Πέμπτη 30 Αυγούστου 2018

Οι λέξεις της ζωής


Έφυγε το καλοκαίρι και σιγά σιγά έρχεται το φθινόπωρο. Ο κύκλος της ζωής συνεχίζεται όπως πάντα, αέναος και αμείλικτος. Και για κάποιους από εμάς, αδίστακτος.

Γιατί όμως; Γιατί να κατηγορείς την ύπαρξη του χρόνου για μια στιγμή που έφυγε και ποτέ δε θα ξαναγυρίσει; Γιατί να καταριέσαι τον ερχομό του χειμώνα αναπολώντας το καλοκαίρι που έφυγε; Γιατί να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι θα ήσουν ευτυχισμένος αν ζούσες μέσα σε μια κατάσταση που πλάθει το μυαλό σου βασισμένο σε άπιαστα όνειρα και απατηλές φιλοδοξίες;

Αιώνια ερωτήματα που περιμένουν μια απάντηση που δε θα έρθει ποτέ.

Τα πάντα είναι πολύ πιο απλά από όσο νομίζουμε. Η γη δε θα σταματήσει ποτέ να γυρνάει και ο χρόνος δε θα σταματήσει ποτέ να κυλάει. Αντί λοιπόν να περνάμε τη ζωή μας μοιρολογώντας και κλαίγοντας για όλα αυτά που δε ζήσαμε, ας ανοίξουμε τα μάτια και ας ρίξουμε μια ματιά τριγύρω μας. Ευκαιρίες ανοίγονται, νέες γνωριμίες μας περιμένουν, νέες εμπειρίες περνάνε μπροστά από τα μάτια μας σε κλάσματα δευτερολέπτου, περιμένοντας μας να τις αντιληφθούμε και να τις αξιοποιήσουμε.

Ορισμένες φορές η ίδια η ζωή φαίνεται να μας ψιθυρίζει στο αυτί λέξεις που αρνούμαστε να κατανοήσουμε ή που δεν θέλουμε καν να ακούσουμε γιατί ο εγωισμός μας δεν μας αφήνει. Λέξεις τόσο ξεκάθαρες και αληθινές που είναι σχεδόν τρομακτικό το ότι αρνούμαστε να ακούσουμε. Σα να προσπαθούμε να ζούμε μέσα στο ψέμα. Σα να μη θέλουμε να ακούσουμε την αλήθεια που ήδη ξέρουμε. Σα να κλείνουμε τα μάτια απέναντι στην ίδια μας τη ζωή.

Οι λέξεις όμως συνεχίζουν να αντηχούν μέσα στο μυαλό μας, πιο ξεκάθαρες από ποτέ.

Ζήσε τη ζωή. Ζησε τη στιγμή και τις χαρές που αυτή προσφέρει. Ζήσε τη χαρά, τη λύπη. Μάθε τι σημαίνει να ζεις και όχι απλά να είσαι ζωντανός. Εξερεύνησε κάθε πιθανή και απίθανη πτυχή του εαυτού σου αλλά και των γύρω σου. Μη φοβάσαι τα λάθη. Τα λάθη έχουν και αυτά τη δική τους αξία. Μέσα από τα λάθη θα ανδρωθείς και θα μάθεις να αντιμετωπίζεις τη ζωή με περισσότερο θάρρος. Κανένας δεν είναι τέλειος και κανένας ποτέ δε θα είναι. Μπορούμε μονάχα να προσπαθήσουμε να αγγίξουμε την τελειότητα της προσωπικής μας ευτυχίας μέσα από την καθημερινότητα μας. Οραματίσου ένα τέλειο βράδυ με τα εφόδια που έχεις και όχι με αυτά που θα ήθελες να είχες. Σχεδίασε το τέλειο ταξίδι. Την τέλεια έξοδο. Ακόμα και μια στιγμή μονάχα με τον εαυτό σου και ένα ποτήρι καφέ μπορεί να είναι τέλεια. Αρκεί να έχεις θετική διάθεση και όρεξη για ζωή.

Η ζωή σου μιλάει, πιο ξεκάθαρα από ποτέ. Άνοιξε τα μάτια και τα αυτιά σου και άκου. Ποτέ δεν είναι αργά.

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2018

Ελεύθερη σκέψη


Μου λένε καθημερινά να σκέφτομαι για τον εαυτό μου. Να σκέφτομαι ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς. Να ενεργώ αυθόρμητα και χωρίς πίεση. Να προσπαθήσω να είμαι ο εαυτός μου για τον εαυτό μου και για τους γύρω μου. Αμέσως μετά αναλογίζομαι την τεράστια σημασία αυτών των συμβουλών. Ψυχική υγεία, ισορροπία, ευτυχία. Όλα αυτά μοιάζουν ιδανικά. Οι συμβουλές φαίνονται απλές και εύκολα εφαρμόσιμες. Όταν όμως έρχεται η στιγμή της πρακτικής εφαρμογής τους, τότε συνειδητοποιώ ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Γιατί μπορεί να θέλω να αλλάξω χαρακτήρα με όλη μου την ψυχή, μπορεί να θέλω όσο τίποτε άλλο να δώσω λίγο προτεραιότητα στον εαυτό μου, μπορεί να θέλω να αφήσω πίσω μου τη γνώμη του ενός και του άλλου όταν κάτι αφορά αποκλειστικά και μόνο εμένα, αλλά μου είναι τελικά πολύ δύσκολο. Γιατί όμως; Μήπως τελικά δεν θέλω;

Ίσως να μην είμαι ακόμα έτοιμος.

Ο καθένας από εμάς πλάθεται σύμφωνα με το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει. Οι ηθικές αρχές που περνάνε μέσα από την οικογένεια, η αλληλεπίδραση με φίλους όσο ενηλικιωνόμαστε, οι καλές και οι κακές στιγμές, όλα αυτά πλάθουν ένα χαρακτήρα μοναδικό που από τα χρόνια της εφηβείας ακόμα λαμβάνει ως δεδομένα τις συναισθηματικές γραμμές που χαράσσουν τα βιώματα στο υποσυνείδητο και πολύ δύσκολα μπορεί μετά να ξεφύγει από αυτά. Κάποιος που έμαθε μέσα από τα βιώματα του να αμύνεται θα παραμείνει έτσι. Το ίδιο και κάποιος που έμαθε να είναι ευαίσθητος. Το ίδιο και κάποιος που έμαθε να μένει αμέτοχος μπροστά σε ότι συμβαίνει γύρω του και να προσπερνάει τα πάντα. Ο φοβισμένος, ο ρομαντικός, ο τολμηρός και τόσα άλλα μοντέλα ανθρώπων που πλάθονται μέσα από ένα κυκεώνα εμπειριών πολύ δύσκολα μπορούν τελικά να απαρνηθούν αυτό που είναι και να προσποιηθούν ότι είναι κάτι άλλο. 

Ίσως όμως τελικά να μη μιλάμε για προσποίηση αλλά για εξέλιξη. Η ζωή πάντα πρέπει να εξελίσσεται, όπως και εμείς οι ίδιοι. Ίσως αν συνειδητοποιήσουμε πραγματικά το ποιοι είμαστε να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις αλήθειες για να βελτιώσουμε τον εαυτό μας. Να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να εξελίξουμε το χαρακτήρα μας καίγοντας τα ελαττώματα μας και οτιδήποτε θεωρούμε ότι μας κρατάει δέσμιους μέσα στο χάος της ίδιας μας της ψυχοσύνθεσης. Οι εμπειρίες που λαμβάνουμε μετά την εφηβεία μας ως ώριμοι άνθρωποι πια, θα πρέπει πάντοτε να αποτελούν μέτρο σύγκρισης με τα παλιότερα σημεία αναφοράς που μας σημάδεψαν κάποτε ώστε να μπορέσουμε να δούμε με καθαρά μάτια το μέλλον που μας περιμένει. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με ελεύθερη σκέψη και αυτοεκτίμηση, μακριά από φοβίες, αμφιβολίες και στεγανά που αποτελούν τροχοπέδη στην προσωπική μας εξέλιξη.

Ίσως τελικά να είμαι έτοιμος. Ίσως απλά να φοβάμαι να κάνω το επόμενο βήμα για τον εαυτό μου. Ίσως να φοβάμαι να εξελιχθώ για να μην καταλήξω κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαι. Ίσως τελικά αυτό να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι. Κοίτα να δεις…δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.

Ίσως τελικά να ήρθε η ώρα.

Παρασκευή 29 Ιουνίου 2018

Η δικιά σου αλήθεια


Σήμερα είναι μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού. Η ώρα είναι περασμένη. Έξω από το παράθυρο φαίνονται τα αχνά φώτα της πόλης. Η βοή των διερχομένων αυτοκινήτων σπάει τη σιωπή. Είναι ώρα για χαλάρωση και ξεκούραση. Είναι ώρα να αναλογιστούμε τι ζήσαμε σήμερα, τι ζούμε αυτή τη στιγμή, τι μας έφερε ως εδώ.

Είναι ώρα να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.

Χαλαρώνω και προσπαθώ να συγκεντρωθώ στις σκέψεις. Οι σκέψεις γίνονται συναισθήματα. Θετικά, αρνητικά, όλα μαζί. Στη δύση της ημέρας είναι δύσκολο να ξεκαθαρίσεις τι αισθάνεσαι. Συνήθως αισθάνεσαι μπερδεμένος, τρομοκρατημένος ίσως από τις απότομες εναλλαγές διαθέσεων της καθημερινότητας. Δουλειά, σπίτι, δρόμος. Η ζωή είναι ένα τεράστιο καραβάνι συναισθημάτων τα οποία μας διαπερνούν κάθε στιγμή με τέτοια ορμή που εν τέλει μας είναι δύσκολο να τα διαχωρίσουμε. Από ψηλά πέφτουμε στα χαμηλά. Από το κρύο πάμε στη ζέστη. Από τη λύπη στη χαρά, από το γέλιο στο δάκρυ. Και ούτω καθ’εξής.

Οι σκέψεις σιγά σιγά ξεκαθαρίζουν. Τα συναισθήματα αρχίζουν σιγά σιγά να διαχωρίζονται. Αρχίζω και αναλογίζομαι την πορεία της μέρας και αργά αλλά σταθερά βγαίνουν τα πρώτα συμπεράσματα. Συμπεράσματα για τους ανθρώπους με τους οποίους ήρθα σε επαφή, με τις καταστάσεις με τις οποίες ήρθα αντιμέτωπος μέσα από την παράλογη λογική της δουλειάς και του σύγχρονου τρόπου ζωής, ακόμα και για τις διαπροσωπικές σχέσεις. Και τότε αρχίζω σιγά σιγά να επικρίνω τις επιλογές που έκανα ή να μετανιώνω για αυτές. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Η ζωή δεν έχει τρόπο να σου πει ότι αυτό που πας να κάνεις είναι σωστό ή λάθος. Η ζωή είναι ένα αέναο μονοπάτι το οποίο πρέπει να διαβείς ολόκληρο για να αρχίσεις να το αποκωδικοποιείς. Εδώ δεν έχει σύντομους δρόμους ή παρακάμψεις. Οι επιλογές σου σε ορίζουν. Στο τέλος της μέρας λοιπόν δεν έχει σημασία  τι επιλέγεις να κάνεις ή πως επιλέγεις να φερθείς ή να αντιδράσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι να είσαι σίγουρος για ποιο λόγο έκανες ότι έκανες. Μόνο έτσι θα είσαι αληθινός απέναντι στον εαυτό σου και τους γύρω σου. Το λάθος είναι ανθρώπινο και έχει και αυτό τη δική του αξία. Δεν έχει λοιπόν σημασία να προσπαθείς να το αποφύγεις. Κάνε τις επιλογές σου, κάνε τα λάθη σου, νιώσε άνθρωπος. Και σιγά σιγά το πολύπλοκο μονοπάτι της ζωής θα αρχίσει να ξεκαθαρίζει.

Οι σκέψεις διαλύονται και επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Ξανακοιτάω έξω από το παράθυρο. Η κούραση σιγά σιγά αρχίζει να φεύγει. Οι αμφιβολίες επίσης. Η μέρα τελείωσε και αύριο θα είναι μια καινούργια αρχή. Μια αρχή με τα δικά της λάθη, τις δικές τις επιλογές και τα δικά της συμπεράσματα. Μια σκέψη παραμένει μόνο.

Ποιος είμαι; Τι με έφερε ως εδώ;

Κοιτάω δίπλα μου. Τώρα πια είμαι σίγουρος και για τα δύο.

Τι είδα; Ότι θα δεις κι εσύ κοιτώντας δίπλα σου με ανοιχτά μάτια και μυαλό. Τη δικιά σου αλήθεια. Το δικό σου λόγο που αξίζει να αγωνίζεσαι.

Το δικό σου λόγο που αξίζει να προσπαθείς καθημερινά να είσαι άνθρωπος.

Τετάρτη 30 Μαΐου 2018

Ο δικός σου δρόμος


Δεν υπάρχει σωστός και λάθος δρόμος. Υπάρχουν μόνο επιλογές, οι οποίες καθορίζουν την έννοια του ‘σωστού’ και του ‘λάθους’ με εντελώς υποκειμενικά κριτήρια. Ο καθένας από εμάς ζει τη δική του ζωή, με τα δικά του δεδομένα, τις δικές του ανησυχίες και τους δικούς του στόχους. Πορευόμαστε έτσι μέχρι να πετύχουμε το στόχο μας, μόνο και μόνο για να θέσουμε νέους. Αυτό είναι η ζωή και η ομορφιά της.

Ο κάθε άνθρωπος, από την αρχή της ζωής του δημιουργεί μια εντελώς δική του ψυχοσύνθεση με βάση τις εμπειρίες του, τον τρόπο που μεγάλωσε, την οικογένεια του, τους φίλους του, ακόμα και από το τι είχε σαν δεδομένο ή τι του έλειψε. Η ψυχή είναι σαν δακτυλικό αποτύπωμα. Είναι μοναδική και δε μπορεί κανένας να την αντιγράψει. Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν, τα κριτήρια του καθενός μας σχετικά με τους στόχους μας, τις επιθυμίες μας, όπως και το πως θέλουμε η ζωή μας να καταλήξει είναι εντελώς υποκειμενικά. Όποιος λοιπόν κατανοήσει ότι ο μόνος κριτής του εαυτού μας είναι και πάλι ο ίδιος μας ο εαυτός, τότε έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα προς την ευτυχία και την απόλυτη πνευματική ελευθερία. 

Δυστυχώς όμως, συνήθως ο κανόνας είναι εντελώς ο αντίθετος. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να επηρεάζονται από τον κοινωνικό τους περίγυρο χωρίς να κατανοούν ότι η γνώμη του καθένα σχετικά με τις προσωπικές μας επιλογές αφενός δεν τους αφορά και αφετέρου προέρχεται από μια ψυχοσύνθεση εντελώς διαφορετική από τη δική τους. Κι όμως, λόγω ανασφαλειών ή αδύναμου χαρακτήρα, η επιρροή επέρχεται αβίαστα, ωθώντας μας πολλές φορές σε λάθος επιλογές, τη σημασία των οποίων συνειδητοποιούμε πολύ, μα πολύ αργότερα. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ανθρώπους μεγάλης ηλικίας να παραδέχονται ότι επηρεάστηκαν από εξωγενείς παράγοντες και εν τέλει κατέληξαν σε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο από αυτόν που τους έλεγε η καρδιά τους; Δυστυχώς όμως, η σοφία έρχεται στη δύση της ζωής, όπου το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αναπολείς και εύχεσαι να μπορούσες να γυρίσεις πίσω το χρόνο, τότε που μπορούσες πραγματικά να αλλάξεις το μέλλον σου επειδή το κρατούσες τα χέρια σου. Αλλά ακόμα και να συνειδητοποιήσουμε σχετικά νωρίς τα αυτονόητα, πολλές φορές η ίδια μας η υπερηφάνεια δε μας αφήνει να παραδεχτούμε ούτε στον εαυτό μας ότι έπρεπε να ακούσουμε τη δική μας φωνή και μόνο. Και έτσι, πολύ απλά, συνεχίζουμε δυστυχισμένοι να περπατάμε στον ίδιο αέναο δρόμο από φόβο να μην ‘κακοχαρακτηριστούμε’. Από ποιόν; Και γιατί μας νοιάζει τόσο πολύ;

Ο μοναδικός σωστός δρόμος είναι ο δρόμος της καρδιάς. Σίγουρα και η λογική έχει και πρέπει να έχει βάρος στις τελικές μας αποφάσεις, αλλά και πάλι η ζωή είναι πολύ μικρή για να αποφύγουμε να πάρουμε ρίσκα. Ακόμα και να αποτύχουμε, τουλάχιστον θα έχουμε καθαρή τη συνείδηση μας επειδή θα ξέρουμε πως δεν απογοητεύσαμε τον εαυτό μας. Το θέλαμε, προσπαθήσαμε. Το αποτέλεσμα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει το ότι είχαμε το θάρρος της γνώμης μας και συνειδητοποιήσαμε την αξία της προσωπικής επιλογής. Η αποτυχία είναι μέρος της ζωής και έχει και αυτή τη δικιά της αξία.

Ο μόνος άνθρωπος που θα είναι πάντα δίπλα μας χωρίς να φύγει ποτέ μακριά είναι ο ίδιος ο εαυτός μας. Ας μάθουμε να τον ακούμε και να τον εμπιστευόμαστε.

 Μόνο τότε θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι.