Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2020

Μικρές υπάρξεις

 

Υπάρχουν κάποιες μικρές υπάρξεις οι οποίες βρίσκονται ανάμεσα μας και πολλές φορές περνάνε εντελώς απαρατήρητες. Σε κοιτάνε με μια τεράστια λαχτάρα και το μόνο που θέλουν είναι να σου δείξουν την αγάπη τους και ίσως, αν είναι τυχερές να πάρουν και αυτές λίγη. Αλλά και να μην το καταφέρουν θα είναι πάντα εκεί να σε περιμένουν και να σε αγαπήσουν λίγο περισσότερο.

Να σε αγαπήσουν με μια αγάπη που δεν έχει όρια, ούτε στεγανά.

Αυτές οι μικρές υπάρξεις έχουν μέσα τους μια πελώρια ψυχή, η οποία πολλές φορές ξεπερνάει σε μέγεθος και την ανθρώπινη. Χωράει μέσα τους πάντες και η χωρητικότητα της μεγαλώνει συνεχώς. Όλοι χωράνε εκεί μέσα, αρκεί να δώσουν λίγη μονάχα αγάπη. Αλλά δυστυχώς, ακόμα και η αγάπη είναι στις μέρες μας πολυτέλεια. Το ανθρώπινο είδος έχει ξεχάσει πάρα πολλά. Έχει ξεχάσει από που ξεκίνησε, έχει ξεχάσει το πως να αγαπάει, έχει ξεχάσει το πως να συνυπάρχει με τα υπόλοιπα πλάσματα του πλανήτη. Έχει ξεχάσει ακόμα και να ζει.

Κι όμως, τα μικρά πλάσματα που συντροφεύουν τον άνθρωπο σε κάθε του βήμα από καταβολής χρόνου είναι πάντα εκεί και δεν έχουν ξεχάσει τίποτα. Το νόημα της ζωής ήταν πάντα κάτι απλό γι’ αυτά και ενίοτε φροντίζουν να μας το υπενθυμίζουν. Κάθε φορά που χάνουμε το δρόμο μας και μοιάζουμε ολότελα χαμένοι, τα μικρά τους μάτια θα είναι πάντα εκεί για να μιλήσουν με έναν παράξενο αλλά άμεσο τρόπο μέσα στην ίδια μας την ψυχή και να μας υπενθυμίσουν για μια ακόμα φορά πως δεν είμαστε μόνοι.

Η ματιά τους και η ψυχή τους είναι τόσο καθαρή που μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί τους πολύ εύκολα και ας μη μιλάτε την ίδια γλώσσα. Δε χρειάζεται καν να μιλήσετε. Η αγάπη είναι ένας ενιαίος τρόπος επικοινωνίας που δένει τη φύση με αόρατους δεσμούς και αυτά τα μικρά πλάσματα έχουν τόση μέσα τους που είναι αδύνατο να μη το νιώσεις. Δεν ζητάνε ποτέ τίποτα σαν αντάλλαγμα, εκτός ίσως από λίγη σημασία και λίγη αγάπη ακόμα. Από αυτή τρέφονται και για αυτή ζούνε. Και ίσως έχουν ανακαλύψει το νόημα της αξίας της ζωής, αυτό που εμείς οι άνθρωποι τόσο πολύ δυσκολευόμαστε να βρούμε.

Ίσως θα μπορούσαμε να μάθουμε πολλά πράγματα παρατηρώντας τους  πιστούς μικρούς μας φίλους. Ίσως θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε λίγο βαθύτερα μαζί τους αν είχαμε τη διάθεση να συνυπάρξουμε σε μια αρμονική συμβίωση. Ίσως αν θεωρούσαμε όλοι μας τη ζωή τους ίσης αξίας με την ανθρώπινη να μαθαίναμε σιγά σιγά το δρόμο για την ευτυχία και να συνειδητοποιούσαμε το νόημα της ύπαρξης. Έχουμε πάρα πολλά να διδαχθούμε από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τη ζωή και την ίδια τη φύση αυτοί οι φαινομενικά ασήμαντοι κάτοικοι του πλανήτη μας.

Που τελικά η ύπαρξη τους είναι απέιρως σημαντικότερη από την ανθρώπινη. Γιατί οδηγούμενοι από ένα αρχέγονο, έως και πρωτόγονο ένστικτο, αντιμετωπίζουν τη φύση και τη συνύπαρξη τους με αυτή με απόλυτο σεβασμό. Κάτι που η ανθρωπότητα εδώ και πολλούς αιώνες έχει ξεχάσει.

Έχει ξεχάσει να σέβεται. Έχει ξεχάσει να αγαπάει. Και πάνω από όλα, έχει ξεχάσει να ζει.

Γι’αυτό όμως βρίσκονται εδώ αυτά τα πανέμορφα μικρά πλάσματα. Για να μας θυμίζουν με ένα βλέμμα τι είχαμε και τι χάσαμε.

Και ότι θα βρίσκονται για πάντα δίπλα μας, για να μας διδάσκουν την τέχνη της αγάπης.

Δευτέρα 31 Αυγούστου 2020

Βιασύνη

 

Η ζωή τρέχει. Τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και πολλές φορές δεν προλαβαίνουμε να την ακολουθήσουμε. Νομίζουμε ότι ζούμε αλλά στην πραγματικότητα απλά τρέχουμε. Τρέχουμε να προλάβουμε τις ευκαιρίες, να προλάβουμε να βιώσουμε καταστάσεις, να προλάβουμε να ζήσουμε. Και μαζί μας τρέχει και η ζωή, πολύ γρηγορότερα από εμάς.

Γιατί όμως τρέχουμε;

Τρέχουμε γιατί βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε να προχωρήσουμε, να γίνουμε ‘κάποιοι’. Βιαζόμαστε να έρθουμε πρώτοι στον άτυπο αγώνα της ζωής μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε τον υπέρμετρο εγωισμό μας. Βιαζόμαστε να ζήσουμε, να ερωτευτούμε, να κερδίσουμε και να χάσουμε. Βιαζόμαστε να ζήσουμε. Βιαζόμαστε ακόμα και να μεγαλώσουμε.

Και κάπως έτσι, χάσαμε την ευκαιρία να προλάβουμε τη ζωή και να τη βιώσουμε όπως πρέπει. Βιαζόμασταν πάντα να μεγαλώσουμε βλέπεις. Ήμασταν κάποτε παιδιά και τώρα η παιδική ηλικία είναι μια ευχάριστη θολή ανάμνηση που κάποιες φορές δεν είμαστε σίγουροι ότι τη ζήσαμε όντως ή ήταν ένα πολύ όμορφο όνειρο το οποίο θα θέλαμε κάποτε να ζήσουμε. Γιατί η αλήθεια είναι πως τότε δεν καταλαβαίναμε τι ζούσαμε. Δεν καταλαβαίναμε το πόσο σημαντικές ήταν αυτές οι ανέμελες στιγμές γιατί τρέχαμε. Βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε βλέπεις. Και η ζωή έτρεχε και αυτή μαζί μας αλλά πολύ γρηγορότερα, μέχρι που την ξαναβρήκαμε μπροστά μας.

Αλλά τότε ήταν πλέον αργά. Και απλά συνεχίσαμε να τρέχουμε.

Και το τρέξιμο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, μαζί με τη ζωή που όλο μας ξεφεύγει. Δε βάλαμε μυαλό δυστυχώς και συνεχίζουμε να βιαζόμαστε. Αυτή τη φορά όμως τρέχουμε χωρίς κάποιο σκοπό, χωρίς κάποιο προορισμό. Παλιότερα, όταν ήμασταν παιδιά τρέχαμε για να προλάβουμε να μεγαλώσουμε όσο το δυνατόν συντομότερα. Τώρα γιατί;

Κανείς δεν έχει την απάντηση δυστυχώς. Ακόμα βιαζόμαστε και τρέχουμε. Ίσως για να προλάβουμε να δούμε άλλους να κάνουν αυτά που δεν μπορέσαμε εμείς, ίσως γιατί πιστεύουμε πως έτσι θα κερδίσουμε λίγο χρόνο ακόμα ώστε να αναπληρώσουμε το χαμένο έδαφος. Ίσως πάλι βιαζόμαστε γιατί έτσι μάθαμε να κάνουμε.

Η ζωή όμως σαν κι εμάς τρέχει συνεχώς. Και ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια μας αφήνοντας μας μόνιμα πίσω να αναρωτιόμαστε τι κάναμε λάθος και χάσαμε τόσο πολύ έδαφος. Πως γίνεται αυτό;

Πως γίνεται ενώ τρέχουμε με όλες μας τις δυνάμεις να μένουμε πάντα πίσω; Πως γίνεται ενώ νομίζουμε ότι φτάνουμε επιτέλους στη γραμμή τερματισμού, αυτή να αποτελεί απλά μία ακόμα αφετηρία;

Ίσως όλα να ήταν πιο απλά αν για μια στιγμή σταματούσαμε να τρέχουμε και να αφουγκραζόμασταν την πνοή της ζωής χωρίς βιασύνη. Ίσως έτσι όλα ξαφνικά να αποκτούσαν διαφορετικό νόημα. Ίσως έτσι προλαβαίναμε να πετύχουμε αυτά που θέλουμε πραγματικά και όχι αυτά που πρέπει. Ίσως βλέπαμε τα πάντα με άλλο μάτι.

Ποιος ξέρει; Ίσως.

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2020

Μαθήματα ζωής

Τα χρόνια περνάνε γρήγορα και μαζί τους πνέει ο άνεμος της αλλαγής. Τα πάντα αλλάζουν και μάλιστα με τέτοιους ρυθμούς που η συνειδητοποίηση της διαφορετικής πραγματικότητας που βιώνουμε μέρα με τη μέρα μας σοκάρει. Έτσι όμως είναι η ζωή και πρέπει να αποδεχτούμε και να αγκαλιάσουμε την εξέλιξη της ζωής μας. Να αποδεχτούμε ότι οι στιγμές που φεύγουν δε θα ξαναγυρίσουν ποτέ και να μάθουμε να τις ζούμε στο μέγιστο.

Να μάθουμε να αγκαλιάζουμε τα λάθη και τις αδυναμίες μας και να συνειδητοποιήσουμε πως ακόμα και αυτά παίζουν το δικό τους ρόλο στον τρόπο που εξελίσσεται η ζωή μας. Να δεχτούμε τη ζωή και ότι αυτή περιλαμβάνει ως κάτι μη δεδομένο και να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, πρώτα για εμάς και μετά για τους γύρω μας. Να μάθουμε να υποδεχόμαστε τις αλλαγές, είτε είναι καλές είτε κακές και να προχωράμε μπροστά χωρίς να μοιρολατρούμε και να ψάχνουμε το ‘πώς’ και το ‘γιατί’.

Τα πάντα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, ο οποίος πολλές φορές μπορεί να κάνει ακόμα και χρόνια να μας αποκαλυφθεί. Ότι κάνουμε στη ζωή μας, ξαναγυρνάει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο πίσω σε εμάς.  Ένα κακό φέρσιμο σε κάποιον ή αντίστοιχα μια καλή πράξη προς ένα συνάνθρωπο μας, επιστρέφει σε εμάς κάποια στιγμή στην πορεία της ζωής μας σε ανύποπτο χρόνο, υπενθυμίζοντας μας ποιοι είμαστε και από που ξεκινήσαμε. Το που θα φτάσουμε αλλά και ποιο μονοπάτι τελικά θα επιλέξουμε είναι στο δικό μας χέρι να το ανακαλύψουμε. Και αυτό πρέπει να γίνει προτού να είναι πλέον αργά.

Πάντα πρέπει να ψάχνουμε τους λόγους για τους οποίους αισθανόμαστε ευτυχισμένοι και αντίστοιχα να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να αποβάλλει οτιδήποτε μας φέρνει πίσω και μας βυθίζει στη λήθη των σκέψεων. Αυτή είναι μια σκοτεινή άβυσσος από την οποία είναι τρομερά δύσκολο να ξεφύγουμε. Η λύση είναι να μένουμε πάντα αληθινοί και πιστοί στις ιδέες μας και τον εαυτό μας και να έχουμε θετική σκέψη. Με αυτό το τρόπο όλα τα προβλήματα της ζωής περνάνε και δεν ακουμπάνε και οι αλλαγές είναι κάτι καλοδεχούμενο. Είναι λογικό να αντιμετωπίζουμε τις επικείμενες αλλαγές με καχυποψία λόγω της δύναμης της συνήθειας αλλά και του ‘βολέματος’ σε κάποιες δεδομένες καταστάσεις. Ίσως όμως με αυτό το τρόπο στερούμε από τη ζωή μας ένα καλύτερο μέλλον. Σίγουρα χρειάζεται τόλμη και ρίσκο αλλά κανένας ποτέ δεν έκανε το επόμενο βήμα χωρίς να ρισκάρει.

Είναι επίσης πολύ σημαντικό να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να αποβάλλει τους τοξικούς ανθρώπους και τις αρνητικές επιρροές από τη ζωή μας. Δυστυχώς η κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε δεν είναι αγγελικά πλασμένη και μας αναγκάζει να συνυπάρχουμε με άτομα τα οποία μας κρατάνε πίσω, εμποδίζοντας μας να ανοίξουμε τα φτερά μας. Σε τέτοιες καταστάσεις όμως δεν χωράνε συναισθηματισμοί. Πρέπει ο καθένας να τραβήξει το δρόμο του το συντομότερο και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για αυτούς πια είναι να ευχηθούμε να καταφέρουν κάποτε να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους αποβάλλοντας τις τοξικές σκέψεις και τις δηλητηριώδεις συμπεριφορές απέναντι στους άλλους. Μη ξεχνάμε άλλωστε πως για αυτό που είμαστε και για ότι πρεσβεύουμε δεν χρωστάμε τίποτα στους άλλους παρά μόνο στον ίδιο μας τον εαυτό.

Ο εαυτός μας είναι το μοναδικό πράγμα που πορεύεται μαζί μας από την αρχή μέχρι το τέλος του ταξιδιού της ζωής. Ας του δώσουμε λοιπόν τη σημασία που του αξίζει χωρίς να πέσουμε στην παγίδα του ναρκισσισμού και του εγωισμού.

Χρειάζεται μόνο πίστη σε αυτόν, ανοιχτό μυαλό, καθώς και εκτίμηση των αξιών της ζωής.