Δευτέρα 27 Ιουνίου 2022

Κάτω από την επιφάνεια

 

Είναι πολύ παράξενο όταν βλέπεις τις εποχές να περνάνε και να παίρνουν τη θέση τους στην ιστορία της ζωής σου. Τις βλέπεις να φεύγουν και να ξανάρχονται πολύ αλλαγμένες. Κανένα καλοκαίρι δεν είναι ίδιο με το προηγούμενο, όπως επίσης και κανένα από τα επόμενα δεν θα είναι ποτέ το ίδιο.

Αυτό συμβαίνει όχι γιατί άλλαξαν οι εποχές, αλλά επειδή αλλάζεις εσύ μέσα από τις εποχές.

Γίνεσαι σοφότερος, πιο έμπειρος, πιο επιφυλακτικός. Παράλληλα, γίνεσαι και πιο σχολαστικός αλλά και πιο περίεργος. Οι παραξενιές σου γιγαντώνονται και είσαι πολύ πιο απαιτητικός τόσο από τους γύρω σου, όσο και από τον εαυτό σου.

Ωριμάζεις. Και ο κόσμος δεν είναι πια ο ίδιος.

Δεν είσαι ούτε εσύ ο ίδιος πια. Παρατηρείς κάποια στιγμή τις αλλαγές και δεν σου αρέσουν. Θέλεις να γίνεις ξανά αυτός που ήσουν κάποτε. Πιο αγνός, πιο αθώος. Πιο παιδί. Παρατηρώντας όμως παράλληλα τον κόσμο που μεγάλωσε μαζί σου, οι σκέψεις αυτές εξανεμίζονται. Γιατί κάτω από την επιφάνεια, έχουν ‘δουλέψει’ μέσα σου όλα τα λάθη και οι αγωνίες του παρελθόντος. Όλα δηλαδή όσα έκανες όταν ήσουν όντως παιδί. Όλα όσα σε έφεραν στην σημερινή σου υπόσταση.

Όλα όσα ορκίστηκες κάποτε στον εαυτό σου να μην επαναλάβεις για να μην ξαναπληγωθείς.

Ρίχνεις τότε ακόμα μια ματιά στον κόσμο, στους ανθρώπους γύρω σου, στις εποχές που φεύγουν και δεν ξαναγυρνάνε πια. Τώρα πια ο χρόνος έχει λιγοστέψει. Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για λάθη, ούτε για μετάνοιες. Τώρα πια το ξέρεις. Οι άνθρωποι δεν πρόκειται να αλλάξουν, ούτε κι εσύ φυσικά. Η σκιά του παρελθόντος θα χύνεται για πάντα απειλητική επάνω από το μονοπάτι σου αλλά είσαι αποφασισμένος να μην την αφήσεις να γιγαντωθεί άλλο. Είπαμε, πλέον δεν υπάρχει άλλος χρόνος. Πρέπει να μπορέσεις να εκμεταλλευτείς κάθε ανάσα και κάθε σου βήμα. Και πάνω από όλα, πρέπει να αποβάλλεις από το σύστημα σου και από τη ζωή σου όλους αυτούς που σε περιτριγυρίζουν με τοξικό τρόπο, προσποιούμενοι κάτι που ποτέ δεν ήταν.

Δεν είναι εύκολο. Εσύ είσαι αυτός που είσαι και δεν είναι καθόλου εύκολο να απαρνηθείς τις αρχές του χαρακτήρα σου. Όμως αλλάζεις, είτε το θες, είτε όχι. Και είπαμε, πλέον είσαι έμπειρος. Ξέρεις τον τρόπο. Χρειάζεται μόνο να το πάρεις απόφαση.

Και όλοι θα σοκαριστούν γιατί κανένας ποτέ δεν περίμενε από εσένα μια τέτοιου είδους αντίδραση. Θα πούνε πολλά. Θα κατηγορήσουν, θα κουτσομπολέψουν, θα σου ζητήσουν το λόγο. Εσύ όμως δεν έχεις να δώσεις λογαριασμό σε κανένα. Και παράλληλα, μέσα από τις αντιδράσεις τους, θα συνειδητοποιήσεις ξαφνικά το πόσο εύκολα έπεσαν οι μάσκες.

Νοιάστηκες πολύ για τον κόσμο. Νοιάστηκες πολύ για όσους θεωρούσες φίλους σου και ας μην το εκτίμησε ποτέ κανένας τους. Εσύ ήσουν πάντα εκεί, βάζοντας τον εαυτό σου μπροστά και δίνοντας σώμα και πνεύμα. Κάνοντας αυτό που πίστευες εσύ σωστό, χωρίς τύψεις, χωρίς δικαιολογία και χωρίς να υπολογίζεις τον εαυτό σου. Νοιάστηκες παραπάνω από όσο έπρεπε και σε λάβανε όλοι ως δεδομένο.

Ώσπου μια μέρα απλά σταμάτησες να νοιάζεσαι. Και όλα τα συναισθήματα άδειασαν, αφήνοντας μέσα σου ένα τεράστιο κενό που έγινε πόνος. Και σιγά σιγά πήρες το δρόμο σου για τον ορίζοντα, μέχρι που ο πόνος ξεθώριασε και θάφτηκε για πάντα κάτω από την επιφάνεια.

Δευτέρα 30 Μαΐου 2022

Νέα αυγή

 

Δεν πρέπει να υπάρχει χειρότερο αίσθημα από τον περιορισμό της ελευθερίας. Και δε μιλάμε τώρα μόνο για την κυριολεκτική έννοια του όρου. Στις μέρες μας συναντάμε περιορισμούς παντού. Στην έκφραση, στον τρόπο που αλληλοεπιδράμε με τους ανθρώπους γύρω μας, στις συνήθειες και την καθημερινότητα μας.

Το χειρότερο όμως είναι ότι σιγά σιγά αρχίζει να υπάρχει περιορισμός ακόμα και στον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Η ελεύθερη σκέψη πάντα ήταν το μέρος οπού ο κάθε άνθρωπος μπορούσε να καταφύγει για να αισθανθεί ξανά ότι υπάρχει και ζει με ελεύθερη βούληση. Πρόκειται για ένα μέρος βαθιά μέσα στο μυαλό, οπού δεν υπάρχει περιορισμός κανενός είδους. Πρόκειται για την επιτομή της ελευθερίας, για τον ακρογωνιαίο λίθο του συνόλου των χαρακτηριστικών που μας κάνουν ανθρώπους και μας ορίζουν ως τέτοιους.

Ελευθερία, ίσως το πολυτιμότερο μη υλικό αγαθό του ανθρώπου μετά την υγεία. Απεριόριστη ελευθερία, προσβάσιμη απλά και μόνο με το κλείσιμο των ματιών μας.

Κι όμως, στις μέρες μας ακόμα και αυτού του είδους η ελευθερία έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Δεν υπάρχει πλέον ελεύθερη σκέψη, ούτε βούληση. Η νέα τάξη πραγμάτων έχει εντέχνως ενσωματώσει στην καθημερινότητα μας άχρηστες συσκευές και συνήθειες, που έχουν σκοπό να περιορίσουν την έκφραση και να ελαττώσουν τη δίψα των ανθρώπων για μόρφωση και μάθηση.

Το βλέπουμε καθημερινά και παντού. Άνθρωποι σκυμμένοι πάνω από μια οθόνη κινητού όλη την ώρα, όλη την ημέρα. Στο σπίτι, στο κρεβάτι, στον καναπέ, στο δρόμο, στη δουλειά, στο μετρό. Πάντα με το κινητό στο χέρι να ικανοποιούν τον υπέρμετρο εγωισμό τους μέσα από κοινωνικές πλατφόρμες δικτύωσης, χωρίς να τους νοιάζει για το τι συμβαίνει στον κόσμο μας σήμερα.

Παλιότερα, όταν ψάχναμε μια πληροφορία χρησιμοποιούσαμε οποιαδήποτε πηγή ήταν διαθέσιμη συλλέγοντας στοιχεία που σιγά σιγά μας οδηγούσαν σε συμπεράσματα. Το μυαλό δούλευε, ενώ στην πορεία εξελισσόσουν σαν άνθρωπος, μαθαίνοντας πολλά επιπλέον πράγματα που δεν ήξερες. Τώρα, με ένα ‘κλικ’ έχεις πρόσβαση σε ολόκληρη τη γνώση του κόσμου, από όπου και αν βρίσκεσαι και ότι ώρα και να είναι. Οτιδήποτε μπορεί να φανταστείς ποτέ ότι χρειάζεται να μάθεις βρίσκεται εκεί, διαθέσιμο απλά με το πάτημα ενός κουμπιού στο κινητό σου. Άπειροι τόνοι πληροφορίας προσβάσιμοι από όλους. Και κανείς δεν ξέρει πως να διαχειριστεί πραγματικά αυτή τη γνώση. Είμαστε εκτεθειμένοι σε τόσο όγκο πληροφοριών που τις απορρίπτουμε ακαριαία, χωρίς να δίνουμε σημασία.

Και κάπως έτσι, το μυαλό σταματάει να εξελίσσεται, και ο συλλογικός δείκτης νοημοσύνης αρχίζει σιγά σιγά να πέφτει. Ο κόσμος έχει σταματήσει πλέον να σκέφτεται, να προβληματίζεται, να ζει. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι είναι ελάχιστοι αυτοί που έχουν πραγματικά καταλάβει τι συμβαίνει.

Δυστυχώς, η ανθρωπότητα οδεύει με ταχύ βήμα προς την αυγή της σκοτεινότερης εποχής της. Μιας εποχής που μας θέλει όλους ψηφιακούς σκλάβους, που θα ζουν μια εικονική ζωή μέσα από κινητά τηλέφωνα και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μιας εποχής που απαγορεύει την άνθηση της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης, την εφαρμογή της τέχνης και του δικαιώματος του να σκεφτόμαστε και να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας.

Μιας εποχής που καταργεί τα όνειρα και αφήνει ζωντανούς μόνο τους εφιάλτες.

Σάββατο 30 Απριλίου 2022

Φιλίες

 

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι γνωστό ότι στην εποχή μας περνάνε μεγάλη κρίση. Οι συναναστροφές, τα γεφυρώματα των επαφών μεταξύ μας, ακόμα και οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι επιδιώκουν να συνδεθούν με άλλους είναι εντελώς διαφορετικοί από ότι στο παρελθόν. Πλέον έχουμε βάλει σε πρώτη μοίρα το προσωπικό συμφέρον και το τι μπορούμε να αποκομίσουμε από μια σχέση, παρά την ίδια τη σχέση.

Είμαστε άπληστοι και το δείχνουμε σε κάθε ευκαιρία.

Τα έζησα κι εγώ όλα αυτά και συνεχίζω να τα ζω καθημερινά, κάνοντας πάντα το ίδιο λάθος. Δίνω τα πάντα στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους μη περιμένοντας τίποτα, παρά μια χειρονομία εκτίμησης. Δεν κάνω σχέσεις και φιλίες για να αποκομίσω κάτι, παρά μόνο γιατί αισθάνομαι γεμάτος όταν πράττω για τους άλλους χωρίς να μου το ζητήσουν. Ίσως παραείμαι ρομαντικός. Ίσως είναι αυτό που χρειάζομαι εγώ σαν άνθρωπος. Ίσως πάλι αυτός ο τρόπος σκέψης δεν ταιριάζει με την εποχή που ζω. Όμως, όσες φορές και να μου αποδεικνύεται ότι άδικα βάζω τον εαυτό μου σε τέτοιες δοκιμασίες, όσες φορές και να προσπαθώ να πειστώ ότι ο κόσμος αυτός δε θα αλλάξει ποτέ, συνεχίζω και κάνω τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.

Ίσως τελικά είμαι κι εγώ ένα μέρος του κόσμου που δε θα αλλάξει ποτέ.

Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που κάποιος στον οποίο επένδυσα φέρεται εγωιστικά και αδιάφορα, η απογοήτευση και ο θυμός παραμένει. Και παραμένει για πάντα μέσα στην ψυχή, γεμίζοντας την σιγά σιγά ώσπου να ξεχειλίσει. Και τότε είναι που η κραυγή ‘ως εδώ’ βγαίνει σχεδόν ασυναίσθητα από τα χείλη όσων περνάνε το ίδιο ψυχολογικό σοκ. Γιατί στην τελική είμαστε όλοι άνθρωποι και έχουμε όρια, τα οποία όμως για τον καθένα μας είναι διαφορετικά και με διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Όταν λοιπόν κάποιος σου γυρίζει την πλάτη επιδεικτικά, θεωρώντας ότι η παρουσία σου στη ζωή του είναι δεδομένη, δε μπορείς παρά να πληγωθείς. Έχεις σίγουρα περισσότερα ενεργά συναισθήματα από αυτόν, αλλά στο τέλος της μέρας αναρωτιέσαι αν αυτό τελικά πρόκειται για προτέρημα ή μειονέκτημα. Ποια θέση έχει όποιος σκέφτεται έτσι σε μια εποχή που ο καθένας ζει και δρα μόνο για τον εαυτό του χρησιμοποιώντας όλους τους υπόλοιπους σαν οχήματα για να πετύχει γρηγορότερα το σκοπό του;

Πραγματικά κουράστηκα να αντιμετωπίζω τέτοιες συμπεριφορές. Βαρέθηκα να με αντιμετωπίζουν ως δεδομένο και να βλέπουν τις χειρονομίες καλής θελήσεως από μεριάς μου είτε διστακτικά και αμυντικά, είτε σαν κάτι που μπορούν να χρησιμοποιήσουν. Βαρέθηκα να σηκώνω το τηλέφωνο όποτε αυτό χτυπάει, θεωρώντας πως πρέπει να είμαι εκεί όποτε με χρειάζονται, όταν κανένας δεν είναι εκεί στη δική μου ώρα ανάγκης. Σιχάθηκα πραγματικά να με αποκαλούν ‘φίλο’ όταν σε κάθε ευκαιρία που τους δίνεται να το αποδείξουν σφυρίζουν αδιάφορα.

Και πάνω από όλα βαρέθηκα τον εαυτό μου και όλα όσα πρεσβεύει σε μια εποχή όπου κανένας δε μπορεί να τα αποδεχτεί.

Σε μια εποχή όπου το προσωπικό συμφέρον και η απληστία διαλύει τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους δημιουργούνται οι φιλίες.

Βαθιά μέσα μου ξέρω ότι δεν πρόκειται να αλλάξω και να γίνω ίδιος με το τέρας που πολεμάω. Θα αλλάξω όμως τακτική και όπλα. Και τότε όλα θα βγουν στο φως.

Ήρθε η ώρα.