Δευτέρα 22 Ιουλίου 2013

Η πιο κρύα εποχή του χρόνου



Μου δε κατάλαβα πραγματικά γιατί δε μου αρέσει το καλοκαίρι. Ίσως λόγω της υπερβολικής ζέστης. Ίσως λόγω σύνδεσης αυτής της εποχής με κάποιες άσχημες εμπειρίες και βιώματα. Ίσως και όλα αυτά μαζί. Κι όμως, το θέμα τελικά δεν είναι τόσο απλό.

Το καλοκαίρι φτάνει και αλλάζουν ξαφνικά τα πάντα. Η ζωή αλλάζει. Οι πόλεις αδειάζουν. Τα πάντα υπολειτουργούν. Ακόμα και οι άνθρωποι υπολειτουργούν. Η καλή διάθεση γίνεται ξαφνικά (και αναγκαστικά) απαραίτητος σύντροφος όλων. Οι πάντες κυριεύονται από ένα πρωτοφανή ψυχαναγκασμό να πάνε στη θάλασσα, να πιούν, να βγουν, να περάσουν καλά. Δε λέω σε καμία περίπτωση οτι αυτό είναι κακό, κάθε άλλο. Απο που πηγάζει τόσος ψυχαναγκασμός όμως; Μήπως το ‘πρέπει’ κυριεύει τις αισθήσεις μας ακόμα και αυτή την εποχή, που νομίζουμε οτι είμαστε ελεύθεροι; Μήπως ακόμα και τώρα βάζουμε τους εαυτούς μας σε καλούπια και υποσυνείδητα εξαναγκασμένες δραστηριότητες;

Ο κόσμος διψάει για ελευθερία και ‘αναρχία’. Αυτή η εποχή προσφέρει απλόχερα και τα δύο δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε πειθαρχημένους και ‘καθως πρέπει’ ανθρώπους να απελευθερώσουν τα απωθημένα τους και να αποφορτιστούν από την πίεση και τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Ούτε αυτό είναι κακό φυσικά. Όμως εξετάζοντας το ζήτημα απο μια φιλοσοφική-ψυχολογική σκοπιά, αυτό δείχνει πόσο φυλακισμένοι είμαστε και πόσο καταπιεσμένοι νιώθουμε όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Πόσο δυστυχισμένοι αισθανόμαστε που περιμένουμε μία και μόνο εποχή του χρόνου να έρθει να μας λυτρώσει, έστω και προσωρινά. Πόσο ευχόμαστε να μπορούσαμε να ξεφύγουμε από τη φυλακή που εμείς οι ίδιοι χτίσαμε γύρω μας. Και δε φταίνε οι άνθρωποι γι’αυτό αλλά η νοοτροπία που επιβάλλει το σύγχρονο μοντέλο ζωής, μία νοοτροπία που θέλει να προγραμματίζει ακόμα και το πότε θα αισθανόμαστε ελεύθερόι. Ακόμα και το πότε θα αισθανόμαστε οτι ζούμε και όχι οτι απλά υπάρχουμε.

Κάποιοι ίσως πουν οτι και αυτή η υπερανάλυση του ζητήματος είναι και αυτό ένα ‘καλούπι’ που δεν αφήνει όσους έχουν ανάλογους προβληματισμούς να απολαύσουν και αυτή την εποχή του χρόνου χωρίς σκεπτικισμό. Ίσως έχουν δίκιο καθώς το θέμα είναι υποκειμενικό. Ο τρόπος ζωής μας δεν αλλάζει και πρέπει θέλοντας και μη να προσαρμοστούμε στα δεδομένα της κοινωνίας με το τρόπο  που αυτά έχουν αφομοιωθεί χρόνια τώρα από το κοινωνικό σύνολο. Προσωπικά μιλώντας όμως, αυτό δεν αλλάζει το τρόπο που αντιμετωπίζω και αντιλαμβάνομαι αυτή την εποχή και το ψυχρό ψυχαναγκασμό της που αυτόματα τη μετατρέπει στη πιο κρύα εποχή του χρόνου για μένα. Απρόσωποι άνθρωποι, άδειες πόλεις, ασφυκτικά γεμάτες παραλίες, καταναλωτική μανία, αταξία και καμία ζεστασιά. Κανένας χαρακτήρας. Ποιος ξέρει όμως...ίσως αυτό είναι και το νόημα για κάποιους γι’αυτό και δε το κατηγορώ σε καμία περίπτωση.   

Ας μη ξεχνάμε οτι ο χρόνος έχει άλλες τρείς εποχές, η καθεμια με τη δικιά της ομορφιά και ενδιαφέρον. Όπως ακριβώς και η ζωή, που δεν είναι μονόπλευρη, ούτε έχει μόνο ένα χρώμα.

Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

Όπως παλιά...



Κάποιες φορές εύχομαι να μπορούσα να ονειρευτώ χωρίς τέλος. Να κλείσω τα μάτια και να ζήσω για πάντα μέσα σε ένα όνειρο. Σε ένα μέρος οπου ο χρόνος θα ήταν για πάντα σταματημένος και ο πόνος δε θα είχε καμία εξουσία επάνω στους ανθρώπους. Και θα ήταν όλα όπως παλιά.

Όπως παλιά. Θυμάμαι πολλά πράγματα από τότε. Κάποτε ο αέρας ήταν πάντα φρέσκος και ελπιδοφόρος. Κάποτε τα λουλούδια άνθιζαν και το άρωμα τους κυρίευε τις αισθήσεις γεμίζοντάς μας ευφορία και καλή διάθεση. Η βροχή μούσκευε το χώμα τις πρώτες μέρες του φθινοπώρου και η μυρωδιά της προμήνυε τον ερχομό μιας άλλης εποχής. Κάποτε δεν υπήρχαν έννοιες όπως αμφιβολία, φόβος, άρνηση. Όλα ήταν πολύ πιο απλά. Νιώθαμε πολλά περισσότερα πράγματα και δε φοβόμασταν να τα εκφράσουμε. Υπήρχε ακόμα το αίσθημα της προσμονής, της υπομονής και της κατανόησης. Εκεί θέλω να ζήσω στο όνειρο αυτό. Εκεί που όλα θα είναι ξανά όπως παλιά.

Όπως παλιά. Που λαμβάναμε και δίναμε αγάπη χωρίς όρους. Αληθινή αγάπη. Χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς όρια. Που η σκέψη παρέμενε καθαρή όπως το νερό και η δυσπιστία ήταν μια άγνωστη λέξη. Το ταξίδι προς το μέλλον φάνταζε σαν μια θαυμαστή μακρινή περιπετεια τότε. Και πολλά αγαπημένα πρόσωπα βρίσκονταν ακόμα μαζί μας. Δεν είχε προλάβει ακόμα η ζωή να επιβάλλει τους ψυχρούς της κανόνες και να τους πάρει μακριά μας, είτε προσωρινά, είτε για πάντα.

Στο όνειρό μου θέλω να είναι όλα όπως παλιά. Όπως τα θυμάμαι και όπως θέλω να τα θυμάμαι. Ακούγεται ίσως εγωιστικό αλλά δε με νοιάζει. Εγώ έτσι θέλω. Είναι το δικό μου όνειρο, η δική μου εικονική πραγματικότητα και θα τη χτίσω ακριβώς όπως θέλω εγώ και οχι όπως θα μου επιβάλλουν. Όχι αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά θα σας νικήσω όλους. Ακόμα και το χρόνο, θα τον κάνω να γυρίσει πίσω και θα ξαναφέρω στη ζωή όλα αυτά που αγάπησα κάποτε. Θα ζωντανέψω ξανά τις όμορφες εικόνες και θα τις κρατήσω κοντά μου σα φυλαχτό. Και όταν ξαναγίνουν όλα όπως παλιά, θα θέλω να ζήσω για πάντα εκεί, μέσα στο όνειρο.

Όπως παλιά. Όπως πολλά χρόνια πριν. Το όνειρο αυτό δε ξεθωριάζει. Δε θα ξεφτίσει ποτέ, ούτε θα ξεχαστεί. Μπορεί να μη μπορώ να ζήσω μέσα του για πάντα αλλά μπορώ να χρησιμοποιήσω την ουσία του σαν πρώτη ύλη για να δημιουργήσω κάποτε τη πραγματικότητα και το κόσμο που ονειρεύομαι. Και θα είναι ακριβώς έτσι.

Όπως παλιά.

Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

Μέσα από το τίποτα...



Αναζητώντας το θέμα με το οποίο θα καταπιανόμουν στη σημερινή ανάρτηση, βρέθηκα μπροστά σε έναν αόρατο τοίχο. Δε ήξερα αν ήθελα να γράψω ξανά για κάποιο προβληματισμό ή να ξεκινήσω απλά να γράφω χωρίς να γνωρίζω που θα καταλήξω όπως συνηθίζω κάποιες φορές. Μετά τις πρώτες αποτυχημένες προσπάθειες να επικοινωνήσω με τον εσωτερικό μου κόσμο βρέθηκα σε αδιέξοδο και αισθανόμουν ένα μεγάλο κενό. Κενά συναισθήματα και κενές κόλλες χαρτί. Τίποτα απολύτως. Ξαφνικά και χωρίς να το καταλάβω, συνειδητοποίησα οτι όση ώρα έψαχνα να επιλέξω το θέμα, με είχε ήδη επιλέξει αυτό. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω για το τίποτα. Ναι, σωστά διαβάσατε, το τίποτα.

Το τίποτα;

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η ικανότητα του να βλέπεις πίσω και από το πιο μικρό πράγμα αποκτάται μέσα από τις εμπειρίες που αποκομίζουμε. Αν ψάξουμε βαθιά μέσα στην ουσία των πραγμάτων και των καταστάσεων που μας περιβάλλουν, θα συνειδητοποιήσουμε πως όλα τα πράγματα που έχουν σημασία στη ζωή μας (είτε αυτά είναι προσωπικά, είτε πιο γενικά) ξεκίνησαν ουσιαστικά από μια έντονη ανάγκη να γεμίσουμε ένα υλικό ή ψυχολογικό κενό. Από την ανάγκη να δημιουργήσουμε κάτι νέο μέσα από το τίποτα. Όπως η φύση έχει σοφά προνοήσει να δημιουργεί ζωή μέσα από το θάνατο προκειμένου να διατηρείται ο κύκλος της ζωής ανέγγιχτος, εξίσου σοφά έχει περάσει στον ανθρώπινο ψυχισμό το ίδιο ακριβώς μήνυμα, προκαλώντας τον να δρα αυτοβούλως όταν η περίσταση το απαιτεί. Βρισκόμενοι μπροστά στο απόλυτο κενό και νιώθοντάς το σιγά σιγά να μεγαλώνει μέσα μας, ουσιαστικά κοιτάζουμε μέσα στην άβυσσο, νιώθοντας την απεραντοσύνη της να απειλεί (έστω και συμβολικά) την ίδια μας την ύπαρξη. Εκεί ακριβώς είναι το σημείο που κάποιοι τα παρατάνε. Αυτοί όμως που τολμούν να κάνουν το πρώτο βήμα αψηφώντας το κενό, ανακαλύπτουν νέους κόσμους και δημιουργούν τις προυποθέσεις για νέα ζωή. Μια ζωή που δημιουργήθηκε μέσα από το τίποτα. Γιατί τελικά και το τίποτα είναι κάτι. Είναι η ώθηση που θα σε βοηθήσει να βγεις από το τέλμα που σε οδήγησε τυφλωμένο στο ίδιο του το κατώφλι. Το ίδιο το κενό σου δείχνει το δρόμο, αρκεί να έχεις τη διάθεση να το ακούσεις.

Τα πάντα μέσα από το τίποτα. Αυτοδημιουργία. Δύναμη εκ των έσω. Όλοι μας μπορούμε να το νιώσουμε. Ποτέ δε χάνουμε τα πάντα, όσο δύσκολα και να περνάμε. Μόνοι μας καταδικάζουμε τους εαυτούς μας στη λήθη επικαλούμενοι τη μοίρα που μας έφερε στο κατώφλι του 'τίποτα'. Όσοι ξεχνάνε οτι η μοίρα πλάθεται από εμάς τους ίδιους είναι καταδικασμένοι να ζούνε για πάντα στο σκοτάδι που αυτοί δημιούργησαν. Όσοι πάλι το θυμούνται είναι οι δημιουργοί και οι οδηγοί της ζωής, της δικιάς τους αλλά και όλων μας. Κυρίευσαν το κενό προτού τους κυριεύσει αυτό. Και όλα αυτά γιατί κατανόησαν και τιθάσευσαν την έννοια του 'τίποτα'.

Του τίποτα, που τελικά είναι τα πάντα.

Για δες...απο το τίποτα γέμισα μια σελίδα χωρίς καν να το καταλάβω.

Σάββατο 13 Απριλίου 2013

Ορίζοντας



Το ταξίδι σταματάει για λίγο και ρίχνεις μια ματιά στον ουρανό. Πίσω από τα σύννεφα δραπετεύουν δειλά ορισμένες ακτίνες φωτός. Το μονοπάτι μπροστά σου φωτίζεται με μια αλλόκοτη λάμψη. Κοιτώντας κάτω, αρχίζεις να διακρίνεις ίχνη από προηγούμενους ταξιδευτές, οι οποίοι περπάτησαν πάνω στον ίδιο δρόμο με το δικό τους τρόπο. Προσπαθείς να ακολουθήσεις ακριβώς τα βήματά τους. Σύντομα διαπιστώνεις οτι αυτό είναι μάταιο και αρχίζεις να χαράζεις τη δική σου πορεία στο δρόμο για τον ορίζοντα. Μετά από λίγο καιρό ένας άλλος ταξιδευτής θα επιχειρήσει να ακολουθήσει επακριβώς τα ίχνη σου, μόνο για να διαπιστώσει οτι αυτό είναι αδύνατο. Αέναος κύκλος. Ο κύκλος της ζωής.

Εσύ που θα βρίσκεσαι τότε;

Ρίχνεις μια γρήγορη ματιά στον ορίζοντα, εκεί που ο ουρανός συναντιέται με τη γη. Τα σύννεφα έχουν ελαφρώς μετακινηθεί και σε κάποια σημεία αχνοφαίνεται το χρώμα του ουρανού. Πορφυρό, τόσο έντονο όσο τα συναισθήματά σου, τόσο απειλητικό όσο η σκιά του παρελθόντος, τόσο όμορφο όσο οι προσδοκίες για το μέλλον. Κοντοστέκεσαι και κοιτάζεις προσεκτικά. Δεν υπάρχει καμία αίσθηση του χρόνου. Αναρωτιέσαι σιωπηλά. Βαδίζεις προς την ανατολή ή τη δύση; Δεν είναι δυνατό να καταλάβεις, ούτε να πιστέψεις σε αυτό που βλέπουν τα μάτια σου. Αν βαδίζεις προς την ανατολή, πως είσαι τόσο σίγουρος οτι χαράζεις τη σωστή πορεία στο μονοπάτι; Αν βαδίζεις προς τη δύση, πως θα καταφέρεις να βρεις το δρόμο σου σε λίγες ώρες, όταν το μαύρο πέπλο της νύχτας θα έχει σκεπάσει τα πάντα; Αμφιβολία. Φόβος. Άρνηση. Ελπίδα.

Ξαφνικά βρίσκεις τη δύναμη να συνεχίσεις. Στέκεσαι ξανά γερά στα πόδια σου και συνεχίζεις ανανεωμένος το μεγάλο ταξίδι προς τον ορίζοντα. Η αιτία ήταν μια απλή λέξη που αντηχεί ακόμα στο μυαλό σου, επισκιάζοντας οτιδήποτε αρνητικό. Ελπίδα. Όσο τη θρέφεις μέσα σου ο δρόμος θα είναι πάντα φωτεινός και ας κρύβουν τα σύννεφα τον ήλιο. Όσο τη κρατάς κοντά σου θα μεγαλώνει και θα ωριμάζει και αυτή μαζί σου. Και θα είσαι σίγουρος οτι βαδίζεις στο σωστό δρόμο. Το δρόμο που εσύ επέλεξες.

Ρίχνεις μια τελευταία ματιά στον ορίζοντα που ακόμα φαντάζει μακρινός. Το χρώμα παραμένει πορφυρό. Ανατολή ή δύση; Δεν έχει πια σημασία. Γιατί είσαι πλέον σίγουρος οτι βαδίζεις προς την ανατολή. Τη πιο όμορφη ανατολή.

Τη δική σου ανατολή.

Σάββατο 9 Μαρτίου 2013

Η τέχνη των τεχνών



Ακόμα δε ξεκίνησα να γράφω και ήδη τρέμει το χέρι μου. Ρίγη συγκίνησης. Εικόνες, εμπειρίες, συναισθήματα να ρέουν. Κι άλλες εικόνες. Μια ολόκληρη ζωή περνάει ξαφνικά από μπροστά μου. Αρώματα από άλλες εποχές, περασμένες και σκονισμένες αλλά σίγουρα οχι λησμονημένες. Ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα που μοιάζουν να διαρκούν χρόνια ολόκληρα. Ξαφνικά προσγειώνομαι απότομα πίσω στο παρόν σα να ξύπνησα απότομα. Γυρίζω το βλέμμα μου στο χαρτί και διαβάζω τη μία και μοναδική λέξη που έχω προλάβει να γράψω. ‘Μουσική’.

Έτσι εξηγούνται όλα.

Ξεκινώντας να περιγράφω του τι σημαίνει η μουσική για μένα και τι ρόλο πάιζει (και έχει παίξει) στη ζωή μου, βρίσκω τον εαυτό μου σε πολύ δύσκολη θέση. Τι να περιγράψω; Περιγράφεται ένα συναίσθημα; Περιγράφεται ένα βίωμα; Μια εμπειρία; Ένα κομμάτι του εαυτού σου; Παρ’όλα αυτά θα κάνω μια προσπάθεια.

Η μουσική είναι ένας πιστός φίλος που μιλάει απ’ευθείας στη καρδιά και τη ψυχή. Είναι το μοναδικό στήριγμα σε περιόδους που αισθάνεσαι εγκαταλειμμένος από τους πάντες και τα πάντα. Είναι αυτός ο φίλος που θα απλώσει το χέρι και θα σου μιλήσει με τα λόγια που θέλεις να ακούσεις όποτε τον χρειαστείς. Και αυτό γιατί το κάθε τραγούδι, ο κάθε στίχος, η κάθε μελωδία έχει και αυτό τη δική του ψυχή και τη δική του φωνή. Ναι, είναι αλήθεια. Τα τραγούδια μας μιλάνε, μας συμβουλεύουν, μας στηρίζουν με ένα τρόπο τόσο διαφορετικό στο καθένα μας που οριοθετείται μόνο από τη διάθεση που έχει κανείς να αφήσει τη μουσική να μιλήσει βαθιά μέσα του και να χαθεί μέσα σε ένα κόσμο φτιαγμένο μόνο για αυτόν.

Ασχολούμενος με τη μουσική έμπρακτα για ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου και έχοντας δεθεί ψυχικά με αυτή τη μορφή τέχνης τόσο που πλέον να θεωρώ τόσο σημαντική την ύπαρξή της στη καθημερινότητά μου όσο το φαγητό και το νερό, θεωρώ πλέον οτι οι νότες και οι μελωδίες βρίσκονται κρυμμένες βαθιά μέσα στο καθένα από εμάς και απλά δε το γνωρίζουμε. Κάθε τραγούδι γράφεται για ένα συγκεκριμένο λόγο και ουσιαστικά δε ‘γράφεται’ αλλά βρίσκεται από πάντα μέσα μας ψάχνοντας τη κατάλληλη στιγμή ωστε να βγει προς τα έξω και να μείνει αποτυπωμένο για πάντα. Μια διαδικασία που αν το καλοσκεφτείς δε διαφέρει και πολύ από τη διαδικασία της κύησης. Γι’αυτό ακριβώς το λόγο οι συνθέτες θεωρούν τα τραγούδια τους ‘παιδιά’ τους. Γεννιούνται μέσα από μια επίπονη πολλές φορές διαδικασία και η τελική τους μορφή αποτελεί ένα κομμάτι από τους ίδιους. Πάντοτε θεωρούσα τα τραγούδια σαν ‘ξορκισμένα’ προβλήματα, αγωνίες, προβληματισμούς (και οτιδήποτε άλλο επίπονο κουβαλάμε μέσα μας) αποτυπωμένα σε κατάλληλες ακολουθίες από νότες που τα κρατάνε καλά φυλακισμένα μέσα τους καθιστώντας τα πλέον ανίκανα να μας βλάψουν. Η μουσική (όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης) είναι θεραπεία, έιναι έκφραση, είναι ελευθερία.Και είναι ίσως το μοναδικό πράγμα στο κόσμο που απαξ και το δημιουργήσεις μπορείς να το μοιραστείς με όλους αλλά κανένας δε μπορεί να στο κλέψει. Όπως επίσης είναι ίσως η μοναδική μορφή τέχνης που εξιτάρει τη φαντασία και τα συναισθήματα έντονα, δημιουργώντας εικόνες τόσο ζωντανές που είναι δυνατό να συνδεθούν άρρηκτα με συγκεκριμένα βιώματα και περιόδους της ζωής μας.

Για όλους τους παραπάνω λόγους πάντοτε αρνιόμουν να αντιμετωπίσω τη μουσική πιο ΄κλινικά’ και έψαχνα να ανακαλύψω το τι κρύβεται πίσω από κάθε νότα και κάθε στίχο. Αυτό που τελικά βρήκα είναι ένας ολόκληρος νέος κόσμος που είναι δυνατό να επεκταθεί και να χτιστεί σύμφωνα με τα όνειρα και τις επιθυμίες μας και θα βρίσκεται πάντοτε εκεί για εμάς όσο και αν οι συνθήκες της ζωής απογοητεύουν. Επειδή όμως το πολλά λόγια είναι φτώχεια και ήδη έχουμε μακρυγορήσει, ας αφήσουμε το ίδιο το τραγούδι να μας συστηθεί...

‘I was born from the sound of the strings
For someone to give everything
To be a song just for your feelings

Close your eyes and I’ll try to get in
To waken your heart like the spring
And you will see I’ll touch your feelings…’

(Scorpions – Born To Touch Your Feelings)