Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022

Ήρωες

 

Η μεγαλύτερη επιβράβευση για κάποιον άνθρωπο είναι το αίσθημα του ότι στάθηκε πιστός και ακέραιος σε όσα πίστευε και σε όσα σφυρηλάτησαν τον χαρακτήρα του.

Πρόκειται για το απόλυτο επίτευγμα, πέρα από χρηματικές και υλικές ανταμοιβές. Πρόκειται για το απόλυτο τρόπαιο, που ούτε χαρίζεται ούτε αγοράζεται, μονάχα κερδίζεται μέσα από τον καθημερινό αγώνα με τους δαίμονες της πραγματικότητας.

Όποιος λοιπόν καταφέρει να σταθεί αλώβητος και δυνατός απέναντι σε όσα παράδοξα και δύσκολα φέρνει η ζωή, έχει καταφέρει να δαμάσει το πιο δύσκολο θηρίο.

Τον εαυτό του.

Ποιος άραγε καταφέρνει να σηκωθεί ο ίδιος άνθρωπος μετά από ένα βαρύ χτύπημα της μοίρας; Ποιος καταφέρνει να κρατήσει ατόφια τη λογική του όταν όλες οι πτυχές της ζωής συναινούν για το αντίθετο; Ποιος καταφέρνει να περπατάει μόνιμα κόντρα στον άνεμο και το κρύο καταφέρνοντας παράλληλα να μη φοβηθεί και χάσει το δρόμο του;

Αυτά είναι τα πραγματικά τρόπαια της ζωής. Και οι άνθρωποι που καταφέρνουν να τα κατακτήσουν είναι οι πραγματικοί της ήρωες.

Η άγνοια και η φαινομενική ανοησία των ανθρώπων, ο υλιστικός τρόπος ζωής μας, οι καταχρήσεις στις οποίες καταφεύγουν οι πιο αδύναμοι είναι μερικά μόνο από τα εμπόδια που μπορούν να οδηγήσουν κάποιον εκτός του δρόμου που οδηγεί στον προορισμό του. Όλα τους πανίσχυρα, με την ικανότητα να λυγίζουν τη θέληση. Δεν είναι όμως ανίκητα. Η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας είναι τεράστια και πρέπει συνεχώς να την αναζητάμε. Αν κάνουμε πίσω σε κάθε μικρή δυσκολία, τότε το ταξίδι μας στη ζωή θα είναι απλά μια περιπλάνηση σε ένα τεράστιο ομιχλώδες τοπίο. Κι εμείς θα περιφερόμαστε χαμένοι και φοβισμένοι, χωρίς ορίζοντα και προσανατολισμό.

Κανείς δεν είπε ότι ο δρόμος θα είναι εύκολος. Όμως, τα μεγαλύτερα κατορθώματα και  οι μεγαλύτερες κατακτήσεις των ανθρώπων συνέβησαν επειδή κάποιοι αψήφησαν τη λογική και τους ψυχρούς της κανόνες και με την εσωτερική τους δύναμη επέβαλλαν στη θέληση τους να λυγίσει τις δυσκολίες. Τις δυσκολίες που ήταν πολλές και η προσπάθεια τεράστια. Όμως, με την προσπάθεια αυτή κατέκτησαν απάτητες κορυφές κάνοντας το δρόμο πλέον πιο εύκολο και έχοντας πλέον ανοίξει το μονοπάτι και για τους υπόλοιπους. Έγιναν πρωτοπόροι, είδωλα.

Έγιναν ήρωες.

Αυτοί λοιπόν είναι οι ήρωες της ζωής που οι ιστορίες τους έγιναν θρύλοι και έμπνευση για τους ακολουθητές. Είναι οι ήρωες της διπλανής πόρτας που σε ενέπνευσαν να σκεφτείς ότι ‘αφού μπόρεσε αυτός, τότε μπορώ κι εγώ’. Είναι οι πρεσβευτές της τόλμης και της πεποίθησης πως όταν η θέληση του ανθρώπου επιβάλλεται, όλες οι δυσκολίες εκμηδενίζονται.

Είναι οι απλοί άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα που πάλεψαν με τους δαίμονες τους και τους νίκησαν. Οι καθημερινές ιστορίες ηρωισμού που κατέληξαν στην επίτευξη κάποιου φαινομενικά αδύνατου στόχου.  

Είναι η δύναμη της θέλησης και του ανθρώπου. Και ποιος ξέρει;

Ίσως είναι και αυτό που κάποιοι ονομάζουν Θεό.

Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2021

Παράδοξο

 Ακόμα περιμένω μάταια κάποιος να σεβαστεί τον τρόπο που σκέφτομαι. Και από ότι φαίνεται θα περιμένω πολύ ακόμα. Ο καθένας είναι κλεισμένος στο μικρόκοσμο του, αρνούμενος να αποδεχτεί ότι υπάρχουν πιθανότητες ύπαρξης διαφορετικών τρόπων σκέψης από το δικό του. Και κάθε μέρα είμαι αναγκασμένος να δικαιολογούμαι για τις επιλογές μου και για το ποιος είμαι. Και εν τέλει καταλήγω απολογούμενος, μόνο και μόνο για να σταματήσω να αντιμετωπίζω την ξεροκεφαλιά και τον εγωισμό, όπως και την ακλόνητη άρνηση του να δει κάποιος διαφορετικά τον κόσμο.

Ξέρεις κάτι φίλε μου; Αυτός ο τρόπος σκέψης δε σε κάνει ούτε καλύτερο, ούτε δικαιολογεί κάτι. Δε σε κάνει σωτήρα του κόσμου, ούτε κριτή των πάντων. Σε κάνει μικρό και ανελέητα μικρόψυχο. Και υπέρμετρα εγωιστή.

Να ξέρεις επίσης ότι δεν λυπάμαι καθόλου για σένα. Έχω βαρεθεί να προσπαθώ να διορθώσω τον κόσμο και οι πάντες να αδιαφορούν κοιτώντας μόνο την πάρτη τους. Ήμουν, είμαι και θα είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και τους γύρω μου. Τώρα αν εσύ αυτό δεν θέλεις να το πιστέψεις, πρόβλημα σου. Εγώ θα συνεχίσω να έχω την πεποίθηση ότι η αλλαγή του κόσμου ξεκινάει από εμάς τους ίδιους. Τώρα αν με άκουγες πιθανότατα θα με χλεύαζες, όπως κάνεις πάντα. Κι εγώ θα αδιαφορούσα όπως κάνω πάντα, συνεχίζοντας να κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα.

Να προσπαθώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος για εμένα και τους γύρω μου.

Ναι, έτσι είναι, όσο και να μη θέλεις να το δεχτείς. Υπάρχουν και κάποιοι από εμάς που σκέφτονται έτσι. Πολύ λίγοι αλλά υπάρχουν. Και δεν έχεις κανένα δικαίωμα να κρίνεις αυτό που δε μπορείς να καταλάβεις. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν για τους υπόλοιπους, που ο εαυτός τους είναι πάντα σε δεύτερη μοίρα. Δε μπορώ να πω ότι είναι απαραίτητα σωστό αυτό αλλά τουλάχιστον οι άνθρωποι αυτοί έχουν κάτι αληθινό για να ζουν και να προσπαθούν. Έχουν ένα στόχο που υπερβαίνει τους γήινους και υλικούς στόχους. Βλέπουν, ακούν και νιώθουν πράγματα που εσύ δε θα κατανοήσεις ποτέ.

Ευτυχώς είχα την τύχη να γνωρίσω αρκετούς τέτοιους ανθρώπους. Είναι πολύ δυσεύρετοι, αλλά είναι αρκετοί για να αισθανθεί κάποιος ότι η μάχη για τη σωτηρία της ανθρώπινης ψυχής δεν έχει χαθεί ακόμα. Και πάντα, μα πάντα, ο καθένας παίρνει στο τέλος αυτό που του αξίζει. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αποδίδεται δικαιοσύνη και τότε τα γέλια σταματάνε απότομα.

Και τότε θα καταλάβεις τι έχασες, αλλά θα είναι πολύ αργά.

Προσπάθησε λοιπόν με το μικρό σου μυαλό να δεις λίγο παραπέρα από τη μύτη σου. Δεν είναι ακόμα αργά για σένα και όσο πιο σύντομα το καταλάβεις, τόσο το καλύτερο. Προσπάθησε να δεις τη μεγάλη εικόνα στους ανθρώπους που σε περιβάλλουν. Να διαβάσεις πίσω από τις γραμμές Προσπάθησε να δεις μέσα στην ψυχή τους, να καταλάβεις τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Τότε τα πράγματα θα αρχίσουν σιγά σιγά να ξεκαθαρίζουν και ο δρόμος θα έχει ανοίξει, μαζί με το μυαλό σου.

Και τότε, ίσως καταφέρεις επιτέλους να καταλάβεις και τη δική μου λογική. Ίσως τότε καταφέρουμε να συννενοηθούμε σε ένα ανώτερο ψυχικό επίπεδο, πέρα από τα κοινωνικά στερεότυπα  και την ψυχρή λογική της πραγματικότητας.

Μέχρι τότε όμως, εγώ θα σταματήσω να προσπαθώ να σε πείσω για όλα αυτά και θα απομακρυνθώ. Όπως ξαναείπαμε, ο καθένας στη ζωή παίρνει ακριβώς αυτό που του αξίζει.

Έφτασε λοιπόν η ώρα.

Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2021

Ακεραιότητα

 

Τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι χειροπιαστά, ούτε φαίνονται με γυμνό μάτι. Είναι πράγματα που είτε τα νιώθεις με την καρδιά, είτε τα βλέπεις με τα μάτια της ψυχής. Τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι υλικά. Δεν είναι χρήματα, σπίτια, αυτοκίνητα, πράγματα που μπορείς να αγοράσεις και να επιδείξεις. Αυτά τα πράγματα δεν αγοράζονται, ούτε επιδεικνύονται. Αυτά κερδίζονται και τα φοράς σε όλη σου τη ζωή σαν παράσημα. Είσαι περήφανος γι’ αυτά αλλά με έναν τρόπο δικό σου και καθ’ όλα ταπεινό. Και ο κόσμος ξέρει γιατί είσαι περήφανος και σε θαυμάζει σιωπηλά.

Σε τι αναφερόμαστε όμως;

Αναφερόμαστε στο ακέραιο του χαρακτήρα που κοπιάσαμε να δημιουργήσουμε. Στο σύνολο των ηθικών αξιών που όλη μας τη ζωή παλεύαμε να κατακτήσουμε και να κρατήσουμε ανέπαφες, μακριά από πειρασμούς και εξωτερικούς παράγοντες. Αναφερόμαστε στις εμπειρίες που έγιναν πολύτιμα μαθήματα στην πορεία μας προς τους στόχους μας και τα όνειρα μας. Και στα ίδια τα όνειρα που έγιναν φάρος της ζωής μας στην πορεία μας μέσα σε αυτή.

Το ακέραιο του χαρακτήρα. Η προσήλωση σε συγκεκριμένες αξίες που έχτισαν και ατσάλωσαν τη θέληση και την ενσυναίσθηση μας. Η συνειδητοποίηση της σημασίας των ηθικών αξιών στη ζωή μας και πόσο σημαντικό είναι να μην παρεκκλίνουμε από αυτές όσο και αν οι καθημερινές συγκυρίες μας προτρέπουν για το αντίθετο. Στο τέλος της μέρας, η ακεραιότητα θα είναι πάντα το μεγαλύτερο μας επίτευγμα. Το να μπορέσουμε να παραμείνουμε ακλόνητοι σαν βράχοι απέναντι σε όσα μας ενοχλούν και μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε. Η ανάγκη του να παραμείνουμε ο εαυτός μας μέσα σε ένα κόσμο που συνεχώς προσπαθεί να μας βάλει απέναντι του, μην αφήνοντας μας σχεδόν καμία επιλογή. Ο εύκολος δρόμος δεν είναι σχεδόν ποτέ ο σωστός.

Ο δρόμος της ακεραιότητας. Αυτή είναι μια πάρα πολύ δύσκολη διαδρομή για όσους επιλέξουν να την ακολουθήσουν πραγματικά. Συνήθως από αλλού ξεκινάμε και αλλού καταλήγουμε. Η σκληρότητα της ζωής αλλοιώνει τους χαρακτήρες και αποπροσανατολίζει τον άνθρωπο από τον αρχικό του προορισμό. Είναι τρομερά δύσκολο να παραμείνουμε ακέραιοι όταν συνεχώς περπατάμε κόντρα στον άνεμο.

Η φύση της ζωής είναι τέτοια που τελικά ακόμα και οι πιο σκληροί τελικά λυγίζουν. Όσο ο χρόνος περνάει και λιγοστεύει, η πίστη στον εαυτό μας και το τι μπορούμε να καταφέρουμε κλονίζεται και προσπαθούμε να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους για να πετύχουμε γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα τους στόχους μας. Και αυτό στην αρχή μας πονάει, αλλά μόλις ο χαρακτήρας διαβρωθεί, σιγά σιγά μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο που δεν έχει καμία σχέση με το ποιοι ήμασταν κάποτε. Σε λίγο καιρό η διαφθορά των ηθικών αξιών θα έχει κάνει τη δουλειά της. Και ακόμα αν με αυτό τον τρόπο οι στόχοι μας και τα όνειρα μας κάποτε πραγματοποιηθούν, ποτέ δε θα είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι και θα θέλουμε ολοένα και περισσότερα, μέχρι το τέρας της απληστίας να καταβροχθίσει την ψυχή μας.

Είναι πολύ πιο σημαντικό να παραμείνουμε πιστοί σε όσα μάθαμε από την οικογένεια μας. Σε όσα διδαχτήκαμε να μένουμε πιστοί. Στα θεμέλια της ζωής που ξεκινήσαμε να χτίζουμε κάποτε.

Είναι εφικτό να παραμείνουμε ακέραιοι στο χαρακτήρα μας και στις αρχές μας. Γιατί αν προδώσουμε τα όσα μας έκαναν αυτό που είμαστε σήμερα προδίδουμε τον ίδιο τον εαυτό μας.