Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2021

Λάθη

 

Ουδείς αλάθητος. Ολόκληρη η ανθρώπινη ύπαρξη βασίστηκε από καταβολής κόσμου σε αυτή την μικρή συμπαντική αρχή. Μέσα από αυτή οικοδομήθηκε το ανθρώπινο είδος. Μέσα από τις ατέλειες και τα λάθη.

Τα λάθη είναι πάντα ανθρώπινα και είναι πάντα ευπρόσδεκτα, όσο επίπονες και να είναι ορισμένες φορές οι συνέπειες τους. Μέσα από αυτά μαθαίνουμε να ζούμε και να χτίζουμε το ακέραιο του χαρακτήρα μας, όπως επίσης μαθαίνουμε να μένουμε όρθιοι απέναντι στις όποιες αντιξοότητες. Μέσα από αυτά τα μικρά (ή και μεγάλα) στραβοπατήματα, ατσαλώνεται η θέληση και θέτονται οι στόχοι. Και όποιος είναι διατεθειμένος να τα αγκαλιάσει και να μάθει από αυτά, τότε δεν πρόκειται ποτέ να τα επαναλάβει. Θα μείνουν όμως για πάντα στο υποσυνείδητο του σαν τα πιο σημαντικά μαθήματα που πήρε από τη ζωή.

Τα λάθη όσο και να μας στοιχειώνουν, θα πρέπει πάντα να τα αντιμετωπίζουμε σαν κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει. Είναι πολύ εύκολο κάποιος να χάσει το δρόμο του επειδή αποπροσανατολίστηκε από κάποιο λανθασμένο χειρισμό και μετά να απελπιστεί. Όσο σημαντική και να είναι μια αστοχία δεν υπάρχει τίποτα που δε διορθώνεται, είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο. Πάντα υπάρχει μια διέξοδος. Θα πρέπει όμως να μάθουμε να καθαρίζουμε το μυαλό μας και να αποδεχόμαστε την όποια αστοχία ή ατυχία της επιλογής μας ώστε να μπορέσουμε να δούμε καθαρά το μέλλον και να προχωρήσουμε. Δεν είναι καθόλου εύκολο να προχωράς κουβαλώντας πάνω σου το βάρος μιας επιλογής η οποία πλέον ανήκει στο παρελθόν. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια. Δεν πρόκειται να αλλάξει όσο και να το θες. Μπορεί μόνο να γίνει ο φάρος που θα φωτίσει το δρόμο του μέλλοντος ώστε να μη χρειαστεί να ξαναβρεθείς ποτέ στην ίδια θέση.

Τα λάθη είναι κρυπτογραφημένη σοφία. Μόνο όσοι τα αναγνωρίζουν και τα αποδέχονται μπορούν να τα αποκωδικοποιήσουν. Κι όμως, αυτή τη δύναμη τη διαθέτουμε όλοι ανεξαιρέτως. Ο μόνος λόγος που δε μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε είναι επειδή δεν μπορούμε να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν μας και επειδή έχουμε μάθει να μισούμε τα λάθη μας.

Είναι καιρός λοιπόν να μάθουμε να τα αγαπάμε. Γιατί μέσα στα λάθη μας εμπεριέχεται ο εαυτός μας. Τα λάθη μας είμαστε εμείς οι ίδιοι και όποιος δεν τα αποδέχεται είναι σα να μη μπορεί να αποδεχτεί τον ίδιο του τον εαυτό. Σα να προσπαθεί να ξορκίσει το ποιος ήταν κάποτε, ξεχνώντας το ότι μέσα από όλη αυτή την εμπειρία έχτισε το χαρακτήρα του και έμαθε να ζει. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση κάποιος να κάνει πάντοτε τις τέλειες επιλογές. Κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς αφύσικο. Οπότε το μόνο που μένει είναι να συμφιλιωθούμε με την ιδέα αυτή και να προχωρήσουμε το δρόμο μας βασισμένοι στο ένστικτο.

Πολλές φορές ακούμε κάποιους να εύχονται να μπορούσαν να γυρίσουν το χρόνο πίσω ώστε να μπορέσουν να διορθώσουν καταστάσεις και λανθασμένες επιλογές του παρελθόντος. Ξεχνάνε όμως ότι αν θεωρητικά μπορούσαν να το κάνουν, θα κάνανε άλλα και ενδεχομένως χειρότερα. Και αν το καλοσκεφτούμε, η ίδια η ιδέα του να διορθώσεις το παρελθόν είναι από μόνη της ένα τεράστιο λάθος.

Τα λάθη είναι ο καθρέφτης του χαρακτήρα μας. Μας ανοίγουν ένα μαγικό παράθυρο στο παρελθόν που ταυτόχρονα μας δείχνει το δρόμο για το μέλλον.

Ας τα αγαπήσουμε.

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2020

Μοναξιά

 

Είναι πολύ δύσκολο.

Είναι υπερβολικά δύσκολο να προσπαθείς καθημερινά να νικήσεις αυτό το αόρατο τέρας που ζει μέσα στο μυαλό σου. Προσπαθείς, παλεύεις σκληρά, ιδρώνεις και ανά στιγμές καταφέρνεις να το εξαφανίσεις, μόνο και μόνο για να ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του λίγο μετά.

Η ανάσα του είναι πάντα εκεί και η φωνή του μιλάει μέσα σου συνεχώς. Την ακούς μόνο εσύ. Σε φοβίζει και θες να την κάνεις να σιγήσει για πάντα. Θέλεις να ελευθερωθείς αλλά δεν γνωρίζεις το πως. Και ο κόσμος νομίζει πως ξέρει τα πάντα. Όλοι νομίζουν ότι ξέρουν αυτά που εσύ γνωρίζεις καλύτερα από τον καθένα. Όμως δεν μπορείς να τους εξηγήσεις. Δεν καταλαβαίνουν. Ή μάλλον νομίζουν ότι καταλαβαίνουν. Νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα.

Και γελάνε. Και κατακρίνουν. Και ειρωνεύονται.

Κι εσύ ξέρεις πολύ καλά πως αν μπορούσαν έστω για μερικές στιγμές να βρεθούν μέσα στην κόλαση του υποσυνείδητου σου, θα τρόμαζαν. Ίσως πάλι να μην το άντεχαν και να τρελαίνονταν.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι τότε θα καταλάβαιναν.

Αλλά αυτό δε θα συμβεί. Κι εσύ μέσα στην αέναη μάχη σου έχεις το χειρότερο σύμμαχο που ονομάζεται μοναξιά. Ακόμα και όταν είσαι περιστοιχισμένος από κόσμο, ακόμα και όταν έχεις γύρω σου φίλους που θέλουν το καλό σου, εσύ αισθάνεσαι μόνος. Γιατί ξέρεις ότι δεν είσαι σαν αυτούς. Ξέρεις ότι δε σκέφτεσαι σαν αυτούς. Ξέρεις ότι κάτι παράξενο συμβαίνει με σένα που δε συμβαίνει σε κανέναν από αυτούς.

Γιατί αν συνέβαινε θα σε καταλάβαιναν και θα προσπαθούσατε μαζί. Αν βλέπατε με τον ίδιο τρόπο τον κόσμο δε θα υπήρχαν γέλια και ειρωνείες. Αν αισθάνονταν το ίδιο δε θα δίνανε συμβουλές, γιατί θα ξέρανε πως ότι συμβουλή και να δώσουν, ο μοναδικός που μπορεί να πνίξει το τέρας και να βγει από το τέλμα της μοναξιάς είσαι εσύ ο ίδιος. Και απλά θα σιωπούσαν και θα ακουμπούσαν το χέρι τους στον ώμο σου.

Κι έτσι συνεχίζεις να πορεύεσαι σε έναν κόσμο όπου εσύ είσαι ο διαφορετικός και ο παράξενος, έχοντας παράλληλα να αντιμετωπίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Και ορισμένες φορές έρχεσαι σε ένα οριακό σημείο που τείνεις να συμφωνήσεις με τη γνώμη των πολλών, μόνο και μόνο για να καταφέρεις να αισθανθείς κι εσύ μέρος του συνόλου και να διώξεις τη μοναξιά που νιώθεις. Και τελικά το μόνο που καταφέρνεις είναι να βυθιστείς πιο βαθιά μέσα στην άβυσσο.

Οι άνθρωποι είναι μέρος της νοσηρής πραγματικότητας που αντιμετωπίζεις. Είναι εγωιστές και ισχυρογνώμονες και ποτέ δεν προσπαθούν να βάλουν τον εαυτό τους έστω για λίγο στη θέση του άλλου. Η άποψη τους δεν αλλάζει με τίποτα. Έτσι μάθανε, αυτό εκπαιδεύτηκαν να κάνουν. Η αλαζονεία και ο εγωισμός τους είναι δηλητήριο που σε κάνει να αισθάνεσαι ασφυξία. Η παρουσία τους θηλιά που σε πνίγει.

Βοήθεια ήθελες μόνο. Και ένα χέρι να σε πιάσει και να σε σώσει. Με οποιονδήποτε τρόπο.

Αυτό δε θα συμβεί ποτέ. Είσαι μόνος σου εναντίον όλων. Η νοοτροπία του κόσμου δυστυχώς θα σε θέτει πάντα στο περιθώριο. Μην περιμένεις θαύματα. Έχεις λοιπόν να αντιμετωπίσεις τα πάντα μόνος σου, ξεκινώντας από τον εαυτό σου. Μίλα του, επικοινώνησε μαζί του γιατί μόνο αυτός θα σε ακούσει. Ξεκίνα σήμερα.

Καλή τύχη.

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2020

Ίσως

 

Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Σε καιρούς απομόνωσης και εγκλεισμού. Σε καιρούς που κανένας μας ποτέ δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα ζούσε. Ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις που μας απομακρύνουν από τους άλλους αλλά μας φέρνουν σιγά σιγά πιο κοντά με τον εαυτό μας. Έχουμε επιτέλους τη δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με το μέσα μας κόσμο και να ανακαλύψουμε επιτέλους ποιοι είμαστε. Έχουμε την ευκαιρία να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια.

Εκεί όπου μπορεί να επέλθει είτε η συμφιλίωση, είτε η σύγκρουση.

Ίσως αν κοιτάξουμε βαθιά μέσα στην άβυσσο της αβεβαιότητας να καταφέρουμε να δούμε έναν αντικατοπτρισμό του ποιοι είμαστε πραγματικά και ποιοι θέλουμε να είμαστε στο μέλλον. Σε τέτοιες στιγμές η περισυλλογή και η επαφή με τον εσωτερικό μας κόσμο μπορεί να φανερώσει πτυχές του εαυτού μας που αγνοούσαμε ότι υπήρχαν. Ίσως τελικά καταφέρουμε να βρούμε τη χαμένη μας ισορροπία. Γιατί όταν όλα γύρω μας ξαφνικά σιωπούν και σκοτεινιάζουν, μπορούμε να δούμε και να ακούσουμε καλύτερα. Μπορούμε να αφουγκραστούμε τη βοή των χαμένων μας επιθυμιών και ενστίκτων, τα οποία είχαν χαθεί μέσα στη δίνη της ρουτίνας. Ίσως αυτή η αβεβαιότητα της επόμενης μέρας την οποία αντιμετωπίζουμε γίνει ο φάρος της νέας μας οπτικής απέναντι στη ζωή. Ίσως είναι ευκαιρία να τα βρούμε με το παρελθόν και να επανασχεδιάσουμε το μέλλον σύμφωνα με τον παλιό συμπαντικό κανόνα που είχαμε ξεχάσει αλλά τώρα ζούμε μέσα του.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Τίποτα δεν είναι πλέον βέβαιο. Η επόμενη μέρα είναι ένα παιχνίδι ρωσικής ρουλέτας. Σίγουρα η ζωή ποτέ δεν τελειώνει αλλά δεν είμαστε πλέον σίγουροι για το πως συνεχίζεται. Τα πάντα άλλαξαν και συνεχίζουν να αλλάζουν. Και εμείς στεκόμαστε κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους να αναρωτιόμαστε για το πως θα είναι η ζωή σε ένα μήνα, ένα χρόνο, πέντε χρόνια από τώρα, απλά για να συνειδητοποιήσουμε έντρομοι ότι δεν γνωρίζουμε καν το που θα βρισκόμαστε την επόμενη μέρα.

Τίποτα δεν είναι πλέον δεδομένο λοιπόν. Βασικά ποτέ δεν ήταν αλλά ήμασταν πολύ αφελείς και εγωιστές για να το καταλάβουμε. Ζούμε λες και θα ζήσουμε αιώνια ενώ ο χρόνος μας στη γη είναι πεπερασμένος. Και τώρα που κάποιος μας έβαλε περιορισμούς βάζοντας παράλληλα φρένο στην εγωιστική μας φύση, καταλάβαμε έντρομοι πως η αθανασία δε μας χρωστάει τίποτα απολύτως. Το ίδιο και η ζωή.

Και η σύγκρουση με τον εαυτό μας δεν αργεί να έρθει. Ο εγκλεισμός δημιουργεί νευρικότητα, η αβεβαιότητα της επόμενης μέρας το ίδιο. Αισθανόμαστε να ασφυκτιούμε βλέποντας τις μέρες να περνάνε και το μέλλον μας να έχει ουσιαστικά παγώσει. Ίσως αν είχαμε πράξει διαφορετικά στο παρελθόν, αν είχαμε κατορθώσει να βρούμε τη χρυσή τομή μεταξύ της επιβίωσης και της ουσιαστικής ζωής να ήμασταν σήμερα πιο ήρεμοι. Ίσως αν είχαμε συνειδητοποιήσει νωρίτερα ότι τίποτα δε μας χαρίζεται και τίποτα δεν είναι δεδομένο να μην κατηγορούσαμε τον εαυτό μας και να μπορούσαμε να ζήσουμε μαζί του αρμονικά.

Και οι μέρες περνάμε και γίνονται πιο δύσκολες.

Και η εσωτερική πάλη μεγεθύνεται και γίνεται αβάσταχτη. Τα λάθη του παρελθόντος γίνονται αφόρητα. Οι ενοχές για ότι δεν κάναμε και για ότι δεν μπορέσαμε ποτέ να πετύχουμε μας τρώνε τα σωθικά.

Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα και ας αναλογιστούμε το ότι το παρελθόν δεν αλλάζει και το μέλλον φτιάχνεται από εμάς και μόνο. Τώρα είναι η ευκαιρία να τα βρούμε με τον εαυτό μας. Τώρα, εδώ, μέσα στους τέσσερις τοίχους που πλακώνουν την ψυχή μας. Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά μόνο να προσπαθήσουμε.

Θα τα καταφέρουμε;

Ίσως. Από εμάς εξαρτάται.