Σάββατο 29 Φεβρουαρίου 2020

Άνεμος

Ο άνεμος είναι ο σιωπηλός σύντροφος της δίνης του χρόνου. Τρέχει μαζί του και είναι το ίδιο απόλυτος και αμείλικτος. Σαν ψυχρός εκτελεστής παίρνει μαζί του οτιδήποτε θελήσει, χωρίς εμείς να το αντιληφθούμε. Όνειρα, φιλοδοξίες, χαρές, λύπες, καλές και κακές σκέψεις αλλά και προσδοκίες, όλα γίνονται θολές αναμνήσεις μετά το φύσημα του ανέμου, αφήνοντάς μας μετέωρους και μπερδεμένους.

Παίρνει μαζί του τα πάντα χωρίς να ρωτάει, χωρίς κάποια δικαιολογία, χωρίς τύψεις. Τον νιώθουμε καθημερινά δίπλα μας να φυσάει τις ψυχές μας μέσα από τις βαθιές χαραμάδες του χρόνου, κάνοντας τις καρδιές μας να τρέμουν από φόβο. Φοβόμαστε, ναι. Κανείς δε θέλει να δει τα όνειρα του να γίνονται ένα με τον άνεμο. Κανείς δε θέλει να χάσει ότι έχτιζε και να μείνει μόνο με τη σοφία και τη θύμηση μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί. Κανείς δε θέλει να αισθάνεται μικρός και ανήμπορος μπροστά στα παράξενα τερτίπια της θεάς τύχης.

Όμως ο άνεμος δεν είναι μόνο δικαστής και τιμωρός αλλά και λυτρωτής. Μπορεί να πάρει μακριά σε ανύποπτο χρόνο ότι μας βασανίζει και να φέρει στη θέση του κάτι άλλο, κάτι καλύτερο. Μπορεί να διώξει τις κακές σκέψεις και να γεμίσει την ψυχή μας με ανάσες αισιοδοξίας. Ο άνεμος αν θέλει μπορεί να μετακινήσει βουνά. Μπορεί με ένα απλό φύσημα να γεννήσει όνειρα και ελπίδα και να τα μετουσιώσει σε πράξη. Και φυσικά μπορεί να πει και μια καλή κουβέντα στο φίλο του το χρόνο για εμάς. Και που ξέρεις; Ίσως μας συμπαθήσει και αυτός τελικά λίγο περισσότερο.

Πάντοτε αισθανόμαστε την παρουσία του ανέμου στη ζωή μας. Βρίσκεται εκεί πάντα, άλλες φορές δροσερός, άλλες καυτός και μας προειδοποιεί για τις κινήσεις του. Είναι στο χέρι μας να αντιληφθούμε τη στιγμή που είναι έτοιμος να φυσήξει απειλητικός και να προστατέψουμε ότι απειλεί να πάρει μακριά με νύχια και με δόντια. Τις περισσότερες φορές βέβαια δρα εντελώς αιφνιδιαστικά, με αποτέλεσμα να μένουμε στο τέλος της μέρας με άδεια χέρια και άδειες ψυχές, βλέποντας τα όνειρά μας να χορεύουν στους αιθέρες παρέα με τον άνεμο. Αν όμως καταλάβουμε τις προθέσεις του, τότε πρέπει να προσέξουμε διπλά. Γιατί μέσα στην προσπάθεια να διαφυλάξουμε ότι είναι για εμάς σημαντικό από τη μανία και τη λύσσα του ανέμου, μπορεί να μας παρασύρει και τους ίδιους και να χάσουμε το μονοπάτι μας. Και τότε θα είναι πλέον πάρα πολύ δύσκολο να επιστρέψουμε εκεί που βρισκόμασταν.

Ο άνεμος παίρνει και δίνει λοιπόν. Χαρίζει και κλέβει. Προσφέρει και αρνείται. Μαζί με το χρόνο δημιουργούν ένα πανίσχυρο δίδυμο. Οι πάντες τους φοβούνται και στους σέβονται και οι ίδιοι το ξέρουν αυτό. Μην προσπαθήσεις να γίνεις φίλος τους. Προσπάθησε απλά να κατανοήσεις τη σημασία της τυχαίας παρεμβολής τους μέσα στις ζωές μας. Προσπάθησε να αποδεχτείς την αδιαμφισβήτητη επιρροή τους στην πορεία σου. 

Και τέλος, απλά ευχήσου για λίγο τύχη.

Και κάτι ακόμα. Διαφύλαξε τα όνειρα σου, τις ελπίδες σου και τις προσδοκίες σου με κάθε κόστος. Μάθε και αγάπησε τον εαυτό σου και συμφιλιώσου μαζί του. Να έχεις πάντα στο μυαλό σου ότι η επίθεση του ανέμου μπορεί να φέρει κυριολεκτικά τα πάνω κάτω. Ποτέ δε σε ξεχνά. Πάντα πορεύεται μαζί σου, όπως ο παλιόφιλος του ο χρόνος.

Και ποτέ μα ποτέ μην τον υποτιμήσεις.

Γιατί μέσα σε όλα τα πράγματα που μπορεί να φέρει ή να πάρει μακριά, είναι και η ίδια η ζωή.

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2020

Φλόγα


Ο κόσμος γύρω σου έχει αλλάξει. Η πραγματικότητα σου έχει αλλάξει. Το συνειδητοποιείς μέρα με τη μέρα εδώ και πολλά χρόνια αλλά δυσκολεύεσαι να το αποδεχτείς. Μια ματιά στο παρελθόν σε πείθει. Όλα ήταν διαφορετικά τότε. Σε κάποιους τομείς καλύτερα, σε κάποιους άλλους πάλι χειρότερα. Ένα όμως είναι σίγουρο.

Όλα ήταν πιο αγνά.

Όλα ήταν καινούργια τότε. Υπήρχε ο νεανικός ενθουσιασμός, υπήρχε η φλόγα, υπήρχαν τα όνειρα που προσπαθούσες να κατακτήσεις. Ξυπνούσες κάθε μέρα με ένα νέο στόχο, με μια νέα φιλοδοξία, με ένα νέο κίνητρο. Έβλεπες το μέλλον σαν ένα τεράστιο δρόμο γεμάτο προοπτικές και επιλογές και αποφάσιζες καθημερινά με τη νεανική σου αφέλεια και τη σιγουριά του χρόνου που απλωνόταν μπροστά σου άπλετος.

Τώρα όμως αρχίζεις σιγά σιγά να νιώθεις το βάρος των ονείρων που δεν κατάφερες να αγγίξεις και σε προσπέρασαν. Αρχίζεις και αισθάνεσαι ότι οι προοπτικές σου ελαττώθηκαν και ότι ο δρόμος που απλωνόταν μπροστά σου στένεψε και γέμισε αγκάθια. Πολλά πράγματα άλλαξαν από τότε. Χάθηκε η φλόγα της νεότητας, οι φίλοι με τους οποίους ονειρευόσουν μαζί τράβηξαν σιγά σιγά ο καθένας το δικό του δρόμο ώσπου χαθήκατε. Εσύ έμεινες λίγο ακόμα πιστός στις ιδέες και τους στόχους σου αλλά ο χρόνος βαραίνει και αυτός ακόμα περισσότερο τις πλάτες σου και τελικά σχεδόν τα εγκατέλειψες. 

Άλλαξαν πολλά τελικά. Περισσότερα από όσα αρχικά πίστευες. Δεν άλλαξε μόνο ο κόσμος σου, το περιβάλλον σου. Άλλαξες κι εσύ ο ίδιος.

Ποτέ δεν απαρνήθηκες τα όνειρα και τους στόχους σου. Ήσουν πάντα προσηλωμένος σε αυτά. Ακόμα και τώρα τα κρατάς καλά κρυμμένα σε μια σκοτεινή γωνία του μυαλού σου σαν φυλαχτό, ελπίζοντας κάποια μέρα να βρεις ξανά το σθένος να τα κυνηγήσεις ξανά. Φοβάσαι όμως πολύ. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό που φοβάσαι δεν είναι ούτε ο χρόνος, ούτε η φρενήρης πορεία της ζωής που όσο προχωράει περιορίζει όλο και περισσότερο την πολυτέλεια των επιλογών σου. 

Φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό.

Φοβάσαι να αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο αυτό που ήσουν κάποτε. Και φοβάσαι γιατί ξέρεις ότι ο παλιός, ελεύθερος εαυτός σου θα σε κατηγορούσε και θα σε χαρακτήριζε. Ίσως σε έβριζε κιόλας. Και βαθιά μέσα σου θα ήξερες ότι έχει δίκιο γιατί πολύ απλά τον απαρνήθηκες. Τον ξέχασες.

Ίσως όμως τελικά σου έκανε καλό μια τέτοια  ‘συνάντηση’. Ίσως με αυτό τον τρόπο θυμόσουν ξανά ποιος ήσουν κάποτε και τι σε έφερε μέχρι εδώ. Ίσως αν ένιωθες ξανά τη φλόγα που κάποτε σε οδηγούσε να αφυπνιζόσουν. Και ίσως να συνειδητοποιούσες ότι τα όνειρα, οι φιλοδοξίες και οι στόχοι ποτέ δεν σταματάνε να υπάρχουν ή να είναι σημαντικοί για εμάς και τελικά θυμόσουν ξανά τι σημαίνει να παλεύεις για αυτό που αγαπάς.

Και ίσως συνειδητοποιούσες τελικά ότι ο χρόνος δεν είναι παρά ένα κίνητρο για να κάνεις στη ζωή σου αυτό που ακριβώς θέλεις, προτού τα περιθώρια στενέψουν στα αλήθεια.

Σίγουρα στην πράξη αυτές οι θεωρίες δεν είναι απολύτως εφαρμόσιμες όμως είναι καλό που και που να θυμόμαστε ότι η φλόγα που μας κάνει ανθρώπους δε σβήνει ποτέ, όσα χρόνια και να περάσουν.

Είναι πάντα εκεί και περιμένει υπομονετικά να την ανακαλύψουμε ξανά. Και είναι εκεί για να φωτίσει τα όνειρα μας ξανά και όχι για να τα κάψει.

Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2019

Ευχές


Δεν είναι μυστικό ότι ο κόσμος αυτός, τον οποίο οι ίδιοι πλάσαμε και ζούμε μέσα του, δεν είναι ένα ιδανικό μέρος. Θα μπορούσε να είναι, αλλά δυστυχώς μολύνθηκε από τις ανασφάλειες και τις αδυναμίες μας. Ο φθόνος, η αλαζονεία, η απληστία, η μισαλλοδοξία και το μίσος διείσδυσαν στη ζωή και το υποσυνείδητο του ανθρώπου καταστρέφοντας τα αρχέγονα ένστικτα και τις φυσικές επιθυμίες. Η ίδια η ζωή υποβαθμίστηκε. Έγινε υποχείριο στο βωμό των υλικών αγαθών και του χρήματος. Οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε ταξικές φυλές και οι κοινωνικές διακρίσεις στέρησαν από τους συνανθρώπους μας τα βασικά.

Τους στέρησαν ακόμα και τις ίδιες τους τις επιθυμίες. Τους στέρησαν το παρόν και το μέλλον. Τους αφαίρεσαν το δικαίωμα να πιστεύουν ότι είναι και αυτοί άνθρωποι, από το ίδιο αίμα και την ίδια σάρκα. Τους λεηλάτησαν τα όνειρα και τους έκλεψαν την ελπίδα που οδηγεί στα όνειρα.
Κάποιοι λένε ότι η χειρότερη μορφή θανάτου είναι ο θάνατος της ελπίδας. Τι υπάρχει αλήθεια χωρίς την ελπίδα; Τι υπάρχει πέρα από τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την πραγματικότητα από τη φαντασία; Τι μπορεί να επιβιώσει χωρίς την πεποίθηση ότι μπορεί να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο; Ένα λαμπρότερο μέλλον;

Αυτή λοιπόν την εποχή του χρόνου, που σηματοδοτείται ως αλλαγή, ας ευχηθούμε. Ας ευχηθούμε για όλα εκείνα που θέλουμε να αλλάξουν. Για όλα εκείνα που ίσως κάπου, κάποτε γίνουν εφικτά. Για την αλλαγή που όλοι θέλουμε να δούμε. 

Ας γίνουμε οι ίδιοι η αλλαγή και ας ευχηθούμε ξανά.

Ας ευχηθούμε να γίνει η γη ένα πιο φιλόξενο μέρος. Ας ευχηθούμε για το μέλλον, το οποίο είναι μπροστά και μας περιμένει. Για όλα εκείνα τα οποία στερηθήκαμε ή προσπάθησαν να μας στερήσουν. Για την επόμενη μέρα. Για τη ζωή μας.

Ας ευχηθούμε για την ελπίδα. Γιατί όσο κρατάμε τη φλόγα της μέσα μας ζωντανή, τίποτα δε μπορεί να μας σταματήσει. Θα συνεχίζουμε πάντα ακάθεκτοι να περπατάμε στο σκοτάδι χωρίς να φοβόμαστε.

Ας ευχηθούμε και για υγεία, τύχη και για καλή διάθεση. Γιατί ένα απλό χαμόγελο μπορεί να ανάψει ξανά μέσα μας τη φλόγα της ελπίδας. Ας ευχηθούμε και για όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που καθημερινά ομορφαίνουν τη ζωή μας. Γιατί η ζωή είναι απλή και κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Τη στιγμή εκείνη λοιπόν οπού όλοι θα εύχονται τυπικά για την αλλαγή του χρόνου, εγώ θα  θυμηθώ ξανά να ελπίζω.

Να ελπίζω ότι η νέα χρονιά θα είναι επιτέλους το μέλλον που ονειρεύομαι.

Ότι ο εαυτός μου και τα πιστεύω μου δε θα με προδώσουν ποτέ.

Ότι οι άνθρωποι που έχω επιλέξει να βρίσκονται δίπλα μου θα παραμείνουν το ίδιο ακέραιοι και σημαντικοί.

Ότι θα μάθω επιτέλους να απολαμβάνω το παρόν χωρίς να το στοιχειώνουν τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Θα ελπίζω και θα εύχομαι. Και όλα θα πάνε καλά. 

Είμαι σίγουρος.