Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2019

Χαμένες σελίδες


Και ξαφνικά τα πάντα γύρω σου φαίνονται σαν ένα μισοτελειωμένο βιβλίο. Διαβάζεις με προσοχή τις παραγράφους, ψάχνεις να αποκωδικοποιήσεις το νόημα τους αλλά κάτι λείπει. Κάτι που αισθάνεσαι ότι πάντα ήταν εκεί αλλά δε μπορείς για κάποιο λόγο να το προσδιορίσεις. Απλά ξέρεις ότι λείπει.

Και το ψάχνεις.

Το ψάχνεις παντού. Στις άγρυπνες νύχτες, στους φόβους σου, στα μισοτελειωμένα σου όνειρα. Το χρειάζεσαι απεγνωσμένα ώστε να μπορέσεις να διαβάσεις το βιβλίο και να βγάλεις επιτέλους νόημα. Η ιστορία πρέπει οπωσδήποτε να ολοκληρωθεί ώστε να δεις τι γίνεται μετά. Θα έχει αίσιο τέλος ή τα πράγματα θα δυσκολέψουν; Υπάρχει ελπίδα ή όλα είναι μάταια;

Ξαναδιαβάζεις το βιβλίο. Προσπαθείς ξανά να καταλάβεις. Το νόημα παραμένει μισό αλλά εσύ ξέρεις τι λείπει. Είναι τόσο ξεκάθαρο μέσα σου αλλά για κάποιο λόγο δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Αισθάνεσαι πολύ μπερδεμένος. Αφού κάτι είναι τόσο ξεκάθαρο, πως γίνεται να μη μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς είναι; Πως γίνεται ένα συναίσθημα ή μια σκέψη να είναι τόσο διαυγής αλλά και τόσο θολή ταυτόχρονα;

Εσύ γράφεις τις σελίδες του βιβλίου. Εσύ ορίζεις το τι θα γίνει. Το βιβλίο τελικά δεν είναι μισοτελειωμένο αλλά σκισμένο. Οι σελίδες που περιέχουν τα σημεία που θα δώσουν επιτέλους νόημα στα γραφόμενα έχουν χαθεί εδώ και χρόνια και έχεις ξεχάσει εντελώς το περιεχόμενο τους. Γι’ αυτό ήσουν τόσο σίγουρος για το τι έλειπε. Το είχες γράψει εσύ ο ίδιος κάποτε αλλά το παραμέλησες και το ξέχασες. Έσκισες ο ίδιος τις σελίδες του δικού σου βιβλίου και τις σκόρπισες κάπου στο χωρόχρονο. Και τώρα ψάχνεις το ίδιο νόημα που κάποτε οδηγούσε τα όνειρα σου μέσα από μισοτελειωμένα νοήματα. Αναζητάς την αλήθεια που κάποτε χάραζε το δρόμο που σε έφερε μέχρι εδώ. 

Αλλά τώρα το βιβλίο είναι σκισμένο και οι σελίδες του χαμένες για πάντα. Τις έσκισες σε τόσο μικρά κομματάκια που σβήστηκαν και από την ίδια σου την ψυχή. Και τώρα πια που η ζωή σε έφερε ξανά εκεί που ξεκίνησες θυμήθηκες το ποιος ήσουν κάποτε και το τι σήμαιναν για εσένα εκείνες οι χαμένες σελίδες. Αλλά πλέον δεν μπορείς να τις ξαναβρείς και προσπαθείς απελπισμένος να ανασύρεις ανούσια νοήματα μέσα από μισοτελειωμένες φράσεις.

Είναι δυνατόν να υπήρξες τόσο αφελής; Είναι δυνατόν να πέταξες στα σκουπίδια εκείνο που σε έκανε αυτό που είσαι; 

Σκέφτεσαι ότι το βιβλίο δεν πρόκειται να ξαναγίνει ποτέ ξανά όπως ήταν. Οι σελίδες δεν πρόκειται να ξαναβρεθούν και το νόημα τους θα παραμείνει για πάντα μέσα στο υποσυνείδητο σου σαν μια θολή ανάμνηση. Παίρνεις μια γενναία απόφαση. Δεν πρόκειται ποτέ να ξανακάνεις το ίδιο λάθος. Θα συνεχίσεις να γράφεις την ιστορία σου σε νέες σελίδες οι οποίες δε θα σκιστούν ποτέ.

Θα συνεχίσεις να γράφεις την πιο όμορφη ιστορία που θα οδεύει στο πιο όμορφο τέλος. Σωστή σκέψη. Ξεκίνα σήμερα. Και ακόμα και αν δεν καταφέρεις να το γράψεις όπως ακριβώς ήθελες, προσπάθησε τουλάχιστον να γράψεις κάτι αληθινό και να είσαι απλά ο εαυτός σου. 

Και άκου και μερικές συμβουλές. Μην ξεχνάς ποτέ αυτά που έγραψες, γιατί όπως λέει και μια παλιά παροιμία ‘ότι γράφει, δεν ξεγράφει’. Γράφε μόνο όταν είσαι σίγουρος και ήρεμος. Γράφε μόνο όποτε σου μιλάει η καρδιά σου.

Και όταν θα φτάσεις σε ένα σημείο που θα σε ικανοποιεί, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και επιχείρησε ξανά να διαβάσεις τα σημεία με τις χαμένες σελίδες. Και να είσαι προετοιμασμένος.

Γιατί με κάποιο μαγικό τρόπο θα έχουν εμφανιστεί ξανά.


Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2019

Δεν μετανιώνω


Δε μετάνιωσα ποτέ για τις επιλογές μου. Η κάθε μία με έκανε αυτό που είμαι σήμερα. Δεν καταλαβαίνω καν τους ανθρώπους που παραπονιούνται για το παρελθόν και τις επιλογές που έκαναν κάποτε. Σίγουρα ο καθένας μας ονειρεύεται ένα ιδανικό μέλλον, χτισμένο πάνω στις ελπίδες και τα ονειρά του, αλλά πως είναι όλοι τόσο σίγουροι ότι το μέλλον αυτό θα είναι και αυτό που πραγματικά θέλουν; Ας μην ξεχνάμε πως οι ελπίδες και τα όνειρα ωριμάζουν και μεταλλάσσονται και αυτά σύμφωνα με την πορεία της ζωής. Δεν μπορούμε να προδιαθέσουμε τίποτα, ούτε να προβλέψουμε το μέλλον.

Απλά προχωράμε με μικρά και σταθερά βήματα στην πορεία μας προς το άγνωστο.

Γι’αυτό δε μετανιώνω για τίποτα. Ούτε για τις επιλογές μου, ούτε για τα λάθη μου, ούτε για τα μονοπάτια που επέλεξα να ακολουθήσω στα σταυροδρόμια της ζωής. Είναι πολύ σημαντικό να τιμάς αυτό που είσαι και να αναγνωρίζεις τη διαδρομή που έπλασε την προσωπικότητά σου. Έχει μεγάλη αξία το να μπορείς να αποδομείς το χαρακτήρα σου, εκτιμώντας τα υλικά που έπλασαν τη σημερινή του υπόσταση. Και επίσης, έχει τεράστια σημασία το να είσαι σε θέση να αναγνωρίζεις τα λάθη του παρελθόντος χωρίς όμως να τα δαιμονοποιείς και να τα κατηγορείς. Να είσαι σε θέση να καταλάβεις πως αν υπήρχε τρόπος να γυρίσεις στο παρελθόν θα έκανες ξανά ακριβώς τα ίδια λάθη, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και την ίδια ακριβώς σειρά. Γιατί αν δεν το έκανες, σήμερα θα ήσουν κάποιος άλλος.
Δεν μετανιώνω για τίποτα γιατί τα λάθη έχουν και αυτά τη δική τους αξία. Οι φαινομενικά άστοχες κινήσεις οδηγούν σε δρόμους που δεν είχαμε φανταστεί. Ανοίγουν νέους ορίζοντες και μας δίνουν νέες επιλογές, οι οποίες μπορεί να μας ταιριάζουν τελικά καλύτερα. Μέσα από τα λάθη γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και σωστότεροι κριτές του εαυτού μας. Τα μάτια μας ανοίγουν και οι πύλες του μέλλοντος δείχνουν ολοένα και περισσότερο το τι φυλάνε μέσα τους για εμάς. Δεν μετανιώνω για τίποτα γιατί όσο χάος και να επικρατεί στο κεφάλι μου, στο τέλος της μέρας θα ξέρω ότι η επιλογή που έκανα θα είναι η δικιά μου, χωρίς να με απασχολεί αν θα είναι η σωστή. Θα μου αρκεί απλά το ότι είχα το σθένος να την κάνω.

Κοιτώντας ξανά πίσω στο παρελθόν και προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τη μεγάλη εικόνα, βλέπω ξεκάθαρα ένα χαραγμένο μονοπάτι. Αυτό το μονοπάτι είναι ο δικός μου δρόμος. Λάθος ή σωστός δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι τον έφτιαξα εγώ. Τώρα λοιπόν που τον βλέπω χαραγμένο είμαι απόλυτα σίγουρος για τα βήματα μου και βλέποντας την τροπή που έχει πάρει είμαι ακόμα πιο σίγουρος για το μέλλον και που θέλω να φτάσω. Μεγάλωσα πλέον και είμαι σοφότερος. Και το πιο σημαντικό είναι ότι πλέον έχω το παρελθόν μέσα μου σαν σύμβουλο και όχι σαν κάτι που θέλω να ξεχάσω. Πλέον δε ντρέπομαι για αυτό που είμαι και για τις επιλογές που με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. 

Μένει λίγο ακόμα δρόμος για να μάθω να είμαι ελεύθερος. Για να μη με νοιάζουν οι συνέπειες των επιλογών μου από τη στιγμή που θα είμαι απόλυτα σίγουρος ότι είναι αυτές που θέλω εγώ. Γιατί το δικό μου μέλλον το ορίζω εγώ και δε χωράει άλλους, παρα μόνο αυτούς που θα επιλέξω εγώ να με συμβουλέψουν και να περπατήσουν μαζί μου.

Κάνω λοιπόν το πρώτο βήμα. Απενοχοποιώ το παρελθόν και προχωράω μπροστά. 

Και δε μετανιώνω για τίποτα. Τουλάχιστον όχι για αυτά που έκανα.

Και όσα δεν έκανα ενώ τα ήθελα, θα φροντίσω να τα κάνω στο μέλλον.

Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019

Ξεχασμένα όνειρα


Και κάπως έτσι η ζωή προχώρησε μπροστά και μείναμε εμείς πίσω να προσπαθούμε να την προφτάσουμε. Πάντοτε ένα βήμα πιο μπροστά από εμάς, μας προσπερνά και μας αιφνιδιάζει συνεχώς, θέτοντας νέες προκλήσεις και δεδομένα τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε και να αξιοποιήσουμε. Κι εμείς σταθεροί στην πορεία μας, τρέχουμε πανικόβλητοι προσπαθώντας να συγχρονίσουμε τα βήματα μας με τον φρενήρη ρυθμό των αλλαγών και των εξελίξεων. 

Τόσο σταθεροί που η πορεία μας παίρνει τη μορφή παρωπίδας. Και κάπου στο δρόμο, συνειδητοποιούμε ότι χάσαμε το σκοπό μας. Προσπαθώντας να προλάβουμε τη ζωή χάσαμε τα όνειρά μας.

Ή ακριβολογώντας, ξεχάσαμε τα όνειρα μας. Ακόμα χειρότερα λοιπόν.

Βολεμένοι από τις εξελίξεις της ζωής ξεχάσαμε να εξελιχτούμε οι ίδιοι. Απαρνηθήκαμε οτιδήποτε μας έφερε στη σημερινή μας υπόσταση. Αρνηθήκαμε τα όνειρα που έπλασαν το χαρακτήρα μας και μας επέτρεπαν να προχωράμε έχοντας σε κάτι να ελπίζουμε. Αφήσαμε τα όνειρα που μας δίνουν πνοή μόνα τους, να πεθάνουν. Και μέρα με τη μέρα τα σπρώχνουμε ολοένα και βαθύτερα στον τάφο τους επικαλούμενοι δικαιολογίες τύπου ‘τώρα πια μεγαλώσαμε’ ή ‘αφού αυτά δεν τα κάναμε νέοι, τώρα τι ψάχνουμε’. 

Ξεχνάμε όμως συνεχώς πως τα όνειρα δεν πεθαίνουν. Δε γίνεται να πεθάνουν. Και επίσης, ξεχνάμε πως τα όνειρα ωριμάζουν και εξελίσσονται μαζί μας. Οι στόχοι αλλάζουν, η ζωή θέτει νέες προτεραιότητες και τα όνειρα προσαρμόζονται και ακολουθούν. Αλλάζουν απλά σχήμα και ενσωματώνονται διαφορετικά μέσα στον χωρόχρονο. Όμως δεν πεθαίνουν, όσο και αν η απογοήτευση μας μας οδηγεί να τα θάψουμε. Και αυτό γιατί γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας πως ο λόγος που προτιμάμε να τα σκοτώσουμε και να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ πια γι’αυτά είναι ότι δεν είχαμε ποτέ τα κότσια να τα ακολουθήσουμε. Δεν καταφέραμε ποτέ να βρούμε το θάρρος και το ψυχικό σθένος να γίνουμε αυτοί που πάντα θέλαμε να γίνουμε. Οπότε αποφασίσαμε να θάψουμε τα πάντα κοροϊδεύοντας τον ίδιο μας τον εαυτό, μόνο και μόνο για να πειστούμε πως δεν υπήρχε άλλη λύση.

Πως μπορείς όμως να θάψεις το φώς; 

Πως μπορείς να σκοτώσεις την ίδια σου την ελπίδα;

Απλά δε μπορείς. Και κάποια στιγμή τα θαμμένα όνειρα, οι καταπιεσμένες σου επιθυμίες και τα πιο τρελά σου απωθημένα θα σε φάνε εσωτερικά ψάχνοντας το δρόμο τους προς τη λύτρωση. Θα σε διαλύσουν προσπαθώντας απλώς να ελευθερωθούν. Θα υποφέρεις ακούγοντας τις εκκωφαντικές φωνές τους να αντηχούν στα τείχη του μυαλού σου μέσα από το σκοτάδι της ψυχής σου. Θα γίνεις αποδέκτης μιας πραγματικότητας που έφτιαξες εσύ σκοτώνοντας οτιδήποτε σε έκανε να αισθάνεσαι χαρούμενος. Και στο τέλος θα καταρρεύσεις και θα προσπαθήσεις να ξαναβρείς το δρόμο σου.

Αλλά θα είναι πλέον πολύ αργά. Και θα φταις εσύ επειδή δε μπόρεσες ποτέ να τα τιθασεύσεις και να αποδεχτείς τη φύση του χαρακτήρα σου. Δεν μπόρεσες ποτέ να αποδεχτείς αυτό που είσαι και να το ελευθερώσεις.

Τα όνειρα ποτέ δεν πεθαίνουν. Άκου τη φωνή τους και μην τα φοβάσαι.

Επειδή τα όνειρα σε έκαναν αυτό που είσαι και αυτά σε οδηγούν στο μέλλον.