Τετάρτη 31 Ιουλίου 2019

Εγκλωβισμός


Πολλές φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να είναι αποδέκτης μιας κατάστασης που ποτέ δεν αποζήτησε. Άλλες φορές πάλι από αλλού ξεκινάμε και αλλού καταλήγουμε. Στην προσπάθεια κατάκτησης των επιθυμιών και των ονείρων μας δεν είναι απαραίτητο ότι θα ακολουθήσουμε το σωστό δρόμο. Η ζωή έχει πολλά σταυροδρόμια και η επιλογή της οδού που τελικά θα ακολουθήσουμε εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς, την πίστη στον εαυτό μας και τη διαίσθηση μας. 


Τι συμβαίνει όμως όταν έχουμε κάνει όλες τις επιλογές μας σωστά και το τέλος του δρόμου δεν είναι αυτό που τελικά φανταζόμασταν ή θέλαμε; Και αν τελικά συμβαίνει αυτό όντως, πως είμαστε σίγουροι ότι δεν είναι άλλο ένα παιχνίδι του μυαλού σε συνδυασμό με τον εγωισμό και την απληστία μας;

Μήπως το τέλος του δρόμου είναι όντως αυτό που θέλουμε και δε μπορούμε να το δούμε γιατί απλώς ζητάμε περισσότερα;

Η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που τον κάνει να ζητάει ολοένα και περισσότερα. Δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος με τίποτα και ψάχνει τρόπους να γεμίσει τα κενά του με υλικά αγαθά, χρήματα ή σωματικές απολαύσεις. Το ταξίδι της ζωής μετατρέπεται σε έναν αέναο κύκλο όπου κάθε προορισμός φαντάζει κενός και χωρίς νόημα. Κάθε στόχος που επιτυγχάνεται θέτει έναν καινούργιο, μετατρέποντας τον προηγούμενο σε μία άνευ ουσίας ανάμνηση, η οποία θα ξεχαστεί το ίδιο γρήγορα με το λόγο τον οποίο καταλήξαμε εκεί. Θέλουμε περισσότερα συνεχώς. Ψάχνουμε την ευτυχία και την ολοκλήρωση σε λάθος σημεία και με λάθος τρόπο και έτσι το ίδιο το ταξίδι της ζωής μας παγιδεύει και μας πνίγει. Και το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι ποτέ δεν μαθαίνουμε πως να εκτιμάμε αυτά που έχουμε και την κατάσταση που βρισκόμαστε την εκάστοτε στιγμή.

Το φως του εγωισμού και της απληστίας είναι εκτυφλωτικό. Μας τυφλώνει και μας αποκρύπτει τι συμβαίνει γύρω μας, αφήνοντας μας να δούμε μόνο αυτά που θεωρούμε εμείς σημαντικά. Ο εαυτός μας μπαίνει πάνω από όλους και όλα, ακόμα και από καταστάσεις που δεν μας αφορούν. Νομίζουμε πως έτσι είμαστε πραγματικά ελεύθεροι να επιλέξουμε αυτό που θέλουμε να γίνουμε. Δεν ακούμε συμβουλές, δε ζυγίζουμε τις καταστάσεις, δεν σκεφτόμαστε. Και όταν τελικά φτάνουμε εκεί που ονειρευόμασταν, συνειδητοποιούμε ότι τελικά δεν ήταν αυτό που θέλαμε και ότι τόσο καιρό κυνηγούσαμε μια κατάσταση που είχαμε στο μυαλό μας εξιδανικευμένη, απογυμνωμένη από όλα αυτά που θα μπορούσαν να μας πληγώσουν ή να μας απογοητεύσουν. Συνειδητοποιούμε ότι τόσο καιρό κυνηγούσαμε μια πλάνη, μια ουτοπία που είχαμε πλάσει μόνοι μας με το μυαλό μας. 

Είναι πολύ δύσκολο να τιθασεύσουμε το ‘εγώ’ μας και τις επιθυμίες μας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προχωράμε στη ζωή αυθόρμητα, αποφεύγοντας ουτοπικούς στόχους και αφήνοντας το ένστικτο μας να οδηγεί την επόμενη κίνηση μας. Αν καταφέρουμε να παροπλίσουμε τον εγωισμό και την υπερηφάνεια μας θα μπορέσουμε να δούμε τι συμβαίνει γύρω μας τη στιγμή που συμβαίνει. Και τότε, ο προορισμός μας θα είναι πια ξεκάθαρος, το ίδιο και η ιδέα μας για τον εαυτό μας.
Θα μπορέσουμε να ατενίσουμε το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία και να χτίσουμε τη ζωή μας πάνω σε ρεαλιστικές βάσεις με γερά θεμέλια.

Γιατί θα είμαστε σίγουροι ότι στο τέλος του ταξιδιού θα βρισκόμαστε ακριβώς εκεί που θέλουμε να είμαστε και δε θα μας εγκλωβίζει τίποτα. Και φυσικά νέοι στόχοι θα θέτονται πάντα. Αυτό είναι άλλωστε και το νόημα της ζωής. 

Πλέον όμως θα είμαστε σίγουροι για το πως φτάσαμε μέχρι εδώ και πως θα τους κατακτήσουμε.

Κυριακή 30 Ιουνίου 2019

Απόδραση


Το σκοτάδι ξαφνικά επιστρέφει, όπως πάντα ακάλεστο. Έρχεται σε μία στιγμή που δε το περιμένεις και δεν ξέρεις πώς να το αντιμετωπίσεις. Το φως σου δεν αρκεί. Χρειάζεται κάτι παραπάνω αλλά δε γνωρίζεις τι. Προσπαθείς να αναπνεύσεις και τα καταφέρνεις με δυσκολία. Σιγά σιγά τα μάτια συνηθίζουν και αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι συνέβη. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα.

Πρέπει να το αντιμετωπίσεις.

Αυτή είναι πλέον η καθημερινότητα σου και θα ήταν συνετό να το συνειδητοποιήσεις όσο το δυνατόν συντομότερα. Όσο πιο σύντομα το αποδεχτείς, τόσο πιο εύκολες θα είναι οι μέρες σου. Μακάρι όμως να ήταν τόσο απλό. Βλέπεις, η φύση σου είναι διαφορετική από τους περισσότερους ανθρώπους. Μπορεί να συναινείς αλλά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι συμφωνείς. Μπορεί να αποδέχεσαι, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι συμβιβάζεσαι. Μπορεί στα μάτια των άλλων να είσαι ο τέλειος ακόλουθος, ο τέλειος υπηρέτης αλλά βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι το πνεύμα σου θα είναι για πάντα ελεύθερο. Και αφού το σώμα σου δεν μπορεί να ακολουθήσει, δημιουργείς τη δική σου ιδανική πραγματικότητα μέσα στη πιο σκοτεινή γωνία του μυαλού σου.

Εκεί είσαι ελεύθερος. Εκεί απελευθερώνονται οι πιο απόκρυφες σκέψεις σου και επιθυμίες. Εκεί μπορείς να είσαι οτιδήποτε θελήσεις και οι υπόλοιποι δεν είναι τίποτε περισσότερο από αυτό που θέλεις εσύ να είναι. Εκείνη είναι η πραγματικότητα που θέλεις να σε καταπιεί. Και τη σμιλεύεις εσύ ο ίδιος μονάχα με τη δύναμη του μυαλού σου. Σφυρηλατείς κάθε μικρή λεπτομέρεια ακριβώς όπως θέλεις εσύ. Λέξεις, συμπεριφορές, νοήματα, αλλάζουν σύμφωνα με τη θέληση σου και προσαρμόζονται στο χαρακτήρα σου. Εδώ κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σε κρίνει, να σε χλευάσει, να σε απειλήσει. Εδώ οι νόμοι γράφονται από εσένα και όποιος τους αψηφά, απλά σβήνεται.

Μονάχα εδώ μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Σε έναν κόσμο γεμάτο υποκρισία, ψέμα και κτητικές συμπεριφορές δεν έχεις καμία θέση. Εδώ ανήκεις και εδώ μπορείς να επιστρέφεις όσο συχνά επιθυμείς. Εδώ το σκοτάδι δεν υπάρχει. Επιτέλους το νίκησες. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα εμφανιστεί θα ξέρεις πως θα το εξαφανίσεις.

Πολλοί θα πουν ότι ζεις σε μια πλάνη, ότι το μυαλό είναι ένα επικίνδυνο πράγμα για να παίζει κανείς. Όλοι αυτοί ποτέ δεν ονειρεύτηκαν. Άφησαν το σκοτάδι να τους καταπιεί, μαζί με αυτούς που το δημιούργησαν. Αγνόησε τους και πέρνα για μια φορά ακόμα τις πύλες του προσωπικού σου παράδεισου. Κάνε τις πιο τρελές σου σκέψεις, τα πιο τρελά σου απωθημένα εικόνα. Μη φοβάσαι τον εαυτό σου. Κανείς δε μπορεί να μπει εδώ, κανείς δεν πρόκειται να σε κρίνει ξανά.

Είσαι πια ελεύθερος.

Και μπορείς να είσαι οποιαδήποτε στιγμή το θελήσεις. Όταν η πραγματικότητα σου φέρεται σκληρά και σε δένει με τις πιο άθραυστες αλυσίδες, κάνε την έκπληξη και σπάστες. Όταν η λογική προστάζει συγκέντρωση στο σκοπό σου αγνόησε την και άφησε τη σφαίρα της φαντασίας να χρωματίσει την μουντή πραγματικότητα σου με τα πιο λαμπερά χρώματα. Και αν κάποιοι σε πουν αφελή ή ονειροπόλο απλά γέλα μαζί τους γιατί πλέον θα ξέρεις ότι δε θα μπορέσουν να μάθουν ποτέ πως είναι να είσαι πραγματικά ελεύθερος.

Κάποιοι θα σε πουν και αφηρημένο. Γέλα μαζί τους περισσότερο ή καλύτερα αγνόησε τους. Ποτέ μα ποτέ δεν πρόκειται να καταλάβουν.

Γιατί τη στιγμή που θα παλεύουν να μετατρέψουν τον εφιάλτη της πραγματικότητας τον παράδεισό τους, εσύ θα ζεις ήδη μέσα του ευτυχισμένος.

Πέμπτη 30 Μαΐου 2019

Καθρέφτισμα


Είναι πάντοτε η ώρα της χαλάρωσης όταν ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά σου εκείνο το σκοτεινό παραθυράκι του μυαλού. Εκείνη η μικρή θολή χαραμάδα μέσα από την οποία αχνοφαίνεται το άγνωστο. Αρχίζει και σε πιάνει φόβος αλλά με κάποιο τρόπο ακόμα διατηρείς την ψυχραιμία σου. Ξέρεις τι βρίσκεται μέσα. Ομίχλη και σύννεφα που δε σε αφήνουν να δεις καθαρά αυτό που φοβάσαι περισσότερο. Όνειρα και φιλοδοξίες συγκρούονται, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα και διαχωρίζονται ξανά. Σε μια στιγμή τα πάντα ενώνονται σαν μικρά κομματάκια γυαλιού σχηματίζοντας έναν μεγάλο καθρέφτη. Κοιτάς μέσα φοβισμένος.

Τι βλέπεις;

Κι όμως, δε βλέπεις την αντανάκλαση του εαυτού σου. Βλέπεις αυτό που σε έκανε το παρελθόν και αυτό που πρόκειται να γίνεις στο μέλλον. Βλέπεις την αντανάκλαση όλων αυτών που φοβόσουν πάντα να μη γίνεις. Όλα σε ένα, σχηματίζοντας ένα πρόσωπο που όσο οικείο και αν φαίνεται, δεν είναι το δικό σου. Δε μπορεί να είναι το δικό σου πρόσωπο αυτό. Εσύ, που πάλευες μια ζωή να είσαι διαφορετικός , να κυνηγήσεις τα όνειρά σου, να ξεφύγεις από τη μάζα…να καταλήξεις να είσαι το ένα και το αυτό με όλα αυτά που φοβόσουν; Να φοβάσαι να αντικρύσεις στον καθρέφτη το ίδιο σου το πρόσωπο για να μην αποδεχτείς ότι απέτυχες;
Το καθρέφτισμα είναι το σύνολο όλων αυτών που φοβόσουν και όλων αυτών που φοβάσαι ότι θα γίνεις. 

Τώρα πια το ξέρεις. Το νερό έχει μπει στο αυλάκι και είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψεις σε αυτό που ήσουν κάποτε. Φυσικά ούτε λόγος για να αλλάξεις το παρελθόν. Και τώρα τι γίνεται; Πως προχωράς; Αποδέχεσαι τη μοίρα σου και αφήνεις το τέρας που σε δημιούργησε να κυριαρχήσει πάνω σου ή το πολεμάς;

Αποφασίζεις να πολεμήσεις. Πρέπει να πολεμήσεις. Μπορεί το τέρας να θεριεύει μέρα με τη μέρα, μπορεί η μάχη αυτή να φαίνεται άνιση αλλά πρέπει να πολεμήσεις. Ξέρεις τον τρόπο και θα το κάνεις. Πρέπει να το κάνεις γιατί αλλιώς είσαι χαμένος. Και θα περάσεις τη ζωή σου προσποιούμενος ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που όλοι βλέπουν εκτός από εσένα τον ίδιο.

Υπάρχει ακόμα χρόνος. Ξεκίνα σήμερα.

Κάνε το πρώτο βήμα. Πλησίασε στο σκοτεινό παραθυράκι και τόλμα να κοιτάξεις μέσα. Και όταν τα κομμάτια γυαλιού σχηματίσουν τον καθρέφτη που τόσο φοβάσαι, κοίτα μέσα του. Κοίτα το είδωλο που τρέμεις να αναγνωρίσεις βαθιά μέσα στα μάτια. Κοίτα καλά και προσπάθησε να συγκεντρωθείς. Τι βλέπεις;

Η ομίχλη και τα σύννεφα απομακρύνονται από τη σκέψη. Το είδωλο πια είναι πεντακάθαρο.

Πλέον βλέπεις εσένα και όλα αυτά που θέλεις πραγματικά να είσαι.