Σάββατο 30 Απριλίου 2022

Φιλίες

 

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι γνωστό ότι στην εποχή μας περνάνε μεγάλη κρίση. Οι συναναστροφές, τα γεφυρώματα των επαφών μεταξύ μας, ακόμα και οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι επιδιώκουν να συνδεθούν με άλλους είναι εντελώς διαφορετικοί από ότι στο παρελθόν. Πλέον έχουμε βάλει σε πρώτη μοίρα το προσωπικό συμφέρον και το τι μπορούμε να αποκομίσουμε από μια σχέση, παρά την ίδια τη σχέση.

Είμαστε άπληστοι και το δείχνουμε σε κάθε ευκαιρία.

Τα έζησα κι εγώ όλα αυτά και συνεχίζω να τα ζω καθημερινά, κάνοντας πάντα το ίδιο λάθος. Δίνω τα πάντα στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους μη περιμένοντας τίποτα, παρά μια χειρονομία εκτίμησης. Δεν κάνω σχέσεις και φιλίες για να αποκομίσω κάτι, παρά μόνο γιατί αισθάνομαι γεμάτος όταν πράττω για τους άλλους χωρίς να μου το ζητήσουν. Ίσως παραείμαι ρομαντικός. Ίσως είναι αυτό που χρειάζομαι εγώ σαν άνθρωπος. Ίσως πάλι αυτός ο τρόπος σκέψης δεν ταιριάζει με την εποχή που ζω. Όμως, όσες φορές και να μου αποδεικνύεται ότι άδικα βάζω τον εαυτό μου σε τέτοιες δοκιμασίες, όσες φορές και να προσπαθώ να πειστώ ότι ο κόσμος αυτός δε θα αλλάξει ποτέ, συνεχίζω και κάνω τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.

Ίσως τελικά είμαι κι εγώ ένα μέρος του κόσμου που δε θα αλλάξει ποτέ.

Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που κάποιος στον οποίο επένδυσα φέρεται εγωιστικά και αδιάφορα, η απογοήτευση και ο θυμός παραμένει. Και παραμένει για πάντα μέσα στην ψυχή, γεμίζοντας την σιγά σιγά ώσπου να ξεχειλίσει. Και τότε είναι που η κραυγή ‘ως εδώ’ βγαίνει σχεδόν ασυναίσθητα από τα χείλη όσων περνάνε το ίδιο ψυχολογικό σοκ. Γιατί στην τελική είμαστε όλοι άνθρωποι και έχουμε όρια, τα οποία όμως για τον καθένα μας είναι διαφορετικά και με διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Όταν λοιπόν κάποιος σου γυρίζει την πλάτη επιδεικτικά, θεωρώντας ότι η παρουσία σου στη ζωή του είναι δεδομένη, δε μπορείς παρά να πληγωθείς. Έχεις σίγουρα περισσότερα ενεργά συναισθήματα από αυτόν, αλλά στο τέλος της μέρας αναρωτιέσαι αν αυτό τελικά πρόκειται για προτέρημα ή μειονέκτημα. Ποια θέση έχει όποιος σκέφτεται έτσι σε μια εποχή που ο καθένας ζει και δρα μόνο για τον εαυτό του χρησιμοποιώντας όλους τους υπόλοιπους σαν οχήματα για να πετύχει γρηγορότερα το σκοπό του;

Πραγματικά κουράστηκα να αντιμετωπίζω τέτοιες συμπεριφορές. Βαρέθηκα να με αντιμετωπίζουν ως δεδομένο και να βλέπουν τις χειρονομίες καλής θελήσεως από μεριάς μου είτε διστακτικά και αμυντικά, είτε σαν κάτι που μπορούν να χρησιμοποιήσουν. Βαρέθηκα να σηκώνω το τηλέφωνο όποτε αυτό χτυπάει, θεωρώντας πως πρέπει να είμαι εκεί όποτε με χρειάζονται, όταν κανένας δεν είναι εκεί στη δική μου ώρα ανάγκης. Σιχάθηκα πραγματικά να με αποκαλούν ‘φίλο’ όταν σε κάθε ευκαιρία που τους δίνεται να το αποδείξουν σφυρίζουν αδιάφορα.

Και πάνω από όλα βαρέθηκα τον εαυτό μου και όλα όσα πρεσβεύει σε μια εποχή όπου κανένας δε μπορεί να τα αποδεχτεί.

Σε μια εποχή όπου το προσωπικό συμφέρον και η απληστία διαλύει τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους δημιουργούνται οι φιλίες.

Βαθιά μέσα μου ξέρω ότι δεν πρόκειται να αλλάξω και να γίνω ίδιος με το τέρας που πολεμάω. Θα αλλάξω όμως τακτική και όπλα. Και τότε όλα θα βγουν στο φως.

Ήρθε η ώρα.

Πέμπτη 31 Μαρτίου 2022

Μεσαίωνας

 Κι έτσι ξαφνικά, ένα σκοτεινό πέπλο απλώθηκε πάνω από τον σύγχρονο κόσμο. Ο θάνατος σκορπίζεται καθημερινά και θερίζει τις ζωές αθώων ανθρώπων, ενώ παράλληλα αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια του στις ψυχές όσων είχαν την τύχη να γλιτώσουν από τη σαρωτική του μανία.

Και για όλα αυτά ευθύνεται ο ίδιος ο άνθρωπος. Το ανθρώπινο γένος δείχνει τη νοσηρή του φύση κατατρώγοντας τα ίδια του τα σωθικά, θυσιάζοντας έτσι αξίες, ιδανικά αλλά και τη σημαντικότητα της ύπαρξης στο βωμό του χρήματος.

Πλέον είναι φανερό. Ζούμε ένα νέο μεσαίωνα.

Και καθημερινά οι οπλισμένες στρατιές του πολιτισμένου κόσμου δημιουργούν καραβάνια αθώων που ξαφνικά έμειναν μετέωροι, χωρίς προορισμό και χωρίς σκοπό. Και όσοι καταφέρουν να επιζήσουν, θα πρέπει να κουβαλήσουν για μια ζωή τα βάρη και τα ερωτηματικά της ζωής που απότομα ξεριζώθηκε από τα χέρια τους. Η ελπίδα μπορεί ποτέ να μην πεθαίνει, αλλά λαβώνεται και λιγοψυχάει. Και τότε, η σκιά του θανάτου θεριεύει και μοιάζει ανίκητη. Και τελικά η ψυχή που έχει μείνει εκτεθειμένη χαράσσεται και το αίμα της στάζει, αφήνοντας πίσω στο δρόμο μας ίχνη που μας ακολουθούν για πάντα.

Επειδή όποτε και να γυρίσουμε και να κοιτάξουμε πίσω, πλέον είναι πάντα εκεί.

Έτσι συμβαίνει και τώρα. Παιδιά χάνουν απότομα την παιδική τους ηλικία και οι αναμνήσεις τους βάφονται στο μαύρο και στο γκρι. Νέοι και γέροι βλέπουν ένα μέλλον στα ίδια χρώματα, αφήνοντας πίσω ένα παρελθόν βαμμένο στο κόκκινο. ‘Η ζωή θα συνεχιστεί’ θα πουν κάποιοι. Συμφωνώ, η ζωή ποτέ δεν τελειώνει. Όμως πολλές φορές παραμορφώνεται και χάνει το νόημα της.

Όταν το χρήμα, η φιλοδοξία και η νέα τάξη πραγμάτων καταπατούν τα δικαιώματα της ίδιας της ζωής, τότε το νόημα σταματά να υπάρχει. Και το μόνο που αξίζει στον άνθρωπο είναι ο αφανισμός. Γιατί πλέον είναι φανερό ότι δεν μας αξίζει τίποτα. Ούτε ο πλανήτης που κληρονομήσαμε, ούτε η φύση που μας ανέθρεψε, ούτε καν η ζωή που μας δόθηκε.

Τα λόγια φαντάζουν πλέον πολύ μικρά για να περιγράψουν το τι καταγράφει η ιστορία τις τελευταίες μέρες. Είμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε και καταλήγουμε απλοί παρατηρητές. Είναι από εκείνες τις στιγμές που απλά εύχεσαι να υπήρχε μια ανώτερη δύναμη που θα απέδιδε δικαιοσύνη. Εύχεσαι να εμφανιζόταν το λυτρωτικό φως που θα κατάπινε το σκοτάδι. Εύχεσαι όλα αυτά να είναι απλά ένα κακό όνειρο για όλους, που θα εξαφανιστεί έτσι απλά όταν έρθει το πρωί.

Εύχεσαι να μπορούσες εσύ με κάποιον τρόπο να πάρεις μακριά όλον αυτό τον ανθρώπινο πόνο. Να δώσεις ξανά ελπίδα στα παιδιά που γνώρισαν σε τόσο μικρή ηλικία τη σκληρότητα της ζωής.

Και να βρεις έναν τρόπο επανεκκινήσεις τον κόσμο, διώχνοντας μακριά όλα τα κακά που γέννησε η ανθρωπότητα,

Να αντικαταστήσεις το χρήμα με την αγάπη. την φιλοδοξία με την φιλευσπλαχνία. Το φόβο με την χαρά.

Και τα όπλα με φαγητό και νερό για κάθε άνθρωπο στον πλανήτη, έτσι ώστε να μην ξαναπεινάσει ποτέ κανείς.

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2022

Νοητός Παράδεισος

 

Η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή που πολύ συχνά χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα. Χρειαζόμαστε για πολύ λίγο να βρεθούμε στα πλαίσια ενός δικού μας ιδανικού κόσμου, ενός κόσμου που τους νόμους, τους κανόνες, ακόμα και τους φυσικούς νόμους θα τους ορίζουμε εμείς. Ένα μέρος όπου θα είναι για πάντα το απόλυτο καταφύγιο μας, προσβάσιμο από οποιοδήποτε σημείο και μέσα από οποιαδήποτε συναισθηματική κατάσταση και να βρισκόμαστε.

Ένα μέρος στο οποίο θα μπορούμε να τηλεμεταφερθούμε ακαριαία, με το που κλείσουμε τα μάτια μας.

Αυτό το μέρος δεν θα έχει συγκεκριμένη μορφή. Θα ανακατασκευάζεται, ανάλογα με τη διάθεση μας και της ανάγκες μας. Ούτε και θα έχει μόνιμους κατοίκους. Θα μπορούμε εμείς να προσκαλέσουμε όποιον επιθυμούμε όποτε εμείς το θελήσουμε. Εκεί θα μπορούμε να συναντήσουμε ακόμα και άτομα που έχουν φύγει από τη ζωή, για να συνειδητοποιήσουμε τελικά ότι δεν έφυγαν ποτέ στα αλήθεια.

Στο μέρος αυτό θα μπορούμε να έχουμε οτιδήποτε θελήσουμε. Να είμαστε ή να γίνουμε οτιδήποτε ποτέ επιθυμήσαμε. Και να κάνουμε πραγματικότητα ακόμα και την πιο τρελή μας επιθυμία. Εκεί δεν θα υπάρχουν οι περιορισμοί που θέτει το κοινωνικό σύνολο. Δεν θα υπάρχουν όρια. Οτιδήποτε σκεφτούμε και ποθήσουμε, παίρνει σάρκα και οστά σε δευτερόλεπτα και είναι για πάντα δικό μας. Και κανένας δε θα μπορεί ποτέ να μας το στερήσει.

Εκεί κανείς δεν έχει πρόσβαση παρά μόνο εμείς οι ίδιοι. Είναι ένας ιδιωτικός παράδεισος, φτιαγμένος μόνο για εμάς, από εμάς. Είναι ένα καταφύγιο στο οποίο πάντοτε θα είμαστε ευπρόσδεκτοι. Και το μόνο που θα χρειαστεί να κάνουμε θα είναι να κλείσουμε για λίγο τα μάτια.

Εκεί ακόμα και ο χρόνος θα μετράει διαφορετικά. Εμείς θα διαλέγουμε τον τρόπο που θα ρέει. Μπορεί μια στιγμή να διαρκέσει μια αιωνιότητα, μπορεί πάλι να μείνουμε μέσα του για τόσο πολύ που να νοσταλγήσουμε τον πραγματικό κόσμο και όταν επιστρέψουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι μείναμε μονάχα μερικά λεπτά. Θα μπορούμε επίσης να γυρίσουμε το χρόνο πίσω για να επανεξετάσουμε λάθη που κάναμε ή να ξαναζήσουμε σημαντικές για εμάς στιγμές. Θα μπορούμε ακόμα και να ταξιδέψουμε στο μέλλον και να το ζήσουμε ξανά και ξανά στο παρόν, μέσα από διαφορετικές εκδοχές του.

Εκεί θα μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.

Αυτή είναι η δύναμη μας που μας κρατάει ζωντανούς μέσα στην παρέλαση των δαιμόνων της καθημερινότητας. Το καταφύγιο που χτίζει ο καθένας ας μέσα στο μυαλό του και τον βοηθάει να ξεφεύγει έστω και λίγο από ότι τον κατατρέχει και ότι τον κατατρώει. Μπορεί η κατασκευή αυτού του νοητού κόσμου να μην έχει σχέση με τη σκληρή αλήθεια της πραγματικότητας, αλλά καμιά φορά η ψυχή μας χρειάζεται να τραφεί από κάτι που λαχταρά, ακόμα και αν αυτό δεν έχει καμία πιθανότητα να συμβεί στα αλήθεια.

Όπως τα παιδιά έχουν ανάγκη να ακούνε παραμύθια προκειμένου να αναπτυχθεί η φαντασία τους και να μπορέσουν να ζήσουν την παιδική ηλικία φυσιολογικά, έτσι και οι ενήλικες χρειάζονται ένα τρόπο να ξεφεύγουν ξεγελώντας με αυτό τον τρόπο την πραγματικότητα και τις νόρμες.

Έτσι κι αλλιώς, ακόμα και το ψέμα δεν είναι παρά μια μεγάλη αλήθεια, που μιλάει με διαφορετικό τρόπο στον καθένα μας.