Δευτέρα 30 Απριλίου 2018

Λάθη


Από μικροί διδασκόμαστε να είμαστε τέλειοι. Να είμαστε αλάνθαστοι. Από την πρώτη διαπαιδαγώγηση που δεχόμαστε σε προσχολική ηλικία από τους γονείς και τους κηδεμόνες μας, μέχρι τη στιγμή που θα βγούμε έξω στην κοινωνία στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις, εκπαιδευόμαστε συνειδητά και ασυνείδητα στην αποφυγή λαθών. Αυτό βέβαια δεν είναι απόλυτα κακό καθώς ο κοινωνικός μας περίγυρος που πραγματικά νοιάζεται για εμάς και για την πορεία μας στο δύσκολο δρόμο της ζωής, προσπαθεί απλά να μας προειδοποιήσει και να μας προστατέψει. Είναι όμως πραγματικά έτσι; Είναι τα λάθη τόσο ‘κακά’; Τι πραγματικά ισχύει;

‘Πρέπει να πέσεις πολλές φορές κάτω για να μάθεις να σηκώνεσαι.’

Υπάρχουν πολλές παλιές και σοφές παροιμίες που όχι μόνο δεν προσπαθούν να μας αποτρέψουν από το να κάνουμε λάθη, αλλά κατά κάποιο τρόπο μας ‘ωθούν’ σε αυτά. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Η ζωή είναι τόσο πολύπλοκη και χαώδης που δεν είναι δυνατόν κάποιος να είναι αλάνθαστος. Τα λάθη δημιουργούν τους ανθρώπους οι οποίοι από την ίδια τους τη φύση είναι ατελείς. Δεν υπάρχει τίποτα το τέλειο ακόμα και στην ίδια τη φύση. Η μη τελειότητα οδηγεί σε μια συνεχή προσπάθεια βελτίωσης, σε έναν αγώνα που δεν τελειώνει ποτέ γιατί απλούστατα η τελειότητα είναι κάτι ουτοπικό. Τα λάθη είναι μέρος του ίδιου αγώνα, λειτουργώντας σαν δάσκαλος. Κάποιος που έκανε κάποτε ένα μεγάλο λάθος, είναι σίγουρο ότι δεν θα το επαναλάβει ποτέ. Γιατί πλέον έμαθε και ξέρει πώς να αντιμετωπίσει μια παρόμοια κατάσταση. Πλέον φοβάται λιγότερο για την πιθανότητα ενός ακόμα λάθους γιατί ξέρει πως θα προφυλαχθεί. Και ξέρει πως ακόμα και άθελα του να υποπέσει σε ένα ακόμα σφάλμα, θα σηκωθεί πολύ γρηγορότερα και πολύ πιο σίγουρα, έχοντας προσθέσει ένα ακόμα βέλος στη φαρέτρα των εμπειριών του. Θα σηκωθεί σοφότερος, γνωρίζοντας πως την επόμενη φορά θα πέσει πολύ δυσκολότερα. Και όλα αυτά από τα λάθη, που στην αρχή της διαδρομής του στη ζωή τα φοβόταν.

Μας μάθανε λοιπόν από μικρούς να φοβόμαστε τα λάθη και κατ’επέκταση την ίδια τη ζωή. Μας μάθανε να προχωράμε φοβισμένοι σε αέναους κύκλους από φόβο να μη σκοντάψουμε. Μας συμβούλεψαν από νωρίς να αποφύγουμε να γνωρίσουμε το πραγματικό πρόσωπο της ζωής και της κοινωνίας, μόνο και μόνο για να το ανακαλύψουμε αργότερα, έντρομοι και χωρίς γνώση του πώς να το αντιμετωπίσουμε. Μας εκπαίδευσαν να είμαστε τέλειοι σε έναν κόσμο που μόνο τέλειος δεν είναι. Να αποφεύγουμε τη βροχή για να μη βραχούμε. Τον έρωτα για να μην απογοητευτούμε. Τη φιλία για να μην πληγωθούμε. Και τελικά, το μόνο που κατάφεραν είναι να μας διδάξουν πώς να μη ζούμε και πώς να μην απολαμβάνουμε τη ζωή, καλλιεργώντας μας ένα μόνιμο φόβο και μια αμφισβήτηση για τα πάντα.

Ένα μόνιμο φόβο για το πιο ανθρώπινο χαρακτηριστικό, το δικαίωμα του λάθους.

Κάντε λάθη, μάθετε, πειραματιστείτε. Ζήστε ελεύθερα. Μετρήστε σωστά τα βήματα σας και αν είστε σίγουροι για το βήμα σας μην ακούτε κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σας. Η ζωή συγχωρεί τα λάθη και αυτούς που τα κάνουν, διδάσκοντας τους πως η κάθε μας πράξη έχει τη δική της μικρή αξία. Το ‘τέλειο’ δεν υπάρχει πουθενά και δεν χαρίζεται.

Υπάρχει μόνο ο δρόμος προς αυτό.

Σάββατο 31 Μαρτίου 2018

Φαντασία


Περπατάω όπως κάθε μέρα στο κέντρο της πόλης. Γύρω μου παρατηρώ τις γνώριμες, άχρωμες και άσχημες μορφές των ανθρώπων που πηγαίνουν στις δουλειές τους. Βαθιά από μέσα τους αναβλύζει η δυστυχία και το αίσθημα της μη ολοκλήρωσης. Κάτι τους λείπει. Κάτι καίει μέσα τους και σιγά σιγά τους αναλώνει. Τους παρατηρώ προσεκτικά. Βλέπω καπνό να βγαίνει από μέσα τους. Αλήθεια, τον βλέπω. Η φωτιά που καίει μέσα τους τους κατατρώει. Μα κανείς δε βλέπει τη φωτιά και τον καπνό; Γιατί κανείς δεν προσπαθεί να τη σβήσει;

Κοιτάω τριγύρω. Η φωτιά παίρνει διαστάσεις και καίει τα πάντα γύρω τους. Συνειδητοποιώ ξαφνικά έντρομος ότι η φωτιά υπήρχε πάντα, απλά είναι αόρατη. Θεριεύει μέρα με τη μέρα παίρνοντας γιγαντιαίες διαστάσεις. Καίει τους ανθρώπους, τα αυτοκίνητα, την πόλη. Αυτή είναι η φωτιά της απογοήτευσης, της δυστυχίας, που οι άνθρωποι άθελα τους ταΐζουν και γιγαντώνουν.

Μα γιατί κανένας δε τη βλέπει; Γιατί κανένας δεν κάνει κάτι;

Ένα απαλό σπρώξιμο ενός περαστικού με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Οι θλιμμένες μορφές είναι ακόμα εκεί. Η φωτιά επίσης. Δεν τη βλέπω πια αλλά τώρα το ξέρω. Όλο αυτό δεν ήταν απλά στη φαντασία μου. 

Προχωρώντας παρακάτω βλέπω έναν άστεγο ξαπλωμένο στο πεζοδρόμιο. Τον παρατηρώ για λίγη ώρα. Θύμα του σύγχρονου τρόπου ζωής, έρμαιο της μοίρας. Δεν αξίζει σε κανέναν τέτοια τύχη, ότι και να έκανε στη ζωή του. Η φωτιά εμφανίζεται ξανά και καίει και αυτόν, ίσως περισσότερο από τους υπόλοιπους. Κανείς δε νοιάζεται όμως. Προσπαθώ να κάνω μια θετική σκέψη. Μέσα σε δευτερόλεπτα, ο άστεγος έχει αποκτήσει καθαρά ρούχα και ετοιμάζεται να μπει στο σπίτι του. Εκεί τον περιμένει μια οικογένεια κι ένα πιάτο ζεστό φαγητό. Δε ζητάει κάτι άλλο από τη ζωή. Άλλωστε αυτό δεν είναι η ευτυχία; Η εικόνα αυτή ζωντανεύει όλο και περισσότερο και αισθάνομαι σιγά σιγά την ψυχή μου να ελαφραίνει. Για κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου αισθάνομαι την ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο να με γεμίζει. Ξαφνικά ένα κορνάρισμα αυτοκινήτου με επαναφέρει ξανά στην κρύα πραγματικότητα. Το σπίτι και το ζεστό φαγητό έχουν εξαφανιστεί και ο άστεγος παραμένει ξαπλωμένος στην άκρη του πεζοδρομίου.  

Όλα ήταν στη φαντασία μου. Αυτή τη φορά είμαι σίγουρος. Αυτό που δεν είμαι σίγουρος είναι για ποιο λόγο η φαντασία μου λειτουργεί έτσι. Είναι θέμα ευαισθησίας; Ιδιοσυγκρασίας; Μήπως υποσυνείδητου; Ή μήπως το σύμπαν, στο οποίο τόσο εκτενώς έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν, προσπαθεί να μου δείξει κάτι το οποίο πρέπει με κάποιο τρόπο να αποκωδικοποιήσω; Είδα με τη φαντασία μου την πραγματική υπόσταση του παρόντος. Είδα επίσης τι θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον αν ο κόσμος μας ήταν λιγότερο σκληρός και περισσότερο δίκαιος. Το παρελθόν βρίσκεται εκεί για να μας διδάσκει από τα λάθη μας, αλλά παρ’όλα αυτά είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Έμαθα σημαντικές αλήθειες και θα προσπαθήσω να τις χρησιμοποιήσω με το σωστό τρόπο. 

Σήμερα το βράδυ θα κλείσω τα μάτια και θα χρωματίσω τον κόσμο με τη φαντασία μου έτσι όπως εγώ επιθυμώ. Θα ταξιδέψω σε άγνωστους προορισμούς. Θα ονειρευτώ. Θα φέρω την ελπίδα σε μένα για να μπορέσω να την δώσω και στους άλλους. Θα πιστέψω ξανά στους ανθρώπους και θα προσπαθήσω να τους φέρω πιο κοντά. 

Και όταν ανοίξω τα μάτια ποιος ξέρει…ίσως έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος....ίσως έχω μάθει ακόμα και να πετάω.

Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2018

Παλίρροια


Eίναι νύχτα και κοιτάω έξω από το παράθυρο. Προσπαθώ λίγο να ηρεμήσω και να ξεφύγω από το άγχος της καθημερινότητας. Προς στιγμήν τα καταφέρνω και ξεχνιέμαι κοιτώντας τις σταγόνες της βροχής που πέφτουν επίμονα από τον ουρανό. Όχι για πολύ όμως. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, οι σκέψεις πλημμυρίζουν ξανά το μυαλό και αισθάνομαι την επίδρασή τους σαν παγωμένο άγγιγμα που με ξυπνάει απότομα. Κοιτάω ξανά τη βροχή. Η φαντασία αρχίζει ξαφνικά να οργιάζει και ενώ ξεχνιέμαι ξανά, εικόνες αρχίζουν να σχηματίζονται μπροστά από τα μάτια μου, συνθέτοντας ένα παράξενο τοπίο.

Ξαφνικά όλα είναι διαφορετικά. Δε βλέπω μπροστά μου τον υγρό νυχτερινό ουρανό ούτε είναι νύχτα πια. Στέκομαι μόνος μου σε μια ερημική παραλία και βλέπω τη θάλασσα. Τα κύματα σκάνε στην ακτή αδύναμα. Ηρεμία και γαλήνη τριγύρω. Ότι ακριβώς ζητούσα αυτή τη στιγμή. Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι αυτό που ζω δεν είναι πραγματικό αλλά βρίσκεται στη φαντασία μου. Προς στιγμήν τρομάζω αλλά μετά από λίγο δε με απασχολεί καθόλου. Άλλωστε η φαντασία είναι ένα ιδανικό μέρος για να ζει κανείς, έστω και για κάποια λεπτά της ώρας. Ο κόσμος εκεί πλάθεται κατά δική μας βούληση και μοιάζει ιδανικός. Ακόμα και όταν κάτι δεν παει ακριβώς έτσι όπως το θέλουμε, μπορούμε να το διορθώσουμε στιγμιαία. Μπορούμε ακόμα και να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο και να ξαναζήσουμε κάποιες καταστάσεις του παρελθόντος που φανταζόμασταν ότι θα είχαν εξελιχθεί κάπως διαφορετικά.

Η θάλασσα ξαφνικά αρχίζει και φουσκώνει. Ήρθε η παλίρροια. Αναγκάζομαι να αποτραβηχτώ από την ακτή. Ο άνεμος αρχίζει και φυσά ολοένα πιο δυνατά τριγύρω. Η παλίρροια μεγαλώνει. ‘Ως που θα φτάσει;’ σκέφτομαι. Αρχίζω σιγά σιγά να φοβάμαι αλλά ενώ ξέρω ότι ονειρεύομαι ξύπνιος δεν θέλω να ξυπνήσω. Άλλωστε τι μπορεί να πάει στραβα; Εδώ είναι ένας ολοδικός μου κόσμος. Εγώ θα ορίσω το τι θα συμβεί και πως. 
Η παλίρροια συνεχίζει και μεγαλώνει και έχω αρχίσει και απελπίζομαι. Λες να με προδώσει η ίδια μου η φαντασία; Να προδοθώ από τον ίδιο τον δικό μου ιδανικό κόσμο; Ξαφνικά και χωρίς καμία προειδοποίηση η παλίρροια υποχωρεί. Το ίδιο και ο άνεμος. Η θάλασσα επιστρέφει στην αρχική της κατάσταση και η αγωνία ξαναδίνει τη θέση της στην ηρεμία και τη γαλήνη. Κοιτάω στην ακτή και βλέπω τρία θαλάσσια λάφυρα που ξέβρασε η παλίρροια μέσα από τα βάθη της θάλασσας της φαντασίας. Βλέπω ένα κλειδωμένο σεντούκι, ένα κοχύλι και μια παλιά φωτογραφία. Το σεντούκι είναι κλειδωμένο και το κλειδί βρίσκεται πάνω στην κλειδαριά. Μπορεί να έχει μέσα κάποιον θησαυρό. Το κοχύλι είναι πολύ μεγάλο και μέσα στο κελυφός του δείχνει να φυλάει κάποιο μεγάλο μυστικό. Η φωτογραφία είναι πολύ μακριά και δε μπορώ να δω τι δείχνει. Με τρώει η περιέργεια και για τα τρία. Σηκώνομαι να τα πιάσω και ξαφνικά ένα μεγάλο κύμα τα καλύπτει τραβώντας τα πίσω στη θάλασσα. Συνειδητοποιώ ότι μπορώ να πιάσω μόνο ένα. Όποιο θέλω αλλά μόνο ένα. Χωρίς να το πολυσκεφτώ κάνω την επιλογή μου.

Ξαφνικά βρίσκομαι ξανά πίσω από το παράθυρο. Η βροχή συνεχίζει να πέφτει. Για κάποιο λόγο όμως τώρα νιώθω διαφορετικά. Δεν έχω ανάγκη να ηρεμήσω ούτε να ξεφύγω από κάτι. Θυμάμαι ξανά την επιλογή που έκανα στιγμές πριν και κοιτάω ξανά τη βροχή. Δεν είμαι καθόλου προβληματισμένος πια. Αισθάνομαι αισιοδοξία. Και ελπίζω αυτό να συνεχιστεί. Πρέπει να συνεχιστεί.

Γιατί ποιος ξέρει την επόμενη φορά τι θα φέρει η παλίρροια;

Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

Μαθήματα ζωής



Τα πολυτιμότερα αγαθά δεν είναι χειροπιαστά ή υλικά αλλά πνευματικά. Και επίσης δεν αγοράζονται ή πουλιούνται αλλά κερδίζονται μέσα από τα βήματα μας στην πορεία μας προς το άγνωστο. Ποιο είναι άραγε το πολυτιμότερο πνευματικό αγαθό του κόσμου; Ποιο είναι το μεγαλύτερο πνευματικό κέρδος που μπορεί να έχει κάποιος στην πορεία του μέσα στη ζωή; 

Η απάντηση αν και υποκειμενική είναι βασισμένη στην λογική που οδηγεί την ίδια τη ζωή.

Η φυσική ροή των πραγμάτων φέρνει τον άνθρωπο μπροστά σε διλήμματα και άβολες καταστάσεις τα οποία όσο μεγαλώνει βρίσκει ολοένα και πιο εύκολο να τα χειριστεί και να βρεί λύσεις και διεξόδους. Η τριβή με τους ανθρώπους, καθώς και η συνεχής απορρόφηση εικόνων και βιωμάτων μας κάνει καθημερινά σοφότερους και πιο ευέλικτους. Μας κάνει πιο ολοκληρωμένους σαν ανθρώπους. Οι εμπειρίες είναι ο αόρατος δάσκαλος που μας ακολουθάει πάντα δίνοντας μας δωρεάν μαθήματα ζωής. Μαθήματα που είναι ενίοτε σκληρά, ίσως και στενάχωρα, αλλά συνειδητοποιούμε και εκτιμάμε την αξία τους όταν αυτά έχουν πλέον παρέλθει. Και εκεί ακριβώς είναι που συνειδητοποιούμε επίσης ότι γίναμε λίγο πιο ολοκληρωμένοι σαν άνθρωποι. Κλείσαμε ένα κενό κάπου μέσα στο μυαλό μας και πήραμε ένα επιπλέον εφόδιο που θα μας βοηθήσει να προχωρήσουμε με λίγο πιο σίγουρα βήματα.

Εμπειρίες. Μαθήματα ζωής. Το πολυτιμότερο πνευματικό αγαθό που έχει να προσφέρει η ζωή. Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο, μάθε να τις αποζητάς. Μάθε να τις προκαλείς. Να τις δοκιμάζεις και ας ξέρεις ότι είναι κάποιες φορές δύσκολο να τις αντιμετωπίσεις. Οι εμπειρίες σου ανοίγουν τα μάτια και σε κάνουν σοφότερο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση από το να χρησιμοποιείς το απόσταγμα μιας προηγούμενης εμπειρίας για να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση. Μέσω των εμπειριών που θα ζήσεις θα πλάσεις τον δικό σου, μοναδικό χαρακτήρα που δε θα μοιάζει με κανέναν άλλο. Όσο τις ψάχνεις, τόσο θα τις βρίσκεις μπροστά σου. Και όσο θα τις ζεις, τόσο περισσότερο θα τις αποκωδικοποιείς και θα τις εκτιμάς. Και στο τέλος, θα εκτιμήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, έχοντας του ταυτόχρονα κάνει ένα ανεκτίμητο δώρο.

Τα πάντα στη ζωή έχουν να κάνουν με τις εμπειρίες. Περνώντας από δύσκολες καταστάσεις ατσαλώνεις τον χαρακτήρα σου. Οξύνεις την θέληση σου και δοκιμάζεις την κρίση σου και την υπομονή σου. Ικανοποιείς την περιέργεια σου και τη δίψα σου για μάθηση. Θα κάνεις λάθη σίγουρα, αλλά αυτό είναι όλο το νόημα. Δεν υπάρχει αλάνθαστος, ούτε τέλειος άνθρωπος. Υπάρχει μόνο εγωισμός και ξεροκεφαλιά. Τα πάντα όμως ξεπερνιούνται αν κάποιος επιλέξει να αποζητάει τροφή για το πνεύμα του σε κάθε του βήμα. Και αυτό είναι το μόνο εύκολο καθώς οι εμπειρίες βρίσκονται παντού γύρω μας, ακόμα και στο πιο μικρό πράγμα. Ανοίγουν τα μάτια και το μυαλό και διευρύνουν το πνέυμα.

Προσθέτοντας και αποζητώντας συνεχώς εμπειρίες στη ζωή μας γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, με φωτεινό μυαλό και προχωρημένες αντιλήψεις. Αποκτάμε άποψη και κρίση. 
Και κάπως έτσι χτίζουμε σιγά σιγά έναν καλύτερο κόσμο. Αρχικά για τον εαυτό μας και μετά για τους γύρω μας.

Σάββατο 30 Δεκεμβρίου 2017

Ηθικά διδάγματα



Σήμερα θα μιλήσουμε για ηθικά διδάγματα. Για μικρά μαθήματα στα οποία σε υποβάλλει η ζωή. Για τις καταλήξεις μικρών περιπετειών που μετουσιώθηκαν σε εμπειρίες. Για τη φωνή της λογικής που γίνεται ένα με τη φωνή της ψυχής και της καρδιάς και μας οδηγεί.
Σήμερα θα μιλήσουμε για ζωή.

Δεν πρέπει να λαμβάνεις ποτέ τίποτα ως δεδομένο. Τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν σε μια στιγμή που διαρκεί όσο μια αιωνιότητα. Μάθε να αξιοποιείς το χρόνο και τις ευκαιρίες που σου δίνονται γιατί ούτε το ένα ούτε το άλλο θα σου ξαναδοθεί. Μάθε να εκμεταλλεύεσαι τις εμπειρίες σου και να τις χρησιμοποιείς προς όφελος σου. Μην κάνεις τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. Μάθε από αυτά αλλά μην τα επαναλαμβάνεις. Μάθε επίσης να απολαμβάνεις τη στιγμή. Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα, απελευθερωμένος από τις πλαστικές αλυσίδες που προστάζει η κοινωνική σου θέση και η ίδια η κοινωνία. Η ζωή είναι δική σου και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σου πει το πώς θα την ξοδέψεις. Να θυμάσαι όμως πως κάθε στιγμή που φεύγει δεν ξαναγυρνά ποτέ. Και αν ποτέ ξαναγυρίσει, θα είναι πολύ διαφορετική από αυτό που περίμενες. Η ζωή και ο χρόνος δεν χαρίζονται σε κανέναν. Κάνει αυτό που θέλεις σήμερα. Τώρα.

Μίλα όταν αισθάνεσαι ότι θες να το κάνεις. Εκφράσου ελεύθερα. Πες αυτό που σκέφτεσαι. Δε χρειάζεται να ντρέπεσαι ούτε να νιώθεις τύψεις. Αν κάποιος παρεξηγηθεί και απομακρυνθεί από σένα, τότε ποτέ δεν άξιζε να βρίσκεται δίπλα σου. Οι σκέψεις μας είναι το άλλο μισό του εαυτού μας. Μας ορίζουν σαν προσωπικότητες και σαν χαρακτήρες. Δεν χρειάζεται λοιπόν να κρύβεσαι, ούτε να καταπιέζεσαι. Ότι θες να πεις πέστο τη στιγμή που θες, χωρίς κανένα δισταγμό. Αν δεν το κάνεις θα τοποθετήσεις ένα μεγάλο βάρος στους ώμους σου που μέρα με τη μέρα θα γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτο ώσπου στο τέλος καταρρεύσεις και θα σε καταπλακώσει. Να είσαι αληθινός απέναντι στον εαυτό σου και τους γύρω σου. Ακόμα και αν κανένας ποτέ δεν καταφέρει να το εκτιμήσει, τουλάχιστον θα έχεις εκτιμήσει εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό. Και το να αποδέχεσαι τον εαυτό σου και να είσαι σε θέση να τα βρεις μαζί του είναι από μόνο του ένα πολύ μεγάλο δώρο.

Μη φοβάσαι να εξωτερικευτείς και να δείξεις τα συναισθήματα σου. Γέλα και κλάψε άφοβα. Λυπήσου. Ερωτεύσου. Τα συναισθήματα είναι αυτά που μας κάνουν ανθρώπους. Η αλληλεπίδραση των συναισθημάτων είναι αυτό που δημιουργεί τις ανθρώπινες σχέσεις. Η εξωτερίκευσή τους είναι ότι πιο ανθρώπινο υπάρχει. Κάντο σήμερα, για να μην καταλήξεις να περιφέρεσαι δυστυχισμένος ανάμεσα σε άψυχα και άχρωμα σώματα που δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης ώσπου να γίνεις κι εσύ ένα από αυτά. Δε ζεις απλά για να υπάρχεις. Ζεις για να έχει η ύπαρξη σου κάποιο νόημα για σένα και τους γύρω σου.

Η ζωή χρειάζεται αυθορμητισμό και καλή διάθεση. Χρειάζεται ειλικρίνεια και συναισθήματα. Η ζωή είναι πολύ πιο απλή από όσο νομίζεις, όσο δύσκολη και να φαίνεται.

Ηθικό δίδαγμα…δεν είναι ποτέ αργά για να μάθεις να απολαμβάνεις τη ζωή.