τρόπος να διαχωριστούν είναι με τα μάτια της ψυχής.

Λέγεται πως η φιλία στις μέρες  μας είναι πολυτέλεια. Προσωπικά δε συμφωνώ. Θα έλεγα πως είναι περισσότερο θέμα επιλογής. Είναι λυπηρό να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που νοιάζονται πραγματικά για σένα και να τους θεωρείς δεδομένους ‘χρησιμοποιώντας’ τους (ας μου επιτραπεί η έκφραση) μόνο για το δικό σου συμφέρον. Με αυτό το τρόπο αδικείς τον εαυτό σου αλλά πολύ περισσότερο αυτούς που σου έκαναν τη τιμή να σε διαλέξουν να βρίσκεσαι δίπλα τους. Θα το καταλάβουν και θα τους χάσεις. Και όταν κάποια μέρα αυτές οι μικρές στιγμές που περάσατε παρέα επιστρέψουν στο μυαλό, θα μετανιώσεις για την επιλογή σου, αλλα θα είναι πλέον πολύ αργα γιατί το γυαλί που ραγίζει είναι δύσκολο εως αδύνατο να ξανακολλήσει.

Μια παλιά παροιμία λέει ‘η πραγματική φιλία είναι σαν την υγεία, που αντιλαμβανόμαστε την αξία της μόνο όταν την χάσουμε’. Ο πραγματικός φίλος είναι αυτός που θα βρίσκεται δίπλα σου στις δύσκολες στιγμές σου, όπως θα βρίσκεσαι κι εσύ γι’αυτόν. Είναι αυτός που θα σου πει τα πράγματα έτσι όπως ακριβώς είναι και οχι όπως θα ήθελες εσύ να τα ακούσεις. Αυτός που θα βρίσκεται δίπλα σου οποιαδήποτε ώρα τον θελήσεις χωρίς καν να του το ζητήσεις για να χαρεί με τη χαρά σου και να λυπηθεί με τη λύπη σου. Η πραγματική φιλία δε βασίζεται ούτε στο προσωπικό συμφέρον ούτε περιμένει κάποιο αντάλλαγμα. Και όπως και τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν. Εύχομαι κάποτε να μάθουμε να μη τη θυσιάζουμε στο βωμό του εγωισμού. 

Το να έχεις δίπλα σου καλούς φίλους είναι οτι καλύτερο μπορεί να συμβεί στη ζωή σου. Δε χρειάζεται να φύγουν μακριά για να το συνειδητοποιήσεις.

Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Χτίζοντας στην άμμο...


‘Μια ζωή χτίζουμε στην άμμο και ας μη το γνωρίζουμε...’

Δεν υπάρχει συνταγή για την επιτυχία σε κανένα τομέα. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθούμε για το καλύτερο κάθε δεδομένη στιγμή. Είναι σχεδόν σίγουρο οτι στη ζωή τα πάντα επιστρέφουν πίσω και τα καλά και άσχημα. Ακόμα και όταν τα πάντα φαίνονται χαμένα το σίγουρο είναι οτι υπάρχει ένα φως στην άκρη του τούνελ ακόμα και αν δε το βλέπουμε.

Μιλάω για εκείνες τις στιγμές τις οποίες βλέπεις κάτι για το οποίο κόπιασες και πάλεψες για να αποκτήσεις και να διατηρήσεις να γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια σου μέσα σε λίγα λεπτά τα οποία φαίνεται σα να διαρκούν μια αιωνιότητα. Στιγμές που χαράζονται για πάντα μέσα στις ψυχές μας δημιουργώντας πληγές που ποτέ δεν επουλώνονται πλήρως. Στιγμές τόσο συναισθηματικά φορτισμένες που νομίζεις οτι μπορέις να τις κόψεις με ένα μαχαίρι. Παλάτια χτισμένα στην άμμο της ανθρώπινης ματαιοδοξίας η οποία απλώνει τα πλοκάμια της όλο και περισσότερο σε όλους τους τομείς της σύγχρονης ζωής. Σχέσεις εμπιστοσύνης, μακρόχρονες φιλίες, ερωτικοί δεσμοί και τόσα άλλα πράγματα που πασχίζουμε να χτίσουμε και να διατηρήσουμε, κρέμονται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Και παρ’όλο που τα πάντα στα μάτια μας δείχνουν τόσο ακέραια και δυνατά, στην ουσία είναι τόσο εύθραυστα που αρκεί μια φράση ή λέξη για να τα ισοπεδώσει ολοσχερώς.

‘Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό’ λέει μια παλιά ρήση και είναι απολύτως σωστή. Σκέψου το για λίγο. Ότι και αν έχτιζες στην άμμο δεν υπάρχει πιά στη μορφή που το γνώριζες. Πλέον υπάρχει μονάχα μια ζωντανή ανάμνησή του την οποία θα κουβαλάς μαζί σου πάντοτε σα παλιά φωτογραφία. Μέσα στα χρόνια το φωτογραφικό άλμπουμ της ζωής σου θα γεμίζει ολοένα και περισσότερο από τέτοιες ‘φωτογραφίες’. Κράτα τες ζωντανές, μάθε από αυτές και να είσαι σίγουρος οτι κάποτε θα βρεθεί κάποιος στο δρόμο σου που θα ανοίξει το άλμπουμ και θα μπορέσει να κατανοήσει, να εκτιμήσει και να αποδεχτεί το περιεχόμενό του που δεν είναι τίποτε άλλο από μια μεγάλη εικόνα αποτελούμενη από πολλά μικρά τμήματα η οποία καθρεφτίζει την ίδια σου την ύπαρξη. Τον εαυτό σου.
          
             Η ζωή δε τελειώνει σε μια κακή ανάμνηση ούτε έχει νόημα να ζούμε στο παρελθόν θρηνώντας για κάτι που χάσαμε. Η ζωή προχωράει πάντα μπροστά. Το ‘αύριο’ είναι εκεί και μας περιμένει. Όλους μας.

Τετάρτη 4 Απριλίου 2012

Περισσότερες σκέψεις...


‘Θα περιμένω να γίνει πιο ανθρώπινος ο κόσμος. Εκεί να δεις αναμονή. Πάντα θα περιμένω κάτι και θα ζω με την προσμονή...’

Η παραπάνω κουβέντα δόθηκε ως απάντηση στην ερώτηση ‘τι έχουμε πλέον να περιμένουμε;’ σε πρόσφατη κουβέντα με ένα καλό φίλο σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις και χτύπησε μια πολύ ευαίσθητη χορδή πυροδοτώντας ανάμικτα συναισθήματα...από τη μία η (σχεδόν αφελής) πεποίθηση ο κόσμος κάποια στιγμή είναι δυνατόν να αλλάξει και να γίνει πιο ανθρώπινος και από την άλλη ο θάνατος της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο που θα επέλθει αν ποτέ σταματήσουμε να ελπίζουμε οτι ίσως κάπου, κάποτε η παραπάνω πεποίθηση είναι εφικτή.

Οφέιλω να ομολογήσω οτι χαίρομαι ιδιαίτερα οταν συνειδητοποιώ οτι υπάρχουν ακόμα ανθρώποι με παρόμοιους προβληματισμούς και βαθύτερα ιδανικά, που έχουν το θάρρος να προσπαθούν να μάθουν τον εαυτό τους λίγο καλύτερα μένοντας πιστοί σε αξίες με τις οποίες μεγαλώσαμε όλοι από παιδιά, αδιαφορώντας για τα κοινωνικά προστάγματα της σύγχρονης κοινωνίας που μας θέλουν υποχείρια της εκάστοτε μόδας ή νέας τεχνολογίας προκειμένου να νομίζουμε οτι είμαστε ευτυχισμένοι. Να μη φοβούνται να γίνουν έστω και λίγο ‘ρομαντικοί’ ή ‘ευαίσθητοι’ προκειμένου να αισθανθούν λίγο περισσότερο άνθρωποι. Γιατί κάτω από τη φαινομενική ματαιότητα της συγκεκριμένης φράσης νομίζω οτι μπορούμε να καταλάβουμε οτι για κάποιους η ελπίδα πεθαίνει τελευταία αλλά για κάποιους άλλους δε πεθαίνει ποτέ. 

Η αθωότητα, η ανεμελιά και όλα τα υπόλοιπα αγνά συναισθήματα τα οποία τόσο βίαια χάνουμε μεταβαίνοντας στην ‘ώριμη’ ηλικία οπου και αντιμετωπίζουμε εντελώς ξαφνικά μια διαφορετική, πιο σκληρή πραγματικότητα από αυτή για την οποία προετοιμαζόμασταν δεν χάθηκαν ποτέ. Μόνοι μας τα καταπιέζουμε και τα πνίγουμε καθημερινά. Αυτά παραμένουν κρυμμένα καλά μέσα μας, περιμένοντας να τα ανακαλύψουμε ξανά και να συμπορευθούμε μαζί τους. Αλλάζοντας τον εαυτό μας και το τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους γύρω μας είναι εφικτό να αλλάξουμε τη προσωπική ζωή μας προς το καλύτερο. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη κρίση που περνάνε οι ανθρώπινες σχέσεις αν αρχίσουμε να βλέπουμε το διπλανό μας με λιγότερη καχυποψία, περισσότερη ειλικρίνεια και μια αύρα καλής διάθεσης. Έχουμε όλοι δικαιωμα στην ελπίδα για κατι τέτοιο, καθώς και στην επιλογή να ελπίζουμε ακόμα.

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν θα επιλέξω κι εγώ να περιμένω να γίνει πιο ανθρώπινος ο κόσμος. Και ας μη γίνει ποτέ. Ας είναι. Τουλάχιστον πάντα θα περιμένω κάτι και θα ζω με τη προσμονή. 

Είστε μαζί μου;

Κυριακή 11 Μαρτίου 2012

Σκέψεις


'He who binds to himself a joy
Doth the winged life destroy
But he, who kisses the joy as it flies
Lives in eternity’s sun rise'

‘William Blake’

Έκφραση. Ελευθερία. Χρώματα. Σκέψεις. Κυρίως αμοντάριστες. Κατευθείαν από τη ψυχή. Έννοιες, λέξεις και εκφράσεις τόσο άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους αλλά και ταυτόχρονα τόσο φαινομενικά μακριά. Σχεδόν ποτέ κανένας δεν αναρωτιέται για ποιο λόγο έχουμε αποπροσανατολιστεί τόσο από πράγματα και καταστάσεις τα οποία αποτελούν την ουσία της ζωής. Τείνουμε να κάνουμε τη καθημερινότητά μας δύσκολη, τις σχέσεις μας ανύπαρκτες, τις ζωές μας πολύπλοκες, εθελοτυφλώντας μπροστά σε πράγματα που μπορούν να φέρουν την ισορροπία κάνοντας τις στιγμές μας πιο όμορφες. Γιατί όπως συνηθίζουμε να λέμε πως η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά, έτσι συμβαίνει και με όλες τις μικρές αυτές στιγμές που το σύνολό τους θα γέμιζε τα κενά στη δύσκολη καθημερινότητά μας.
Ακούμε καθημερινά ανθρώπους να παραπονιούνται για τη ποιότητα της ζωής τους, οτι έχουν μπλέξει σε έναν αέναο κύκλο (αυτό που κατα τη σύγχρονη κοινωνική ορολογία ονομάζουμε ρουτίνα), οτι δεν έχουν χρόνο για τίποτα άλλο πέρα από τη δουλειά και τις υπόλοιπες αναγκαστικές κοινωνικές υποχρεώσεις, οτι δε ζουν. Δε διαφωνώ. Η σημερινή κοινωνία ωθεί το σύνολο σε ένα σχεδόν ψυχαναγκαστικό τρόπο ζωής χρησιμοποιώντας διάφορους τρόπους επιβολής του ακόμα και υποσυνείδητα. Όμως όλα μέχρι ενός σημείου. Απο εκεί και μετά μιλάμε καθαρά για επιλογή. Επιλογή να παραδοθείς σε αυτό που κάποτε εναντιωνόσουν. Επιλογή να σταματάς να ονειρεύεσαι, να ελπίζεις, να απολαμβάνεις τη στιγμή. Γιατί είναι δικαίωμα του καθενός να επιλέξει να μη σταματήσει για δύο λεπτά στο δρόμο να παρατηρήσει ένα ανθισμένο λουλούδι στη ρίζα ενός δέντρου ή να θαυμάσει για λίγο ένα ηλιοβασίλεμα. Είναι επιλογή του να χάνει τα χρώματα. Για πολλούς η μαγεία και το χρώμα βρίσκεται καλά κρυμμένο στα απλά πράγματα. Στις νότες ενός τραγουδιού που του θύμισε τη παιδική του ηλικία, στους στίχους ενός ποιήματος που τον έκανε να δακρύσει, στις σελίδες ενός βιβλίου που τον ταξίδεψε σε έναν ιδανικό γι’αυτόν κόσμο. Πράγματα που οι περισσότεροι από εμάς δυστυχώς είτε τα έχουμε ξεχάσει, είτε τα προσπερνάμε. Γι’αυτό μιλάμε όλοι για ‘γκρίζες’ και ‘αχρωμες’ πόλεις. Δεν είναι γκρίζες οι πόλεις αλλά οι ψυχές μας. Είναι στο χέρι του καθενός από εμάς να μάθουμε χρωματίζουμε τις στιγμές μας όπως επιθυμούμε. Τουλάχιστον σε αυτό υπάρχει επιλογή και είναι καθαρά δική μας. Γιατί το μοναδικό πράγμα που δε μπορεί κανένας να μας στερήσει είναι το δικαίωμα της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης.

Ο παράδεισος δε βρίσκεται μακριά. Από εμάς εξαρτάται το πότε και το αν θα τον ανακαλύψουμε.