Τετάρτη 30 Αυγούστου 2017

Σεπτέμβρης



Η αρχή του χρόνου είναι ουσιαστικά τώρα. Τελειώνει το καλοκαίρι, και όλοι οδεύουμε ξανά προς το καθημερινό μας πρόγραμμα που, όσο και αν αποτελεί ρουτίνα, είναι η ζωή μας. Όσο δύσκολη όμως και να είναι αυτή η μετάβαση από την ανεμελιά και την άναρχη οργάνωση του προσωπικού μας χρόνου στην αυστηρή λογική των ωραρίων και των προθεσμιών, προμηνύει την αρχή κάτι νέου. Και κάθε αρχή είναι δύσκολη αλλά και ενδιαφέρουσα.

Η φυσιολογική ζωή σιγά σιγά επανέρχεται και σιγά σιγά ζυγίζουμε και εκτιμάμε τις προοπτικές μιας νέας σεζόν. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο γεμίζει τις καρδιές όσων μπορούν να ξύσουν την αφιλόξενη επιφάνεια της απότομης επανόδου στην πραγματικότητα. Γιατί η αλήθεια είναι ότι κάθε εποχή του χρόνου έχει τη δικιά της σημασία. Χωρίς τον χειμώνα δεν θα είχε κανένα απολύτως νόημα το καλοκαίρι. Η ρουτίνα σπάει με την αλλαγή της εποχής και της διάθεσης. Άλλωστε, έχουμε πολλά να περιμένουμε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Η περίοδος των χριστούγέννων, οι απόκριες, οι εορτασμοί του Πάσχα είναι μόνο μερικά από αυτά. Και όποιος περιμένει αποκλειστικά και μόνο το επόμενο καλοκαίρι ή ακόμα χειρότερα, επιμένει να ζει στη σκιά του Αυγούστου που μόλις μας άφησε, τότε εκτός από επίπεδος και δυστυχισμένος, είναι και άξιος της μοίρας που ο ίδιος επέλεξε.

Επανεκκίνηση. Αυτό είναι που χρειαζόμαστε για να αισθανόμαστε ζωντανοί. Φόρτιση μπαταριών, ανανέωση διάθεσης και μια μικρή δόση ελπίδας. Σπάσιμο της ρουτίνας. Το τελευταίο μπορεί να επιτευχθεί κάθε στιγμη του χρόνου, αρκεί να έχουμε τη διάθεση να ανακαλύπτουμε και να υιοθετούμε δραστηριότητες που θα αποτελέσουν το αλατοπίπερο του ελεύθερου μας χρόνου. Ένα καλό βιβλίο, μια καλή ταινία, ακόμα και μια απλή βόλτα με φίλους μπορούν να επιδράσουν καταλυτικά στην ψυχολογία μας και να μας κάνουν να αισθανθούμε ευτυχισμένοι και πλήρεις. Αν οι δραστηριότητες μας περιοριστούν στα βασικά και οι ίδιοι είμαστε αρνητικοί στο να σκεφτόμαστε και να δρούμε εκτός του προγράμματος μας, τότε είναι σίγουρο ότι θα βαλτώσουμε. Το βάλτωμα φέρνει θλίψη και η θλίψη γίνεται κατάθλιψη. Δε χρειάζεται να περάσουμε όλο το χειμώνα περιμένοντας να έρθει το επόμενο καλοκαίρι. Κάθε νέα μέρα μπορεί να αποτελέσει ένα μικρό καλοκαίρι. Το δικό μας μικρό καλοκαίρι.

Ο Σεπτέμβρης είναι παράξενος μήνας. Κατακλύζεται από αντιθέσεις. Είναι απεχθής και συμπαθής ταυτόχρονα. Είναι κρύος και ζεστός. Είναι απειλητικός και φιλόξενος. Είναι γνώριμος αλλά και ξένος. Κάπως σα να συναντάς έναν παλιό αγαπημένο φίλο που έχεις να δεις χρόνια. Ενώ ξέρεις πάνω κάτω τι να περιμένεις, ουσιαστικά φοβάσαι να τον συναντήσεις και να του μιλήσεις. Φοβάσαι την αλλαγή και την επίδραση της πάνω σου και πάνω του. Αλλά μόλις το κάνεις συνειδητοποιείς απλά ότι τίποτα δεν άλλαξε. Και κάνετε ξανά μια νέα αρχή.

Κάθε χρόνο αυτή την εποχή κατακλύζομαι από ελπίδα. Ελπίδα για κάτι νέο, κάτι καινούργιο το οποίο ίσως να έρθει φέτος, ίσως και όχι. Συνήθως απογοητεύομαι από την έκβαση των πραγμάτων αλλά όχι για πολύ. Ποτέ δε χάνω την ελπίδα. Αυτό το καινούργιο που περιμένω θα έρθει κάποτε. Και θέλω όταν έρθει να είμαι κι εγώ εκεί. Να το αντιληφθώ και να το υποδεχτώ όπως του αξίζει. Όπως μου αξίζει.

Δευτέρα 31 Ιουλίου 2017

Παγωμένος ήλιος



Έχετε ποτέ σκεφτεί ότι ο κόσμος ίσως να μην είναι αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά; Ότι ζούμε μέσα στο μάτι ενός κυκλώνα ψευδαισθήσεων; Ότι πολλές φορές χρειάζεται να ‘ξύσουμε’ την τραχειά επιφάνεια της πραγματικότητας έτσι ώστε να μπορέσουμε να δούμε την πραγματική της μορφή;

Η αλήθεια κρύβεται στις λεπτομέρειες, τις οποίες πρέπει να πασχίσουμε για να τις δούμε. Το κάθε γεγονός, η κάθε κατάσταση που ζούμε, ακόμα και και κάθε αντικείμενο (έμβιο ή όχι) με το οποίο ερχόμαστε σε επαφή έχει παραπάνω από μια όψη. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εκπαιδεύσει τους εαυτούς τους να αντιλαμβάνονται τα πάντα μονόπλευρα. Αυτό μπορεί να συμβαίνει είτε γιατί τους βολεύει, είτε γιατί φοβούνται την αλήθεια, είτε γιατί κανένας δεν τους δίδαξε το ότι η ζωή εμπεριέχει παραπάνω από μια διαστάσεις μέσα στις οποίες μπορούμε να δράσουμε. Η αντίληψη και ο τρόπος που ο καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται τον κόσμο και τη ζωή γενικότερα είναι ένα από τα βασικά υλικά που καθορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις και που δημιουργούν τη λεγόμενη ‘χημεία’, είτε με άλλους ανθρώπους, είτε με το ίδιο το περιβάλλον. 

Η αντίληψη δημιουργεί εντυπώσεις και συμπεράσματα. ‘Ο χειμώνας είναι κρύος’ μπορεί κάποιος να αναφωνήσει μέσα από τη σφαίρα της λογικής. Σύμφωνοι, αλλά κάποιος άλλος μπορεί να πει ότι το κρύο φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, δημιουργώντας τους ένα εικονικό αίσθημα ζεστασιάς. ‘Η μουσική είναι διασκέδαση’ μπορεί να πει πολύ σωστά κάποιος άλλος. Η διαδικασία της δημιουργίας της όμως μπορεί να είναι πολύ επίπονη για τον ίδιο το δημιουργό. Με την ίδια λογική το θετικό μπορεί να είναι αρνητικό, το σωστό λάθος, η χαρά να είναι λύπη και ο ήλιος μην είναι ζεστός αλλά παγωμένος.

Η αντίληψη δημιουργεί εκείνη την περίφημη λεπτή γραμμή που χωρίζει την πραγματικότητα από τη φαντασία και τη λογική από την τρέλα και την ιδιοφυΐα. Η ικανότητα κάποιων ανθρώπων να διαβάζουν μέσα από τις γραμμές, αποκωδικοποιώντας την πραγματικότητα μέσα από το δικό τους προσωπικό πρίσμα, είναι πολύ συχνά παρεξηγήσιμη. Οι άνθρωποι εκπαιδεύονται σκόπιμα από μικρή ηλικία σε μια τετράγωνη λογική ‘καλού – κακού’ και ‘άσπρου – μαύρου’. Έτσι οι πύλες της αντίληψης κλείνουν νωρίς, χωρίς να προλάβουν να εξελιχθούν. Το μυαλό τους αδυνατίζει και αδυνατεί να αντιληφθεί οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό που διδάχτηκε. Όσοι είναι από τη φύση τους περίεργοι και έχουν τη διάθεση να ξεκλειδώσουν και να εξερευνήσουν τις τεράστιες δυνατότητες που δίνει το ανθρώπινο μυαλό, έψαξαν (και ψάχνουν ακόμα καθημερινά) την δική τους αλήθεια μέσα από πηγές εκτός της τυπικής σχολικής εκπαίδευσης, αλλά και στον έξω κόσμο. Αυτοί που μπόρεσαν να κατανοήσουν νωρίς ότι η ζωή έχει απεριόριστες προοπτικές και όψεις αποκωδικοποίησαν με ένα δικό τους τρόπο το νόημα της ζωής συναρμολογώντας μέσα από τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, τη δική τους αλήθεια.

Ο δρόμος προς τις πύλες της αντίληψης είναι ένα παράξενο μονοπάτι που αποκαλύπτει πολλές αλήθειες που είναι δύσκολο να γίνουν μαζικά αποδεκτές. Όπως είναι γνωστό, η αλήθεια πονάει. Οι καλλιτέχνες, οι μουσικοί, οι ζωγράφοι και οι ποιητές και πολλές άλλες ανήσυχες και βασανισμένες ομάδες ανθρώπων βρίσκονται ήδη εκεί και στέλνουν αφανή σημάδια μέσα από το έργο τους, έστω και υποσυνείδητα. Πόσοι από εμάς μπορούν να τα αντιληφθούν;

Πόσοι από εμάς μπορούν πραγματικά να τους ακούσουν;

Παρασκευή 30 Ιουνίου 2017

Εκείνοι με το καθαρό βλέμμα...



Στη σημερινή εποχή είναι τρομερά δύσκολο να βρεις ανθρώπους ειλικρινείς, που το καθαρό τους βλέμμα θα διαλύει μονομιάς κάθε αμφιβολία που πιθανώς έχεις σχετικά με τις προθέσεις τους. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις ανθρώπους που θα μπορείς να εμπιστευτείς, να τους εκμυστηρευτείς πράγματα, να τους κάνεις φίλους σου. Οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν αλλά σπανίζουν. Και εκτός από αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους εντοπίσεις καθώς παραμένουν κρυμμένοι και προφυλαγμένοι μέχρι να αισθανθούν σίγουροι ότι μπορούν να σου ανοιχτούν και να σου χαρίσουν τον εαυτό τους. Γιατί, όσο παράδοξο και αν ακούγεται, αυτοί οι ξεχωριστοί άνθρωποι θεωρούνται απόκληροι της κοινωνίας και έχουν βιώσει στο πετσί τους το τι σημαίνει να πληγώνεσαι και να υπομένεις. Γιατί αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό που τους κάνει να διαφέρουν από την υπόλοιπη ψυχρή μάζα της κοινωνίας έγινε τελικά η καταδίκη τους. 

Πως όμως φτάσαμε μέχρι εδώ;

Στην προσπάθεια τους να γίνουν μέρος του κοινωνικού συνόλου πόνεσαν, υπέφεραν, λύγισαν. Και οι περισσότεροι δεν άντεξαν και τελικά κρύφτηκαν. Σχεδόν κανένας όμως δεν άλλαξε. Ο τρόπος ζωής τους και το θάρρος της γνώμης τους ήταν πάντοτε η σημαία της ψυχής τους. Ήταν αυτό που τους έκανε να διαφέρουν από την υπόλοιπη παγωμένη και άμορφη μάζα που κατέτρωγε ψυχές. Όμως ήταν πολύ αδύναμοι για να την αντιμετωπίσουν και γι’ αυτό επέλεξαν να εφαρμόζουν τις πρακτικές τους πολύ πιο σιωπηλά. Αυτοί οι άνθρωποι με το καθαρό βλέμμα δεν πρόκειται ποτέ να σου φανερωθούν αν δεν τους κάνεις πρώτα να νιώσουν ασφάλεια. Δεν πρόκειται να δεχτούν ακόμα μια απόρριψη, ούτε το να αντιμετωπίσεις το ειλικρινές ενδιαφέρον τους διστακτικά. Αν το κάνεις αυτό, τότε το πιο πιθανό είναι να τους διώξεις από κοντά σου για πάντα. Και αυτό είναι λάθος γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο σπάνιοι. Δεν θα έχεις την τύχη να τους συναντάς καθημερινά. Διώξε λοιπόν από πάνω σου την εγωιστική σου υπερηφάνεια και αγκάλιασε τους. Αγκάλιασε τους ειλικρινά, όπως και αυτοί. Άκουσέ τους, συζήτησε μαζί τους, εμπιστέψου τους. Και σου υπόσχομαι πως σε πολύ λίγο θα δεις μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου. Ξεκίνα από αυτό και κάνε ένα βήμα τη φορά. Και ίσως μετά από καιρό καταφέρεις να πιστέψεις ξανά στους ανθρώπους.

Έτσι φτάσαμε λοιπόν ως εδώ. Χάσαμε την ικανότητα να επικοινωνούμε μεταξύ μας. Βάλαμε τον εγωισμό μας πάνω από κάθε ανθρώπινη ηθική αξία, ακόμα και πάνω από την ίδια την ανθρώπινη ζωή. Και κάπως έτσι χάσαμε σιγά σιγά την υπόσταση μας ως άνθρωποι. Υποβιβαστήκαμε. Μάθαμε να μισούμε και να ζηλεύουμε. Ο εγωισμός και η υπερηφάνεια έγιναν οι οδηγοί της καθημερινότητας μας, κόβοντας τις γέφυρες επικοινωνίας που μέχρι πρότινος μας ένωναν. Οι σχέσεις έγιναν δύσκολες, όπως και οι αλληλεπιδράσεις. Και μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία μεταμόρφωσης, ξεχάσαμε πως είναι να εμπιστευόμαστε. Όχι όμως όλοι. Υπάρχουν ακόμα ανάμεσα μας αυτοί οι άνθρωποι με το καθαρό βλέμμα. Αυτοί που από ένστικτο έμαθαν να μιλάνε με την καρδιά. Αυτοί που δε φοβούνται να γελάσουν ή να κλάψουν. Οποιοσδήποτε έχει έναν τέτοιο άνθρωπο στο πλάι του δεν πρέπει ποτέ να τον αφήσει να φύγει.  

Αυτοί οι άνθρωποι είναι η σωτηρία μας.

Αυτοί, με το καθαρό βλέμμα.

Δευτέρα 29 Μαΐου 2017

Ισορροπία



Η ζωή μοιάζει με μια μεγάλη ζυγαριά που ποτέ δεν είμαστε σίγουροι προς τα πού θα γείρει. Οι επιλογές που κάνουμε καθημερινά έχουν βάρος και τοποθετούνται σε διαφορετικά σημεία, παρασέρνοντάς μας με τρόπο όχι πολύ ευχάριστο. Είναι πολύ εύκολο να χαθεί ο έλεγχος και να βρεθούμε ξαφνικά εκτός ισορροπίας με τον κόσμο γύρω μας να φαντάζει απειλητικός. Είναι πολύ εύκολο να πέσουμε κάτω χωρίς να έχουμε τη δύναμη να σηκωθούμε ξανά. Για να καταφέρουμε να μείνουμε όρθιοι κρατώντας ισορροπημένο τον γεμάτο αντιθέσεις κόσμο στον οποίο ζούμε, είναι πρώτα απαραίτητο να πειθαρχήσουμε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Η πειθαρχία σε έναν άναρχο κόσμο γεμάτο πειρασμούς και παρορμήσεις φαντάζει κάτι άπιαστο. Δεν είναι όμως ακατόρθωτο. Οι επιλογές μας ‘ζυγίζονται’ σε μια μικροσκοπική δική μας ζυγαριά προτού εφαρμοστούν στην πράξη. Ο καθένας από εμάς έχει αυτή τη ζυγαριά στην κατοχή του, απλά είτε δεν το γνωρίζει, είτε δεν ξέρει να τη χρησιμοποιεί. Ζυγίζοντας τις επιλογές μας και εκτιμώντας τις συνέπειες τους (είτε αυτές είναι θετικές, είτε αρνητικές) μαθαίνουμε να πειθαρχούμε απέναντι στον εαυτό μας, στα ‘θέλω’ και τα ‘πρέπει’ μας. Μαθαίνουμε να χειριζόμαστε την ψυχολογία μας, να επιβαλλόμαστε στον εγωισμό μας και το σημαντικότερο από όλα, μαθαίνουμε να είμαστε υπομονετικοί. Με αυτό τον τρόπο τελικά μαθαίνουμε να ισορροπούμε τη ζωή μας, χωρίς να την αφήνουμε να μας παρασύρει προς άγνωστη κατεύθυνση.

Φυσικά η πειθαρχία απαιτεί να τηρούμε κάποιους κανόνες, όπως και να τους σεβόμαστε. Ο πρώτος κανόνας που αποτελεί ταυτόχρονα και θεμελιώδη συμπαντικό νόμο, είναι ότι για να επιτευχθεί η ισορροπία πρέπει να υπάρχουν αντίθετα. Το καλό δε μπορεί να υπάρξει χωρίς το κακό, ούτε το φως χωρίς το σκοτάδι. Σε κάθε κατάσταση που βιώνουμε υπάρχουν πάντα δύο όψεις και η μία θρέφει την άλλη και της δίνει νόημα. Αν δεν δούμε και τις δύο πλευρές του νομίσματος δεν θα επιλέξουμε σωστά. Χωρίς αυτή τη γνώση δε μπορεί να υπάρξει ισορροπία. Ο δεύτερος κανόνας είναι ότι πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε πως δεν είναι απαραίτητο το ότι η επιλογή που κάναμε είναι και η σωστή. Οπότε στην περίπτωση που κάτι τέτοιο αποδειχθεί αληθινό, θα πρέπει να το αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε μπροστά, πειθαρχώντας για μια ακόμα φορά απέναντι στον εαυτό μας και την ψυχολογία μας. Και σιγά σιγά θα μάθουμε να ισορροπούμε και να μένουμε όρθιοι, όσο και αν ο κόσμος γύρω μας στροβιλίζεται επικίνδυνα.

Οι αντιθέσεις και η πληθώρα επιλογών μπορούν εύκολα να μας μπερδέψουν και να χάσουμε το δρόμο μας. Η ζυγαριά μπορεί εύκολα να βαρύνει μόνο από τη μία πλευρά. Οι επιλογές κάποιες φορές μπορεί να μη μας δικαιώσουν. Σε κάθε περίπτωση, η ισορροπία, συνοδευόμενη από καθαρή σκέψη και συνειδητοποιημένη αντίληψη της πραγματικότητας, αποτελεί ένα σημαντικότατο εφόδιο για να μπορέσουμε να διασφαλίσουμε ψυχική ηρεμία και μάθουμε να προχωράμε πάντα μπροστά. Στο κάτω κάτω έχουμε πάντα διαθέσιμη τη δική μας, μικρή ζυγαριά που μπορεί να μας βοηθήσει να εκτιμήσουμε τις επιλογές μας προτού τις κάνουμε. Είναι στο χέρι μας να τη χρησιμοποιήσουμε σωστά.

Η ζωή άλλωστε είναι ένα μεγάλο τεντωμένο σκοινί κι εμείς απλά περπατάμε πάνω του κοιτώντας πάντα μπροστά. 

Το μόνο που πρέπει να κάνουμε για να μην πέσουμε κάτω είναι να ισορροπήσουμε. 

Με πειθαρχία απέναντι στον εαυτό μας και τα συναισθήματά του.

Παρασκευή 28 Απριλίου 2017

Αφηρημένες έννοιες



Ζωή: Το αιώνιο μυστήριο που αποτελεί ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο δώρο της φύσης. Η αρχή του μεγάλου ταξιδιού προς άγνωστο προορισμό. Η έννοια που ποτέ κανείς δεν κατάφερε να προσδιορίσει πλήρως, πόσο μάλλον να την κατανοήσει. Ο λόγος για τον οποίο αναπνέουμε, ονειρευόμαστε και προσπαθούμε καθημερινά. Η ζωή είμαστε εμείς.

Όνειρα: Το νοητό ιδεατό μονοπάτι μας προς το μέλλον. Ξεχωριστά, ακριβά και πολύτιμα για τον καθένα από εμάς. Ο χαρακτήρας και η φιλοδοξία μας τα πλάθει και όλη η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από την προσπάθεια κατάκτησης τους. Άλλοι τα καταφέρνουν, άλλοι απλά τα αγγίζουν, ενώ για κάποιους παραμένουν για πάντα άπιαστα…

Φιλία: Ένα από τα βασικότερα συστατικά της ευτυχισμένης ζωής. Οι καλές φιλίες δεν είναι παρά μια προέκταση του εαυτού μας. Με τους φίλους ζούμε μαζί, γλεντάμε μαζί, λυπόμαστε μαζί, ονειρευόμαστε μαζί. Και πάντα θα είναι εκεί για να σε στηρίξουν στη λύπη σου και (το κυριότερο) να χαρούν με τη χαρά σου.

Έρωτας: Ίσως το βασικότερο συστατικό της ευτυχίας και ίσως ο κύριος λόγος για τον οποίο ζούμε. Μέσα από τον έρωτα δημιουργείται ζωή σε όλα τα επίπεδα. Γιατί ο έρωτας είναι η ίδια η ζωή.

Εμπειρίες: Οι εμπειρίες αποκτώνται μέσα από τα χρόνια και τις πράξεις μας και αποτελούν το κυριότερο εφόδιο για να κατακτήσουμε εν τέλει τους στόχους και τα όνειρα μας. Μέσα από τις εμπειρίες γινόμαστε σοφότεροι. Ακόμα και οι πληγές που αποκτάμε στην πορεία μας βοηθάνε να γίνουμε άτρωτοι. 

Χαρά: Ένα υπέροχο συναίσθημα που επιζητάμε συνεχώς. Ψάχνουμε καθημερινά πράγματα που μας δίνουν χαρά και αναζητάμε τρόπους να είμαστε συνεχώς χαρούμενοι.

Θλίψη: Ένα συναίσθημα που βιώνουμε σχεδόν καθημερινά και με διάφορους τρόπους. Η θλίψη, όπως και η χαρά βρίσκονται πάντα στο δρόμο μας και μας επισκέπτονται σε ανύποπτες συνήθως στιγμές. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Τελικά η θλίψη μας παρέχει ισορροπία, κάτι που είναι απαραίτητο για τη σωστή διαμόρφωση του εαυτού. Γιατί για κάθε καλή στιγμή υπάρχει και μια κακή , όπως και το αντίθετο.

Εργασία: Ένα ‘αναγκαίο κακό’ ή ένας τρόπος να παραμείνει κανείς παραγωγικός; Η επιλογή βρίσκεται στο μυαλό του καθένα από εμάς. Η εργασία όμως ανέκαθεν ήταν σημαντικό μέρος της ίδιας της ζωής. Η οκνηρία όχι.

Υγεία: Το σημαντικότερο αγαθό της ζωής.

Ελπίδα: Η πίστη στον εαυτό μας που αποτελεί την πεποίθηση ότι μια μέρα θα πετύχουμε τους στόχους μας και θα κατακτήσουμε τα όνειρα μας.

Μουσική: Για κάποιους αδιάφορη, για κάποιους άλλους όμως αποτελεί τη μορφή τέχνης που συνδυάζει ήχους, χρώματα και συναισθήματα για να μας θυμίσει τι είναι ζωή και εν τέλει να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Μέλλον: Το σκοτεινό μονοπάτι που ακολουθάμε χωρίς να γνωρίζουμε που θα μας βγάλει. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πορευθούμε προς αυτό συνδυάζοντας και αξιοποιώντας όλα τα παραπάνω συστατικά στις σωστές αναλογίες.