Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2021

Αντιμετωπίζοντας τον φόβο

 

Εχθές ήρθε πάλι εκείνη η άβολη στιγμή που μόλις φεύγει σε βάζει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου και όλα όσα πιστεύεις. Εκείνη η τρομακτική στιγμή που θολώνει η κρίση σου και μπλοκάρει το υποσυνείδητο σου, ενώ το σώμα σου δρα αντανακλαστικά και αμυντικά, λες και βρίσκεται σε κατάσταση αυτόματης λειτουργίας.

Είναι εκείνη η στιγμή που ο φόβος θολώνει τα πάντα.

Φόβος. Για το ποιος είσαι, για το τι εκπροσωπείς. Φόβος που έρχεται και σε κατακλύζει σε κύματα και δεν ξέρεις πως να ξεφύγεις. Φοβάσαι για το μέλλον, για πιθανή επανάληψη λαθών του παρελθόντος, για το αν θα καταφέρεις να πετύχεις επιτέλους αυτά που έχεις ονειρευτεί.

Ο φόβος είναι μία μόλυνση που επιδρά σιγά σιγά στον ψυχισμό σου και τον κυριεύει ολόκληρο μέχρι που παραλύεις. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις για να τον διώξεις είναι να τον αντιμετωπίσεις κατά μέτωπο.

Ξαναήρθε λοιπόν η στιγμή εκείνη που ο φόβος κυρίεψε τα πάντα και έσπειρε για μια ακόμα φορά τον πανικό. Οι κινήσεις και οι πράξεις έγιναν απρόβλεπτες και επικίνδυνες. Τα λόγια έφευγαν από τα χείλη σα δηλητηριασμένα βέλη και άνοιγαν βαθιές πληγές. Πληγές τόσο βαθιές που πλήγωναν και αυτόν που τα εκτόξευε.  Πληγές που άνοιξαν τόσο, που ορισμένες φορές αναρωτιέσαι αν θα κλείσουν ποτέ εντελώς.

Αυτό πρέπει να σταματήσει. Πρέπει να διώξω το φόβο. Δεν τον θέλω στη ζωή μου και ξέρω ότι μπορώ να το κάνω. Για να το καταφέρω όμως θα πρέπει να μάθω να αντιμετωπίζω τον εαυτό μου και τις αδυναμίες του. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.

Θα το κάνω όμως. Γιατί ξέρω ότι ο δρόμος του φόβου οδηγεί σε αδιέξοδο. Βρέθηκα πολλές φορές εκεί στο παρελθόν και έμεινα εγκλωβισμένος για πάρα πολύ καιρό στο ίδιο σημείο. Μέχρι που κατάλαβα ότι για να μπορέσω να δραπετεύσω θα πρέπει να υπερβώ τον εαυτό μου και να σπάσω τον τοίχο. Αυτή όμως είναι μια πολύ επίπονη διαδικασία στην οποία δε θα χρειαζόταν να υποβληθώ αν είχα από την αρχή τη δύναμη να αντιμετωπίσω τις φοβίες μου κατά μέτωπο.

Πρέπει να βρω τη δύναμη να το κάνω. Και αυτό θα είναι μια εξίσου επίπονη εμπειρία, ίσως και τρομακτική. Ο φόβος δεν έχει όμορφο πρόσωπο, ενώ παράλληλα σε ξεγυμνώνει. Αισθάνεσαι ευάλωτος και εκτεθειμένος, έχοντας απέναντι σου έναν αντίπαλο που ξέρει ακριβώς ποιος είσαι και πως να σε κάνει να λυγίσεις. Ξέρει τις αδυναμίες σου και το πότε και που πρέπει να χτυπήσει. Ακριβώς εκεί όμως πρέπει να μάθω να χτυπάω κι εγώ. Γιατί το αδύνατο σημείο του φόβου είναι το να καταφέρεις να μη λυγίσεις την ώρα που σε κοιτάει στα μάτια.

Την επόμενη φορά θα είμαι έτοιμος. Τώρα, έχοντας αντιμετωπίσει αυτόν τον εχθρό άπειρες φορές είμαι σοφότερος και ξέρω τι πρέπει να κάνω. Θα είναι τρομερά δύσκολο, το ξέρω. Πρέπει όμως. Δεν πρέπει να λυγίσω ξανά. Το χρωστάω σε όλους όσους πίστεψαν σε μένα. Στη ζωή που προσπαθώ να χτίσω. Στα όνειρα που γκρεμίστηκαν.

Μα πάνω από όλα, το χρωστάω στον εαυτό μου.

Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2021

Λάθη

 

Ουδείς αλάθητος. Ολόκληρη η ανθρώπινη ύπαρξη βασίστηκε από καταβολής κόσμου σε αυτή την μικρή συμπαντική αρχή. Μέσα από αυτή οικοδομήθηκε το ανθρώπινο είδος. Μέσα από τις ατέλειες και τα λάθη.

Τα λάθη είναι πάντα ανθρώπινα και είναι πάντα ευπρόσδεκτα, όσο επίπονες και να είναι ορισμένες φορές οι συνέπειες τους. Μέσα από αυτά μαθαίνουμε να ζούμε και να χτίζουμε το ακέραιο του χαρακτήρα μας, όπως επίσης μαθαίνουμε να μένουμε όρθιοι απέναντι στις όποιες αντιξοότητες. Μέσα από αυτά τα μικρά (ή και μεγάλα) στραβοπατήματα, ατσαλώνεται η θέληση και θέτονται οι στόχοι. Και όποιος είναι διατεθειμένος να τα αγκαλιάσει και να μάθει από αυτά, τότε δεν πρόκειται ποτέ να τα επαναλάβει. Θα μείνουν όμως για πάντα στο υποσυνείδητο του σαν τα πιο σημαντικά μαθήματα που πήρε από τη ζωή.

Τα λάθη όσο και να μας στοιχειώνουν, θα πρέπει πάντα να τα αντιμετωπίζουμε σαν κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει. Είναι πολύ εύκολο κάποιος να χάσει το δρόμο του επειδή αποπροσανατολίστηκε από κάποιο λανθασμένο χειρισμό και μετά να απελπιστεί. Όσο σημαντική και να είναι μια αστοχία δεν υπάρχει τίποτα που δε διορθώνεται, είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο. Πάντα υπάρχει μια διέξοδος. Θα πρέπει όμως να μάθουμε να καθαρίζουμε το μυαλό μας και να αποδεχόμαστε την όποια αστοχία ή ατυχία της επιλογής μας ώστε να μπορέσουμε να δούμε καθαρά το μέλλον και να προχωρήσουμε. Δεν είναι καθόλου εύκολο να προχωράς κουβαλώντας πάνω σου το βάρος μιας επιλογής η οποία πλέον ανήκει στο παρελθόν. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια. Δεν πρόκειται να αλλάξει όσο και να το θες. Μπορεί μόνο να γίνει ο φάρος που θα φωτίσει το δρόμο του μέλλοντος ώστε να μη χρειαστεί να ξαναβρεθείς ποτέ στην ίδια θέση.

Τα λάθη είναι κρυπτογραφημένη σοφία. Μόνο όσοι τα αναγνωρίζουν και τα αποδέχονται μπορούν να τα αποκωδικοποιήσουν. Κι όμως, αυτή τη δύναμη τη διαθέτουμε όλοι ανεξαιρέτως. Ο μόνος λόγος που δε μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε είναι επειδή δεν μπορούμε να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν μας και επειδή έχουμε μάθει να μισούμε τα λάθη μας.

Είναι καιρός λοιπόν να μάθουμε να τα αγαπάμε. Γιατί μέσα στα λάθη μας εμπεριέχεται ο εαυτός μας. Τα λάθη μας είμαστε εμείς οι ίδιοι και όποιος δεν τα αποδέχεται είναι σα να μη μπορεί να αποδεχτεί τον ίδιο του τον εαυτό. Σα να προσπαθεί να ξορκίσει το ποιος ήταν κάποτε, ξεχνώντας το ότι μέσα από όλη αυτή την εμπειρία έχτισε το χαρακτήρα του και έμαθε να ζει. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση κάποιος να κάνει πάντοτε τις τέλειες επιλογές. Κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς αφύσικο. Οπότε το μόνο που μένει είναι να συμφιλιωθούμε με την ιδέα αυτή και να προχωρήσουμε το δρόμο μας βασισμένοι στο ένστικτο.

Πολλές φορές ακούμε κάποιους να εύχονται να μπορούσαν να γυρίσουν το χρόνο πίσω ώστε να μπορέσουν να διορθώσουν καταστάσεις και λανθασμένες επιλογές του παρελθόντος. Ξεχνάνε όμως ότι αν θεωρητικά μπορούσαν να το κάνουν, θα κάνανε άλλα και ενδεχομένως χειρότερα. Και αν το καλοσκεφτούμε, η ίδια η ιδέα του να διορθώσεις το παρελθόν είναι από μόνη της ένα τεράστιο λάθος.

Τα λάθη είναι ο καθρέφτης του χαρακτήρα μας. Μας ανοίγουν ένα μαγικό παράθυρο στο παρελθόν που ταυτόχρονα μας δείχνει το δρόμο για το μέλλον.

Ας τα αγαπήσουμε.

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2020

Μοναξιά

 

Είναι πολύ δύσκολο.

Είναι υπερβολικά δύσκολο να προσπαθείς καθημερινά να νικήσεις αυτό το αόρατο τέρας που ζει μέσα στο μυαλό σου. Προσπαθείς, παλεύεις σκληρά, ιδρώνεις και ανά στιγμές καταφέρνεις να το εξαφανίσεις, μόνο και μόνο για να ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του λίγο μετά.

Η ανάσα του είναι πάντα εκεί και η φωνή του μιλάει μέσα σου συνεχώς. Την ακούς μόνο εσύ. Σε φοβίζει και θες να την κάνεις να σιγήσει για πάντα. Θέλεις να ελευθερωθείς αλλά δεν γνωρίζεις το πως. Και ο κόσμος νομίζει πως ξέρει τα πάντα. Όλοι νομίζουν ότι ξέρουν αυτά που εσύ γνωρίζεις καλύτερα από τον καθένα. Όμως δεν μπορείς να τους εξηγήσεις. Δεν καταλαβαίνουν. Ή μάλλον νομίζουν ότι καταλαβαίνουν. Νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα.

Και γελάνε. Και κατακρίνουν. Και ειρωνεύονται.

Κι εσύ ξέρεις πολύ καλά πως αν μπορούσαν έστω για μερικές στιγμές να βρεθούν μέσα στην κόλαση του υποσυνείδητου σου, θα τρόμαζαν. Ίσως πάλι να μην το άντεχαν και να τρελαίνονταν.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι τότε θα καταλάβαιναν.

Αλλά αυτό δε θα συμβεί. Κι εσύ μέσα στην αέναη μάχη σου έχεις το χειρότερο σύμμαχο που ονομάζεται μοναξιά. Ακόμα και όταν είσαι περιστοιχισμένος από κόσμο, ακόμα και όταν έχεις γύρω σου φίλους που θέλουν το καλό σου, εσύ αισθάνεσαι μόνος. Γιατί ξέρεις ότι δεν είσαι σαν αυτούς. Ξέρεις ότι δε σκέφτεσαι σαν αυτούς. Ξέρεις ότι κάτι παράξενο συμβαίνει με σένα που δε συμβαίνει σε κανέναν από αυτούς.

Γιατί αν συνέβαινε θα σε καταλάβαιναν και θα προσπαθούσατε μαζί. Αν βλέπατε με τον ίδιο τρόπο τον κόσμο δε θα υπήρχαν γέλια και ειρωνείες. Αν αισθάνονταν το ίδιο δε θα δίνανε συμβουλές, γιατί θα ξέρανε πως ότι συμβουλή και να δώσουν, ο μοναδικός που μπορεί να πνίξει το τέρας και να βγει από το τέλμα της μοναξιάς είσαι εσύ ο ίδιος. Και απλά θα σιωπούσαν και θα ακουμπούσαν το χέρι τους στον ώμο σου.

Κι έτσι συνεχίζεις να πορεύεσαι σε έναν κόσμο όπου εσύ είσαι ο διαφορετικός και ο παράξενος, έχοντας παράλληλα να αντιμετωπίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Και ορισμένες φορές έρχεσαι σε ένα οριακό σημείο που τείνεις να συμφωνήσεις με τη γνώμη των πολλών, μόνο και μόνο για να καταφέρεις να αισθανθείς κι εσύ μέρος του συνόλου και να διώξεις τη μοναξιά που νιώθεις. Και τελικά το μόνο που καταφέρνεις είναι να βυθιστείς πιο βαθιά μέσα στην άβυσσο.

Οι άνθρωποι είναι μέρος της νοσηρής πραγματικότητας που αντιμετωπίζεις. Είναι εγωιστές και ισχυρογνώμονες και ποτέ δεν προσπαθούν να βάλουν τον εαυτό τους έστω για λίγο στη θέση του άλλου. Η άποψη τους δεν αλλάζει με τίποτα. Έτσι μάθανε, αυτό εκπαιδεύτηκαν να κάνουν. Η αλαζονεία και ο εγωισμός τους είναι δηλητήριο που σε κάνει να αισθάνεσαι ασφυξία. Η παρουσία τους θηλιά που σε πνίγει.

Βοήθεια ήθελες μόνο. Και ένα χέρι να σε πιάσει και να σε σώσει. Με οποιονδήποτε τρόπο.

Αυτό δε θα συμβεί ποτέ. Είσαι μόνος σου εναντίον όλων. Η νοοτροπία του κόσμου δυστυχώς θα σε θέτει πάντα στο περιθώριο. Μην περιμένεις θαύματα. Έχεις λοιπόν να αντιμετωπίσεις τα πάντα μόνος σου, ξεκινώντας από τον εαυτό σου. Μίλα του, επικοινώνησε μαζί του γιατί μόνο αυτός θα σε ακούσει. Ξεκίνα σήμερα.

Καλή τύχη.