Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2018

Ευθύνες


Η σημασία της προσωπικής επιλογής σε κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή μας είναι ζωτική. Πολλές φορές όμως δείχνουμε να ξεχνάμε τη σημασία της, δίνοντας πολύ βάρος στη γνώμη των άλλων παραμερίζοντας τη δική μας, κάτι που μετά από λίγο οδηγεί σε στρές, φόβο για το μέλλον ακόμα και κατάθλιψη. Το ερώτημα είναι απλό.

Η γνώμη των άλλων έχει περισσότερη σημασία από τη δικιά μας;

Καλώς ή κακώς είμαστε όλοι διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικά βιώματα και νοοτροπία. Μεγαλώνουμε ο καθένας σε διαφορετικό τόπο και χρόνο με διαφορετικό κοινωνικό περίγυρο και φίλους, πράγμα που επηρεάζει τη ψυχοσύνθεση του καθένα μας εντελώς διαφορετικά. Η ξεροκεφαλιά και το κλειστό μυαλό ορισμένων όμως δημιουργούν (μαζί με την πεποίθηση ότι η δική μας άποψη είναι σωστή και μόνο) εντάσεις που επηρεάζουν τους εμπλεκόμενους μόνο αρνητικά. Δεν είναι κακό να πεις τη γνώμη σου εφ’όσον αυτή ζητείται. Κακό είναι να προσπαθήσεις να την επιβάλλεις ψυχολογικά δημιουργώντας στον άλλο ενοχές και ανασφάλεια για τις επιλογές του, πείθοντας τον παράλληλα ότι είναι ανίκανος να πάρει μια σωστή απόφαση.

Κανείς δεν είναι αλάνθαστος και κανείς δεν πορεύτηκε ποτέ στη ζωή κάνοντας αποκλειστικά και μόνο σωστές επιλογές. Ίσα ίσα που τα λάθη σε βοηθάνε να μάθεις και να σταθείς στα πόδια σου. Η ζωή δεν είναι και ούτε θα είναι ποτέ μονόπλευρη. Έχει διάφορα χρώματα και πλευρές, όχι πάντα καλές ή σωστές. Όμως ο κάθε άνθρωπος διατηρεί το δικαίωμα να πορευτεί με τον τρόπο που επιθυμεί και που κρίνει σωστό. Από εκεί και πέρα η ευθύνη για τα βήματα του βαραίνει αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

Ορισμένες φορές νοιαζόμαστε τόσο πολύ για τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας που προσπαθούμε υποσυνείδητα να τους επιβάλλουμε μια δική μας άποψη από φόβο μην απογοητευτούν ή βρεθούν σε αδιέξοδο. Τους αγαπάμε τόσο πολύ που πιστεύουμε ότι μπορούμε να αποφασίσουμε για εκείνους ώστε να τους προστατεύσουμε. Δεν είμαστε αυτοί όμως, ούτε βλέπουμε τη ζωή μέσα από τα ίδια μάτια και την ίδια λογική. Κάτι που μπορεί να είναι σωστό για μένα μπορεί να μην είναι για τον άλλο. Κάτι που εμένα με ευχαριστεί μπορεί να μη σημαίνει τίποτα για σένα. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να βάλουμε τον εαυτό μας έστω και για λίγο στη θέση του άλλου, παροπλίζοντας για λίγο τον εγωισμό μας. Λέμε τη γνώμη μας. Δίνουμε τη συμβουλή μας εφ’όσον ζητηθεί. Πάντα όμως οι απόψεις μας θα πρέπει να παραμείνουν γνώμες και συμβουλές. Η τελική απόφαση, όπως και η ευθύνη της, ανήκει και θα ανήκει πάντα στον ενδιαφερόμενο.

Όποιος έχει την ευθύνη των επιλογών του, έχει και την ευθύνη των συνεπειών τους. Έτσι γινόμαστε υπεύθυνοι άνθρωποι, ικανοί να προχωρήσουμε μόνοι μας, στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις. Είναι πολύ εύκολο να κατηγορήσεις κάποιον για μια επιλογή που δεν έκανες εξ’αιτίας του. Αποποιείσαι της ευθύνης ρίχνοντας το φταίξιμο αλλού, πιστεύοντας ότι εσύ είσαι ‘καθαρός’. Αν όμως όλο το βάρος της ζωής σου βρίσκεται στους όμως σου, είναι στο δικό σου χέρι το να καταφέρεις να το κουβαλήσεις.

Πορευόμαστε μόνοι μας. Ας μάθουμε να έχουμε το θάρρος της δικής μας επιλογής και την ευθύνη τους. Μόνο έτσι θα γίνουμε καλύτεροι και πιο υπεύθυνοι άνθρωποι.

Και την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να κάνουμε μια επιλογή, θα ξέρουμε τι θέλουμε και το μονοπάτι θα είναι ανοιχτό.

Πέμπτη 30 Αυγούστου 2018

Οι λέξεις της ζωής


Έφυγε το καλοκαίρι και σιγά σιγά έρχεται το φθινόπωρο. Ο κύκλος της ζωής συνεχίζεται όπως πάντα, αέναος και αμείλικτος. Και για κάποιους από εμάς, αδίστακτος.

Γιατί όμως; Γιατί να κατηγορείς την ύπαρξη του χρόνου για μια στιγμή που έφυγε και ποτέ δε θα ξαναγυρίσει; Γιατί να καταριέσαι τον ερχομό του χειμώνα αναπολώντας το καλοκαίρι που έφυγε; Γιατί να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι θα ήσουν ευτυχισμένος αν ζούσες μέσα σε μια κατάσταση που πλάθει το μυαλό σου βασισμένο σε άπιαστα όνειρα και απατηλές φιλοδοξίες;

Αιώνια ερωτήματα που περιμένουν μια απάντηση που δε θα έρθει ποτέ.

Τα πάντα είναι πολύ πιο απλά από όσο νομίζουμε. Η γη δε θα σταματήσει ποτέ να γυρνάει και ο χρόνος δε θα σταματήσει ποτέ να κυλάει. Αντί λοιπόν να περνάμε τη ζωή μας μοιρολογώντας και κλαίγοντας για όλα αυτά που δε ζήσαμε, ας ανοίξουμε τα μάτια και ας ρίξουμε μια ματιά τριγύρω μας. Ευκαιρίες ανοίγονται, νέες γνωριμίες μας περιμένουν, νέες εμπειρίες περνάνε μπροστά από τα μάτια μας σε κλάσματα δευτερολέπτου, περιμένοντας μας να τις αντιληφθούμε και να τις αξιοποιήσουμε.

Ορισμένες φορές η ίδια η ζωή φαίνεται να μας ψιθυρίζει στο αυτί λέξεις που αρνούμαστε να κατανοήσουμε ή που δεν θέλουμε καν να ακούσουμε γιατί ο εγωισμός μας δεν μας αφήνει. Λέξεις τόσο ξεκάθαρες και αληθινές που είναι σχεδόν τρομακτικό το ότι αρνούμαστε να ακούσουμε. Σα να προσπαθούμε να ζούμε μέσα στο ψέμα. Σα να μη θέλουμε να ακούσουμε την αλήθεια που ήδη ξέρουμε. Σα να κλείνουμε τα μάτια απέναντι στην ίδια μας τη ζωή.

Οι λέξεις όμως συνεχίζουν να αντηχούν μέσα στο μυαλό μας, πιο ξεκάθαρες από ποτέ.

Ζήσε τη ζωή. Ζησε τη στιγμή και τις χαρές που αυτή προσφέρει. Ζήσε τη χαρά, τη λύπη. Μάθε τι σημαίνει να ζεις και όχι απλά να είσαι ζωντανός. Εξερεύνησε κάθε πιθανή και απίθανη πτυχή του εαυτού σου αλλά και των γύρω σου. Μη φοβάσαι τα λάθη. Τα λάθη έχουν και αυτά τη δική τους αξία. Μέσα από τα λάθη θα ανδρωθείς και θα μάθεις να αντιμετωπίζεις τη ζωή με περισσότερο θάρρος. Κανένας δεν είναι τέλειος και κανένας ποτέ δε θα είναι. Μπορούμε μονάχα να προσπαθήσουμε να αγγίξουμε την τελειότητα της προσωπικής μας ευτυχίας μέσα από την καθημερινότητα μας. Οραματίσου ένα τέλειο βράδυ με τα εφόδια που έχεις και όχι με αυτά που θα ήθελες να είχες. Σχεδίασε το τέλειο ταξίδι. Την τέλεια έξοδο. Ακόμα και μια στιγμή μονάχα με τον εαυτό σου και ένα ποτήρι καφέ μπορεί να είναι τέλεια. Αρκεί να έχεις θετική διάθεση και όρεξη για ζωή.

Η ζωή σου μιλάει, πιο ξεκάθαρα από ποτέ. Άνοιξε τα μάτια και τα αυτιά σου και άκου. Ποτέ δεν είναι αργά.

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2018

Ελεύθερη σκέψη


Μου λένε καθημερινά να σκέφτομαι για τον εαυτό μου. Να σκέφτομαι ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς. Να ενεργώ αυθόρμητα και χωρίς πίεση. Να προσπαθήσω να είμαι ο εαυτός μου για τον εαυτό μου και για τους γύρω μου. Αμέσως μετά αναλογίζομαι την τεράστια σημασία αυτών των συμβουλών. Ψυχική υγεία, ισορροπία, ευτυχία. Όλα αυτά μοιάζουν ιδανικά. Οι συμβουλές φαίνονται απλές και εύκολα εφαρμόσιμες. Όταν όμως έρχεται η στιγμή της πρακτικής εφαρμογής τους, τότε συνειδητοποιώ ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Γιατί μπορεί να θέλω να αλλάξω χαρακτήρα με όλη μου την ψυχή, μπορεί να θέλω όσο τίποτε άλλο να δώσω λίγο προτεραιότητα στον εαυτό μου, μπορεί να θέλω να αφήσω πίσω μου τη γνώμη του ενός και του άλλου όταν κάτι αφορά αποκλειστικά και μόνο εμένα, αλλά μου είναι τελικά πολύ δύσκολο. Γιατί όμως; Μήπως τελικά δεν θέλω;

Ίσως να μην είμαι ακόμα έτοιμος.

Ο καθένας από εμάς πλάθεται σύμφωνα με το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει. Οι ηθικές αρχές που περνάνε μέσα από την οικογένεια, η αλληλεπίδραση με φίλους όσο ενηλικιωνόμαστε, οι καλές και οι κακές στιγμές, όλα αυτά πλάθουν ένα χαρακτήρα μοναδικό που από τα χρόνια της εφηβείας ακόμα λαμβάνει ως δεδομένα τις συναισθηματικές γραμμές που χαράσσουν τα βιώματα στο υποσυνείδητο και πολύ δύσκολα μπορεί μετά να ξεφύγει από αυτά. Κάποιος που έμαθε μέσα από τα βιώματα του να αμύνεται θα παραμείνει έτσι. Το ίδιο και κάποιος που έμαθε να είναι ευαίσθητος. Το ίδιο και κάποιος που έμαθε να μένει αμέτοχος μπροστά σε ότι συμβαίνει γύρω του και να προσπερνάει τα πάντα. Ο φοβισμένος, ο ρομαντικός, ο τολμηρός και τόσα άλλα μοντέλα ανθρώπων που πλάθονται μέσα από ένα κυκεώνα εμπειριών πολύ δύσκολα μπορούν τελικά να απαρνηθούν αυτό που είναι και να προσποιηθούν ότι είναι κάτι άλλο. 

Ίσως όμως τελικά να μη μιλάμε για προσποίηση αλλά για εξέλιξη. Η ζωή πάντα πρέπει να εξελίσσεται, όπως και εμείς οι ίδιοι. Ίσως αν συνειδητοποιήσουμε πραγματικά το ποιοι είμαστε να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις αλήθειες για να βελτιώσουμε τον εαυτό μας. Να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να εξελίξουμε το χαρακτήρα μας καίγοντας τα ελαττώματα μας και οτιδήποτε θεωρούμε ότι μας κρατάει δέσμιους μέσα στο χάος της ίδιας μας της ψυχοσύνθεσης. Οι εμπειρίες που λαμβάνουμε μετά την εφηβεία μας ως ώριμοι άνθρωποι πια, θα πρέπει πάντοτε να αποτελούν μέτρο σύγκρισης με τα παλιότερα σημεία αναφοράς που μας σημάδεψαν κάποτε ώστε να μπορέσουμε να δούμε με καθαρά μάτια το μέλλον που μας περιμένει. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με ελεύθερη σκέψη και αυτοεκτίμηση, μακριά από φοβίες, αμφιβολίες και στεγανά που αποτελούν τροχοπέδη στην προσωπική μας εξέλιξη.

Ίσως τελικά να είμαι έτοιμος. Ίσως απλά να φοβάμαι να κάνω το επόμενο βήμα για τον εαυτό μου. Ίσως να φοβάμαι να εξελιχθώ για να μην καταλήξω κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαι. Ίσως τελικά αυτό να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι. Κοίτα να δεις…δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.

Ίσως τελικά να ήρθε η ώρα.

Παρασκευή 29 Ιουνίου 2018

Η δικιά σου αλήθεια


Σήμερα είναι μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού. Η ώρα είναι περασμένη. Έξω από το παράθυρο φαίνονται τα αχνά φώτα της πόλης. Η βοή των διερχομένων αυτοκινήτων σπάει τη σιωπή. Είναι ώρα για χαλάρωση και ξεκούραση. Είναι ώρα να αναλογιστούμε τι ζήσαμε σήμερα, τι ζούμε αυτή τη στιγμή, τι μας έφερε ως εδώ.

Είναι ώρα να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.

Χαλαρώνω και προσπαθώ να συγκεντρωθώ στις σκέψεις. Οι σκέψεις γίνονται συναισθήματα. Θετικά, αρνητικά, όλα μαζί. Στη δύση της ημέρας είναι δύσκολο να ξεκαθαρίσεις τι αισθάνεσαι. Συνήθως αισθάνεσαι μπερδεμένος, τρομοκρατημένος ίσως από τις απότομες εναλλαγές διαθέσεων της καθημερινότητας. Δουλειά, σπίτι, δρόμος. Η ζωή είναι ένα τεράστιο καραβάνι συναισθημάτων τα οποία μας διαπερνούν κάθε στιγμή με τέτοια ορμή που εν τέλει μας είναι δύσκολο να τα διαχωρίσουμε. Από ψηλά πέφτουμε στα χαμηλά. Από το κρύο πάμε στη ζέστη. Από τη λύπη στη χαρά, από το γέλιο στο δάκρυ. Και ούτω καθ’εξής.

Οι σκέψεις σιγά σιγά ξεκαθαρίζουν. Τα συναισθήματα αρχίζουν σιγά σιγά να διαχωρίζονται. Αρχίζω και αναλογίζομαι την πορεία της μέρας και αργά αλλά σταθερά βγαίνουν τα πρώτα συμπεράσματα. Συμπεράσματα για τους ανθρώπους με τους οποίους ήρθα σε επαφή, με τις καταστάσεις με τις οποίες ήρθα αντιμέτωπος μέσα από την παράλογη λογική της δουλειάς και του σύγχρονου τρόπου ζωής, ακόμα και για τις διαπροσωπικές σχέσεις. Και τότε αρχίζω σιγά σιγά να επικρίνω τις επιλογές που έκανα ή να μετανιώνω για αυτές. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Η ζωή δεν έχει τρόπο να σου πει ότι αυτό που πας να κάνεις είναι σωστό ή λάθος. Η ζωή είναι ένα αέναο μονοπάτι το οποίο πρέπει να διαβείς ολόκληρο για να αρχίσεις να το αποκωδικοποιείς. Εδώ δεν έχει σύντομους δρόμους ή παρακάμψεις. Οι επιλογές σου σε ορίζουν. Στο τέλος της μέρας λοιπόν δεν έχει σημασία  τι επιλέγεις να κάνεις ή πως επιλέγεις να φερθείς ή να αντιδράσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι να είσαι σίγουρος για ποιο λόγο έκανες ότι έκανες. Μόνο έτσι θα είσαι αληθινός απέναντι στον εαυτό σου και τους γύρω σου. Το λάθος είναι ανθρώπινο και έχει και αυτό τη δική του αξία. Δεν έχει λοιπόν σημασία να προσπαθείς να το αποφύγεις. Κάνε τις επιλογές σου, κάνε τα λάθη σου, νιώσε άνθρωπος. Και σιγά σιγά το πολύπλοκο μονοπάτι της ζωής θα αρχίσει να ξεκαθαρίζει.

Οι σκέψεις διαλύονται και επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Ξανακοιτάω έξω από το παράθυρο. Η κούραση σιγά σιγά αρχίζει να φεύγει. Οι αμφιβολίες επίσης. Η μέρα τελείωσε και αύριο θα είναι μια καινούργια αρχή. Μια αρχή με τα δικά της λάθη, τις δικές τις επιλογές και τα δικά της συμπεράσματα. Μια σκέψη παραμένει μόνο.

Ποιος είμαι; Τι με έφερε ως εδώ;

Κοιτάω δίπλα μου. Τώρα πια είμαι σίγουρος και για τα δύο.

Τι είδα; Ότι θα δεις κι εσύ κοιτώντας δίπλα σου με ανοιχτά μάτια και μυαλό. Τη δικιά σου αλήθεια. Το δικό σου λόγο που αξίζει να αγωνίζεσαι.

Το δικό σου λόγο που αξίζει να προσπαθείς καθημερινά να είσαι άνθρωπος.