Τρίτη 30 Απριλίου 2019

Φόβος



Φόβος. Το αρχέγονο συναίσθημα που ζει μέσα μας κοιμισμένο, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να ξυπνήσει και να μας κυριεύσει. Το μοναδικό συναίσθημα που νιώθουμε την παρουσία του ακόμα και όταν δεν έχει εκδηλωθεί πλήρως. Ο λόγος για τον οποίο ξυπνάμε τα βράδια ιδρωμένοι και ανήμποροι να κοιμηθούμε ξανά.

Φόβος. Παντού και πουθενά. Ποτέ και πάντα.

Η χειρότερη μορφή φόβου που βιώνουν οι περισσότεροι ενήλικες είναι ο ψυχολογικός. Φοβάσαι για την επόμενη μέρα, για την έκβαση της ζωής σου, για οτιδήποτε μπορεί να ακολουθεί. Ακόμα και σίγουρος να είσαι για τις κινήσεις και τις επιλογές σου, ο φόβος είναι πάντα εκεί δημιουργώντας αρχικά άγχος, το οποίο φυτεύει ανασφάλειες στο μυαλό και αρρωσταίνοντας την ψυχή. 

‘Και αν;’

Η ερώτηση αυτή σε βασανίζει τα ατέλειωτα βράδια που μένεις ξάγρυπνος και γεννάει αμέτρητα επιπλέον ερωτήματα που βασανίζουν το μυαλό σου. Είσαι σίγουρος ότι έκανες τη σωστή επιλογή; Τι θα συμβεί αν τελικά αποδειχθεί λάθος; Έχεις τη δύναμη να υποστηρίξεις την απόφαση σου; Είσαι αρκετά δυνατός όσο νόμιζες; 

Τα ερωτήματα φιλτράρονται μέσα από τις ανασφάλειες και αποκτούν αυτοματοποιημένες απαντήσεις.

‘Δεν είμαι σίγουρος. Θα είναι σίγουρα λάθος. Δεν έχω τη δύναμη να σηκώσω ένα τόσο βαρύ φορτίο. Μακάρι να αποφάσιζε κάποιος άλλος για μένα…δεν είμαι τελικά τόσο δυνατός…ή μήπως είμαι; ‘

‘Και αν;’

Η γνωστή ερώτηση επανέρχεται αντεστραμμένη. Και αν τελικά όλα αυτά είναι σκιές του μυαλού σου; Και αν η επιλογή σου είναι σωστή; Πιστεύεις έστω και λίγο στον εαυτό σου; Έχεις την τόλμη να ρισκάρεις; Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές και κλειστές πόρτες που δεν ξέρουμε τι κρύβεται από πίσω τους. Απλά επιλέγουμε μια και προχωράμε με βάση το ενστικτο μας. Και αν τελικά κάνεις λάθος τι έγινε; Κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Ο προορισμός σου θα είναι πάντα εκεί και απλά θα διανύσεις περισσότερη απόσταση μέχρι να τον φτάσεις. Και σιγά σιγά θα μάθεις να ελέγχεις τον φόβο και να τον νικάς.

Φόβος. Για όλα όσα υπήρξαν. Για όλα όσα θα έρθουν.

Μην προσπαθείς να τον διώξεις. Απλά γίνε φίλος του.

Κυριακή 31 Μαρτίου 2019

Αναμνήσεις


Κοίταξε λίγο γύρω σου. Κοίτα καλά. Αφουγκράσου, άκου, μύρισε. Τι νιώθεις;

Όλη η μέχρι τώρα πορεία σου στη ζωή είναι εγκλωβισμένη μέσα σε αυτά τα μικρά πράγματα. Οι σκέψεις, οι αναμνήσεις, τα όνειρα, οι φιλοδοξίες, οι απογοητεύσεις. Ο πόνος, η χαρά, τα δάκρυα του παρελθόντος, τα σχέδια για το μέλλον. Αυτά που επρόκειτο να συμβούν αλλά ποτέ δεν συνέβησαν, όλα αυτά που κατέληξαν καλύτερα από ότι περίμενες. Όλα βρίσκονται εκεί. Σκέψεις και αναμνήσεις είναι για πάντα αιχμάλωτα μέσα σε μια μελωδία που κάποτε σε άγγιξε, μέσα σε μια μυρωδιά που σου έμεινε για πάντα, μέσα σε ένα τοπίο που χαράχτηκε στο μυαλό και την καρδιά σου και το κουβαλάς μαζί σου έκτοτε. Όλα βρίσκονται τριγύρω σου και σε επισκέπτονται ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση για να σου θυμίσουν ποιος είσαι και πως έφτασες μέχρι εδώ.

Απλά κλείσε τα μάτια και άσε τη στιγμή να σε παρασύρει. Ταξίδεψε ξανά πίσω στο χρόνο. Είναι μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναζήσεις τη ζωή σου και ας μην έχεις πλέον τη δυνατότητα της εναλλακτικής επιλογής. Οι αναμνήσεις είναι ένα δώρο με τεράστια αξία. Χρησιμοποίησε τες σωστά και μόνο κερδισμένος θα βγεις. Άλλωστε τώρα έχει περάσει πολύς καιρός και είσαι πλέον ωριμότερος και σοφότερος. 

Οι αναμνήσεις είναι το μέρος όπου ο παλιός σου εαυτός συστήνεται στο τώρα. Από εκεί και πέρα είναι στο χέρι σου να συμφιλιώσεις αυτό που ήσουν κάποτε με αυτό που είσαι σήμερα. Μην ξεχνάς ότι οι επιλογές ορίζουν το ποιοι είμαστε. Μη ντρέπεσαι γι’ αυτές και ούτε να τις φοβάσαι. Το παρελθόν δεν αλλάζει, οπότε το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να συμφιλιωθείς μαζί του χωρίς να ζεις εγκλωβισμένος μέσα του. Μπορείς απλά να χρησιμοποιήσεις τις αναμνήσεις σου σαν μια καλή πρώτη ύλη για να αλλάξεις το μέλλον σου, ανατρέχοντας σε αυτές όποτε χρειάζεσαι μια συμβουλή. Ο παλιός σου εαυτός θα είναι πάντα εκεί για να σε βοηθήσει. Άκου τη φωνή του, μην τη φοβάσαι και μην κλείνεις τα αυτιά σου. Πλέον είναι και αυτός σοφότερος. Πλέον είστε ένα.

Χρησιμοποίησε τις αναμνήσεις σου για να αισθανθείς ότι βρίσκεις ένα φιλόξενο μέρος να εναποθέσεις τις ελπίδες σου για το μέλλον. Μέσω αυτών μπορείς να γίνεις πάλι παιδί, να ξαναπαίξεις με τους φίλους σου. Να γυρίσεις ξανά στην εποχή της ανεμελιάς. Να αισθανθείς ξανά ελεύθερος. Να συναντήσεις ξανά σημαντικούς ανθρώπους που έφυγαν από κοντά σου και να μιλήσεις μαζί τους, να ζητήσεις ξανά τη συμβουλή τους. Και να είσαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή, αφού ενώσεις ξανά όλα τα κομμάτια του παρελθόντος που σε όρισαν σαν άνθρωπο και σε έφεραν στο τώρα, θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι και τώρα ελεύθερος. Και οι νοητές αλυσίδες που σε κρατάνε δέσμιο με το παρελθόν θα διαλυθούν, αφήνοντας σε να επιλέξεις χωρίς φόβο και ενοχές το ποιος θέλεις να είσαι αύριο.

Τώρα λοιπόν ξέρεις ότι οι αναμνήσεις βρίσκονται παντού τριγύρω μας. Μη σταματάς ποτέ να τις αναζητάς.

Και όταν το αύριο γίνει χτες, θα ξέρεις καλύτερα από τον καθένα ποιος είσαι και που είσαι ικανός να φτάσεις.

Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2019

Ηχώ


Η πόλη κοιμάται ανάμεσα στα θολά φώτα της νύχτας. Κάποιοι περιπλανιούνται ακόμα στους δρόμους, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Άλλοι γυρίζουν από τις δουλειές τους, άλλοι πηγαίνουν για ποτό και άλλοι περιπλανιούνται άσκοπα για ώρες σαν χαμένοι, προσπαθώντας να αποσυμφορήσουν το μυαλό τους από την ένταση της μέρας που προηγήθηκε. Ο απόηχος είναι ακόμα ισχυρός και η σιωπή που θα ακολουθήσει θα είναι εκκωφαντική. Πολλοί δεν το αντέχουν και παρακαλάνε να ξημερώσει, μόνο και μόνο για να ξεκινήσουν να ζούνε ξανά τον ίδιο εφιάλτη από την αρχή, ξανά και ξανά. Το κάνουν μόνο και μόνο για να μη σκέφτονται. Το προτιμούν από το να πνίγονται στις σκέψεις κάθε βράδυ ιδρώνοντας στο κρεβάτι τους. Το προτιμούν από το να ακούνε την ηχώ της αποτυχίας τους. 

Και έτσι μαθαίνουν να μη σκέφτονται. Και συνεχίζουν να περιφέρονται μέρα και νύχτα στους δρόμους της πόλης σαν ανδρείκελα, που πράττουν πάντοτε σύμφωνα με τις επιθυμίες των άλλων. Και το δέχονται με ευχαρίστηση γιατί ζουν μέσα στην ψευδαίσθηση ότι έτσι είναι πλήρως αποδεκτοί. Και η μέρα περνάει και ο ήλιος δύει μόνο και μόνο για να διαλύσει τη φαντασίωση. Και κάπως έτσι το παραμύθι τελειώνει και επιστρέφει η ηχώ. Σιωπηλές φωνές που αντηχούν μέσα στο κεφάλι τους και δε σταματάνε παρά μόνο όταν ο ήλιος ανατείλλει. Γιατί η νύχτα κρύβει αναρίθμητα μυστικά και τεράστια δύναμη που δε μπορεί κανείς να αντιληφθεί. Η νύχτα τρομάζει και γονατίζει τους αδύνατους και κανείς δε μπορεί να τη δαμάσει. Μόνο το ίδιο το μυαλό μας.

Και ο εφιάλτης συνεχίζεται. Η μέρα έρχεται και όλοι ζουν μέσα σε μια τέλεια ψευδαίσθηση, ενώ το ρολόι της ζωής τους μετράει συνεχώς αντίστροφα. Και μετά έρχεται ξανά η ηχώ της νύχτας, με τις τρομακτικές φωνές που δε σταματάνε ποτέ. Και σιωπηλά, περιμένουν τη λύτρωση ενώ την κρατάνε στα χέρια τους. 

Το μυαλό είναι το κλειδί.

Είναι νύχτα. Ξαφνικά τα φώτα της πόλης σβήνουν, το ένα μετά το άλλο ώσπου δε μένει κανένα αναμμένο. Σκοτάδι. Ησυχία. Αρχίζεις να τρομάζεις. Μετά από λίγο η ηχώ επιστρέφει, πιο δυνατή από ποτέ. Όλες οι φωνές ενώνονται σε μία τρομακτική κραυγή. Θέλεις να κλείσεις τα αυτιά σου να μην ακούς. Δεν το αντέχεις πια. Όσο έρχεται στο μυαλό σου ο απόηχος την μέρας, του χρόνου, της ζωής σου της ίδιας, η κραυγή δυναμώνει. Αρχίζεις να τρέμεις. Θέλεις να γυρίσεις και να τρέξεις να γλιτώσεις αλλά ξέρεις ότι αυτό δε γίνεται. Ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις κάτι γιατί αλλιώς η ηχώ θα σε καταδιώκει για πάντα. Αποφασίζεις να μαζέψεις ότι δύναμη σου έχει απομείνει και να αντισταθείς. Μέσα από τα δόντια σου ξεστομίζεις σιγά σιγά μια λέξη. ‘Αρκετά’. Η ηχώ ξαφνικά σα να μειώθηκε. Φωνάζεις πιο δυνατά. ‘Αρκετά!’. Η ηχώ αρχίζει και υποχωρεί. Ουρλιάζεις με όση δύναμη σου απομένει μια τελευταία φορά. ‘ΑΡΚΕΤΑ!’. Η ηχώ εξαφανίστηκε και μέσα στο σκοτεινό χωρόχρονο έμεινε ένα και μοναδικό κερί. Το σβήνεις και μετά πάλι σκοτάδι.

Μετά από μερικές στιγμές ξυπνάς στο κρεβάτι σου ιδρωμένος. Κοιτάς έξω από το παράθυρο. Είναι ακόμα νύχτα και η πόλη κοιμάται ανάμεσα στα θολά της φώτα. Δεν ακούς φωνές ούτε την απαίσια ηχώ. Τι συνέβη; Ήταν ακόμα ένα όνειρο;

Δεν ξέρεις την απάντηση και μάλλον δε θα τη μάθεις ποτέ. Πλέον όμως ξέρεις ότι είσαι πια ελεύθερος.

Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2019

Να προσπαθείς διπλά


Τα πράγματα που αξίζουν στη ζωή είναι πραγματικά πολύ λίγα, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είναι πολύ δύσκολο να τα εντοπίσεις και να τα κατακτήσεις αλλά όχι ακατόρθωτο. Πρέπει να έχεις συνεχώς τα μάτια σου ανοιχτά για να μην τα προσπεράσεις γιατί τότε είναι πολύ πιθανό να τα χάσεις για πάντα. Και όταν το συνειδητοποιήσεις θα είναι πλέον πολύ αργά.

Θα πρέπει να είσαι έτοιμος να πολεμήσεις γι’αυτά. Να είσαι έτοιμος να πληγωθείς, να κλάψεις, να ματώσεις. Εκείνη τη στιγμή μπορεί η μάχη αυτή να σου φαίνεται ακατόρθωτη, ότι το βάρος όλου του κόσμου έχει πέσει στους ώμους σου, αλλά δεν θα πρέπει να τα παρατήσεις. Θα πρέπει να παλέψεις με όλες σου τις δυνάμεις να καταφέρεις να βγεις νικητής και να κερδίσεις αυτό που πάντα ήθελες. Αν για οποιοδήποτε λόγο αισθανθείς αδύναμος, ανέτοιμος ή απλά ανασφαλής, κάνε λίγο πίσω και άσε τη φωνή που έχεις μέσα σου να σου μιλήσει. Αυτή ξέρει ποιος είναι ο σωστός δρόμος που πρέπει να ακολουθήσεις, αρκεί να την ακούσεις καθαρά. Και αν έχεις τη διάθεση να την εμπιστευτείς, τότε θα σου πει και τον τρόπο με τον οποίο θα βαδίσεις.

Να προσπαθείς. Να προσπαθείς ξανά και ξανά. Να προσπαθείς διπλά, τριπλά, πενταπλά, αρκεί να είσαι σίγουρος για αυτό που θέλεις. Μη φοβάσαι την προσπάθεια ούτε την αποτυχία. Όλα είναι μέσα στη ζωή και είναι απόλυτα φυσιολογικά. Μια αποτυχία δεν είναι ικανή να σε αποπροσανατολίσει, αρκεί τα μάτια της ψυχής σου να βλέπουν πάντα προς το δρόμο που εσύ έχεις επιλέξει. Και ποτέ μην αμφιβάλλεις για το ένστικτο σου. Μπορεί ο δρόμος που επέλεξες να είναι δύσβατος και επικίνδυνος, αλλά κανείς δε σε διαβεβαίωσε ποτέ ότι θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Και αν δεν υπάρχει καν δρόμος εκεί που κοιτάς, τότε φτιάξε έναν.

Τα πράγματα που αξίζουν στη ζωή φτιάχνονται με κόπο και ιδρώτα ετών, είτε πρόκειται για κάτι υλικό, είτε πνευματικό. Σπέρνεις σπόρους για να θερίσεις καρπό κάποτε. Κανένας κόπος δεν πάει χαμένος. Ακόμα και οι αποτυχίες έχουν τη δική τους αξία. Οι μόνοι δρόμοι που δεν αξίζει να ακολουθήσεις στη ζωή είναι αυτοί που σου πρότειναν άλλοι, με βάση τα δικά τους ‘πρέπει’ και τις δικές τους επιθυμίες. Μην ακολουθήσεις ποτέ έναν τέτοιο δρόμο, που έφτιαξε και επέλεξε ένας άλλος για σένα. Θα ξεστρατίσεις από τις δικές σου επιθυμίες και θα χαθείς. Και όταν κάποια στιγμή θελήσεις να γυρίσεις πίσω δεν θα ξέρεις πως και καταλήξεις να περιπλανιέσαι για πάντα μέσα στο λαβύρινθο των  επιθυμιών των άλλων. Των άλλων, που θα καμαρώνουν για σένα επειδή έγινες αυτό που ήθελαν, ενώ μέσα σου θα καίει η φλόγα της μετάνοιας και θα κυριέυεσαι από την αγωνία καθώς θα βλέπεις το χρόνο που είχες στη διάθεση σου να λιγοστεύει. 

Τότε όμως θα είναι πολύ αργά. Ξεκίνα λοιπόν τώρα και φτιάξε το δικό σου δρόμο, για εσένα και μόνο για εσένα.

Και μην ξεχνάς. Να προσπαθείς.

Να προσπαθείς διπλά.

Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2018

Απολογισμός


Κι έτσι, καταλήγω να γράφω αυτές τις τελευταίες γραμμές του έτους στο δρόμο, μέσα σε ένα λεωφορείο, σε ένα υποτυπώδες ‘διάλειμμα’ από το καθημερινό τρέξιμο, από την πίεση του εορταστικού ωραρίου και από το άγχος των τελευταίων ημερών. Ο τελικός απολογισμός είναι πάνω κάτω αυτό που περίμενα. Κάποια πράγματα φέτος προχώρησαν, κάποια όχι, είχαμε τις καλές αλλά και τις κακές μας στιγμές, ενώ συνέβησαν σε προσωπικό επίπεδο κάποιες σημαντικές αλλαγές τις οποίες υποδέχτηκα με χαρά. Το μέλλον είναι όπως πάντα ομιχλώδες αλλά το αντιμετωπίζω όπως πάντα με αισιοδοξία και καλή διάθεση ελπίζοντας πως όλα θα πάνε καλά. Οι προσδοκίες που πραγματοποιήθηκαν πέρασαν στη σφαίρα του παρελθόντος με τη μορφή όμορφων αναμνήσεων και πλέον δημιουργήθηκαν νέες, ενώ αυτές που δεν πραγματοποιήθηκαν παραμείνανε άλλες στόχοι προς μελλοντική επίτευξη και άλλοι ευσεβείς πόθοι.

Νέος χρόνος λοιπόν για μια ακόμα φορά. Όσο και να αισθάνομαι ότι η αλλαγή της μέρας αυτής δεν έχει καμία διαφορά από τις υπόλοιπες, δε μπορώ να παραβλέψω την ειδική της αύρα, που μας κάνει σχεδόν αυτόματα να πιστεύουμε ότι όντως κάτι νέο ξεκινά. Χρειαζόμαστε τέτοιου είδους ‘επανεκκινήσεις’ αρκετά συχνά στη ζωή μας. Η πρώτη μου ευχή λοιπόν για τη νέα χρονιά είναι να καταφέρουμε να ανακαλύψουμε την πηγή αυτής της ειδικής διάθεσης που μας περνάει κάθε αλλαγή του χρόνου και να καταφέρουμε να την περάσουμε και σε άλλες φάσεις της ζωής μας. Να νιώσουμε ελεύθεροι, χαρούμενοι, ζωντανοί, όπως και σήμερα. Γιατί η διάθεση για αλλαγή υπάρχει μέσα μας, όπως άλλωστε και οι προϋποθέσεις για αυτή. Απλά χρειάζεται να έχουμε καθαρή σκέψη για να μπορέσουμε να την αντιληφθούμε, καλή διάθεση για να μην την αφήσουμε να μας προσπεράσει αλλά και θάρρος για να την επιχειρήσουμε.

Αυτό είναι κατά την προσωπική μου άποψη το πρώτο βήμα προς την ευτυχία. Τα υπόλοιπα βήματα μένει να τα ανακαλύψουμε ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο. Αυτό είναι εφικτό να γίνει μόνο διορθώνοντας το μικρόκοσμο μας αλλά και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε και αλληλεπιδρούμε. Η διάθεση για αλλαγή ζει μέσα μας και η πιο τρανταχτή απόδειξη είναι η σημερινή μέρα.

Και αν κάποιοι επιμένουν να τα θεωρούν όλα αυτά αφελείς, ρομαντικές, ουτοπικές ή ακόμα και ηλίθιες σκέψεις, έχω να απαντήσω ότι ίσως έχουν και κάποιο δίκιο. Αλλά διατηρώ και θα διατηρώ για πάντα το δικαίωμα να πιστεύω σε αυτές με όλη μου την ψυχή.

Γιατί;

Γιατί η διάθεση για αλλαγή ζει μέσα σε όλους μας και περιμένει απλά να την ξυπνήσουμε. Παρατηρήστε τη διάθεση των συνανθρώπων σας αυτή την ίδιαίτερη μέρα και θα δείτε ότι θα το νιώσετε κι εσείς.

Καλή χρονιά!