Δευτέρα 31 Αυγούστου 2020

Βιασύνη

 

Η ζωή τρέχει. Τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και πολλές φορές δεν προλαβαίνουμε να την ακολουθήσουμε. Νομίζουμε ότι ζούμε αλλά στην πραγματικότητα απλά τρέχουμε. Τρέχουμε να προλάβουμε τις ευκαιρίες, να προλάβουμε να βιώσουμε καταστάσεις, να προλάβουμε να ζήσουμε. Και μαζί μας τρέχει και η ζωή, πολύ γρηγορότερα από εμάς.

Γιατί όμως τρέχουμε;

Τρέχουμε γιατί βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε να προχωρήσουμε, να γίνουμε ‘κάποιοι’. Βιαζόμαστε να έρθουμε πρώτοι στον άτυπο αγώνα της ζωής μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε τον υπέρμετρο εγωισμό μας. Βιαζόμαστε να ζήσουμε, να ερωτευτούμε, να κερδίσουμε και να χάσουμε. Βιαζόμαστε να ζήσουμε. Βιαζόμαστε ακόμα και να μεγαλώσουμε.

Και κάπως έτσι, χάσαμε την ευκαιρία να προλάβουμε τη ζωή και να τη βιώσουμε όπως πρέπει. Βιαζόμασταν πάντα να μεγαλώσουμε βλέπεις. Ήμασταν κάποτε παιδιά και τώρα η παιδική ηλικία είναι μια ευχάριστη θολή ανάμνηση που κάποιες φορές δεν είμαστε σίγουροι ότι τη ζήσαμε όντως ή ήταν ένα πολύ όμορφο όνειρο το οποίο θα θέλαμε κάποτε να ζήσουμε. Γιατί η αλήθεια είναι πως τότε δεν καταλαβαίναμε τι ζούσαμε. Δεν καταλαβαίναμε το πόσο σημαντικές ήταν αυτές οι ανέμελες στιγμές γιατί τρέχαμε. Βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε βλέπεις. Και η ζωή έτρεχε και αυτή μαζί μας αλλά πολύ γρηγορότερα, μέχρι που την ξαναβρήκαμε μπροστά μας.

Αλλά τότε ήταν πλέον αργά. Και απλά συνεχίσαμε να τρέχουμε.

Και το τρέξιμο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, μαζί με τη ζωή που όλο μας ξεφεύγει. Δε βάλαμε μυαλό δυστυχώς και συνεχίζουμε να βιαζόμαστε. Αυτή τη φορά όμως τρέχουμε χωρίς κάποιο σκοπό, χωρίς κάποιο προορισμό. Παλιότερα, όταν ήμασταν παιδιά τρέχαμε για να προλάβουμε να μεγαλώσουμε όσο το δυνατόν συντομότερα. Τώρα γιατί;

Κανείς δεν έχει την απάντηση δυστυχώς. Ακόμα βιαζόμαστε και τρέχουμε. Ίσως για να προλάβουμε να δούμε άλλους να κάνουν αυτά που δεν μπορέσαμε εμείς, ίσως γιατί πιστεύουμε πως έτσι θα κερδίσουμε λίγο χρόνο ακόμα ώστε να αναπληρώσουμε το χαμένο έδαφος. Ίσως πάλι βιαζόμαστε γιατί έτσι μάθαμε να κάνουμε.

Η ζωή όμως σαν κι εμάς τρέχει συνεχώς. Και ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια μας αφήνοντας μας μόνιμα πίσω να αναρωτιόμαστε τι κάναμε λάθος και χάσαμε τόσο πολύ έδαφος. Πως γίνεται αυτό;

Πως γίνεται ενώ τρέχουμε με όλες μας τις δυνάμεις να μένουμε πάντα πίσω; Πως γίνεται ενώ νομίζουμε ότι φτάνουμε επιτέλους στη γραμμή τερματισμού, αυτή να αποτελεί απλά μία ακόμα αφετηρία;

Ίσως όλα να ήταν πιο απλά αν για μια στιγμή σταματούσαμε να τρέχουμε και να αφουγκραζόμασταν την πνοή της ζωής χωρίς βιασύνη. Ίσως έτσι όλα ξαφνικά να αποκτούσαν διαφορετικό νόημα. Ίσως έτσι προλαβαίναμε να πετύχουμε αυτά που θέλουμε πραγματικά και όχι αυτά που πρέπει. Ίσως βλέπαμε τα πάντα με άλλο μάτι.

Ποιος ξέρει; Ίσως.

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2020

Μαθήματα ζωής

Τα χρόνια περνάνε γρήγορα και μαζί τους πνέει ο άνεμος της αλλαγής. Τα πάντα αλλάζουν και μάλιστα με τέτοιους ρυθμούς που η συνειδητοποίηση της διαφορετικής πραγματικότητας που βιώνουμε μέρα με τη μέρα μας σοκάρει. Έτσι όμως είναι η ζωή και πρέπει να αποδεχτούμε και να αγκαλιάσουμε την εξέλιξη της ζωής μας. Να αποδεχτούμε ότι οι στιγμές που φεύγουν δε θα ξαναγυρίσουν ποτέ και να μάθουμε να τις ζούμε στο μέγιστο.

Να μάθουμε να αγκαλιάζουμε τα λάθη και τις αδυναμίες μας και να συνειδητοποιήσουμε πως ακόμα και αυτά παίζουν το δικό τους ρόλο στον τρόπο που εξελίσσεται η ζωή μας. Να δεχτούμε τη ζωή και ότι αυτή περιλαμβάνει ως κάτι μη δεδομένο και να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, πρώτα για εμάς και μετά για τους γύρω μας. Να μάθουμε να υποδεχόμαστε τις αλλαγές, είτε είναι καλές είτε κακές και να προχωράμε μπροστά χωρίς να μοιρολατρούμε και να ψάχνουμε το ‘πώς’ και το ‘γιατί’.

Τα πάντα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, ο οποίος πολλές φορές μπορεί να κάνει ακόμα και χρόνια να μας αποκαλυφθεί. Ότι κάνουμε στη ζωή μας, ξαναγυρνάει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο πίσω σε εμάς.  Ένα κακό φέρσιμο σε κάποιον ή αντίστοιχα μια καλή πράξη προς ένα συνάνθρωπο μας, επιστρέφει σε εμάς κάποια στιγμή στην πορεία της ζωής μας σε ανύποπτο χρόνο, υπενθυμίζοντας μας ποιοι είμαστε και από που ξεκινήσαμε. Το που θα φτάσουμε αλλά και ποιο μονοπάτι τελικά θα επιλέξουμε είναι στο δικό μας χέρι να το ανακαλύψουμε. Και αυτό πρέπει να γίνει προτού να είναι πλέον αργά.

Πάντα πρέπει να ψάχνουμε τους λόγους για τους οποίους αισθανόμαστε ευτυχισμένοι και αντίστοιχα να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να αποβάλλει οτιδήποτε μας φέρνει πίσω και μας βυθίζει στη λήθη των σκέψεων. Αυτή είναι μια σκοτεινή άβυσσος από την οποία είναι τρομερά δύσκολο να ξεφύγουμε. Η λύση είναι να μένουμε πάντα αληθινοί και πιστοί στις ιδέες μας και τον εαυτό μας και να έχουμε θετική σκέψη. Με αυτό το τρόπο όλα τα προβλήματα της ζωής περνάνε και δεν ακουμπάνε και οι αλλαγές είναι κάτι καλοδεχούμενο. Είναι λογικό να αντιμετωπίζουμε τις επικείμενες αλλαγές με καχυποψία λόγω της δύναμης της συνήθειας αλλά και του ‘βολέματος’ σε κάποιες δεδομένες καταστάσεις. Ίσως όμως με αυτό το τρόπο στερούμε από τη ζωή μας ένα καλύτερο μέλλον. Σίγουρα χρειάζεται τόλμη και ρίσκο αλλά κανένας ποτέ δεν έκανε το επόμενο βήμα χωρίς να ρισκάρει.

Είναι επίσης πολύ σημαντικό να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να αποβάλλει τους τοξικούς ανθρώπους και τις αρνητικές επιρροές από τη ζωή μας. Δυστυχώς η κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε δεν είναι αγγελικά πλασμένη και μας αναγκάζει να συνυπάρχουμε με άτομα τα οποία μας κρατάνε πίσω, εμποδίζοντας μας να ανοίξουμε τα φτερά μας. Σε τέτοιες καταστάσεις όμως δεν χωράνε συναισθηματισμοί. Πρέπει ο καθένας να τραβήξει το δρόμο του το συντομότερο και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για αυτούς πια είναι να ευχηθούμε να καταφέρουν κάποτε να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους αποβάλλοντας τις τοξικές σκέψεις και τις δηλητηριώδεις συμπεριφορές απέναντι στους άλλους. Μη ξεχνάμε άλλωστε πως για αυτό που είμαστε και για ότι πρεσβεύουμε δεν χρωστάμε τίποτα στους άλλους παρά μόνο στον ίδιο μας τον εαυτό.

Ο εαυτός μας είναι το μοναδικό πράγμα που πορεύεται μαζί μας από την αρχή μέχρι το τέλος του ταξιδιού της ζωής. Ας του δώσουμε λοιπόν τη σημασία που του αξίζει χωρίς να πέσουμε στην παγίδα του ναρκισσισμού και του εγωισμού.

Χρειάζεται μόνο πίστη σε αυτόν, ανοιχτό μυαλό, καθώς και εκτίμηση των αξιών της ζωής.   

Τρίτη 30 Ιουνίου 2020

Στα βάθη του μυαλού


Το μυαλό είναι ένα παράξενο πράγμα. Είναι απύθμενο, ανεξερεύνητο και απρόβλεπτο. Οδηγεί τη σκέψη και τις πράξεις μας με τη βοήθεια της συνείδησης η οποία πλάθεται καθημερινά και αθόρυβα στο παρασκήνιο της ζωής. Το μυαλό είναι ένα αβυσσαλέο χάος το οποίο μπορούμε να ελέγξουμε και να τιθασεύσουμε. Όμως αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, τουλάχιστον όχι όσο ακούγεται. Χρειάζεται αυτοσυγκέντρωση, πίστη στον εαυτό μας και γνώση του ποιοι είμαστε και τι πρεσβεύουμε ως άνθρωποι και ως προσωπικότητες.

Μέσα στο μυαλό του καθένα μας υπάρχει ένας ιδανικός φανταστικός κόσμος ο οποίος πλάθεται σύμφωνα με τους ιδιότυπους κανόνες και τη λογική που χαρακτηρίζουν την προσωπική μας ιδιοσυγκρασία. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι μέσα στο μυαλό μας ζει ο ιδανικός για εμάς κόσμος. Δεν παύει όμως να είναι φανταστικός, οπότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να χρησιμοποιήσουμε την αύρα του ως πρώτη ύλη για να μεταφέρουμε τον ιδανικό μας κόσμο στην πραγματικότητα. Και αν δεν το καταφέρουμε στο απόλυτο, θα υπάρχει πάντα μια πόρτα στο πίσω μέρος του μυαλού οπού θα μπορούμε να επιστρέφουμε και να παίρνουμε ανάσες, ως την επόμενη μάχη.

Το μυαλό επίσης κρατάει καλά κρυμμένα μυστικά τα οποία ποτέ δε θα δουν το φως. Κρατάει ενοχές που καίνε, μεμονωμένα περιστατικά τα οποία ποτέ δεν ειπώθηκαν, φοβίες που δεν εξωτερικεύθηκαν, πάθη που ποτέ δεν εκτονώθηκαν. Και πάνω από όλα κρατάει ανεκπλήρωτα όνειρα τα οποία κοντεύουν να εκραγούν επειδή ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν. Και όταν γίνει αυτό, η έκρηξη θα είναι τόσο δυνατή που θα την καταλάβουν όλοι γύρω μας. 

Το μυαλό επίσης κρύβει και την αλήθεια. Την πραγματική αλήθεια του καθένα μας, την αλήθεια σχετικά με το ποιος είναι. Όταν κάποιος προσπαθεί να πείσει τους άλλους για το αγνό των προθέσεων του ή για το ότι λέει αλήθεια σχετικά με κάποιο γεγονός, το μυαλό ξέρει. Μόνο αυτό ξέρει. Και τότε εύχεται σε όσους δε μπορούν να δουν τα προφανή, να μπορούσαν με κάποιο τρόπο να επικοινωνήσουν μαζί του. Να δουν τις καταγεγραμμένες μνήμες, να νιώσουν τη φλόγα της αλήθειας που καίει όταν δεν γίνεται πιστευτή από τους κακοθελητές, να αισθανθούν άσχημα που δεν το πίστευαν. Και το μυαλό και ο κάτοχος του να νιώσει επιτέλους δικαίωση ώστε να καταφέρει επιτέλους να βρει τη γαλήνη και την ηρεμία.

Ίσως αν μπορούσαμε να δούμε την αλήθεια του άλλου μέσα από το μυαλό του, αν μπορούσαμε να γίνουμε μέρος των σκέψεων του και να αισθανθούμε τους φόβους και τον απόηχο των αναμνήσεων που τον έκαναν αυτό που είναι, να γινόμασταν λίγο πιο διαλλακτικοί. Ίσως με αυτό τον τρόπο να μπορούσαμε να τιθασεύσουμε το ‘εγώ’ μας και να σταματούσαμε να έχουμε άποψη για όλους και για όλα. Ίσως καταφέρναμε ακόμα και να εκπαιδεύσουμε το υποσυνείδητο μας ώστε να μη δρα εκδικητικά.

Ίσως με αυτό τον τρόπο καταφέρναμε να έρθουμε λίγο πιο κοντά ο ένας με τον άλλο. Ίσως συμπάσχαμε και νοιαζόμασταν λίγο περισσότερο, Ίσως τελικά συνειδητοποιούσαμε ότι οι άνθρωποι δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από συγκοινωνούντα δοχεία. Τρεφόμαστε ο ένας από τον άλλον μέσα από την καθημερινή τριβή και την ανάπτυξη των σχέσεων. Και τότε, ίσως δε θα χρειαζόμασταν τη διέξοδο του ιδανικού φανταστικού μας κόσμου πια.

Ίσως κάποτε καταφέρουμε να πάμε ένα επίπεδο παραπέρα και να νιώσουμε περισσότερο άνθρωποι. Να φτάσουμε ένα βήμα πιο κοντά ο ένας στον άλλο και λίγο πιο κοντά στον ουρανό.

Ίσως, κάποτε. Άλλωστε, όλα είναι μέσα στο μυαλό.