Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2021

Ακεραιότητα

 

Τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι χειροπιαστά, ούτε φαίνονται με γυμνό μάτι. Είναι πράγματα που είτε τα νιώθεις με την καρδιά, είτε τα βλέπεις με τα μάτια της ψυχής. Τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι υλικά. Δεν είναι χρήματα, σπίτια, αυτοκίνητα, πράγματα που μπορείς να αγοράσεις και να επιδείξεις. Αυτά τα πράγματα δεν αγοράζονται, ούτε επιδεικνύονται. Αυτά κερδίζονται και τα φοράς σε όλη σου τη ζωή σαν παράσημα. Είσαι περήφανος γι’ αυτά αλλά με έναν τρόπο δικό σου και καθ’ όλα ταπεινό. Και ο κόσμος ξέρει γιατί είσαι περήφανος και σε θαυμάζει σιωπηλά.

Σε τι αναφερόμαστε όμως;

Αναφερόμαστε στο ακέραιο του χαρακτήρα που κοπιάσαμε να δημιουργήσουμε. Στο σύνολο των ηθικών αξιών που όλη μας τη ζωή παλεύαμε να κατακτήσουμε και να κρατήσουμε ανέπαφες, μακριά από πειρασμούς και εξωτερικούς παράγοντες. Αναφερόμαστε στις εμπειρίες που έγιναν πολύτιμα μαθήματα στην πορεία μας προς τους στόχους μας και τα όνειρα μας. Και στα ίδια τα όνειρα που έγιναν φάρος της ζωής μας στην πορεία μας μέσα σε αυτή.

Το ακέραιο του χαρακτήρα. Η προσήλωση σε συγκεκριμένες αξίες που έχτισαν και ατσάλωσαν τη θέληση και την ενσυναίσθηση μας. Η συνειδητοποίηση της σημασίας των ηθικών αξιών στη ζωή μας και πόσο σημαντικό είναι να μην παρεκκλίνουμε από αυτές όσο και αν οι καθημερινές συγκυρίες μας προτρέπουν για το αντίθετο. Στο τέλος της μέρας, η ακεραιότητα θα είναι πάντα το μεγαλύτερο μας επίτευγμα. Το να μπορέσουμε να παραμείνουμε ακλόνητοι σαν βράχοι απέναντι σε όσα μας ενοχλούν και μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε. Η ανάγκη του να παραμείνουμε ο εαυτός μας μέσα σε ένα κόσμο που συνεχώς προσπαθεί να μας βάλει απέναντι του, μην αφήνοντας μας σχεδόν καμία επιλογή. Ο εύκολος δρόμος δεν είναι σχεδόν ποτέ ο σωστός.

Ο δρόμος της ακεραιότητας. Αυτή είναι μια πάρα πολύ δύσκολη διαδρομή για όσους επιλέξουν να την ακολουθήσουν πραγματικά. Συνήθως από αλλού ξεκινάμε και αλλού καταλήγουμε. Η σκληρότητα της ζωής αλλοιώνει τους χαρακτήρες και αποπροσανατολίζει τον άνθρωπο από τον αρχικό του προορισμό. Είναι τρομερά δύσκολο να παραμείνουμε ακέραιοι όταν συνεχώς περπατάμε κόντρα στον άνεμο.

Η φύση της ζωής είναι τέτοια που τελικά ακόμα και οι πιο σκληροί τελικά λυγίζουν. Όσο ο χρόνος περνάει και λιγοστεύει, η πίστη στον εαυτό μας και το τι μπορούμε να καταφέρουμε κλονίζεται και προσπαθούμε να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους για να πετύχουμε γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα τους στόχους μας. Και αυτό στην αρχή μας πονάει, αλλά μόλις ο χαρακτήρας διαβρωθεί, σιγά σιγά μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο που δεν έχει καμία σχέση με το ποιοι ήμασταν κάποτε. Σε λίγο καιρό η διαφθορά των ηθικών αξιών θα έχει κάνει τη δουλειά της. Και ακόμα αν με αυτό τον τρόπο οι στόχοι μας και τα όνειρα μας κάποτε πραγματοποιηθούν, ποτέ δε θα είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι και θα θέλουμε ολοένα και περισσότερα, μέχρι το τέρας της απληστίας να καταβροχθίσει την ψυχή μας.

Είναι πολύ πιο σημαντικό να παραμείνουμε πιστοί σε όσα μάθαμε από την οικογένεια μας. Σε όσα διδαχτήκαμε να μένουμε πιστοί. Στα θεμέλια της ζωής που ξεκινήσαμε να χτίζουμε κάποτε.

Είναι εφικτό να παραμείνουμε ακέραιοι στο χαρακτήρα μας και στις αρχές μας. Γιατί αν προδώσουμε τα όσα μας έκαναν αυτό που είμαστε σήμερα προδίδουμε τον ίδιο τον εαυτό μας.

Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2021

Αξίες

 

Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα σε αυτή τη ζωή που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ιερά. Και φυσικά δε μιλάμε για τίποτα που να έχει υλική υπόσταση. Για τίποτα που μπορεί κανείς έτσι απλά να αποκτήσει, με κάποιο χρηματικό ή υλικό αντίτιμο. Δε μιλάμε για κάτι που μπορεί κάποιος να κρατήσει στα χέρια του και να κλειδώσει για πάντα μέσα σε ένα ντουλάπι ώστε να το ασφαλίσει.

Μιλάμε για οτιδήποτε κερδίζεται, με κόπο, υπομονή και πολύ προσπάθεια. Και που, παρά η δυσκολία του να το κάνει κανείς κτήμα του, μπορεί να χαθεί πάρα πολύ εύκολα. Για οτιδήποτε έχει ανυπολόγιστη αξία και μπορείς να χτίσεις πάνω του. Όχι με πέτρες και τούβλα αλλά με ψυχή.

Ποια είναι λοιπόν αυτά τα τόσο σημαντικά πράγματα που είναι τόσο ιερά;

Είναι πράγματα που δε μπορούν εύκολα να περιγραφούν καθώς ο καθένας από εμάς τα νιώθει διαφορετικά και έχουν αντίστοιχα διαφορετικό ειδικό βάρος στο χτίσιμο της ψυχής μας. Θα κάνουμε όμως μια προσπάθεια.

Μιλάμε για τις ηθικές αξίες που ο καθένας μας παίρνει σαν σημείο αναφοράς στη ζωή του. Για την συνειδητοποίηση του προορισμού μας. Για το σθένος και το θάρρος του να παραδεχόμαστε τα λάθη και τις ατέλειες μας. Για την ιδιαίτερη ικανότητα να μην ξεχνάμε ποτέ από που ξεκινήσαμε για να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα και τι μας έφτασε ως εκεί.

Μιλάμε για τον προσωπικό αγώνα που δίνει ο καθένας από εμάς για να κρατήσει την συνείδηση και την ψυχή του καθαρή. Για τα ατέλειωτα βράδια που περνάμε ξάγρυπνοι προσπαθώντας να βρούμε τη γαλήνη που τόσο χρειαζόμαστε. Για τη συνειδητοποίηση του ότι περπατάμε μονίμως πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί σε μια αέναη προσπάθεια να κρατήσουμε τις ισορροπίες με τους άλλους, ενώ παράλληλα προσπαθούμε να κρατήσουμε τον εαυτό και το χαρακτήρα μας ακέραιο.

Δεν πρέπει να υπάρχει ιερότερο πράγμα από την εσωτερική γαλήνη που πηγάζει από τις ηθικές μας αξίες. Οι άνθρωποι που δε γνωρίζουν από αυτές υποφέρουν σιωπηλά, καθώς δε μπόρεσαν ποτέ να επικοινωνήσουν με τον εσωτερικό τους κόσμο. Το να έχεις αξίες στη ζωή σου σημαίνει ότι ξέρεις να σέβεσαι, να αγαπάς, να συγχωρείς. Σημαίνει ότι ξέρεις πως να επικοινωνήσεις με το σύμπαν, ενώ παράλληλα κρατάς την ψυχή σου γαλήνια επειδή γνωρίζεις πως έπραξες σωστά. Και αν οι πάντες συνεχίζουν να σε αδικούν, εσένα τελικά δε σε νοιάζει. Θα κοιμηθείς ήσυχος παρέα με το μοναδικό πράγμα στη ζωή που δεν πρόκειται ποτέ να σε προδώσει, ούτε να φύγει μακριά. Τον εαυτό σου.

Δυστυχώς, η πρακτική της καλλιέργειας των ηθικών αξιών δεν μεταλαμπαδεύεται, ούτε αντιγράφεται. Όλα ξεκινάνε από τις βάσεις που δίνει ο ιερότερος θεσμός από καταβολής κόσμου. Η οικογένεια. Όταν λοιπόν οι άνθρωποι που σε μεγαλώνουν ξέρουν πως να σου μεταδώσουν τις αξίες που αντίστοιχα τους μεταδόθηκαν από τους γηραιότερους, εκμεταλλευόμενοι τις καταστάσεις που φέρνει η ζωή έτσι ώστε να σε βοηθήσουν να κατανοήσεις τον κόσμο και τη θέση σου μέσα σε αυτόν, τότε δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι.

Πάντα θα τιμάς τις ρίζες σου και όλες τις καταστάσεις και τους ανθρώπους που σε έκαναν αυτό που είσαι σήμερα. Και δε θα ξεχάσεις ποτέ πως έφτασες εδώ.

Και τότε, ίσως καταφέρεις να κατανοήσεις και την ιερότητα της ίδιας της ύπαρξης.

Τρίτη 31 Αυγούστου 2021

Εξορκισμός

Υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία στην τέχνη του γραψίματος. Όπως όλες οι τέχνες, έτσι και αυτή είναι λυτρωτική, χαλαρωτική και ενίοτε αποκαλυπτική. Πολλές φορές όμως είναι και πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί. Ξεκινάς για παράδειγμα να γράψεις για κάποιο θέμα που σε απασχολεί και δεν αντιμετωπίζεις καμία δυσκολία. Οι ενότητες βρίσκονται εντυπωμένες μέσα στο μυαλό και ο τρόπος σύνδεσης τους σε μορφή γραπτού λόγου κατάλληλου προς ανάγνωση από τρίτους είναι πολύ εύκολος.

Κάποιες άλλες φορές όμως, νιώθεις την ανάγκη να χειριστείς την τέχνη του γραψίματος για να βγάλεις από μέσα σου κάτι που σε απασχολεί. Κάποιο συναίσθημα, κάποιο προβληματισμό, ακόμα και την αγανάκτησή σου για κάτι. Τότε τα πράγματα δυσκολεύουν καθώς συνειδητοποιείς ότι αυτό που σχηματίζεται επάνω στο χαρτί είναι ένα κομμάτι της ψυχής σου, που διαβάζοντάς το αμέσως μετά σε βοηθάει να ανακαλύψεις κάποια πράγματα για σένα που δεν ήξερες.

Συχνά συμβαίνει να αισθάνεται κάποιος μια εσωτερική πίεση να εξωτερικεύσει κάτι που δε μπορεί να προσδιορίσει. Υπάρχει απλά μια εσωτερική εκροή ενέργειας η οποία ψάχνει ένα υγιές κανάλι εξόδου ώστε να εκτονωθεί. Να εξορκιστεί. Πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν επαφή με τις τέχνες το κρατάνε μέσα τους χωρίς να μπορούν να το ελέγξουν. Και αυτό γιγαντώνεται και θεριεύει, μέχρι που το βάρος γίνεται αβάσταχτο. Δε χρειάζεται όμως να είναι κάποιος καλλιτέχνης ή να έχει κάποια ιδιαίτερη δεξιότητα ώστε να εξωτερικεύσει ένα συναίσθημα.

Η λύση είναι απλή και υπάρχει σε κάθε σπίτι. Χρειάζεται μόνο χαρτί, μολύβι και λίγο ησυχία ώστε το μυαλό να καθαρίσει. Μόλις το μολύβι ακουμπήσει στο χαρτί και σχηματίσει τις πρώτες λέξεις, η συνέχεια είναι πολύ πιο απλή. Η σελίδα γεμίζει σε χρόνο ρεκόρ. Ίσως χρειαστεί και δεύτερη ή και τρίτη. Ίσως και περισσότερες. Κάπως έτσι όμως αισθάνεσαι την ψυχή σου να αδειάζει από οτιδήποτε την βαραίνει. Τώρα αυτό που κάποτε ήταν μέσα σου βρίσκεται αποτυπωμένο και εξορκισμένο στο χαρτί. Μπορείς να το ακουμπήσεις, να το ψηλαφήσεις, να το κρατήσεις στα χέρια σου. Τώρα πια το έχεις βγάλει από μέσα σου. Και την επόμενη φορά που θα αισθανθείς το ίδιο βάρος, διάβασε ξανά απλά τις σκέψεις που μόλις αποτύπωσες. Θα σε βοηθήσει.

Αν πάλι κατέγραψες κάτι που σε τρομάζει ή κάτι που κουβαλούσες καιρό μέσα σου και σε εμπόδιζε να προχωρήσεις, δε χρειάζεται να ξαναδιαβάσεις ποτέ ξανά το τι έχεις γράψει. Κλείσε το χαρτί σε ένα ειδικά μπαούλο που θα το έχεις ειδικά για αυτό το σκοπό και κλείδωσε το. Δε θα σε ενοχλήσει ξανά ποτέ. Και αν ποτέ στο μέλλον θελήσεις να ανατρέξεις σε αυτή τη δυσάρεστη σκέψη, είτε γιατί θα αισθάνεσαι πλέον έτοιμος για να την αντιμετωπίσεις, είτε γιατί θα την έχεις ξεπεράσει και θα θες να κάνεις την αυτοκριτική σου, το κλειδί θα είναι πάντα στα χέρια σου. Μπορείς να επιλέξεις να την κρατήσεις για πάντα κλειδωμένη στο μπαούλο.

Αν πάλι οι αποτυπωμένες σκέψεις σε τρομάζουν τόσο πολύ που είσαι σίγουρος ότι δε θέλεις να τις ξαναδιαβάσεις ποτέ, κάνε κάτι άλλο. Μουτζούρωσε τα χαρτιά και σκίσε τα. Πέταξε τα. Βάλτους ακόμα και φωτιά. Πήγαινε σε ένα μέρος πολύ μακριά από το σπίτι σου και σκόρπισε τα εκεί σε μικρά κομματάκια, τόσο μικρά που θα είσαι σίγουρος ότι ποτέ ξανά δε θα μπορέσουν να ενωθούν και να σε βλάψουν άλλο. Ξεφορτώσου οτιδήποτε σε κάνει να νιώθεις άβολα και προχώρα με θάρρος και χαμόγελο στην επόμενη μέρα.

Δε χρειάζεται να είσαι καλλιτέχνης. Δε χρειάζεται καν να ξέρεις ορθογραφία.

Απλά πάρε ένα χαρτί και ένα μολύβι και γίνε ο αγαπημένος σου συγγραφέας.