Σάββατο 31 Ιουλίου 2021

Παραίσθηση

 

Ήρθε λοιπόν πάλι η στιγμή όπου το φως δίνει τη θέση του στο σκοτάδι. Η νύχτα αρχίζει σιγά σιγά να απλώνει το σκοτεινό πέπλο της στην πόλη και ο ήλιος μας αποχαιρετά και κρύβεται πίσω από τον ορίζοντα για να ξεκινήσει το αιώνιο ταξίδι του στην άλλη πλευρά της γήινης σφαίρας.

Η νύχτα κυριαρχεί πλέον και η έλλειψη φωτός επηρεάζει και τη διάθεση μας. Αρχίζει η αυτοκριτική της μέρας η οποία καταλήγει σε ένα πόλεμο με τις ανασφάλειες που μας βασανίζουν. Οι λεγόμενοι δαίμονες της νύχτας ξυπνούν. Οι ώρες προχωρούν και όσο πλησιάζει η ώρα του ύπνου και το σώμα χαλαρώνει, το κουρασμένο μυαλό αρχίζει ήδη να πλάθει εικόνες που αργότερα θα πάρουν μορφή στα όνειρα μας.

Έρχεται η ώρα του ύπνου. Το σώμα παραδίνεται και τίθεται σε λειτουργία επανεκκίνησης. Η συσσωρευμένη κούραση της μέρα άλλωστε δεν δίνει και πολλά περιθώρια. Το μυαλό όμως συνεχίζει να λειτουργεί αυτοβούλως. Γιατί το μυαλό έχει πάντοτε το δικό του τρόπο. Ποτέ δεν ξεκουράζεται εντελώς και ποτέ δεν ξεχνάει. Εισερχόμενο λοιπόν σιγά σιγά σε μια κατάσταση μέθης, ξεκινάει σιγά σιγά να ξεκλειδώνει το υποσυνείδητο.

Και τότε ξεκινάνε οι παραισθήσεις που κάποιοι από εμάς ονομάζουμε όνειρα.

Τώρα πλέον έχουμε εισέλθει σε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα, όπου ο χρόνος και ο χώρος αψηφούν τους φυσικούς κανόνες. Μπορείς να ταξιδέψεις στο παρελθόν ή στο μέλλον, να γίνεις ότι θέλεις και να πράξεις όπως εσύ επιθυμείς, χωρίς κανένα φόβο για επιπτώσεις. Όλα γύρω φαίνονται τόσο ζωντανά και τόσο αληθινά. Η μόνη διαφορά με την κανονικήή ζωή είναι πως, όσο αληθινά και να φαίνονται όλα, δεν υπάρχει κανένας τρόπος ελέγχου του εαυτού μας και της ροής των πραγμάτων. Όλα περνάνε μπροστά από τα μάτια μας σαν μια ταινία, στην οποία είμαστε εμείς πρωταγωνιστές. Εδώ δεν υπάρχουν όρια. Βρισκόμαστε σε ένα χώρο όπου το παράλογο φαίνεται λογικό και οι επιθυμίες και τα κρυφά μας πάθη βρίσκονται ζωντανά μπροστά μας. Μπορούμε να ζήσουμε πράγματα που ουτε καν φανταζόμασταν, να βιώσουμε εμπειρίες που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί. Ορισμένες φορές όλα είναι τόσο ζωντανά που μετά το πέρας της νύχτας και την επιστροφή στην πραγματικότητα δεν είσαι πλέον σίγουρος αν αυτό που αναδύθηκε από τα βάθη του μυαλού σου ήταν όνειρο ή κάποια παλιά σκονισμένη ανάμνηση που παρέμενε για πολλά χρόνια κρυμμένη στα άδυτα της ψυχής σου.

Φυσικά, η όλη διαδικασία κρύβει πάρα πολλούς κινδύνους. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι ότι έρχεσαι πολύ συχνά χωρίς να το θέλεις αντιμέτωπος με τις φοβίες και τα λάθη του παρελθόντος. Η ακόμα και με κρυφές επιθυμίες που δεν τόλμησες ποτέ να παραδεχτείς ούτε στον ίδιο του τον εαυτό. Όμως το υποσυνείδητο ξέρει και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Και είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που η παραίσθηση χάνεται και ξυπνάς ιδρωμένος μέσα στη μέση της νύχτας έχοντας χάσει ολοκληρωτικά τη διάθεση για ύπνο. Και μένεις μόνος με τις σκέψεις σου στο σκοτάδι, προσπαθώντας να τα βρεις με τον εαυτό σου.

Μέχρι που συνειδητοποιείς ότι όλο αυτό δεν ήταν παρά ένα ακόμα όνειρο. Μια ακόμα παραίσθηση μιας κρυφής επιθυμίας ή ενός ξεχασμένου πάθους που η άβυσσος του υποσυνείδητου φρόντισε να σου υπενθυμίσει.

Η νύχτα όμως είναι ακόμα νέα και έχει πολύ δρόμο. Ξαναπάς για ύπνο. Τώρα πλέον ξέρεις ότι ανάλογα με τα όνειρα και την ψυχολογική σου κατάσταση, το υποσυνείδητο έχει τη δύναμη να σε βασανίσει ή να σε λυτρώσει.

Όπως την ίδια ακριβώς δύναμη έχει και το πρώτο φως του πρωινού ήλιου που έρχεται ακάλεστος για να διώξει την παραίσθηση και να συνεχιστεί ο κύκλος της ζωής.

Τετάρτη 30 Ιουνίου 2021

Η σελίδα γυρίζει

 

Η σελίδα λοιπόν γύρισε. Και μαζί της άλλαξε η ψυχολογία και οι προσδοκίες. Νέες πιθανότητες, νέες εμπειρίες, νέες επιλογές μας περιμένουν τώρα. Ρίχνουμε μια πρόχειρη ματιά στις άδειες σελίδες που σιγά σιγά χρωματίζονται από το μελάνι της ζωής. Τόσες πολλές επιλογές, τόσες πολλές ευκαιρίες να αλλάξουμε το μέλλον, αλλάζοντας παράλληλα τον εαυτό μας και τη ζωή μας. Μια απορία γεννιέται.

Γιατί ήταν τελικά τόσο δύσκολο να αλλάξουμε σελίδα;

Ο φόβος για το άγνωστο πάντα κυρίευε τον ανθρώπινο ψυχισμό και τον εμπόδιζε να δει τα αυτονόητα. Ο φόβος μιας πιθανής αποτυχίας ή μιας πιθανής έκθεσης σε δυσάρεστες συνθήκες, αποδείχτηκε τελικά μεγαλύτερος από την ανάγκη να ελέγξουμε το μέλλον μας και τη ζωή μας. Η σελίδες έμεναν κλειστές και ποτέ δε μάθαμε τη συνέχεια. Οι ίδιες οι ιστορίες που γράφονταν για εμάς μας προσπέρασαν. Δεν τις ζήσαμε όπως έπρεπε και οφείλαμε, γιατί φοβόμασταν να ανακαλύψουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε. Φοβηθήκαμε να κοιτάξουμε τον καθρέφτη για να μη δούμε μέσα στα ίδια μας τα μάτια αλήθεια που ήδη γνωρίζαμε.

Τώρα που τελικά άλλαξε η σελίδα μπορούμε επιτέλους να διαπιστώσουμε πόσο τραγικά θλιβερή είναι αυτή η αλήθεια. Μια ακόμα αλήθεια που γράφτηκε για πάντα στις σελίδες του βιβλίου μας.

Τώρα όμως η σελίδα άλλαξε. Είναι πλέον γνωστό πως ότι γράφει δεν ξεγράφει. Οι σελίδες που γράφτηκαν θα βρίσκονται πάντα εκεί σαν σημείο αναφοράς, για να μας υπενθυμίζουν ότι δεν πρέπει ποτέ ξανά να κάνουμε τα ίδια λάθη. Θα βρίσκονται πάντα εκεί για να μας δείχνουν το δρόμο του μέλλοντος και να χαρτογραφούν λέξη προς λέξη την πορεία που θέλουμε να χαράξουμε.

Οι μαύρες σελίδες βρίσκονται πλέον στο παρελθόν. Βλέπουμε τις κενές σελίδες του μέλλοντος, λευκές και λαμπερές και η ψυχή ξαφνικά αγαλλιάζει Τώρα πρέπει να προχωρήσουμε αργά, βήμα προς βήμα και λέξη προς λέξη. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Τώρα θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί γιατί θα ξεκινήσουμε να γράφουμε στις κενές σελίδες σιγά σιγά το μέλλον μας. Το μέλλον που ονειρευόμαστε.

Και θα αρχίσουμε με αργά και σταθερά βήματα να συνειδητοποιούμε το ποιοι είμαστε και ποιος είναι ο προορισμός μας. Θα μάθουμε καλύτερα τον εαυτό μας και θα αρχίσουμε να διαχωρίζουμε επιτέλους τα ‘θέλω’ από τα ‘πρέπει’. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι ορίζουμε εμείς το μέλλον και τη ζωή μας μέσα από τις επιλογές μας. Και θα μάθουμε να μη φοβόμαστε να αντικρίσουμε την αλήθεια, καθώς μόνο αυτή γράφει πραγματικές ιστορίες. Τα ψέματα πλάθουν μόνο ψεύτικα όνειρα, που οδηγούν στο δρόμο προς τη λήθη. Τα ψέματα είναι το ναρκωτικό της ψυχής. Δεν πρέπει ποτέ να την αφήσουμε να εθιστεί σε αυτά γιατί μετά ο δρόμος της επιστροφής θα είναι πάρα πολύ δύσκολος. Και οι σελίδες του βιβλίου μας θα γυρνάνε όλο και πιο πίσω μέχρι που θα κλείσει τελείως.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να γράφουμε. Υπάρχει πολύς χρόνος. Ποτέ δεν είναι αργά. Οι σελίδες γεμίζουν γρήγορα και πολύ σύντομα θα χρειαστεί να αλλάξουμε ξανά.

Ας είμαστε έτοιμοι. Ας διώξουμε το φόβο και τον εγωισμό μας και ας αγκαλιάσουμε αυτό που είμαστε.

Για να μπορέσουμε να γράψουμε μαζί με τους αγαπημένους μας τις πιο όμορφες ιστορίες.

Δευτέρα 31 Μαΐου 2021

Το βιβλίο ανοίγει

 

Το βιβλίο λοιπόν ανοίγει. Ανοίγει διάπλατα τις σελίδες του και μας περιμένει να ανακαλύψουμε τι κρύβεται μέσα στις λέξεις που φιλοξενεί. Κρυφά νοήματα ενεδρεύουν μέσα από τη φαινομενική απλότητα, ήρωες και χαρακτήρες ταυτίζονται με εμάς και χάρτινα δάκρυα κυλάνε διαμαντένια και αλμυρά στα πρόσωπα μας για να μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα, πέρα από την αλληγορία.

Το βιβλίο άνοιξε πλέον για τα καλά.

Μαζί με τις διάπλατες σελίδες ανοίγει και η ψυχή μας. Η ευκαιρία που μέχρι χτες ήταν ένα άπιαστο όνειρο είναι πλέον στην πόρτα μας. Η ζωή που κάποτε φάνταζε πέρα για πέρα μακρινή μας καλεί να τη ζήσουμε. Οι άνθρωποι που πιστεύαμε ότι θα είναι για πάντα δίπλα μας αλλάξανε πορεία και οι εκπλήξεις της ζωής διαδέχονται η μία την άλλη με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Τόσο ιλιγγιώδεις που αδυνατούμε να τους ακολουθήσουμε και μένουμε σαστισμένοι μπροστά στο χάος των χιλιάδων πιθανοτήτων και επιλογών που χτύπησε την πόρτα μας.

Πολλές φορές απογοητευόμαστε και φοβόμαστε να διαβάσουμε τη συνέχεια, γιατί θέλουμε το τέλος της ιστορίας να είναι τόσο όμορφο όσο οι προσδοκίες μας. Φοβόμαστε να γυρίσουμε τη σελίδα και να διαβάσουμε την αλήθεια. Η αλήθεια όμως είναι αυτή που πορεύεται συνεχώς δίπλα μας όσο και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε, όσο και να μας πονάει η παρουσία της. Η αλήθεια γράφει τα σελίδες του βιβλίου της ζωής και τις μετατρέπει σε ιστορία. Το πόσο όμορφο ή άσχημο θα είναι το τέλος του, εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς.

Η αλήθεια έχει πάντα τον πρώτο λόγο.

Το βιβλίο λοιπόν άνοιξε διάπλατα. Ήρθε ο καιρός να αλλάξουμε σελίδα. Η συνέχεια της ιστορίας ήρθε πολύ πιο σύντομα από όσο φανταζόμασταν. Ο φόβος κάνει για μια φορά ακόμα την εμφάνιση του και μας σταματάει. Δειλά δειλά συνεχίζουμε την ανάγνωση. Τι θα γράφει άραγε η επόμενη παράγραφος; Θα είναι αυτό που φανταζόμαστε; Θα έχει η ιστορία αυτή την έκβαση που εμείς επιθυμούμε;

Δεν έχει καμία σημασία. Η ιστορία θα γραφτεί όπως και να έχει, καθώς ο χρόνος είναι αμείλικτος και προχωρά με γοργά βήματα γυρίζοντας μόνος του τις σελίδες του βιβλίου, γράφοντας μαζί με την αλήθεια ανείπωτες ιστορίες που βιώνουμε σιωπηλά επειδή δεν έχουμε το θάρρος να ανοίξουμε τα μάτια μας και να διαβάσουμε τη συνέχεια. Μόνο όταν θα έχουν γραφτεί και οι τελευταίες σελίδες θα συνειδητοποιήσουμε το λάθος μας. Τότε όμως θα είναι πολύ αργά, γιατί το μόνο που θα μπορούμε να κάνουμε είναι να διαβάσουμε τα ήδη γραμμένα και να θρηνούμε για την υπόλοιπη ζωή μας τα λάθη που δε μπορέσαμε να διορθώσουμε όταν είχαμε ακόμα τη δυνατότητα.

Τα γραμμένα δεν αλλάζουν. Ο χαρακτήρας όμως μαλακώνει και σκληραίνει ανάλογα με την περίσταση. Ο εγωισμός παραγκωνίζεται και το πείσμα θριαμβεύει. Και τότε η αλήθεια εμφανίζεται μπροστά μας σε όλη της τη γυμνή μεγαλοπρέπεια, αφήνοντας μας την επιλογή να την αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε γυρίζοντας επιτέλους τη σελίδα ή απλά να γυρίσουμε το βλέμμα μας αλλού από ντροπή και να συνεχίσουμε τυφλοί το δρόμο μας.

Όμως στη ζωή κάθε ανθρώπου φτάνει κάποια στιγμή η ώρα που η σελίδα πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει.

Αυτή η ώρα έφτασε.