Πέμπτη 30 Μαΐου 2019

Καθρέφτισμα


Είναι πάντοτε η ώρα της χαλάρωσης όταν ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά σου εκείνο το σκοτεινό παραθυράκι του μυαλού. Εκείνη η μικρή θολή χαραμάδα μέσα από την οποία αχνοφαίνεται το άγνωστο. Αρχίζει και σε πιάνει φόβος αλλά με κάποιο τρόπο ακόμα διατηρείς την ψυχραιμία σου. Ξέρεις τι βρίσκεται μέσα. Ομίχλη και σύννεφα που δε σε αφήνουν να δεις καθαρά αυτό που φοβάσαι περισσότερο. Όνειρα και φιλοδοξίες συγκρούονται, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα και διαχωρίζονται ξανά. Σε μια στιγμή τα πάντα ενώνονται σαν μικρά κομματάκια γυαλιού σχηματίζοντας έναν μεγάλο καθρέφτη. Κοιτάς μέσα φοβισμένος.

Τι βλέπεις;

Κι όμως, δε βλέπεις την αντανάκλαση του εαυτού σου. Βλέπεις αυτό που σε έκανε το παρελθόν και αυτό που πρόκειται να γίνεις στο μέλλον. Βλέπεις την αντανάκλαση όλων αυτών που φοβόσουν πάντα να μη γίνεις. Όλα σε ένα, σχηματίζοντας ένα πρόσωπο που όσο οικείο και αν φαίνεται, δεν είναι το δικό σου. Δε μπορεί να είναι το δικό σου πρόσωπο αυτό. Εσύ, που πάλευες μια ζωή να είσαι διαφορετικός , να κυνηγήσεις τα όνειρά σου, να ξεφύγεις από τη μάζα…να καταλήξεις να είσαι το ένα και το αυτό με όλα αυτά που φοβόσουν; Να φοβάσαι να αντικρύσεις στον καθρέφτη το ίδιο σου το πρόσωπο για να μην αποδεχτείς ότι απέτυχες;
Το καθρέφτισμα είναι το σύνολο όλων αυτών που φοβόσουν και όλων αυτών που φοβάσαι ότι θα γίνεις. 

Τώρα πια το ξέρεις. Το νερό έχει μπει στο αυλάκι και είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψεις σε αυτό που ήσουν κάποτε. Φυσικά ούτε λόγος για να αλλάξεις το παρελθόν. Και τώρα τι γίνεται; Πως προχωράς; Αποδέχεσαι τη μοίρα σου και αφήνεις το τέρας που σε δημιούργησε να κυριαρχήσει πάνω σου ή το πολεμάς;

Αποφασίζεις να πολεμήσεις. Πρέπει να πολεμήσεις. Μπορεί το τέρας να θεριεύει μέρα με τη μέρα, μπορεί η μάχη αυτή να φαίνεται άνιση αλλά πρέπει να πολεμήσεις. Ξέρεις τον τρόπο και θα το κάνεις. Πρέπει να το κάνεις γιατί αλλιώς είσαι χαμένος. Και θα περάσεις τη ζωή σου προσποιούμενος ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που όλοι βλέπουν εκτός από εσένα τον ίδιο.

Υπάρχει ακόμα χρόνος. Ξεκίνα σήμερα.

Κάνε το πρώτο βήμα. Πλησίασε στο σκοτεινό παραθυράκι και τόλμα να κοιτάξεις μέσα. Και όταν τα κομμάτια γυαλιού σχηματίσουν τον καθρέφτη που τόσο φοβάσαι, κοίτα μέσα του. Κοίτα το είδωλο που τρέμεις να αναγνωρίσεις βαθιά μέσα στα μάτια. Κοίτα καλά και προσπάθησε να συγκεντρωθείς. Τι βλέπεις;

Η ομίχλη και τα σύννεφα απομακρύνονται από τη σκέψη. Το είδωλο πια είναι πεντακάθαρο.

Πλέον βλέπεις εσένα και όλα αυτά που θέλεις πραγματικά να είσαι.

Τρίτη 30 Απριλίου 2019

Φόβος



Φόβος. Το αρχέγονο συναίσθημα που ζει μέσα μας κοιμισμένο, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να ξυπνήσει και να μας κυριεύσει. Το μοναδικό συναίσθημα που νιώθουμε την παρουσία του ακόμα και όταν δεν έχει εκδηλωθεί πλήρως. Ο λόγος για τον οποίο ξυπνάμε τα βράδια ιδρωμένοι και ανήμποροι να κοιμηθούμε ξανά.

Φόβος. Παντού και πουθενά. Ποτέ και πάντα.

Η χειρότερη μορφή φόβου που βιώνουν οι περισσότεροι ενήλικες είναι ο ψυχολογικός. Φοβάσαι για την επόμενη μέρα, για την έκβαση της ζωής σου, για οτιδήποτε μπορεί να ακολουθεί. Ακόμα και σίγουρος να είσαι για τις κινήσεις και τις επιλογές σου, ο φόβος είναι πάντα εκεί δημιουργώντας αρχικά άγχος, το οποίο φυτεύει ανασφάλειες στο μυαλό και αρρωσταίνοντας την ψυχή. 

‘Και αν;’

Η ερώτηση αυτή σε βασανίζει τα ατέλειωτα βράδια που μένεις ξάγρυπνος και γεννάει αμέτρητα επιπλέον ερωτήματα που βασανίζουν το μυαλό σου. Είσαι σίγουρος ότι έκανες τη σωστή επιλογή; Τι θα συμβεί αν τελικά αποδειχθεί λάθος; Έχεις τη δύναμη να υποστηρίξεις την απόφαση σου; Είσαι αρκετά δυνατός όσο νόμιζες; 

Τα ερωτήματα φιλτράρονται μέσα από τις ανασφάλειες και αποκτούν αυτοματοποιημένες απαντήσεις.

‘Δεν είμαι σίγουρος. Θα είναι σίγουρα λάθος. Δεν έχω τη δύναμη να σηκώσω ένα τόσο βαρύ φορτίο. Μακάρι να αποφάσιζε κάποιος άλλος για μένα…δεν είμαι τελικά τόσο δυνατός…ή μήπως είμαι; ‘

‘Και αν;’

Η γνωστή ερώτηση επανέρχεται αντεστραμμένη. Και αν τελικά όλα αυτά είναι σκιές του μυαλού σου; Και αν η επιλογή σου είναι σωστή; Πιστεύεις έστω και λίγο στον εαυτό σου; Έχεις την τόλμη να ρισκάρεις; Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές και κλειστές πόρτες που δεν ξέρουμε τι κρύβεται από πίσω τους. Απλά επιλέγουμε μια και προχωράμε με βάση το ενστικτο μας. Και αν τελικά κάνεις λάθος τι έγινε; Κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Ο προορισμός σου θα είναι πάντα εκεί και απλά θα διανύσεις περισσότερη απόσταση μέχρι να τον φτάσεις. Και σιγά σιγά θα μάθεις να ελέγχεις τον φόβο και να τον νικάς.

Φόβος. Για όλα όσα υπήρξαν. Για όλα όσα θα έρθουν.

Μην προσπαθείς να τον διώξεις. Απλά γίνε φίλος του.

Κυριακή 31 Μαρτίου 2019

Αναμνήσεις


Κοίταξε λίγο γύρω σου. Κοίτα καλά. Αφουγκράσου, άκου, μύρισε. Τι νιώθεις;

Όλη η μέχρι τώρα πορεία σου στη ζωή είναι εγκλωβισμένη μέσα σε αυτά τα μικρά πράγματα. Οι σκέψεις, οι αναμνήσεις, τα όνειρα, οι φιλοδοξίες, οι απογοητεύσεις. Ο πόνος, η χαρά, τα δάκρυα του παρελθόντος, τα σχέδια για το μέλλον. Αυτά που επρόκειτο να συμβούν αλλά ποτέ δεν συνέβησαν, όλα αυτά που κατέληξαν καλύτερα από ότι περίμενες. Όλα βρίσκονται εκεί. Σκέψεις και αναμνήσεις είναι για πάντα αιχμάλωτα μέσα σε μια μελωδία που κάποτε σε άγγιξε, μέσα σε μια μυρωδιά που σου έμεινε για πάντα, μέσα σε ένα τοπίο που χαράχτηκε στο μυαλό και την καρδιά σου και το κουβαλάς μαζί σου έκτοτε. Όλα βρίσκονται τριγύρω σου και σε επισκέπτονται ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση για να σου θυμίσουν ποιος είσαι και πως έφτασες μέχρι εδώ.

Απλά κλείσε τα μάτια και άσε τη στιγμή να σε παρασύρει. Ταξίδεψε ξανά πίσω στο χρόνο. Είναι μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναζήσεις τη ζωή σου και ας μην έχεις πλέον τη δυνατότητα της εναλλακτικής επιλογής. Οι αναμνήσεις είναι ένα δώρο με τεράστια αξία. Χρησιμοποίησε τες σωστά και μόνο κερδισμένος θα βγεις. Άλλωστε τώρα έχει περάσει πολύς καιρός και είσαι πλέον ωριμότερος και σοφότερος. 

Οι αναμνήσεις είναι το μέρος όπου ο παλιός σου εαυτός συστήνεται στο τώρα. Από εκεί και πέρα είναι στο χέρι σου να συμφιλιώσεις αυτό που ήσουν κάποτε με αυτό που είσαι σήμερα. Μην ξεχνάς ότι οι επιλογές ορίζουν το ποιοι είμαστε. Μη ντρέπεσαι γι’ αυτές και ούτε να τις φοβάσαι. Το παρελθόν δεν αλλάζει, οπότε το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να συμφιλιωθείς μαζί του χωρίς να ζεις εγκλωβισμένος μέσα του. Μπορείς απλά να χρησιμοποιήσεις τις αναμνήσεις σου σαν μια καλή πρώτη ύλη για να αλλάξεις το μέλλον σου, ανατρέχοντας σε αυτές όποτε χρειάζεσαι μια συμβουλή. Ο παλιός σου εαυτός θα είναι πάντα εκεί για να σε βοηθήσει. Άκου τη φωνή του, μην τη φοβάσαι και μην κλείνεις τα αυτιά σου. Πλέον είναι και αυτός σοφότερος. Πλέον είστε ένα.

Χρησιμοποίησε τις αναμνήσεις σου για να αισθανθείς ότι βρίσκεις ένα φιλόξενο μέρος να εναποθέσεις τις ελπίδες σου για το μέλλον. Μέσω αυτών μπορείς να γίνεις πάλι παιδί, να ξαναπαίξεις με τους φίλους σου. Να γυρίσεις ξανά στην εποχή της ανεμελιάς. Να αισθανθείς ξανά ελεύθερος. Να συναντήσεις ξανά σημαντικούς ανθρώπους που έφυγαν από κοντά σου και να μιλήσεις μαζί τους, να ζητήσεις ξανά τη συμβουλή τους. Και να είσαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή, αφού ενώσεις ξανά όλα τα κομμάτια του παρελθόντος που σε όρισαν σαν άνθρωπο και σε έφεραν στο τώρα, θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι και τώρα ελεύθερος. Και οι νοητές αλυσίδες που σε κρατάνε δέσμιο με το παρελθόν θα διαλυθούν, αφήνοντας σε να επιλέξεις χωρίς φόβο και ενοχές το ποιος θέλεις να είσαι αύριο.

Τώρα λοιπόν ξέρεις ότι οι αναμνήσεις βρίσκονται παντού τριγύρω μας. Μη σταματάς ποτέ να τις αναζητάς.

Και όταν το αύριο γίνει χτες, θα ξέρεις καλύτερα από τον καθένα ποιος είσαι και που είσαι ικανός να φτάσεις.

Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2019

Ηχώ


Η πόλη κοιμάται ανάμεσα στα θολά φώτα της νύχτας. Κάποιοι περιπλανιούνται ακόμα στους δρόμους, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Άλλοι γυρίζουν από τις δουλειές τους, άλλοι πηγαίνουν για ποτό και άλλοι περιπλανιούνται άσκοπα για ώρες σαν χαμένοι, προσπαθώντας να αποσυμφορήσουν το μυαλό τους από την ένταση της μέρας που προηγήθηκε. Ο απόηχος είναι ακόμα ισχυρός και η σιωπή που θα ακολουθήσει θα είναι εκκωφαντική. Πολλοί δεν το αντέχουν και παρακαλάνε να ξημερώσει, μόνο και μόνο για να ξεκινήσουν να ζούνε ξανά τον ίδιο εφιάλτη από την αρχή, ξανά και ξανά. Το κάνουν μόνο και μόνο για να μη σκέφτονται. Το προτιμούν από το να πνίγονται στις σκέψεις κάθε βράδυ ιδρώνοντας στο κρεβάτι τους. Το προτιμούν από το να ακούνε την ηχώ της αποτυχίας τους. 

Και έτσι μαθαίνουν να μη σκέφτονται. Και συνεχίζουν να περιφέρονται μέρα και νύχτα στους δρόμους της πόλης σαν ανδρείκελα, που πράττουν πάντοτε σύμφωνα με τις επιθυμίες των άλλων. Και το δέχονται με ευχαρίστηση γιατί ζουν μέσα στην ψευδαίσθηση ότι έτσι είναι πλήρως αποδεκτοί. Και η μέρα περνάει και ο ήλιος δύει μόνο και μόνο για να διαλύσει τη φαντασίωση. Και κάπως έτσι το παραμύθι τελειώνει και επιστρέφει η ηχώ. Σιωπηλές φωνές που αντηχούν μέσα στο κεφάλι τους και δε σταματάνε παρά μόνο όταν ο ήλιος ανατείλλει. Γιατί η νύχτα κρύβει αναρίθμητα μυστικά και τεράστια δύναμη που δε μπορεί κανείς να αντιληφθεί. Η νύχτα τρομάζει και γονατίζει τους αδύνατους και κανείς δε μπορεί να τη δαμάσει. Μόνο το ίδιο το μυαλό μας.

Και ο εφιάλτης συνεχίζεται. Η μέρα έρχεται και όλοι ζουν μέσα σε μια τέλεια ψευδαίσθηση, ενώ το ρολόι της ζωής τους μετράει συνεχώς αντίστροφα. Και μετά έρχεται ξανά η ηχώ της νύχτας, με τις τρομακτικές φωνές που δε σταματάνε ποτέ. Και σιωπηλά, περιμένουν τη λύτρωση ενώ την κρατάνε στα χέρια τους. 

Το μυαλό είναι το κλειδί.

Είναι νύχτα. Ξαφνικά τα φώτα της πόλης σβήνουν, το ένα μετά το άλλο ώσπου δε μένει κανένα αναμμένο. Σκοτάδι. Ησυχία. Αρχίζεις να τρομάζεις. Μετά από λίγο η ηχώ επιστρέφει, πιο δυνατή από ποτέ. Όλες οι φωνές ενώνονται σε μία τρομακτική κραυγή. Θέλεις να κλείσεις τα αυτιά σου να μην ακούς. Δεν το αντέχεις πια. Όσο έρχεται στο μυαλό σου ο απόηχος την μέρας, του χρόνου, της ζωής σου της ίδιας, η κραυγή δυναμώνει. Αρχίζεις να τρέμεις. Θέλεις να γυρίσεις και να τρέξεις να γλιτώσεις αλλά ξέρεις ότι αυτό δε γίνεται. Ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις κάτι γιατί αλλιώς η ηχώ θα σε καταδιώκει για πάντα. Αποφασίζεις να μαζέψεις ότι δύναμη σου έχει απομείνει και να αντισταθείς. Μέσα από τα δόντια σου ξεστομίζεις σιγά σιγά μια λέξη. ‘Αρκετά’. Η ηχώ ξαφνικά σα να μειώθηκε. Φωνάζεις πιο δυνατά. ‘Αρκετά!’. Η ηχώ αρχίζει και υποχωρεί. Ουρλιάζεις με όση δύναμη σου απομένει μια τελευταία φορά. ‘ΑΡΚΕΤΑ!’. Η ηχώ εξαφανίστηκε και μέσα στο σκοτεινό χωρόχρονο έμεινε ένα και μοναδικό κερί. Το σβήνεις και μετά πάλι σκοτάδι.

Μετά από μερικές στιγμές ξυπνάς στο κρεβάτι σου ιδρωμένος. Κοιτάς έξω από το παράθυρο. Είναι ακόμα νύχτα και η πόλη κοιμάται ανάμεσα στα θολά της φώτα. Δεν ακούς φωνές ούτε την απαίσια ηχώ. Τι συνέβη; Ήταν ακόμα ένα όνειρο;

Δεν ξέρεις την απάντηση και μάλλον δε θα τη μάθεις ποτέ. Πλέον όμως ξέρεις ότι είσαι πια ελεύθερος.