Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019

Ξεχασμένα όνειρα


Και κάπως έτσι η ζωή προχώρησε μπροστά και μείναμε εμείς πίσω να προσπαθούμε να την προφτάσουμε. Πάντοτε ένα βήμα πιο μπροστά από εμάς, μας προσπερνά και μας αιφνιδιάζει συνεχώς, θέτοντας νέες προκλήσεις και δεδομένα τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε και να αξιοποιήσουμε. Κι εμείς σταθεροί στην πορεία μας, τρέχουμε πανικόβλητοι προσπαθώντας να συγχρονίσουμε τα βήματα μας με τον φρενήρη ρυθμό των αλλαγών και των εξελίξεων. 

Τόσο σταθεροί που η πορεία μας παίρνει τη μορφή παρωπίδας. Και κάπου στο δρόμο, συνειδητοποιούμε ότι χάσαμε το σκοπό μας. Προσπαθώντας να προλάβουμε τη ζωή χάσαμε τα όνειρά μας.

Ή ακριβολογώντας, ξεχάσαμε τα όνειρα μας. Ακόμα χειρότερα λοιπόν.

Βολεμένοι από τις εξελίξεις της ζωής ξεχάσαμε να εξελιχτούμε οι ίδιοι. Απαρνηθήκαμε οτιδήποτε μας έφερε στη σημερινή μας υπόσταση. Αρνηθήκαμε τα όνειρα που έπλασαν το χαρακτήρα μας και μας επέτρεπαν να προχωράμε έχοντας σε κάτι να ελπίζουμε. Αφήσαμε τα όνειρα που μας δίνουν πνοή μόνα τους, να πεθάνουν. Και μέρα με τη μέρα τα σπρώχνουμε ολοένα και βαθύτερα στον τάφο τους επικαλούμενοι δικαιολογίες τύπου ‘τώρα πια μεγαλώσαμε’ ή ‘αφού αυτά δεν τα κάναμε νέοι, τώρα τι ψάχνουμε’. 

Ξεχνάμε όμως συνεχώς πως τα όνειρα δεν πεθαίνουν. Δε γίνεται να πεθάνουν. Και επίσης, ξεχνάμε πως τα όνειρα ωριμάζουν και εξελίσσονται μαζί μας. Οι στόχοι αλλάζουν, η ζωή θέτει νέες προτεραιότητες και τα όνειρα προσαρμόζονται και ακολουθούν. Αλλάζουν απλά σχήμα και ενσωματώνονται διαφορετικά μέσα στον χωρόχρονο. Όμως δεν πεθαίνουν, όσο και αν η απογοήτευση μας μας οδηγεί να τα θάψουμε. Και αυτό γιατί γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας πως ο λόγος που προτιμάμε να τα σκοτώσουμε και να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ πια γι’αυτά είναι ότι δεν είχαμε ποτέ τα κότσια να τα ακολουθήσουμε. Δεν καταφέραμε ποτέ να βρούμε το θάρρος και το ψυχικό σθένος να γίνουμε αυτοί που πάντα θέλαμε να γίνουμε. Οπότε αποφασίσαμε να θάψουμε τα πάντα κοροϊδεύοντας τον ίδιο μας τον εαυτό, μόνο και μόνο για να πειστούμε πως δεν υπήρχε άλλη λύση.

Πως μπορείς όμως να θάψεις το φώς; 

Πως μπορείς να σκοτώσεις την ίδια σου την ελπίδα;

Απλά δε μπορείς. Και κάποια στιγμή τα θαμμένα όνειρα, οι καταπιεσμένες σου επιθυμίες και τα πιο τρελά σου απωθημένα θα σε φάνε εσωτερικά ψάχνοντας το δρόμο τους προς τη λύτρωση. Θα σε διαλύσουν προσπαθώντας απλώς να ελευθερωθούν. Θα υποφέρεις ακούγοντας τις εκκωφαντικές φωνές τους να αντηχούν στα τείχη του μυαλού σου μέσα από το σκοτάδι της ψυχής σου. Θα γίνεις αποδέκτης μιας πραγματικότητας που έφτιαξες εσύ σκοτώνοντας οτιδήποτε σε έκανε να αισθάνεσαι χαρούμενος. Και στο τέλος θα καταρρεύσεις και θα προσπαθήσεις να ξαναβρείς το δρόμο σου.

Αλλά θα είναι πλέον πολύ αργά. Και θα φταις εσύ επειδή δε μπόρεσες ποτέ να τα τιθασεύσεις και να αποδεχτείς τη φύση του χαρακτήρα σου. Δεν μπόρεσες ποτέ να αποδεχτείς αυτό που είσαι και να το ελευθερώσεις.

Τα όνειρα ποτέ δεν πεθαίνουν. Άκου τη φωνή τους και μην τα φοβάσαι.

Επειδή τα όνειρα σε έκαναν αυτό που είσαι και αυτά σε οδηγούν στο μέλλον.

Παρασκευή 30 Αυγούστου 2019

Ζωή σε κύκλους


Επιστροφή στην πόλη. Το καλοκαίρι τελείωσε και μαζί του ο πολυαναμενόμενος κύκλος των διακοπών και της ξεκούρασης. Οι δρόμοι γεμίζουν ξανά, τα μαγαζιά ανοίγουν και η έκφραση ‘καλό χειμώνα’ ακούγεται έως και ενοχλητική.

Κάποιοι όμως που μπορούν να δουν την κρυμμένη εικόνα πίσω από όλο αυτό το φαινομενικά δυσάρεστο σκηνικό δε χαίρονται, ούτε όμως λυπούνται. Αντιθέτως, αντιμετωπίζουν την αλλαγή αυτή σαν κάτι απολύτως φυσιολογικό, όπως άλλωστε και όλες τις (φαινομενικά) μεγάλες αλλαγές της ζωής. Αυτοί οι άνθρωποι έζησαν την περίοδο των διακοπών πραγματικά, χωρίς να μετράνε ώρες, μέρες και λεπτά μέχρι να επιστρέψουν στην καθημερινότητα τους. Αυτοί οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ζουν και κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι θα αδημονούν για την επόμενη καλοκαιρινή περίοδο, προσπερνώντας και χάνοντας το οτιδήποτε έχει να τους προσφέρει η ζωή στο μεσοδιάστημα.

Και όλα αυτά γιατί αρνούνται να δεχτούν τη φυσική ροή της ζωής και τον κύκλο της.

Μήπως λοιπόν υπάρχει μια μεγαλύτερη συμβολική εικόνα πίσω από όλο αυτό; Κάτι που οι περισσότεροι αδυνατούμε να κατανοήσουμε;

Η ζωή είναι γεμάτη κύκλους. Είτε πρόκειται για τον κύκλο της ζωής, για τον ετήσιο κύκλο της γης γύρω από τον ήλιο, είτε για οποιαδήποτε άλλη φυσική δραστηριότητα, το σχήμα του κύκλου καλύπτει και κυριεύει τη ζωή μας. Για όλα υπάρχει μια αρχή και ένα τέλος και μετά μια ακόμα αρχή. Οι καλοκαιρινή περίοδος ξεκινάει για να τελειώσει και να ξεκινήσει ξανά μόλις ολοκληρωθεί ο κύκλος του χρόνου. Όλα αυτά όμως διαρκούν λίγο και θεωρούμε συνεχώς ότι δεν τα χορτάσαμε. Μήπως όμως αυτό είναι το νόημα; Είμαστε μήπως τόσο εξαρτημένοι από συγκεκριμένες εποχές και από συγκεκριμένες εποχικές δραστηριότητες που μέσω της ανάγκης μας να τα ξαναζήσουμε προσπερνάμε όλα τα υπόλοιπα;

Μήπως προσπερνάμε όλο το χρόνο νομίζοντας ότι ζούμε, μόνο και μόνο για να νομίσουμε ότι είμαστε ζωντανοί το καλοκαίρι;

Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση είναι το ίδιο μας το μυαλό, που σε συνδυασμό με τον εγωισμό και την τάση μας να θέλουμε όλο και περισσότερα, μας στερεί τη δυνατότητα να ζήσουμε τη στιγμή για αυτό που είναι. Κάθε περίοδος που περνάει είναι φυσική εξέλιξη της ζωής και του χρόνου και πρέπει να μάθουμε να το αποδεχόμαστε και να το σεβόμαστε. Η κάθε εποχή, όπως και η κάθε περίοδος της ζωής μας έχει τη δικιά της ομορφιά, το δικό της λόγο ύπαρξης και το δικό της μήνυμα να δώσει. Ποτέ όμως δε θα είμαστε σε θέση να το κατανοήσουμε αν όλο το χειμώνα περιφερόμαστε δυστυχισμένοι περιμένοντας το καλοκαίρι να μας λυτρώσει. Ποτέ δε θα μπορέσουμε να αισθανθούμε πραγματικά ελεύθεροι αν η πρώτη σταγόνα βροχής και το πρώτο κρύο παγώσει την καρδιά μας. Ποτέ δε θα καταφέρουμε να ζήσουμε αν δεν αγκαλιάσουμε τη κάθε περίοδο της ζωής μας ξεχωριστά, προσπαθώντας να αποκομίσουμε εμπειρίες και να αποκωδικοποιήσουμε τα δικά μας νοήματα που θα μας βοηθήσουν να εξελιχθούμε σαν άνθρωποι και σαν χαρακτήρες.

Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να κάνουμε κι εμείς κύκλους. Γύρω από τον εαυτό μας, γύρω από τη ζωή μας, γύρω από οτιδήποτε αγαπάμε. Και ενώ θα νομίζουμε ότι θα προχωράμε, θα καταλήγουμε πάντα στην αρχή, πιο κουρασμένοι από ποτέ.

Ώσπου κάποια στιγμή θα φτάσουμε στο σημείο οπού δε θα υπάρχει γυρισμός και ο κύκλος θα πρέπει να κλείσει για πάντα. Τότε μόνο ίσως καταλάβουμε τη συμβολική του σημασία και τη σημασία του στη ζωή μας.

Τότε όμως θα είναι πολύ αργά.

Τετάρτη 31 Ιουλίου 2019

Εγκλωβισμός


Πολλές φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να είναι αποδέκτης μιας κατάστασης που ποτέ δεν αποζήτησε. Άλλες φορές πάλι από αλλού ξεκινάμε και αλλού καταλήγουμε. Στην προσπάθεια κατάκτησης των επιθυμιών και των ονείρων μας δεν είναι απαραίτητο ότι θα ακολουθήσουμε το σωστό δρόμο. Η ζωή έχει πολλά σταυροδρόμια και η επιλογή της οδού που τελικά θα ακολουθήσουμε εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς, την πίστη στον εαυτό μας και τη διαίσθηση μας. 


Τι συμβαίνει όμως όταν έχουμε κάνει όλες τις επιλογές μας σωστά και το τέλος του δρόμου δεν είναι αυτό που τελικά φανταζόμασταν ή θέλαμε; Και αν τελικά συμβαίνει αυτό όντως, πως είμαστε σίγουροι ότι δεν είναι άλλο ένα παιχνίδι του μυαλού σε συνδυασμό με τον εγωισμό και την απληστία μας;

Μήπως το τέλος του δρόμου είναι όντως αυτό που θέλουμε και δε μπορούμε να το δούμε γιατί απλώς ζητάμε περισσότερα;

Η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που τον κάνει να ζητάει ολοένα και περισσότερα. Δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος με τίποτα και ψάχνει τρόπους να γεμίσει τα κενά του με υλικά αγαθά, χρήματα ή σωματικές απολαύσεις. Το ταξίδι της ζωής μετατρέπεται σε έναν αέναο κύκλο όπου κάθε προορισμός φαντάζει κενός και χωρίς νόημα. Κάθε στόχος που επιτυγχάνεται θέτει έναν καινούργιο, μετατρέποντας τον προηγούμενο σε μία άνευ ουσίας ανάμνηση, η οποία θα ξεχαστεί το ίδιο γρήγορα με το λόγο τον οποίο καταλήξαμε εκεί. Θέλουμε περισσότερα συνεχώς. Ψάχνουμε την ευτυχία και την ολοκλήρωση σε λάθος σημεία και με λάθος τρόπο και έτσι το ίδιο το ταξίδι της ζωής μας παγιδεύει και μας πνίγει. Και το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι ποτέ δεν μαθαίνουμε πως να εκτιμάμε αυτά που έχουμε και την κατάσταση που βρισκόμαστε την εκάστοτε στιγμή.

Το φως του εγωισμού και της απληστίας είναι εκτυφλωτικό. Μας τυφλώνει και μας αποκρύπτει τι συμβαίνει γύρω μας, αφήνοντας μας να δούμε μόνο αυτά που θεωρούμε εμείς σημαντικά. Ο εαυτός μας μπαίνει πάνω από όλους και όλα, ακόμα και από καταστάσεις που δεν μας αφορούν. Νομίζουμε πως έτσι είμαστε πραγματικά ελεύθεροι να επιλέξουμε αυτό που θέλουμε να γίνουμε. Δεν ακούμε συμβουλές, δε ζυγίζουμε τις καταστάσεις, δεν σκεφτόμαστε. Και όταν τελικά φτάνουμε εκεί που ονειρευόμασταν, συνειδητοποιούμε ότι τελικά δεν ήταν αυτό που θέλαμε και ότι τόσο καιρό κυνηγούσαμε μια κατάσταση που είχαμε στο μυαλό μας εξιδανικευμένη, απογυμνωμένη από όλα αυτά που θα μπορούσαν να μας πληγώσουν ή να μας απογοητεύσουν. Συνειδητοποιούμε ότι τόσο καιρό κυνηγούσαμε μια πλάνη, μια ουτοπία που είχαμε πλάσει μόνοι μας με το μυαλό μας. 

Είναι πολύ δύσκολο να τιθασεύσουμε το ‘εγώ’ μας και τις επιθυμίες μας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προχωράμε στη ζωή αυθόρμητα, αποφεύγοντας ουτοπικούς στόχους και αφήνοντας το ένστικτο μας να οδηγεί την επόμενη κίνηση μας. Αν καταφέρουμε να παροπλίσουμε τον εγωισμό και την υπερηφάνεια μας θα μπορέσουμε να δούμε τι συμβαίνει γύρω μας τη στιγμή που συμβαίνει. Και τότε, ο προορισμός μας θα είναι πια ξεκάθαρος, το ίδιο και η ιδέα μας για τον εαυτό μας.
Θα μπορέσουμε να ατενίσουμε το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία και να χτίσουμε τη ζωή μας πάνω σε ρεαλιστικές βάσεις με γερά θεμέλια.

Γιατί θα είμαστε σίγουροι ότι στο τέλος του ταξιδιού θα βρισκόμαστε ακριβώς εκεί που θέλουμε να είμαστε και δε θα μας εγκλωβίζει τίποτα. Και φυσικά νέοι στόχοι θα θέτονται πάντα. Αυτό είναι άλλωστε και το νόημα της ζωής. 

Πλέον όμως θα είμαστε σίγουροι για το πως φτάσαμε μέχρι εδώ και πως θα τους κατακτήσουμε.