Δευτέρα 30 Μαΐου 2022

Νέα αυγή

 

Δεν πρέπει να υπάρχει χειρότερο αίσθημα από τον περιορισμό της ελευθερίας. Και δε μιλάμε τώρα μόνο για την κυριολεκτική έννοια του όρου. Στις μέρες μας συναντάμε περιορισμούς παντού. Στην έκφραση, στον τρόπο που αλληλοεπιδράμε με τους ανθρώπους γύρω μας, στις συνήθειες και την καθημερινότητα μας.

Το χειρότερο όμως είναι ότι σιγά σιγά αρχίζει να υπάρχει περιορισμός ακόμα και στον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Η ελεύθερη σκέψη πάντα ήταν το μέρος οπού ο κάθε άνθρωπος μπορούσε να καταφύγει για να αισθανθεί ξανά ότι υπάρχει και ζει με ελεύθερη βούληση. Πρόκειται για ένα μέρος βαθιά μέσα στο μυαλό, οπού δεν υπάρχει περιορισμός κανενός είδους. Πρόκειται για την επιτομή της ελευθερίας, για τον ακρογωνιαίο λίθο του συνόλου των χαρακτηριστικών που μας κάνουν ανθρώπους και μας ορίζουν ως τέτοιους.

Ελευθερία, ίσως το πολυτιμότερο μη υλικό αγαθό του ανθρώπου μετά την υγεία. Απεριόριστη ελευθερία, προσβάσιμη απλά και μόνο με το κλείσιμο των ματιών μας.

Κι όμως, στις μέρες μας ακόμα και αυτού του είδους η ελευθερία έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Δεν υπάρχει πλέον ελεύθερη σκέψη, ούτε βούληση. Η νέα τάξη πραγμάτων έχει εντέχνως ενσωματώσει στην καθημερινότητα μας άχρηστες συσκευές και συνήθειες, που έχουν σκοπό να περιορίσουν την έκφραση και να ελαττώσουν τη δίψα των ανθρώπων για μόρφωση και μάθηση.

Το βλέπουμε καθημερινά και παντού. Άνθρωποι σκυμμένοι πάνω από μια οθόνη κινητού όλη την ώρα, όλη την ημέρα. Στο σπίτι, στο κρεβάτι, στον καναπέ, στο δρόμο, στη δουλειά, στο μετρό. Πάντα με το κινητό στο χέρι να ικανοποιούν τον υπέρμετρο εγωισμό τους μέσα από κοινωνικές πλατφόρμες δικτύωσης, χωρίς να τους νοιάζει για το τι συμβαίνει στον κόσμο μας σήμερα.

Παλιότερα, όταν ψάχναμε μια πληροφορία χρησιμοποιούσαμε οποιαδήποτε πηγή ήταν διαθέσιμη συλλέγοντας στοιχεία που σιγά σιγά μας οδηγούσαν σε συμπεράσματα. Το μυαλό δούλευε, ενώ στην πορεία εξελισσόσουν σαν άνθρωπος, μαθαίνοντας πολλά επιπλέον πράγματα που δεν ήξερες. Τώρα, με ένα ‘κλικ’ έχεις πρόσβαση σε ολόκληρη τη γνώση του κόσμου, από όπου και αν βρίσκεσαι και ότι ώρα και να είναι. Οτιδήποτε μπορεί να φανταστείς ποτέ ότι χρειάζεται να μάθεις βρίσκεται εκεί, διαθέσιμο απλά με το πάτημα ενός κουμπιού στο κινητό σου. Άπειροι τόνοι πληροφορίας προσβάσιμοι από όλους. Και κανείς δεν ξέρει πως να διαχειριστεί πραγματικά αυτή τη γνώση. Είμαστε εκτεθειμένοι σε τόσο όγκο πληροφοριών που τις απορρίπτουμε ακαριαία, χωρίς να δίνουμε σημασία.

Και κάπως έτσι, το μυαλό σταματάει να εξελίσσεται, και ο συλλογικός δείκτης νοημοσύνης αρχίζει σιγά σιγά να πέφτει. Ο κόσμος έχει σταματήσει πλέον να σκέφτεται, να προβληματίζεται, να ζει. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι είναι ελάχιστοι αυτοί που έχουν πραγματικά καταλάβει τι συμβαίνει.

Δυστυχώς, η ανθρωπότητα οδεύει με ταχύ βήμα προς την αυγή της σκοτεινότερης εποχής της. Μιας εποχής που μας θέλει όλους ψηφιακούς σκλάβους, που θα ζουν μια εικονική ζωή μέσα από κινητά τηλέφωνα και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μιας εποχής που απαγορεύει την άνθηση της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης, την εφαρμογή της τέχνης και του δικαιώματος του να σκεφτόμαστε και να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας.

Μιας εποχής που καταργεί τα όνειρα και αφήνει ζωντανούς μόνο τους εφιάλτες.

Σάββατο 30 Απριλίου 2022

Φιλίες

 

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι γνωστό ότι στην εποχή μας περνάνε μεγάλη κρίση. Οι συναναστροφές, τα γεφυρώματα των επαφών μεταξύ μας, ακόμα και οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι επιδιώκουν να συνδεθούν με άλλους είναι εντελώς διαφορετικοί από ότι στο παρελθόν. Πλέον έχουμε βάλει σε πρώτη μοίρα το προσωπικό συμφέρον και το τι μπορούμε να αποκομίσουμε από μια σχέση, παρά την ίδια τη σχέση.

Είμαστε άπληστοι και το δείχνουμε σε κάθε ευκαιρία.

Τα έζησα κι εγώ όλα αυτά και συνεχίζω να τα ζω καθημερινά, κάνοντας πάντα το ίδιο λάθος. Δίνω τα πάντα στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους μη περιμένοντας τίποτα, παρά μια χειρονομία εκτίμησης. Δεν κάνω σχέσεις και φιλίες για να αποκομίσω κάτι, παρά μόνο γιατί αισθάνομαι γεμάτος όταν πράττω για τους άλλους χωρίς να μου το ζητήσουν. Ίσως παραείμαι ρομαντικός. Ίσως είναι αυτό που χρειάζομαι εγώ σαν άνθρωπος. Ίσως πάλι αυτός ο τρόπος σκέψης δεν ταιριάζει με την εποχή που ζω. Όμως, όσες φορές και να μου αποδεικνύεται ότι άδικα βάζω τον εαυτό μου σε τέτοιες δοκιμασίες, όσες φορές και να προσπαθώ να πειστώ ότι ο κόσμος αυτός δε θα αλλάξει ποτέ, συνεχίζω και κάνω τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.

Ίσως τελικά είμαι κι εγώ ένα μέρος του κόσμου που δε θα αλλάξει ποτέ.

Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που κάποιος στον οποίο επένδυσα φέρεται εγωιστικά και αδιάφορα, η απογοήτευση και ο θυμός παραμένει. Και παραμένει για πάντα μέσα στην ψυχή, γεμίζοντας την σιγά σιγά ώσπου να ξεχειλίσει. Και τότε είναι που η κραυγή ‘ως εδώ’ βγαίνει σχεδόν ασυναίσθητα από τα χείλη όσων περνάνε το ίδιο ψυχολογικό σοκ. Γιατί στην τελική είμαστε όλοι άνθρωποι και έχουμε όρια, τα οποία όμως για τον καθένα μας είναι διαφορετικά και με διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Όταν λοιπόν κάποιος σου γυρίζει την πλάτη επιδεικτικά, θεωρώντας ότι η παρουσία σου στη ζωή του είναι δεδομένη, δε μπορείς παρά να πληγωθείς. Έχεις σίγουρα περισσότερα ενεργά συναισθήματα από αυτόν, αλλά στο τέλος της μέρας αναρωτιέσαι αν αυτό τελικά πρόκειται για προτέρημα ή μειονέκτημα. Ποια θέση έχει όποιος σκέφτεται έτσι σε μια εποχή που ο καθένας ζει και δρα μόνο για τον εαυτό του χρησιμοποιώντας όλους τους υπόλοιπους σαν οχήματα για να πετύχει γρηγορότερα το σκοπό του;

Πραγματικά κουράστηκα να αντιμετωπίζω τέτοιες συμπεριφορές. Βαρέθηκα να με αντιμετωπίζουν ως δεδομένο και να βλέπουν τις χειρονομίες καλής θελήσεως από μεριάς μου είτε διστακτικά και αμυντικά, είτε σαν κάτι που μπορούν να χρησιμοποιήσουν. Βαρέθηκα να σηκώνω το τηλέφωνο όποτε αυτό χτυπάει, θεωρώντας πως πρέπει να είμαι εκεί όποτε με χρειάζονται, όταν κανένας δεν είναι εκεί στη δική μου ώρα ανάγκης. Σιχάθηκα πραγματικά να με αποκαλούν ‘φίλο’ όταν σε κάθε ευκαιρία που τους δίνεται να το αποδείξουν σφυρίζουν αδιάφορα.

Και πάνω από όλα βαρέθηκα τον εαυτό μου και όλα όσα πρεσβεύει σε μια εποχή όπου κανένας δε μπορεί να τα αποδεχτεί.

Σε μια εποχή όπου το προσωπικό συμφέρον και η απληστία διαλύει τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους δημιουργούνται οι φιλίες.

Βαθιά μέσα μου ξέρω ότι δεν πρόκειται να αλλάξω και να γίνω ίδιος με το τέρας που πολεμάω. Θα αλλάξω όμως τακτική και όπλα. Και τότε όλα θα βγουν στο φως.

Ήρθε η ώρα.

Πέμπτη 31 Μαρτίου 2022

Μεσαίωνας

 Κι έτσι ξαφνικά, ένα σκοτεινό πέπλο απλώθηκε πάνω από τον σύγχρονο κόσμο. Ο θάνατος σκορπίζεται καθημερινά και θερίζει τις ζωές αθώων ανθρώπων, ενώ παράλληλα αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια του στις ψυχές όσων είχαν την τύχη να γλιτώσουν από τη σαρωτική του μανία.

Και για όλα αυτά ευθύνεται ο ίδιος ο άνθρωπος. Το ανθρώπινο γένος δείχνει τη νοσηρή του φύση κατατρώγοντας τα ίδια του τα σωθικά, θυσιάζοντας έτσι αξίες, ιδανικά αλλά και τη σημαντικότητα της ύπαρξης στο βωμό του χρήματος.

Πλέον είναι φανερό. Ζούμε ένα νέο μεσαίωνα.

Και καθημερινά οι οπλισμένες στρατιές του πολιτισμένου κόσμου δημιουργούν καραβάνια αθώων που ξαφνικά έμειναν μετέωροι, χωρίς προορισμό και χωρίς σκοπό. Και όσοι καταφέρουν να επιζήσουν, θα πρέπει να κουβαλήσουν για μια ζωή τα βάρη και τα ερωτηματικά της ζωής που απότομα ξεριζώθηκε από τα χέρια τους. Η ελπίδα μπορεί ποτέ να μην πεθαίνει, αλλά λαβώνεται και λιγοψυχάει. Και τότε, η σκιά του θανάτου θεριεύει και μοιάζει ανίκητη. Και τελικά η ψυχή που έχει μείνει εκτεθειμένη χαράσσεται και το αίμα της στάζει, αφήνοντας πίσω στο δρόμο μας ίχνη που μας ακολουθούν για πάντα.

Επειδή όποτε και να γυρίσουμε και να κοιτάξουμε πίσω, πλέον είναι πάντα εκεί.

Έτσι συμβαίνει και τώρα. Παιδιά χάνουν απότομα την παιδική τους ηλικία και οι αναμνήσεις τους βάφονται στο μαύρο και στο γκρι. Νέοι και γέροι βλέπουν ένα μέλλον στα ίδια χρώματα, αφήνοντας πίσω ένα παρελθόν βαμμένο στο κόκκινο. ‘Η ζωή θα συνεχιστεί’ θα πουν κάποιοι. Συμφωνώ, η ζωή ποτέ δεν τελειώνει. Όμως πολλές φορές παραμορφώνεται και χάνει το νόημα της.

Όταν το χρήμα, η φιλοδοξία και η νέα τάξη πραγμάτων καταπατούν τα δικαιώματα της ίδιας της ζωής, τότε το νόημα σταματά να υπάρχει. Και το μόνο που αξίζει στον άνθρωπο είναι ο αφανισμός. Γιατί πλέον είναι φανερό ότι δεν μας αξίζει τίποτα. Ούτε ο πλανήτης που κληρονομήσαμε, ούτε η φύση που μας ανέθρεψε, ούτε καν η ζωή που μας δόθηκε.

Τα λόγια φαντάζουν πλέον πολύ μικρά για να περιγράψουν το τι καταγράφει η ιστορία τις τελευταίες μέρες. Είμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε και καταλήγουμε απλοί παρατηρητές. Είναι από εκείνες τις στιγμές που απλά εύχεσαι να υπήρχε μια ανώτερη δύναμη που θα απέδιδε δικαιοσύνη. Εύχεσαι να εμφανιζόταν το λυτρωτικό φως που θα κατάπινε το σκοτάδι. Εύχεσαι όλα αυτά να είναι απλά ένα κακό όνειρο για όλους, που θα εξαφανιστεί έτσι απλά όταν έρθει το πρωί.

Εύχεσαι να μπορούσες εσύ με κάποιον τρόπο να πάρεις μακριά όλον αυτό τον ανθρώπινο πόνο. Να δώσεις ξανά ελπίδα στα παιδιά που γνώρισαν σε τόσο μικρή ηλικία τη σκληρότητα της ζωής.

Και να βρεις έναν τρόπο επανεκκινήσεις τον κόσμο, διώχνοντας μακριά όλα τα κακά που γέννησε η ανθρωπότητα,

Να αντικαταστήσεις το χρήμα με την αγάπη. την φιλοδοξία με την φιλευσπλαχνία. Το φόβο με την χαρά.

Και τα όπλα με φαγητό και νερό για κάθε άνθρωπο στον πλανήτη, έτσι ώστε να μην ξαναπεινάσει ποτέ κανείς.