Τετάρτη 31 Μαρτίου 2021

Νοητά δεσμά

 

Και οι σκέψεις συνεχίζουν να ρέουν, βουβές και κρύες. Σαν ένα απειλητικό ποτάμι που χύνεται από την άκρη του βουνού ως την κοιλάδα, παρασύροντας τα πάντα στο πέρασμα του. Οι σκέψεις. Έρχονται λες και γεννιούνται εντελώς μόνες τους, από μία αόρατη διάσταση, χωρίς να προειδοποιούν και χωρίς να αισθάνονται καμία τύψη. Έρχονται και πλημμυρίζουν το μυαλό αποπροσανατολίζοντας το και αφήνοντας πίσω ενοχές και ανασφάλεια.

Το κακό έχει γίνει. Το μυαλό πλέον έχει χάσει το σκοπό του, έχει χάσει το στόχο του. Και οι ενοχές δίνουν τροφή στις ανασφάλειες. Οι ίδιες τρέφονται από το παρελθόν και από τα αδύναμα σημεία του ίδιου του μυαλού. Και μέσα από το χάος δημιουργούνται αιφνιδιαστικά και άλλες σκέψεις, γιγαντωμένες και πιο τρομακτικές. Και το μυαλό πλέον έχει χάσει τελείως τον έλεγχο. Το σώμα παραπαίει και οι βασικές του λειτουργίες λειτουργούν εντελώς διαδικαστικά και χωρίς προφανή σκοπό. Το χάος που έχει δημιουργηθεί διαστέλλεται, τόσο που τρυπάει σιγά σιγά τη σφαίρα της λογικής.

Ο ύπνος ξαφνικά χάνεται και αυτός. Η καρδιά αρχίζει και χτυπάει δυνατότερα από πριν. Όσο οι παλμοί ανεβαίνουν η σκέψη γίνεται ρίγη που διαπερνάει τη ραχοκοκαλιά.

Ο πρώτος κύκλος έκλεισε. Οι αρχικές σκέψεις επιστρέφουν.

Νόμιζες ότι σε είχαν ξεχάσει, αλλά επέστρεψαν ακόμα πιο δυνατές. Πλέον δεν κυριεύουν μόνο το μυαλό σου, αλλά και ολόκληρη την ψυχή σου. Ουρλιάζεις δυνατά από μέσα σου αλλά κανένας δε σε ακούει. Η ψυχή θέλει να λυτρωθεί καθώς η πίεση και ο πόνος που αισθάνεται είναι περισσότερο από όσο μπορεί να αντέξει. Όμως δεν πρέπει να λυγίσεις. Πρέπει να κάνεις μια προσπάθεια να ξεφύγεις. Πρέπει να βρεις ένα τρόπο να λυγίσεις τα σίδερα αυτής της νοητής φυλακής. Το μυαλό ξέρει ότι μπορεί να τη σπάσει και ας φαίνεται άθραυστη. Ξέρει ότι έχει τη δύναμη να διώξει και να κρατήσει τις κακές σκέψεις μακριά, μαζί με τις ενοχές και τις ανασφάλειες.

Χρειάζεται απλά να βρει την ισορροπία.

Το μυαλό πρέπει να καθαρίσει. Να αφήσει έξω από τη γυάλινη του φυλακή όλα αυτά που το βασανίζουν και το παγίδευσαν. Να πιστέψει στη δύναμη της ψυχής που το κυβερνάει. Και με αυτό το τρόπο θα βρουν μαζί το δρόμο για την ελευθερία. Μαζί, μυαλό και σώμα θα ξανακάνουν το σώμα να υπακούσει. Θα συνειδητοποιήσουν τη δύναμη που έχουν και θα φέρουν ξανά πίσω τη γαλήνη και τον ύπνο. Θα ηρεμήσουν την καρδιά και ο κρύος ιδρώτας θα σταματήσει επιτέλους να τρέχει στο μέτωπο. Και όλες οι κακές σκέψεις θα φύγουν τόσο εύκολα όσο ήρθαν.

Η ισορροπία θα έρθει μέσα από τον εσωτερικό διαλογισμό. Μέσα από τη συνειδητοποίηση των αξιών που έχτισαν το ακέραιο του χαρακτήρα μας και μέσω του σεβασμού μας προς αυτόν. Μόνο όποιος σέβεται και τιμά τον εαυτό του και είναι ειλικρινής απέναντι του μπορεί να καταφέρει να ελευθερώσει την ψυχή του από τα δεσμά. Μόνο όποιος είναι συνειδητοποιημένος σχετικά με τους στόχους του και την πορεία του στη ζωή μπορεί να νιώσει πραγματικά τι σημαίνει ελευθερία.

Ψυχική ισορροπία, αρμονία μυαλού και σώματος, ελευθερία της ψυχής. Έννοιες που εύκολα ξεστομίζονται αλλά πολύ δύσκολα κατανοούνται και ακόμα δυσκολότερα επιτυγχάνονται. Ο δρόμος προς την εφαρμογή τους είναι δύσβατος και μακρύς. Η αρχή του όμως είναι ολοφάνερη και ο καθένας μπορεί να δοκιμάσει να τον διαβεί. Δεν θα είναι εύκολο να κάνουμε το πρώτο βήμα.

Το χρωστάμε όμως στον εαυτό μας.

Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2021

Πληγές

 

Η πιο σκληρή αλήθεια της ζωής είναι ότι όλοι μας αιμορραγούμε ακατάπαυστα και καθημερινά. Ο χρόνος και τα βιώματα λειτουργούν σαν κοφτερά ξυράφια που χαράζουν βαθιά τις ψυχές μας, αφήνοντας πίσω πληγές που δεν θα κλείσουν ποτέ. Και τότε το αίμα τρέχει μόνιμα αόρατο καταφέρνοντας να απομακρύνει την ελπίδα από κοντά μας.

Οι πληγές δεν κλείνουν. Κάθε μέρα αποκτάμε και περισσότερες. Κάθε νέα εμπειρία, κάθε νέα προσπάθεια, κάθε νέο βήμα κρύβει μέσα του πολλά αόρατα ξυράφια τα οποία μας χαράζουν βαθιά. Οι απογοητεύσεις, οι απώλειες, οι χαμένες προσδοκίες, τα όνειρα που απομακρύνονται ή χάνονται, όλα αυτά που θα θέλαμε να συμβούν και δεν συνέβησαν, είναι επίπονες εμπειρίες που μας σημαδεύουν. Και ακόμα και αν καταφέρουμε κάπως κάποτε να κάνουμε το αίμα να σταματήσει να τρέχει, τα σημάδια θα είναι πάντα εκεί, ορατά μόνο από εμάς.

Και ο πόνος δεν φεύγει ποτέ. Μπορεί να χαμογελάμε αλλά η αλήθεια καθρεφτίζεται πάντα μέσα στα μάτια. Πως να ξεχάσεις άλλωστε αυτά που σε σημάδεψαν; Πως να αφήσεις πίσω σου κάτι που θέλοντας και μη θα σε ακολουθεί για πάντα;

Μπορείς να κοιτάξεις μπροστά αλλά δε μπορείς να ξεχάσεις.

Κι έτσι, κρύβουμε τις πληγές μας και προχωράμε στη ζωή λαβωμένοι, αναζητώντας τη λύτρωση στο μέλλον μας, ξέροντας ότι ίσως πληγωθούμε ακόμα περισσότερο. Και όμως, με κάποιο μαγικό τρόπο οι πληγές μας μας δίνουν τη δύναμη να συνεχίσουμε. Μας βοηθάνε να θυμόμαστε και να αποφύγουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και να προχωρήσουμε δυνατότεροι.

Υπάρχουν όμως στιγμές που το αίμα της ψυχής τρέχει τόσο πολύ που μας εξαντλεί. Ο πόνος είναι τόσο δυνατός που μας παραλύει και το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ηρεμία. Ο χρόνος είναι αμείλικτος, όπως και ο δρόμος της ζωής. Χρειάζεται όμως να αναλογιστούμε το που βρισκόμαστε και πως βρεθήκαμε ως εδώ για να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας.

Υπάρχει άραγε κανείς που θα δεχόταν να περπατήσει ένα δρόμο αν ήξερε τα εμπόδια που θα έβρισκε μπροστά του; Θα δεχόταν άραγε κάποιος να προχωρήσει άφοβα στη ζωή αν ήξερε πως θα πληγωθεί  ξανά και ξανά; Κι όμως αρκεί να κοιτάξουμε πίσω στο δρόμο που περπατάει ο καθένας μας για να δούμε ότι έχουμε καταφέρει να ξεπεράσουμε ανυπέρβλητα εμπόδια, τα οποία αντιμετωπίσαμε ψύχραιμα και ένα τη φορά. Και οι πληγές που φαίνονται τώρα συσσωρευμένες, είναι τα παράσημα των χρόνων της πορείας του παρελθόντος. Όμως το παρελθόν δεν αλλάζει και δεν υπάρχει κανένα νόημα στο να μένουμε εκεί, καθώς το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να ανοίξουμε ξανά τις πληγές μας.

Κανείς δεν θέλει να ζει στο παρελθόν. Κανείς δεν θέλει να μπλοκάρει το δρόμο προς το μέλλον. Ο λόγος που τόσο συχνά βρίσκουμε τον εαυτό μας να κοιτάει πίσω είναι γιατί δεν θέλουμε για κανένα λόγο να πληγωθούμε ξανά και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να το αποφύγουμε. Δεν θέλουμε με τίποτα να ξαναπεράσουμε τα ίδια. Οι πληγές ακόμα στάζουν αίμα και πονάνε.

Ας μάθουμε λοιπόν από τα λάθη του παρελθόντος και ας κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. Το μέλλον είναι εκεί και περιμένει. Και με τον καιρό οι πληγές μας ας γίνουν το προσωπικό μας μάθημα ζωής, για να μπορέσουμε να υποδεχτούμε το αύριο με αισιοδοξία.

Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2021

Αντιμετωπίζοντας τον φόβο

 

Εχθές ήρθε πάλι εκείνη η άβολη στιγμή που μόλις φεύγει σε βάζει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου και όλα όσα πιστεύεις. Εκείνη η τρομακτική στιγμή που θολώνει η κρίση σου και μπλοκάρει το υποσυνείδητο σου, ενώ το σώμα σου δρα αντανακλαστικά και αμυντικά, λες και βρίσκεται σε κατάσταση αυτόματης λειτουργίας.

Είναι εκείνη η στιγμή που ο φόβος θολώνει τα πάντα.

Φόβος. Για το ποιος είσαι, για το τι εκπροσωπείς. Φόβος που έρχεται και σε κατακλύζει σε κύματα και δεν ξέρεις πως να ξεφύγεις. Φοβάσαι για το μέλλον, για πιθανή επανάληψη λαθών του παρελθόντος, για το αν θα καταφέρεις να πετύχεις επιτέλους αυτά που έχεις ονειρευτεί.

Ο φόβος είναι μία μόλυνση που επιδρά σιγά σιγά στον ψυχισμό σου και τον κυριεύει ολόκληρο μέχρι που παραλύεις. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις για να τον διώξεις είναι να τον αντιμετωπίσεις κατά μέτωπο.

Ξαναήρθε λοιπόν η στιγμή εκείνη που ο φόβος κυρίεψε τα πάντα και έσπειρε για μια ακόμα φορά τον πανικό. Οι κινήσεις και οι πράξεις έγιναν απρόβλεπτες και επικίνδυνες. Τα λόγια έφευγαν από τα χείλη σα δηλητηριασμένα βέλη και άνοιγαν βαθιές πληγές. Πληγές τόσο βαθιές που πλήγωναν και αυτόν που τα εκτόξευε.  Πληγές που άνοιξαν τόσο, που ορισμένες φορές αναρωτιέσαι αν θα κλείσουν ποτέ εντελώς.

Αυτό πρέπει να σταματήσει. Πρέπει να διώξω το φόβο. Δεν τον θέλω στη ζωή μου και ξέρω ότι μπορώ να το κάνω. Για να το καταφέρω όμως θα πρέπει να μάθω να αντιμετωπίζω τον εαυτό μου και τις αδυναμίες του. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.

Θα το κάνω όμως. Γιατί ξέρω ότι ο δρόμος του φόβου οδηγεί σε αδιέξοδο. Βρέθηκα πολλές φορές εκεί στο παρελθόν και έμεινα εγκλωβισμένος για πάρα πολύ καιρό στο ίδιο σημείο. Μέχρι που κατάλαβα ότι για να μπορέσω να δραπετεύσω θα πρέπει να υπερβώ τον εαυτό μου και να σπάσω τον τοίχο. Αυτή όμως είναι μια πολύ επίπονη διαδικασία στην οποία δε θα χρειαζόταν να υποβληθώ αν είχα από την αρχή τη δύναμη να αντιμετωπίσω τις φοβίες μου κατά μέτωπο.

Πρέπει να βρω τη δύναμη να το κάνω. Και αυτό θα είναι μια εξίσου επίπονη εμπειρία, ίσως και τρομακτική. Ο φόβος δεν έχει όμορφο πρόσωπο, ενώ παράλληλα σε ξεγυμνώνει. Αισθάνεσαι ευάλωτος και εκτεθειμένος, έχοντας απέναντι σου έναν αντίπαλο που ξέρει ακριβώς ποιος είσαι και πως να σε κάνει να λυγίσεις. Ξέρει τις αδυναμίες σου και το πότε και που πρέπει να χτυπήσει. Ακριβώς εκεί όμως πρέπει να μάθω να χτυπάω κι εγώ. Γιατί το αδύνατο σημείο του φόβου είναι το να καταφέρεις να μη λυγίσεις την ώρα που σε κοιτάει στα μάτια.

Την επόμενη φορά θα είμαι έτοιμος. Τώρα, έχοντας αντιμετωπίσει αυτόν τον εχθρό άπειρες φορές είμαι σοφότερος και ξέρω τι πρέπει να κάνω. Θα είναι τρομερά δύσκολο, το ξέρω. Πρέπει όμως. Δεν πρέπει να λυγίσω ξανά. Το χρωστάω σε όλους όσους πίστεψαν σε μένα. Στη ζωή που προσπαθώ να χτίσω. Στα όνειρα που γκρεμίστηκαν.

Μα πάνω από όλα, το χρωστάω στον εαυτό μου.