Τρίτη 30 Ιουνίου 2020

Στα βάθη του μυαλού


Το μυαλό είναι ένα παράξενο πράγμα. Είναι απύθμενο, ανεξερεύνητο και απρόβλεπτο. Οδηγεί τη σκέψη και τις πράξεις μας με τη βοήθεια της συνείδησης η οποία πλάθεται καθημερινά και αθόρυβα στο παρασκήνιο της ζωής. Το μυαλό είναι ένα αβυσσαλέο χάος το οποίο μπορούμε να ελέγξουμε και να τιθασεύσουμε. Όμως αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, τουλάχιστον όχι όσο ακούγεται. Χρειάζεται αυτοσυγκέντρωση, πίστη στον εαυτό μας και γνώση του ποιοι είμαστε και τι πρεσβεύουμε ως άνθρωποι και ως προσωπικότητες.

Μέσα στο μυαλό του καθένα μας υπάρχει ένας ιδανικός φανταστικός κόσμος ο οποίος πλάθεται σύμφωνα με τους ιδιότυπους κανόνες και τη λογική που χαρακτηρίζουν την προσωπική μας ιδιοσυγκρασία. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι μέσα στο μυαλό μας ζει ο ιδανικός για εμάς κόσμος. Δεν παύει όμως να είναι φανταστικός, οπότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να χρησιμοποιήσουμε την αύρα του ως πρώτη ύλη για να μεταφέρουμε τον ιδανικό μας κόσμο στην πραγματικότητα. Και αν δεν το καταφέρουμε στο απόλυτο, θα υπάρχει πάντα μια πόρτα στο πίσω μέρος του μυαλού οπού θα μπορούμε να επιστρέφουμε και να παίρνουμε ανάσες, ως την επόμενη μάχη.

Το μυαλό επίσης κρατάει καλά κρυμμένα μυστικά τα οποία ποτέ δε θα δουν το φως. Κρατάει ενοχές που καίνε, μεμονωμένα περιστατικά τα οποία ποτέ δεν ειπώθηκαν, φοβίες που δεν εξωτερικεύθηκαν, πάθη που ποτέ δεν εκτονώθηκαν. Και πάνω από όλα κρατάει ανεκπλήρωτα όνειρα τα οποία κοντεύουν να εκραγούν επειδή ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν. Και όταν γίνει αυτό, η έκρηξη θα είναι τόσο δυνατή που θα την καταλάβουν όλοι γύρω μας. 

Το μυαλό επίσης κρύβει και την αλήθεια. Την πραγματική αλήθεια του καθένα μας, την αλήθεια σχετικά με το ποιος είναι. Όταν κάποιος προσπαθεί να πείσει τους άλλους για το αγνό των προθέσεων του ή για το ότι λέει αλήθεια σχετικά με κάποιο γεγονός, το μυαλό ξέρει. Μόνο αυτό ξέρει. Και τότε εύχεται σε όσους δε μπορούν να δουν τα προφανή, να μπορούσαν με κάποιο τρόπο να επικοινωνήσουν μαζί του. Να δουν τις καταγεγραμμένες μνήμες, να νιώσουν τη φλόγα της αλήθειας που καίει όταν δεν γίνεται πιστευτή από τους κακοθελητές, να αισθανθούν άσχημα που δεν το πίστευαν. Και το μυαλό και ο κάτοχος του να νιώσει επιτέλους δικαίωση ώστε να καταφέρει επιτέλους να βρει τη γαλήνη και την ηρεμία.

Ίσως αν μπορούσαμε να δούμε την αλήθεια του άλλου μέσα από το μυαλό του, αν μπορούσαμε να γίνουμε μέρος των σκέψεων του και να αισθανθούμε τους φόβους και τον απόηχο των αναμνήσεων που τον έκαναν αυτό που είναι, να γινόμασταν λίγο πιο διαλλακτικοί. Ίσως με αυτό τον τρόπο να μπορούσαμε να τιθασεύσουμε το ‘εγώ’ μας και να σταματούσαμε να έχουμε άποψη για όλους και για όλα. Ίσως καταφέρναμε ακόμα και να εκπαιδεύσουμε το υποσυνείδητο μας ώστε να μη δρα εκδικητικά.

Ίσως με αυτό τον τρόπο καταφέρναμε να έρθουμε λίγο πιο κοντά ο ένας με τον άλλο. Ίσως συμπάσχαμε και νοιαζόμασταν λίγο περισσότερο, Ίσως τελικά συνειδητοποιούσαμε ότι οι άνθρωποι δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από συγκοινωνούντα δοχεία. Τρεφόμαστε ο ένας από τον άλλον μέσα από την καθημερινή τριβή και την ανάπτυξη των σχέσεων. Και τότε, ίσως δε θα χρειαζόμασταν τη διέξοδο του ιδανικού φανταστικού μας κόσμου πια.

Ίσως κάποτε καταφέρουμε να πάμε ένα επίπεδο παραπέρα και να νιώσουμε περισσότερο άνθρωποι. Να φτάσουμε ένα βήμα πιο κοντά ο ένας στον άλλο και λίγο πιο κοντά στον ουρανό.

Ίσως, κάποτε. Άλλωστε, όλα είναι μέσα στο μυαλό.

Κυριακή 31 Μαΐου 2020

Αντιμετωπίζοντας το αύριο


Δεν είναι καθόλου εύκολο να αντιμετωπίζεις καθημερινά τις αλλαγές στον κόσμο και στον εαυτό σου. Όλη η διαδικασία μοιάζει με μια αέναη πάλη με τον εσωτερικό σου κόσμο για να μπορέσεις τελικά να συνειδητοποιήσεις, να αποδεχτείς και να συμφιλιωθείς με τη νέα πραγματικότητα ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις. Και μόλις συνηθίσεις στην ιδέα, τότε ξαφνικά έχεις να αντιμετωπίσεις ξανά μια νέα αλλαγή, που ήρθε πραγματικά από το πουθενά.

Και ξανά από την αρχή, αυτή η αέναη πάλη.

Είναι δύσκολο πραγματικά να βρεις την ισορροπία μέσα στην τόσο ρευστή πραγματικότητα. Δεν πρέπει να παίρνεις τίποτα ως δεδομένο και πρέπει να παλεύεις καθημερινά για τα κεκτημένα σου αλλά και όσο ονειρεύεσαι. Ο στόχος πρέπει να είναι πάντα ξεκάθαρος μέσα σου για να μην αποπροσανατολίζεσαι από όσα συμβαίνουν γύρω σου. Με ξεκάθαρο στόχο και σταθερό χαρακτήρα θα μπορέσεις να προχωρήσεις και να αντιμετωπίσεις τον άνεμο της αλλαγής. Ίσως και να μπορέσεις να τον κάνεις να πνέει προς τα εκεί που θες εσύ.

Πρέπει όμως και να τα έχεις βρει εντελώς με τον εαυτό σου, Να ξέρεις ποιος είσαι και για ποια ιδανικά πολεμάς. Να μη φοβάσαι να δείξεις και να διεκδικήσεις αυτό που θες, όσο άβολο και να είναι αυτό κάποιες φορές. Να είσαι ρομαντικός αλλά και σκληρός ταυτόχρονα. Να ξέρεις ακριβώς που θες να πας και να σχεδιάζεις βήμα βήμα την πορεία σου μέχρι εκεί. Να πατάς με σταθερά βήματα σε στέρεο έδαφος και να μη φαντάζεσαι άπιαστα πράγματα. Τα όνειρα σου να μεγαλώνουν ανάλογα με την εξέλιξη σου. Το όριο είναι πάντα ο ουρανός, αλλά για να τον κατακτήσεις θα πρέπει να ιδρώσεις, να πονέσεις, να κοπιάσεις.

Να αντιμετωπίζεις τις αλλαγές στη ζωή σαν κάτι θετικό, όσο δυσοίωνο και να φαίνεται το μέλλον. Να μη φοβάσαι ποτέ να δείχνεις στους ανθρώπους αυτό που είσαι. Σε ένα κόσμο οπού όλοι φοράνε μάσκες, κρύβοντας τον πραγματικό τους χαρακτήρα και τις αδυναμίες του εσύ να μη φοβάσαι να είσαι αυθεντικός. Αυτό θα είναι το όπλο σου για να αντιμετωπίσεις το αύριο. Χτίσε αργά και σταθερά έναν ακέραιο και ειλικρινή χαρακτήρα. Στο τέλος θα ανταμειφθείς και με το παραπάνω.
Ο δρόμος θα συνεχίσει να είναι δύσκολος και τίποτα δε θα σου χαριστεί. Η κάθε αλλαγή που θα συμβαίνει στη ζωή σου θα σου θυμίζει με κάθε τρόπο ότι δε πρέπει ποτέ να λαμβάνουμε τίποτα σαν δεδομένο. Τα πάντα μπορούν να αλλάξουν από στιγμή σε στιγμή. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να ατσαλώσεις το χαρακτήρα σου και να ακονίσεις την θέληση και την κρίση σου. Θα έρθεις αντιμέτωπος με διλήμματα, θα βρεθείς σε σταυροδρόμια, θα πρέπει να πάρεις σκληρές και δύσκολες αποφάσεις. Θα τα καταφέρεις. Όπως τα κατάφερνες πάντα θα τα καταφέρεις και τώρα. Και ποτέ μην επαναπαυτείς. Πάντοτε να σχεδιάζεις προσεκτικά το δρόμο προς το μέλλον και να μην αφήνεις τίποτα στην τύχη.

Και να μη δειλιάσεις ποτέ. Όποτε αισθάνεσαι ανέτοιμος να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση απλά κάνε ένα βήμα πίσω και δώσε χρόνο στον εαυτό σου. Θα βρεις το κουράγιο να την προσπεράσεις προς όφελος σου. Μην δειλιάσεις όμως και μη φοβηθείς. Και ακόμα και να συμβεί αυτό μη ντραπείς. Είσαι άνθρωπος, με αδυναμίες και ευαισθησίες. Αλλά μην κάνεις πίσω. Σκέψου καλά, ζύγισε τις καταστάσεις και μόλις βρεις τη νέα σου δύναμη, προσπάθησε ξανά. Ακόμα και αν λαβωθείς, θα είσαι πάλι νικητής.

Να περιμένεις τις αλλαγές καθημερινά. Να μάθεις να τις αντιμετωπίζεις και να βγαίνεις νικητής. Να μάθεις να μάχεσαι. Γιατί αυτό είναι η ζωή.

Πέμπτη 30 Απριλίου 2020

Αυγή


Ξαφνικά μέσα από την απόλυτη χαλάρωση που σε έφερε στην πύλη των ονείρων, αισθάνεσαι ένα ελαφρύ δροσερό αεράκι. Ο θαυμαστός αλλά φανταστικός κόσμος που αντικρίζεις σιγά σιγά αρχίζει να σείεται και να χάνεται μέσα στη δίνη της πραγματικότητας. Σε κυριεύει πανικός. Πασχίζεις να κρατήσεις τα μάτια σου κλειστά. Είναι όλα τόσο όμορφα εδώ, τόσο ιδανικά. Οι κανόνες της φύσης μοιάζουν να μην έχουν καμία ισχύ. Ο χρόνος, τα συναισθήματα, ακόμα και η έννοια του χειροπιαστού και του αληθινού μοιάζουν να έχουν αποκτήσει μια αέρινη υφή που ταξιδεύει το προβληματισμένο σου μυαλό σε μια άλλη διάσταση που ενώ ξέρεις πως δεν είναι αληθινή, τη ζεις σαν τέτοια για τον απλούστατο λόγο ότι θα ήθελες πολύ να είναι.

Το αεράκι συνεχίζει να χαϊδεύει το πρόσωπο σου και ο τόσο όμορφος φανταστικός κόσμος σου σιγά σιγά χάνεται οριστικά. Τα μάτια όμως παραμένουν κλειστά, σαν να αρνούνται να αντικρύσουν την πραγματικότητα. Ίσως γιατί η πραγματικότητα που αντιμετώπιζες προτού χαθείς μέσα στην έκσταση του ονείρου να ήταν πραγματικά πολύ πιο σκληρή από το ότι θα μπορούσαν να αντέξουν.

Κανείς όμως δε μπορεί να ξεφύγει από το αύριο. Κανείς δε μπορεί να προσποιείται ότι είναι ευτυχισμένος όταν πασχίζει να πείσει τον εαυτό του ότι κάποια μέρα μπορεί και να το καταφέρει.
Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ανοίξει τα μάτια και να αντιμετωπίσει με αισιοδοξία το νέο φως της επόμενης μέρας. Και όλα σιγά σιγά θα πάρουν το δρόμο τους.

Ήρθε η αυγή. Αυτή είναι η ζωή σου.

Τα μάτια πλέον χάσκουν ορθάνοιχτα, προσπαθώντας να προσαρμοστούν στο φως. Όλα δείχνουν τόσο κρυστάλλινα τώρα, τόσο καθαρά. Όχι σαν χτες που το αύριο φάνταζε δυσοίωνο και ορθωνόταν απειλητικό μπροστά σου. Κάτι φαίνεται να άλλαξε. Τι όμως;

Ήρθε η αυγή και έφερε το φως.

Είναι δυνατόν το φως να έχει τόση δύναμη; Είναι δυνατόν να κρύβουμε μέσα μας τόσο φως; Αισθάνεσαι πλέον αναγεννημένος, αισιόδοξος, χαρούμενος. Φωτίζεις με το φως ου όλες τις σκοτεινές πτυχές της ζωής σου. Τώρα πια όλα είναι ξεκάθαρα. Τώρα πια βλέπεις καθαρά. Και το φως φωτίζει τα πάντα, ακόμα και το μονοπάτι του μέλλοντος. Ήταν πάντοτε εκεί αλλά εσύ δε μπορούσες να το δεις. Τι συνέβη άραγε; Τι άλλαξε;

Ήρθε η αυγή και σου έδειξε το δρόμο. Αυτή είναι η ζωή σου.

Αυτή είναι η ζωή σου και φωτίζεται αποκλειστικά από το δικό σου φως που κρύβεις μέσα σου και πρέπει να βρεις τον τρόπο να το ελευθερώσεις. Δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις από το σκοτάδι που το καταπίνει και πολλές φορές θα περιμένεις να βρεις διέξοδο από αυτό μέσα από τον κόσμο των ονείρων, εκεί που όλα μοιάζουν ιδανικά και όλα λειτουργούν με έναν άλλο, φαινομενικά ιδανικό τρόπο. Το σκοτάδι όμως έχει τον τρόπο να σε ξεγελάει, και να σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι άτρωτος. Και όταν η αυγή επιστρέψει για να σου δείξει το δρόμο, εσύ θα είσαι τόσο χαμένος που δε θα μπορείς να το δεις. Και το φως σου θα χαθεί ξανά αφήνοντας σε μετέωρο και χαμένο.
Η αυγή όμως θα είναι πάντα εκεί και θα προσπαθεί κάθε μέρα να σε αφυπνίσει και να σε κάνει να ακτινοβολήσεις. Και όταν το καταφέρεις, δε θα σε φοβίζει τίποτα πια.

Ήρθε η αυγή ξανά. Αυτή είναι η ζωή σου.