Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2020

Φλόγα


Ο κόσμος γύρω σου έχει αλλάξει. Η πραγματικότητα σου έχει αλλάξει. Το συνειδητοποιείς μέρα με τη μέρα εδώ και πολλά χρόνια αλλά δυσκολεύεσαι να το αποδεχτείς. Μια ματιά στο παρελθόν σε πείθει. Όλα ήταν διαφορετικά τότε. Σε κάποιους τομείς καλύτερα, σε κάποιους άλλους πάλι χειρότερα. Ένα όμως είναι σίγουρο.

Όλα ήταν πιο αγνά.

Όλα ήταν καινούργια τότε. Υπήρχε ο νεανικός ενθουσιασμός, υπήρχε η φλόγα, υπήρχαν τα όνειρα που προσπαθούσες να κατακτήσεις. Ξυπνούσες κάθε μέρα με ένα νέο στόχο, με μια νέα φιλοδοξία, με ένα νέο κίνητρο. Έβλεπες το μέλλον σαν ένα τεράστιο δρόμο γεμάτο προοπτικές και επιλογές και αποφάσιζες καθημερινά με τη νεανική σου αφέλεια και τη σιγουριά του χρόνου που απλωνόταν μπροστά σου άπλετος.

Τώρα όμως αρχίζεις σιγά σιγά να νιώθεις το βάρος των ονείρων που δεν κατάφερες να αγγίξεις και σε προσπέρασαν. Αρχίζεις και αισθάνεσαι ότι οι προοπτικές σου ελαττώθηκαν και ότι ο δρόμος που απλωνόταν μπροστά σου στένεψε και γέμισε αγκάθια. Πολλά πράγματα άλλαξαν από τότε. Χάθηκε η φλόγα της νεότητας, οι φίλοι με τους οποίους ονειρευόσουν μαζί τράβηξαν σιγά σιγά ο καθένας το δικό του δρόμο ώσπου χαθήκατε. Εσύ έμεινες λίγο ακόμα πιστός στις ιδέες και τους στόχους σου αλλά ο χρόνος βαραίνει και αυτός ακόμα περισσότερο τις πλάτες σου και τελικά σχεδόν τα εγκατέλειψες. 

Άλλαξαν πολλά τελικά. Περισσότερα από όσα αρχικά πίστευες. Δεν άλλαξε μόνο ο κόσμος σου, το περιβάλλον σου. Άλλαξες κι εσύ ο ίδιος.

Ποτέ δεν απαρνήθηκες τα όνειρα και τους στόχους σου. Ήσουν πάντα προσηλωμένος σε αυτά. Ακόμα και τώρα τα κρατάς καλά κρυμμένα σε μια σκοτεινή γωνία του μυαλού σου σαν φυλαχτό, ελπίζοντας κάποια μέρα να βρεις ξανά το σθένος να τα κυνηγήσεις ξανά. Φοβάσαι όμως πολύ. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό που φοβάσαι δεν είναι ούτε ο χρόνος, ούτε η φρενήρης πορεία της ζωής που όσο προχωράει περιορίζει όλο και περισσότερο την πολυτέλεια των επιλογών σου. 

Φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό.

Φοβάσαι να αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο αυτό που ήσουν κάποτε. Και φοβάσαι γιατί ξέρεις ότι ο παλιός, ελεύθερος εαυτός σου θα σε κατηγορούσε και θα σε χαρακτήριζε. Ίσως σε έβριζε κιόλας. Και βαθιά μέσα σου θα ήξερες ότι έχει δίκιο γιατί πολύ απλά τον απαρνήθηκες. Τον ξέχασες.

Ίσως όμως τελικά σου έκανε καλό μια τέτοια  ‘συνάντηση’. Ίσως με αυτό τον τρόπο θυμόσουν ξανά ποιος ήσουν κάποτε και τι σε έφερε μέχρι εδώ. Ίσως αν ένιωθες ξανά τη φλόγα που κάποτε σε οδηγούσε να αφυπνιζόσουν. Και ίσως να συνειδητοποιούσες ότι τα όνειρα, οι φιλοδοξίες και οι στόχοι ποτέ δεν σταματάνε να υπάρχουν ή να είναι σημαντικοί για εμάς και τελικά θυμόσουν ξανά τι σημαίνει να παλεύεις για αυτό που αγαπάς.

Και ίσως συνειδητοποιούσες τελικά ότι ο χρόνος δεν είναι παρά ένα κίνητρο για να κάνεις στη ζωή σου αυτό που ακριβώς θέλεις, προτού τα περιθώρια στενέψουν στα αλήθεια.

Σίγουρα στην πράξη αυτές οι θεωρίες δεν είναι απολύτως εφαρμόσιμες όμως είναι καλό που και που να θυμόμαστε ότι η φλόγα που μας κάνει ανθρώπους δε σβήνει ποτέ, όσα χρόνια και να περάσουν.

Είναι πάντα εκεί και περιμένει υπομονετικά να την ανακαλύψουμε ξανά. Και είναι εκεί για να φωτίσει τα όνειρα μας ξανά και όχι για να τα κάψει.

Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2019

Ευχές


Δεν είναι μυστικό ότι ο κόσμος αυτός, τον οποίο οι ίδιοι πλάσαμε και ζούμε μέσα του, δεν είναι ένα ιδανικό μέρος. Θα μπορούσε να είναι, αλλά δυστυχώς μολύνθηκε από τις ανασφάλειες και τις αδυναμίες μας. Ο φθόνος, η αλαζονεία, η απληστία, η μισαλλοδοξία και το μίσος διείσδυσαν στη ζωή και το υποσυνείδητο του ανθρώπου καταστρέφοντας τα αρχέγονα ένστικτα και τις φυσικές επιθυμίες. Η ίδια η ζωή υποβαθμίστηκε. Έγινε υποχείριο στο βωμό των υλικών αγαθών και του χρήματος. Οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε ταξικές φυλές και οι κοινωνικές διακρίσεις στέρησαν από τους συνανθρώπους μας τα βασικά.

Τους στέρησαν ακόμα και τις ίδιες τους τις επιθυμίες. Τους στέρησαν το παρόν και το μέλλον. Τους αφαίρεσαν το δικαίωμα να πιστεύουν ότι είναι και αυτοί άνθρωποι, από το ίδιο αίμα και την ίδια σάρκα. Τους λεηλάτησαν τα όνειρα και τους έκλεψαν την ελπίδα που οδηγεί στα όνειρα.
Κάποιοι λένε ότι η χειρότερη μορφή θανάτου είναι ο θάνατος της ελπίδας. Τι υπάρχει αλήθεια χωρίς την ελπίδα; Τι υπάρχει πέρα από τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την πραγματικότητα από τη φαντασία; Τι μπορεί να επιβιώσει χωρίς την πεποίθηση ότι μπορεί να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο; Ένα λαμπρότερο μέλλον;

Αυτή λοιπόν την εποχή του χρόνου, που σηματοδοτείται ως αλλαγή, ας ευχηθούμε. Ας ευχηθούμε για όλα εκείνα που θέλουμε να αλλάξουν. Για όλα εκείνα που ίσως κάπου, κάποτε γίνουν εφικτά. Για την αλλαγή που όλοι θέλουμε να δούμε. 

Ας γίνουμε οι ίδιοι η αλλαγή και ας ευχηθούμε ξανά.

Ας ευχηθούμε να γίνει η γη ένα πιο φιλόξενο μέρος. Ας ευχηθούμε για το μέλλον, το οποίο είναι μπροστά και μας περιμένει. Για όλα εκείνα τα οποία στερηθήκαμε ή προσπάθησαν να μας στερήσουν. Για την επόμενη μέρα. Για τη ζωή μας.

Ας ευχηθούμε για την ελπίδα. Γιατί όσο κρατάμε τη φλόγα της μέσα μας ζωντανή, τίποτα δε μπορεί να μας σταματήσει. Θα συνεχίζουμε πάντα ακάθεκτοι να περπατάμε στο σκοτάδι χωρίς να φοβόμαστε.

Ας ευχηθούμε και για υγεία, τύχη και για καλή διάθεση. Γιατί ένα απλό χαμόγελο μπορεί να ανάψει ξανά μέσα μας τη φλόγα της ελπίδας. Ας ευχηθούμε και για όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που καθημερινά ομορφαίνουν τη ζωή μας. Γιατί η ζωή είναι απλή και κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Τη στιγμή εκείνη λοιπόν οπού όλοι θα εύχονται τυπικά για την αλλαγή του χρόνου, εγώ θα  θυμηθώ ξανά να ελπίζω.

Να ελπίζω ότι η νέα χρονιά θα είναι επιτέλους το μέλλον που ονειρεύομαι.

Ότι ο εαυτός μου και τα πιστεύω μου δε θα με προδώσουν ποτέ.

Ότι οι άνθρωποι που έχω επιλέξει να βρίσκονται δίπλα μου θα παραμείνουν το ίδιο ακέραιοι και σημαντικοί.

Ότι θα μάθω επιτέλους να απολαμβάνω το παρόν χωρίς να το στοιχειώνουν τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Θα ελπίζω και θα εύχομαι. Και όλα θα πάνε καλά. 

Είμαι σίγουρος.

Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2019

Χαμένες σελίδες


Και ξαφνικά τα πάντα γύρω σου φαίνονται σαν ένα μισοτελειωμένο βιβλίο. Διαβάζεις με προσοχή τις παραγράφους, ψάχνεις να αποκωδικοποιήσεις το νόημα τους αλλά κάτι λείπει. Κάτι που αισθάνεσαι ότι πάντα ήταν εκεί αλλά δε μπορείς για κάποιο λόγο να το προσδιορίσεις. Απλά ξέρεις ότι λείπει.

Και το ψάχνεις.

Το ψάχνεις παντού. Στις άγρυπνες νύχτες, στους φόβους σου, στα μισοτελειωμένα σου όνειρα. Το χρειάζεσαι απεγνωσμένα ώστε να μπορέσεις να διαβάσεις το βιβλίο και να βγάλεις επιτέλους νόημα. Η ιστορία πρέπει οπωσδήποτε να ολοκληρωθεί ώστε να δεις τι γίνεται μετά. Θα έχει αίσιο τέλος ή τα πράγματα θα δυσκολέψουν; Υπάρχει ελπίδα ή όλα είναι μάταια;

Ξαναδιαβάζεις το βιβλίο. Προσπαθείς ξανά να καταλάβεις. Το νόημα παραμένει μισό αλλά εσύ ξέρεις τι λείπει. Είναι τόσο ξεκάθαρο μέσα σου αλλά για κάποιο λόγο δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Αισθάνεσαι πολύ μπερδεμένος. Αφού κάτι είναι τόσο ξεκάθαρο, πως γίνεται να μη μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς είναι; Πως γίνεται ένα συναίσθημα ή μια σκέψη να είναι τόσο διαυγής αλλά και τόσο θολή ταυτόχρονα;

Εσύ γράφεις τις σελίδες του βιβλίου. Εσύ ορίζεις το τι θα γίνει. Το βιβλίο τελικά δεν είναι μισοτελειωμένο αλλά σκισμένο. Οι σελίδες που περιέχουν τα σημεία που θα δώσουν επιτέλους νόημα στα γραφόμενα έχουν χαθεί εδώ και χρόνια και έχεις ξεχάσει εντελώς το περιεχόμενο τους. Γι’ αυτό ήσουν τόσο σίγουρος για το τι έλειπε. Το είχες γράψει εσύ ο ίδιος κάποτε αλλά το παραμέλησες και το ξέχασες. Έσκισες ο ίδιος τις σελίδες του δικού σου βιβλίου και τις σκόρπισες κάπου στο χωρόχρονο. Και τώρα ψάχνεις το ίδιο νόημα που κάποτε οδηγούσε τα όνειρα σου μέσα από μισοτελειωμένα νοήματα. Αναζητάς την αλήθεια που κάποτε χάραζε το δρόμο που σε έφερε μέχρι εδώ. 

Αλλά τώρα το βιβλίο είναι σκισμένο και οι σελίδες του χαμένες για πάντα. Τις έσκισες σε τόσο μικρά κομματάκια που σβήστηκαν και από την ίδια σου την ψυχή. Και τώρα πια που η ζωή σε έφερε ξανά εκεί που ξεκίνησες θυμήθηκες το ποιος ήσουν κάποτε και το τι σήμαιναν για εσένα εκείνες οι χαμένες σελίδες. Αλλά πλέον δεν μπορείς να τις ξαναβρείς και προσπαθείς απελπισμένος να ανασύρεις ανούσια νοήματα μέσα από μισοτελειωμένες φράσεις.

Είναι δυνατόν να υπήρξες τόσο αφελής; Είναι δυνατόν να πέταξες στα σκουπίδια εκείνο που σε έκανε αυτό που είσαι; 

Σκέφτεσαι ότι το βιβλίο δεν πρόκειται να ξαναγίνει ποτέ ξανά όπως ήταν. Οι σελίδες δεν πρόκειται να ξαναβρεθούν και το νόημα τους θα παραμείνει για πάντα μέσα στο υποσυνείδητο σου σαν μια θολή ανάμνηση. Παίρνεις μια γενναία απόφαση. Δεν πρόκειται ποτέ να ξανακάνεις το ίδιο λάθος. Θα συνεχίσεις να γράφεις την ιστορία σου σε νέες σελίδες οι οποίες δε θα σκιστούν ποτέ.

Θα συνεχίσεις να γράφεις την πιο όμορφη ιστορία που θα οδεύει στο πιο όμορφο τέλος. Σωστή σκέψη. Ξεκίνα σήμερα. Και ακόμα και αν δεν καταφέρεις να το γράψεις όπως ακριβώς ήθελες, προσπάθησε τουλάχιστον να γράψεις κάτι αληθινό και να είσαι απλά ο εαυτός σου. 

Και άκου και μερικές συμβουλές. Μην ξεχνάς ποτέ αυτά που έγραψες, γιατί όπως λέει και μια παλιά παροιμία ‘ότι γράφει, δεν ξεγράφει’. Γράφε μόνο όταν είσαι σίγουρος και ήρεμος. Γράφε μόνο όποτε σου μιλάει η καρδιά σου.

Και όταν θα φτάσεις σε ένα σημείο που θα σε ικανοποιεί, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και επιχείρησε ξανά να διαβάσεις τα σημεία με τις χαμένες σελίδες. Και να είσαι προετοιμασμένος.

Γιατί με κάποιο μαγικό τρόπο θα έχουν εμφανιστεί ξανά.