Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2018

Παλίρροια


Eίναι νύχτα και κοιτάω έξω από το παράθυρο. Προσπαθώ λίγο να ηρεμήσω και να ξεφύγω από το άγχος της καθημερινότητας. Προς στιγμήν τα καταφέρνω και ξεχνιέμαι κοιτώντας τις σταγόνες της βροχής που πέφτουν επίμονα από τον ουρανό. Όχι για πολύ όμως. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, οι σκέψεις πλημμυρίζουν ξανά το μυαλό και αισθάνομαι την επίδρασή τους σαν παγωμένο άγγιγμα που με ξυπνάει απότομα. Κοιτάω ξανά τη βροχή. Η φαντασία αρχίζει ξαφνικά να οργιάζει και ενώ ξεχνιέμαι ξανά, εικόνες αρχίζουν να σχηματίζονται μπροστά από τα μάτια μου, συνθέτοντας ένα παράξενο τοπίο.

Ξαφνικά όλα είναι διαφορετικά. Δε βλέπω μπροστά μου τον υγρό νυχτερινό ουρανό ούτε είναι νύχτα πια. Στέκομαι μόνος μου σε μια ερημική παραλία και βλέπω τη θάλασσα. Τα κύματα σκάνε στην ακτή αδύναμα. Ηρεμία και γαλήνη τριγύρω. Ότι ακριβώς ζητούσα αυτή τη στιγμή. Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι αυτό που ζω δεν είναι πραγματικό αλλά βρίσκεται στη φαντασία μου. Προς στιγμήν τρομάζω αλλά μετά από λίγο δε με απασχολεί καθόλου. Άλλωστε η φαντασία είναι ένα ιδανικό μέρος για να ζει κανείς, έστω και για κάποια λεπτά της ώρας. Ο κόσμος εκεί πλάθεται κατά δική μας βούληση και μοιάζει ιδανικός. Ακόμα και όταν κάτι δεν παει ακριβώς έτσι όπως το θέλουμε, μπορούμε να το διορθώσουμε στιγμιαία. Μπορούμε ακόμα και να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο και να ξαναζήσουμε κάποιες καταστάσεις του παρελθόντος που φανταζόμασταν ότι θα είχαν εξελιχθεί κάπως διαφορετικά.

Η θάλασσα ξαφνικά αρχίζει και φουσκώνει. Ήρθε η παλίρροια. Αναγκάζομαι να αποτραβηχτώ από την ακτή. Ο άνεμος αρχίζει και φυσά ολοένα πιο δυνατά τριγύρω. Η παλίρροια μεγαλώνει. ‘Ως που θα φτάσει;’ σκέφτομαι. Αρχίζω σιγά σιγά να φοβάμαι αλλά ενώ ξέρω ότι ονειρεύομαι ξύπνιος δεν θέλω να ξυπνήσω. Άλλωστε τι μπορεί να πάει στραβα; Εδώ είναι ένας ολοδικός μου κόσμος. Εγώ θα ορίσω το τι θα συμβεί και πως. 
Η παλίρροια συνεχίζει και μεγαλώνει και έχω αρχίσει και απελπίζομαι. Λες να με προδώσει η ίδια μου η φαντασία; Να προδοθώ από τον ίδιο τον δικό μου ιδανικό κόσμο; Ξαφνικά και χωρίς καμία προειδοποίηση η παλίρροια υποχωρεί. Το ίδιο και ο άνεμος. Η θάλασσα επιστρέφει στην αρχική της κατάσταση και η αγωνία ξαναδίνει τη θέση της στην ηρεμία και τη γαλήνη. Κοιτάω στην ακτή και βλέπω τρία θαλάσσια λάφυρα που ξέβρασε η παλίρροια μέσα από τα βάθη της θάλασσας της φαντασίας. Βλέπω ένα κλειδωμένο σεντούκι, ένα κοχύλι και μια παλιά φωτογραφία. Το σεντούκι είναι κλειδωμένο και το κλειδί βρίσκεται πάνω στην κλειδαριά. Μπορεί να έχει μέσα κάποιον θησαυρό. Το κοχύλι είναι πολύ μεγάλο και μέσα στο κελυφός του δείχνει να φυλάει κάποιο μεγάλο μυστικό. Η φωτογραφία είναι πολύ μακριά και δε μπορώ να δω τι δείχνει. Με τρώει η περιέργεια και για τα τρία. Σηκώνομαι να τα πιάσω και ξαφνικά ένα μεγάλο κύμα τα καλύπτει τραβώντας τα πίσω στη θάλασσα. Συνειδητοποιώ ότι μπορώ να πιάσω μόνο ένα. Όποιο θέλω αλλά μόνο ένα. Χωρίς να το πολυσκεφτώ κάνω την επιλογή μου.

Ξαφνικά βρίσκομαι ξανά πίσω από το παράθυρο. Η βροχή συνεχίζει να πέφτει. Για κάποιο λόγο όμως τώρα νιώθω διαφορετικά. Δεν έχω ανάγκη να ηρεμήσω ούτε να ξεφύγω από κάτι. Θυμάμαι ξανά την επιλογή που έκανα στιγμές πριν και κοιτάω ξανά τη βροχή. Δεν είμαι καθόλου προβληματισμένος πια. Αισθάνομαι αισιοδοξία. Και ελπίζω αυτό να συνεχιστεί. Πρέπει να συνεχιστεί.

Γιατί ποιος ξέρει την επόμενη φορά τι θα φέρει η παλίρροια;

Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

Μαθήματα ζωής



Τα πολυτιμότερα αγαθά δεν είναι χειροπιαστά ή υλικά αλλά πνευματικά. Και επίσης δεν αγοράζονται ή πουλιούνται αλλά κερδίζονται μέσα από τα βήματα μας στην πορεία μας προς το άγνωστο. Ποιο είναι άραγε το πολυτιμότερο πνευματικό αγαθό του κόσμου; Ποιο είναι το μεγαλύτερο πνευματικό κέρδος που μπορεί να έχει κάποιος στην πορεία του μέσα στη ζωή; 

Η απάντηση αν και υποκειμενική είναι βασισμένη στην λογική που οδηγεί την ίδια τη ζωή.

Η φυσική ροή των πραγμάτων φέρνει τον άνθρωπο μπροστά σε διλήμματα και άβολες καταστάσεις τα οποία όσο μεγαλώνει βρίσκει ολοένα και πιο εύκολο να τα χειριστεί και να βρεί λύσεις και διεξόδους. Η τριβή με τους ανθρώπους, καθώς και η συνεχής απορρόφηση εικόνων και βιωμάτων μας κάνει καθημερινά σοφότερους και πιο ευέλικτους. Μας κάνει πιο ολοκληρωμένους σαν ανθρώπους. Οι εμπειρίες είναι ο αόρατος δάσκαλος που μας ακολουθάει πάντα δίνοντας μας δωρεάν μαθήματα ζωής. Μαθήματα που είναι ενίοτε σκληρά, ίσως και στενάχωρα, αλλά συνειδητοποιούμε και εκτιμάμε την αξία τους όταν αυτά έχουν πλέον παρέλθει. Και εκεί ακριβώς είναι που συνειδητοποιούμε επίσης ότι γίναμε λίγο πιο ολοκληρωμένοι σαν άνθρωποι. Κλείσαμε ένα κενό κάπου μέσα στο μυαλό μας και πήραμε ένα επιπλέον εφόδιο που θα μας βοηθήσει να προχωρήσουμε με λίγο πιο σίγουρα βήματα.

Εμπειρίες. Μαθήματα ζωής. Το πολυτιμότερο πνευματικό αγαθό που έχει να προσφέρει η ζωή. Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο, μάθε να τις αποζητάς. Μάθε να τις προκαλείς. Να τις δοκιμάζεις και ας ξέρεις ότι είναι κάποιες φορές δύσκολο να τις αντιμετωπίσεις. Οι εμπειρίες σου ανοίγουν τα μάτια και σε κάνουν σοφότερο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση από το να χρησιμοποιείς το απόσταγμα μιας προηγούμενης εμπειρίας για να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση. Μέσω των εμπειριών που θα ζήσεις θα πλάσεις τον δικό σου, μοναδικό χαρακτήρα που δε θα μοιάζει με κανέναν άλλο. Όσο τις ψάχνεις, τόσο θα τις βρίσκεις μπροστά σου. Και όσο θα τις ζεις, τόσο περισσότερο θα τις αποκωδικοποιείς και θα τις εκτιμάς. Και στο τέλος, θα εκτιμήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, έχοντας του ταυτόχρονα κάνει ένα ανεκτίμητο δώρο.

Τα πάντα στη ζωή έχουν να κάνουν με τις εμπειρίες. Περνώντας από δύσκολες καταστάσεις ατσαλώνεις τον χαρακτήρα σου. Οξύνεις την θέληση σου και δοκιμάζεις την κρίση σου και την υπομονή σου. Ικανοποιείς την περιέργεια σου και τη δίψα σου για μάθηση. Θα κάνεις λάθη σίγουρα, αλλά αυτό είναι όλο το νόημα. Δεν υπάρχει αλάνθαστος, ούτε τέλειος άνθρωπος. Υπάρχει μόνο εγωισμός και ξεροκεφαλιά. Τα πάντα όμως ξεπερνιούνται αν κάποιος επιλέξει να αποζητάει τροφή για το πνεύμα του σε κάθε του βήμα. Και αυτό είναι το μόνο εύκολο καθώς οι εμπειρίες βρίσκονται παντού γύρω μας, ακόμα και στο πιο μικρό πράγμα. Ανοίγουν τα μάτια και το μυαλό και διευρύνουν το πνέυμα.

Προσθέτοντας και αποζητώντας συνεχώς εμπειρίες στη ζωή μας γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, με φωτεινό μυαλό και προχωρημένες αντιλήψεις. Αποκτάμε άποψη και κρίση. 
Και κάπως έτσι χτίζουμε σιγά σιγά έναν καλύτερο κόσμο. Αρχικά για τον εαυτό μας και μετά για τους γύρω μας.

Σάββατο 30 Δεκεμβρίου 2017

Ηθικά διδάγματα



Σήμερα θα μιλήσουμε για ηθικά διδάγματα. Για μικρά μαθήματα στα οποία σε υποβάλλει η ζωή. Για τις καταλήξεις μικρών περιπετειών που μετουσιώθηκαν σε εμπειρίες. Για τη φωνή της λογικής που γίνεται ένα με τη φωνή της ψυχής και της καρδιάς και μας οδηγεί.
Σήμερα θα μιλήσουμε για ζωή.

Δεν πρέπει να λαμβάνεις ποτέ τίποτα ως δεδομένο. Τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν σε μια στιγμή που διαρκεί όσο μια αιωνιότητα. Μάθε να αξιοποιείς το χρόνο και τις ευκαιρίες που σου δίνονται γιατί ούτε το ένα ούτε το άλλο θα σου ξαναδοθεί. Μάθε να εκμεταλλεύεσαι τις εμπειρίες σου και να τις χρησιμοποιείς προς όφελος σου. Μην κάνεις τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. Μάθε από αυτά αλλά μην τα επαναλαμβάνεις. Μάθε επίσης να απολαμβάνεις τη στιγμή. Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα, απελευθερωμένος από τις πλαστικές αλυσίδες που προστάζει η κοινωνική σου θέση και η ίδια η κοινωνία. Η ζωή είναι δική σου και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σου πει το πώς θα την ξοδέψεις. Να θυμάσαι όμως πως κάθε στιγμή που φεύγει δεν ξαναγυρνά ποτέ. Και αν ποτέ ξαναγυρίσει, θα είναι πολύ διαφορετική από αυτό που περίμενες. Η ζωή και ο χρόνος δεν χαρίζονται σε κανέναν. Κάνει αυτό που θέλεις σήμερα. Τώρα.

Μίλα όταν αισθάνεσαι ότι θες να το κάνεις. Εκφράσου ελεύθερα. Πες αυτό που σκέφτεσαι. Δε χρειάζεται να ντρέπεσαι ούτε να νιώθεις τύψεις. Αν κάποιος παρεξηγηθεί και απομακρυνθεί από σένα, τότε ποτέ δεν άξιζε να βρίσκεται δίπλα σου. Οι σκέψεις μας είναι το άλλο μισό του εαυτού μας. Μας ορίζουν σαν προσωπικότητες και σαν χαρακτήρες. Δεν χρειάζεται λοιπόν να κρύβεσαι, ούτε να καταπιέζεσαι. Ότι θες να πεις πέστο τη στιγμή που θες, χωρίς κανένα δισταγμό. Αν δεν το κάνεις θα τοποθετήσεις ένα μεγάλο βάρος στους ώμους σου που μέρα με τη μέρα θα γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτο ώσπου στο τέλος καταρρεύσεις και θα σε καταπλακώσει. Να είσαι αληθινός απέναντι στον εαυτό σου και τους γύρω σου. Ακόμα και αν κανένας ποτέ δεν καταφέρει να το εκτιμήσει, τουλάχιστον θα έχεις εκτιμήσει εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό. Και το να αποδέχεσαι τον εαυτό σου και να είσαι σε θέση να τα βρεις μαζί του είναι από μόνο του ένα πολύ μεγάλο δώρο.

Μη φοβάσαι να εξωτερικευτείς και να δείξεις τα συναισθήματα σου. Γέλα και κλάψε άφοβα. Λυπήσου. Ερωτεύσου. Τα συναισθήματα είναι αυτά που μας κάνουν ανθρώπους. Η αλληλεπίδραση των συναισθημάτων είναι αυτό που δημιουργεί τις ανθρώπινες σχέσεις. Η εξωτερίκευσή τους είναι ότι πιο ανθρώπινο υπάρχει. Κάντο σήμερα, για να μην καταλήξεις να περιφέρεσαι δυστυχισμένος ανάμεσα σε άψυχα και άχρωμα σώματα που δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης ώσπου να γίνεις κι εσύ ένα από αυτά. Δε ζεις απλά για να υπάρχεις. Ζεις για να έχει η ύπαρξη σου κάποιο νόημα για σένα και τους γύρω σου.

Η ζωή χρειάζεται αυθορμητισμό και καλή διάθεση. Χρειάζεται ειλικρίνεια και συναισθήματα. Η ζωή είναι πολύ πιο απλή από όσο νομίζεις, όσο δύσκολη και να φαίνεται.

Ηθικό δίδαγμα…δεν είναι ποτέ αργά για να μάθεις να απολαμβάνεις τη ζωή.

Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2017

Συναίσθημα



Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που δίνει στη ζωή χρώμα και νόημα. Αντίστοιχα αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που μαυρίζει ενίοτε τις στιγμές μας, αφήνοντας μας κενούς και χαμένους. Τι είναι αυτό που ξυπνάει μέσα μας αποκωδικοποιώντας τις εικόνες και τους ήχους που λαμβάνουμε και είτε μας ανεβάζει, είτε μας ‘ρίχνει’. 

Αναρωτιέμαι από πού πηγάζει το συναίσθημα.

Η ζωή έχει πολλά επίπεδα και πολλές πτυχές, τόσες που δεν μπορούμε καν να το φανταστούμε. Το κάθε ερέθισμα που λαμβάνουμε από το περιβάλλον με το οποίο αλληλεπιδρούμε είναι ικανό να μας φέρει σε διαφορετική συναισθηματική κατάσταση, πολλές φορές οδηγώντας μας απότομα από το ένα άκρο στο άλλο. Από τον παράδεισο στην κόλαση και το αντίθετο. Πόσες και πόσες φορές μια και μόνο σκέψη μας έφερε έτσι ξαφνικά δάκρυα στα μάτια ή αντίστοιχα απρόσμενη χαρά; Τα πάντα έχουν να κάνουν με το συναίσθημα και τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας από εμάς το αντιλαμβάνεται και το βιώνει.

Από πού πηγάζει όμως το συναίσθημα; Γιατί κάτι που προκαλεί ας πούμε συγκίνηση σε κάποιον, κάποιον άλλον μπορεί να τον αφήνει εντελώς αδιάφορο; Έχει μήπως να κάνει με τα βιώματα; Με τις προσωπικές ανησυχίες και αναζητήσεις; Με τον τρόπο που μάθαμε να διαχειριζόμαστε τον εαυτό μας και τις διάφορες καταστάσεις που βιώνουμε; Κανένας δεν ξέρει την ακριβή απάντηση. Ίσως η πιο ασφαλής υπόθεση είναι πως το συναίσθημα προέρχεται από όλα τα παραπάνω, σε ισόποσες δόσεις. Το σίγουρο όμως είναι πως προέρχεται από τα βάθη της ψυχής και υπάρχει για να χρωματίζει τις ζωές μας. Και πάντα έχει έναν τρόπο να μιλάει απ’ευθείας στο υποσυνείδητο, ωθώντας μας έτσι σε επιλογές που συνήθως αποβαίνουν καθοριστικές για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας και της ζωής μας. 

Το συναίσθημα είναι η φωνή της καρδιάς και της ψυχής. Είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι δρουν αυθόρμητα. Συνήθως συναίσθημα και αυθορμητισμός πάνε πάντα μαζί, χαρίζοντας έτσι στους ανθρώπους που μπορούν να το νιώσουν μια επιπλέον επιλογή σε δύσκολες αποφάσεις και διλήμματα, που συνήθως σε βάθος χρόνου αποδεικνύονται σωστές. Το συναίσθημα πάντα κοντράρεται με τη λογική σε μια αέναη μάχη. Το ποιος κερδίζει εξαρτάται από τον άνθρωπο και ποιον έχει την τάση να τροφοδοτεί. 

Οι ρομαντικοί, οι ευαίσθητες ψυχές και αυτοί που έχουν καλλιτεχνικές ανησυχίες είναι μερικά παραδείγματα ανθρώπων που κατάφεραν και έκαναν το συναίσθημα να μιλήσει μέσα τους με καθαρή φωνή μέσω της καρδιάς, μετουσιώνοντάς το σε εικόνες, λόγια και ήχους. Οι άνθρωποι που οδηγούν τη ζωή τους με βάση τη ψυχρή λογική του μυαλού ποτέ δεν το κατάφεραν αυτό. Και όμως, η ύπαρξη των πρώτων ομορφαίνει τη ζωή όλων μας. Γιατί το συναίσθημα, όταν μετουσιωθεί σε υλική μορφή χρωματίζει τις ζωές μας ακόμα και αν είναι αρνητικό. Φέρνει την ισορροπία που χρειαζόμαστε μεταξύ μυαλού και καρδιάς. Και ενίοτε μας κάνει να σκεφτόμαστε πιο καθαρά και αισιόδοξα. 

Ας προσπαθήσουμε να μάθουμε να ακούμε όλοι τη φωνή του.

Τρίτη 31 Οκτωβρίου 2017

Πίσω από τα μάτια



Πόσο καλά νομίζεις ότι ξέρεις έναν άνθρωπο; Πόσο βαθιά έχεις καταφέρει να εντρυφήσεις στις σκέψεις του;

Πίσω από τα μάτια των ανθρώπων βρίσκεται ο δικός τους, ιδανικός κόσμος. Ο καθένας από εμάς έχει δημιουργήσει κάτι τέτοιο στο μυαλό του. Ένας κόσμος στον οποίο τα πιο τρελά όνειρα και επιθυμίες γίνονται πραγματικότητα. Ένας κόσμος όπου τα πάντα είναι εφικτά και προσβάσιμα. Ένας κόσμος ο οποίος λειτουργεί με τους δικούς μας κανόνες και τον κυβερνάμε εμείς με το μυαλό μας. Εκεί που καταφεύγουμε όταν η πραγματικότητα μας προδίδει. Όταν θέλουμε να ξεφύγουμε από την πίεση της καθημερινότητας. Όταν θέλουμε να εκδικηθούμε το παρελθόν, που περνώντας από το παρόν μας δεν ήταν το μέλλον που κάποτε ονειρευόμασταν. Υπάρχουν εκατομμύρια τέτοιοι κόσμοι πίσω από τα μάτια όλων μας, που παραμένουν αόρατοι και ανέγγιχτοι από όλους τους υπόλοιπους. Και που όλοι μας απλά αρνούμαστε την υπαρξή τους.

Ο ιδανικός κόσμος του καθένα μας είναι φτιαγμένος από βαθύτερες επιθυμίες οι οποίες ποτέ δεν έγιναν πραγματικότητα. Από ξορκισμένους δαίμονες και ανείπωτες φοβίες που κάποτε μας κυρίευαν. Από ανεκπλήρωτα όνειρα που πάντα θα αποτελούν πληγή. Από οτιδήποτε θα θέλαμε να συμβεί και δεν συνέβη, ακόμα και από πράγματα που θέλουμε κάποια στιγμή να συμβούν. Από προσδοκίες και ελπίδα. Από λύπη και χαρά ταυτόχρονα. Από σκοτάδι και φως. Από πράγματα που ακόμα κι εμείς ντρεπόμαστε ή αρνούμαστε να ομολογήσουμε στον ίδιο μας τον εαυτό. Στον ιδανικό αυτό κόσμο δεν υπάρχει χρόνος. Το παρόν και το μέλλον ζούμε συνυφασμένα και αρμονικά και γίνονται η πραγματικότητα που θα θέλαμε να ζήσουμε. Στον κόσμο αυτό υπάρχουν μόνο όνειρα που αποτελούν τη βασική πρώτη ύλη της δημιουργίας του. Και θα παραμείνει πάντα απροσπέλαστος, αόρατος και προστατευμένος από την κακία και την περιέργεια του κόσμου. Τίποτα δε μπορεί να τον καταστρέψει παρά μόνο εμείς οι ίδιοι.

Οι αχτίδες φωτός του δικού μας ιδεατού ήλιου που φωτίζουν τον κόσμο που κρύβουμε μέσα μας αντανακλώνται μέσα από τα μάτια μας, προδίδοντας έτσι σε κάποιες σπάνιες στιγμές την ύπαρξη του. Γι’αυτό λένε ότι τα μάτια των ανθρώπων λένε πάντα την αλήθεια. Άλλα εκπέμπουν σκοτάδι, άλλα φως και άλλα απλά ουρλιάζουν για βοήθεια. Όλα τα σημάδια προέρχονται από τον κόσμο που κρύβουν μέσα τους. Λίγοι όμως μπορούν να τα δουν, πόσο μάλλον να καταφέρουν να τα αποκωδικοποιήσουν. Στον πραγματικό κόσμο βασιλεύει η ψυχρή λογική και η παγωμένη συμπεριφορά, που εμποδίζει τους ανθρώπους να δουν τι υπάρχει πίσω από τα μάτια. Μόνο οι άνθρωποι με βαθιά ενσυναίσθηση είναι ικανοί όχι μόνο να κατανοήσουν τον κρυφό κόσμο κάποιου άλλου, αλλά να τον κάνουν μέρος του δικού τους ιδανικού κόσμου. Αν υπήρχαν περισσότεροι τέτοιοι άνθρωποι, η έστω αν υπήρχε η διάθεση να κατανοήσουμε καλύτερα τον διπλανό μας διαβάζοντας την αλήθεια και τα κρυφά μηνύματα πίσω από το βλέμμα του, τότε ο κόσμος θα ήταν λίγο καλύτερος.

Γιατί η αλήθεια ζει κρυμμένη πίσω από τα μάτια του καθένα μας, περιμένοντας κάποιον να την ανακαλύψει.