Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2019

Δεν μετανιώνω


Δε μετάνιωσα ποτέ για τις επιλογές μου. Η κάθε μία με έκανε αυτό που είμαι σήμερα. Δεν καταλαβαίνω καν τους ανθρώπους που παραπονιούνται για το παρελθόν και τις επιλογές που έκαναν κάποτε. Σίγουρα ο καθένας μας ονειρεύεται ένα ιδανικό μέλλον, χτισμένο πάνω στις ελπίδες και τα ονειρά του, αλλά πως είναι όλοι τόσο σίγουροι ότι το μέλλον αυτό θα είναι και αυτό που πραγματικά θέλουν; Ας μην ξεχνάμε πως οι ελπίδες και τα όνειρα ωριμάζουν και μεταλλάσσονται και αυτά σύμφωνα με την πορεία της ζωής. Δεν μπορούμε να προδιαθέσουμε τίποτα, ούτε να προβλέψουμε το μέλλον.

Απλά προχωράμε με μικρά και σταθερά βήματα στην πορεία μας προς το άγνωστο.

Γι’αυτό δε μετανιώνω για τίποτα. Ούτε για τις επιλογές μου, ούτε για τα λάθη μου, ούτε για τα μονοπάτια που επέλεξα να ακολουθήσω στα σταυροδρόμια της ζωής. Είναι πολύ σημαντικό να τιμάς αυτό που είσαι και να αναγνωρίζεις τη διαδρομή που έπλασε την προσωπικότητά σου. Έχει μεγάλη αξία το να μπορείς να αποδομείς το χαρακτήρα σου, εκτιμώντας τα υλικά που έπλασαν τη σημερινή του υπόσταση. Και επίσης, έχει τεράστια σημασία το να είσαι σε θέση να αναγνωρίζεις τα λάθη του παρελθόντος χωρίς όμως να τα δαιμονοποιείς και να τα κατηγορείς. Να είσαι σε θέση να καταλάβεις πως αν υπήρχε τρόπος να γυρίσεις στο παρελθόν θα έκανες ξανά ακριβώς τα ίδια λάθη, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και την ίδια ακριβώς σειρά. Γιατί αν δεν το έκανες, σήμερα θα ήσουν κάποιος άλλος.
Δεν μετανιώνω για τίποτα γιατί τα λάθη έχουν και αυτά τη δική τους αξία. Οι φαινομενικά άστοχες κινήσεις οδηγούν σε δρόμους που δεν είχαμε φανταστεί. Ανοίγουν νέους ορίζοντες και μας δίνουν νέες επιλογές, οι οποίες μπορεί να μας ταιριάζουν τελικά καλύτερα. Μέσα από τα λάθη γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και σωστότεροι κριτές του εαυτού μας. Τα μάτια μας ανοίγουν και οι πύλες του μέλλοντος δείχνουν ολοένα και περισσότερο το τι φυλάνε μέσα τους για εμάς. Δεν μετανιώνω για τίποτα γιατί όσο χάος και να επικρατεί στο κεφάλι μου, στο τέλος της μέρας θα ξέρω ότι η επιλογή που έκανα θα είναι η δικιά μου, χωρίς να με απασχολεί αν θα είναι η σωστή. Θα μου αρκεί απλά το ότι είχα το σθένος να την κάνω.

Κοιτώντας ξανά πίσω στο παρελθόν και προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τη μεγάλη εικόνα, βλέπω ξεκάθαρα ένα χαραγμένο μονοπάτι. Αυτό το μονοπάτι είναι ο δικός μου δρόμος. Λάθος ή σωστός δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι τον έφτιαξα εγώ. Τώρα λοιπόν που τον βλέπω χαραγμένο είμαι απόλυτα σίγουρος για τα βήματα μου και βλέποντας την τροπή που έχει πάρει είμαι ακόμα πιο σίγουρος για το μέλλον και που θέλω να φτάσω. Μεγάλωσα πλέον και είμαι σοφότερος. Και το πιο σημαντικό είναι ότι πλέον έχω το παρελθόν μέσα μου σαν σύμβουλο και όχι σαν κάτι που θέλω να ξεχάσω. Πλέον δε ντρέπομαι για αυτό που είμαι και για τις επιλογές που με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. 

Μένει λίγο ακόμα δρόμος για να μάθω να είμαι ελεύθερος. Για να μη με νοιάζουν οι συνέπειες των επιλογών μου από τη στιγμή που θα είμαι απόλυτα σίγουρος ότι είναι αυτές που θέλω εγώ. Γιατί το δικό μου μέλλον το ορίζω εγώ και δε χωράει άλλους, παρα μόνο αυτούς που θα επιλέξω εγώ να με συμβουλέψουν και να περπατήσουν μαζί μου.

Κάνω λοιπόν το πρώτο βήμα. Απενοχοποιώ το παρελθόν και προχωράω μπροστά. 

Και δε μετανιώνω για τίποτα. Τουλάχιστον όχι για αυτά που έκανα.

Και όσα δεν έκανα ενώ τα ήθελα, θα φροντίσω να τα κάνω στο μέλλον.

Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019

Ξεχασμένα όνειρα


Και κάπως έτσι η ζωή προχώρησε μπροστά και μείναμε εμείς πίσω να προσπαθούμε να την προφτάσουμε. Πάντοτε ένα βήμα πιο μπροστά από εμάς, μας προσπερνά και μας αιφνιδιάζει συνεχώς, θέτοντας νέες προκλήσεις και δεδομένα τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε και να αξιοποιήσουμε. Κι εμείς σταθεροί στην πορεία μας, τρέχουμε πανικόβλητοι προσπαθώντας να συγχρονίσουμε τα βήματα μας με τον φρενήρη ρυθμό των αλλαγών και των εξελίξεων. 

Τόσο σταθεροί που η πορεία μας παίρνει τη μορφή παρωπίδας. Και κάπου στο δρόμο, συνειδητοποιούμε ότι χάσαμε το σκοπό μας. Προσπαθώντας να προλάβουμε τη ζωή χάσαμε τα όνειρά μας.

Ή ακριβολογώντας, ξεχάσαμε τα όνειρα μας. Ακόμα χειρότερα λοιπόν.

Βολεμένοι από τις εξελίξεις της ζωής ξεχάσαμε να εξελιχτούμε οι ίδιοι. Απαρνηθήκαμε οτιδήποτε μας έφερε στη σημερινή μας υπόσταση. Αρνηθήκαμε τα όνειρα που έπλασαν το χαρακτήρα μας και μας επέτρεπαν να προχωράμε έχοντας σε κάτι να ελπίζουμε. Αφήσαμε τα όνειρα που μας δίνουν πνοή μόνα τους, να πεθάνουν. Και μέρα με τη μέρα τα σπρώχνουμε ολοένα και βαθύτερα στον τάφο τους επικαλούμενοι δικαιολογίες τύπου ‘τώρα πια μεγαλώσαμε’ ή ‘αφού αυτά δεν τα κάναμε νέοι, τώρα τι ψάχνουμε’. 

Ξεχνάμε όμως συνεχώς πως τα όνειρα δεν πεθαίνουν. Δε γίνεται να πεθάνουν. Και επίσης, ξεχνάμε πως τα όνειρα ωριμάζουν και εξελίσσονται μαζί μας. Οι στόχοι αλλάζουν, η ζωή θέτει νέες προτεραιότητες και τα όνειρα προσαρμόζονται και ακολουθούν. Αλλάζουν απλά σχήμα και ενσωματώνονται διαφορετικά μέσα στον χωρόχρονο. Όμως δεν πεθαίνουν, όσο και αν η απογοήτευση μας μας οδηγεί να τα θάψουμε. Και αυτό γιατί γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας πως ο λόγος που προτιμάμε να τα σκοτώσουμε και να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ πια γι’αυτά είναι ότι δεν είχαμε ποτέ τα κότσια να τα ακολουθήσουμε. Δεν καταφέραμε ποτέ να βρούμε το θάρρος και το ψυχικό σθένος να γίνουμε αυτοί που πάντα θέλαμε να γίνουμε. Οπότε αποφασίσαμε να θάψουμε τα πάντα κοροϊδεύοντας τον ίδιο μας τον εαυτό, μόνο και μόνο για να πειστούμε πως δεν υπήρχε άλλη λύση.

Πως μπορείς όμως να θάψεις το φώς; 

Πως μπορείς να σκοτώσεις την ίδια σου την ελπίδα;

Απλά δε μπορείς. Και κάποια στιγμή τα θαμμένα όνειρα, οι καταπιεσμένες σου επιθυμίες και τα πιο τρελά σου απωθημένα θα σε φάνε εσωτερικά ψάχνοντας το δρόμο τους προς τη λύτρωση. Θα σε διαλύσουν προσπαθώντας απλώς να ελευθερωθούν. Θα υποφέρεις ακούγοντας τις εκκωφαντικές φωνές τους να αντηχούν στα τείχη του μυαλού σου μέσα από το σκοτάδι της ψυχής σου. Θα γίνεις αποδέκτης μιας πραγματικότητας που έφτιαξες εσύ σκοτώνοντας οτιδήποτε σε έκανε να αισθάνεσαι χαρούμενος. Και στο τέλος θα καταρρεύσεις και θα προσπαθήσεις να ξαναβρείς το δρόμο σου.

Αλλά θα είναι πλέον πολύ αργά. Και θα φταις εσύ επειδή δε μπόρεσες ποτέ να τα τιθασεύσεις και να αποδεχτείς τη φύση του χαρακτήρα σου. Δεν μπόρεσες ποτέ να αποδεχτείς αυτό που είσαι και να το ελευθερώσεις.

Τα όνειρα ποτέ δεν πεθαίνουν. Άκου τη φωνή τους και μην τα φοβάσαι.

Επειδή τα όνειρα σε έκαναν αυτό που είσαι και αυτά σε οδηγούν στο μέλλον.

Παρασκευή 30 Αυγούστου 2019

Ζωή σε κύκλους


Επιστροφή στην πόλη. Το καλοκαίρι τελείωσε και μαζί του ο πολυαναμενόμενος κύκλος των διακοπών και της ξεκούρασης. Οι δρόμοι γεμίζουν ξανά, τα μαγαζιά ανοίγουν και η έκφραση ‘καλό χειμώνα’ ακούγεται έως και ενοχλητική.

Κάποιοι όμως που μπορούν να δουν την κρυμμένη εικόνα πίσω από όλο αυτό το φαινομενικά δυσάρεστο σκηνικό δε χαίρονται, ούτε όμως λυπούνται. Αντιθέτως, αντιμετωπίζουν την αλλαγή αυτή σαν κάτι απολύτως φυσιολογικό, όπως άλλωστε και όλες τις (φαινομενικά) μεγάλες αλλαγές της ζωής. Αυτοί οι άνθρωποι έζησαν την περίοδο των διακοπών πραγματικά, χωρίς να μετράνε ώρες, μέρες και λεπτά μέχρι να επιστρέψουν στην καθημερινότητα τους. Αυτοί οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ζουν και κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι θα αδημονούν για την επόμενη καλοκαιρινή περίοδο, προσπερνώντας και χάνοντας το οτιδήποτε έχει να τους προσφέρει η ζωή στο μεσοδιάστημα.

Και όλα αυτά γιατί αρνούνται να δεχτούν τη φυσική ροή της ζωής και τον κύκλο της.

Μήπως λοιπόν υπάρχει μια μεγαλύτερη συμβολική εικόνα πίσω από όλο αυτό; Κάτι που οι περισσότεροι αδυνατούμε να κατανοήσουμε;

Η ζωή είναι γεμάτη κύκλους. Είτε πρόκειται για τον κύκλο της ζωής, για τον ετήσιο κύκλο της γης γύρω από τον ήλιο, είτε για οποιαδήποτε άλλη φυσική δραστηριότητα, το σχήμα του κύκλου καλύπτει και κυριεύει τη ζωή μας. Για όλα υπάρχει μια αρχή και ένα τέλος και μετά μια ακόμα αρχή. Οι καλοκαιρινή περίοδος ξεκινάει για να τελειώσει και να ξεκινήσει ξανά μόλις ολοκληρωθεί ο κύκλος του χρόνου. Όλα αυτά όμως διαρκούν λίγο και θεωρούμε συνεχώς ότι δεν τα χορτάσαμε. Μήπως όμως αυτό είναι το νόημα; Είμαστε μήπως τόσο εξαρτημένοι από συγκεκριμένες εποχές και από συγκεκριμένες εποχικές δραστηριότητες που μέσω της ανάγκης μας να τα ξαναζήσουμε προσπερνάμε όλα τα υπόλοιπα;

Μήπως προσπερνάμε όλο το χρόνο νομίζοντας ότι ζούμε, μόνο και μόνο για να νομίσουμε ότι είμαστε ζωντανοί το καλοκαίρι;

Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση είναι το ίδιο μας το μυαλό, που σε συνδυασμό με τον εγωισμό και την τάση μας να θέλουμε όλο και περισσότερα, μας στερεί τη δυνατότητα να ζήσουμε τη στιγμή για αυτό που είναι. Κάθε περίοδος που περνάει είναι φυσική εξέλιξη της ζωής και του χρόνου και πρέπει να μάθουμε να το αποδεχόμαστε και να το σεβόμαστε. Η κάθε εποχή, όπως και η κάθε περίοδος της ζωής μας έχει τη δικιά της ομορφιά, το δικό της λόγο ύπαρξης και το δικό της μήνυμα να δώσει. Ποτέ όμως δε θα είμαστε σε θέση να το κατανοήσουμε αν όλο το χειμώνα περιφερόμαστε δυστυχισμένοι περιμένοντας το καλοκαίρι να μας λυτρώσει. Ποτέ δε θα μπορέσουμε να αισθανθούμε πραγματικά ελεύθεροι αν η πρώτη σταγόνα βροχής και το πρώτο κρύο παγώσει την καρδιά μας. Ποτέ δε θα καταφέρουμε να ζήσουμε αν δεν αγκαλιάσουμε τη κάθε περίοδο της ζωής μας ξεχωριστά, προσπαθώντας να αποκομίσουμε εμπειρίες και να αποκωδικοποιήσουμε τα δικά μας νοήματα που θα μας βοηθήσουν να εξελιχθούμε σαν άνθρωποι και σαν χαρακτήρες.

Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να κάνουμε κι εμείς κύκλους. Γύρω από τον εαυτό μας, γύρω από τη ζωή μας, γύρω από οτιδήποτε αγαπάμε. Και ενώ θα νομίζουμε ότι θα προχωράμε, θα καταλήγουμε πάντα στην αρχή, πιο κουρασμένοι από ποτέ.

Ώσπου κάποια στιγμή θα φτάσουμε στο σημείο οπού δε θα υπάρχει γυρισμός και ο κύκλος θα πρέπει να κλείσει για πάντα. Τότε μόνο ίσως καταλάβουμε τη συμβολική του σημασία και τη σημασία του στη ζωή μας.

Τότε όμως θα είναι πολύ αργά.