Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2017

Ο νόμος του σύμπαντος



Το σύμπαν. Η ομπρέλα που μας σκεπάζει όλους προστατεύοντάς μας και εξουσιάζοντας μας ταυτόχρονα. Είμαστε ένα με το σύμπαν και την κοσμική ενέργεια που εκπέμπει. Ζούμε επηρεάζοντας το και αντίστοιχα μας επηρεάζει και αυτό. Κάθε μας πράξη πυροδοτεί μια αλυσιδωτή αντίδραση που επηρεάζει κάθε ψυχή που είναι συνδεδεμένη με την κοσμική ενέργεια του σύμπαντος. Κάθε μας πράξη επηρεάζει με κάποιον μαγικό τρόπο όλους μας.

Το σύμπαν είναι δίκαιο. Παίρνει αλλά και δίνει. Τιμωρεί αλλά και ανταμείβει. Το σύμπαν δεν τιθασεύεται. Δεν δαμάζεται. Το σύμπαν θέλει σεβασμό. Χρειάζεται να κατανοήσουμε την υπεροχή του και την επίδραση που έχει στις ζωές μας και να το σεβαστούμε. Δεν πρόκειται φυσικά ποτέ να το κατανοήσουμε πλήρως. Είμαστε πολύ μικροί γι’ αυτό. Απλά θα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε σε έναν απειροελάχιστο βαθμό τον αρμονικό τρόπο με τον οποίο είμαστε συνδεδεμένοι μαζί του.

Ο νόμος του σύμπαντος είναι απλός και αυστηρός. Τα πάντα επιστρέφουν πίσω σε σένα. Αν δώσεις θα πάρεις. Αν πληγώσεις, θα πληγωθείς. Αν έδωσες αγάπη θα λάβεις αγάπη. Αν μίσησες, το μίσος θα επιστρέψει πίσω σε σένα. Και με αυτό τον τρόπο ο καθένας παίρνει τελικά ακριβώς αυτό που του αξίζει. Μπορεί αυτό να γίνει μετά από μήνες ή χρόνια, μπορεί πάλι να γίνει και την επόμενη στιγμή. Όμως το σύμπαν δεν ξεχνάει ποτέ τι χρωστάει.

Ο κύκλος της ζωής δεν είναι παρά ένας από τους πολλούς ομόκεντρους κύκλους που γυρνάνε γύρω μας στην πορεία της ζωής. Άλλοι γυρνάνε γρηγορότερα, άλλοι πάλι πιο αργά. Άλλοι είναι μεγαλύτεροι και άλλοι μικρότεροι. Ο καθένας συμβολίζει μια διαφορετική πτυχή της ζωής. Προσωπικές σχέσεις, εργασία, φιλίες, έρωτας. Όλα στο ρυθμό του σύμπαντος. Τα σημεία που τέμνονται είναι εκείνα τα κομβικά σημεία όπου το σύμπαν αποφασίζει τι πρέπει να δώσει πίσω. Πολλές φορές οι κύκλοι συναντιούνται με γειτονικούς κύκλους, με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Εκεί ακριβώς θυμόμαστε ότι είμαστε ένα με το σύμπαν και συνδεδεμένοι με αυτό αλλά και μεταξύ μας. Οι πράξεις μας επηρεάζουν τους πάντες και τα πάντα, όσο ασήμαντες και να φαίνονται. Είμαστε απλά ένας μικρός κρίκος στην αλυσίδα με τους ομόκεντρους κύκλους.

Όλα αυτά δεν φαίνονται και τόσο παράλογα αν αναλογιστούμε ο καθένας ξεχωριστά τη μέχρι τώρα πορεία μας στη ζωή. Ο λαός μας τείνει να χρησιμοποιεί από πολύ παλιά τη σοφή ρήση ‘κάθε εμπόδιο για καλό’. Όποιος έχει αναλογιστεί έστω και για λίγο τη σημασία αυτής της συγκεκριμένης φράσης, όσο και την πρακτική εφαρμογή της στη ζωή, θα συνειδητοποιήσει ότι είναι απολύτως σωστή. Ποτέ δεν γνωρίζουμε πραγματικά τι είναι καλό για εμάς. Το σύμπαν όμως ξέρει. Αν λοιπόν αφήσουμε την κοσμική ενέργεια να οδηγήσει τη ζωή μας αποδεχόμενοι την έκβαση της ως έχει, εμπιστευόμενοι τα ένστικτα και τη διαίσθηση μας,  τότε είναι πολύ πιθανό να φτάσουμε στο μονοπάτι που οδηγεί στην ευτυχία.

Γιατί το σύμπαν ξέρει. Δείχνει σημάδια. Προειδοποιεί και οδηγεί. Και όσοι έχουν ανοιχτό μυαλό και ελεύθερο πνεύμα μπορούν όχι απλά να το ακούσουν, αλλά να νιώσουν και τον παλμό του.

Εσύ μπορείς;

Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2017

Μία αόρατη κλωστή



Οδηγούμε τη ζωή μας ζώντας στο παρόν. Το παρόν έχει τις βάσεις του στο παρελθόν και οδηγεί στο μέλλον που και αυτό με τη σειρά του χτίζεται από το παρόν. Οι συνδέσεις μεταξύ τους είναι άπειρες. Αν ψάξουμε λίγο πιο βαθιά θα ανακαλύψουμε άπειρες περιπτώσεις στις οποίες κάποιος, κάποτε έπαιξε έναν πολύ μικρό (ή και μεγάλο) ρόλο στο να βρεθούμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Ο κάθε άνθρωπος που συναντάμε στην πορεία της ζωής παίζει το δικό του ρόλο στην εξέλιξη μας. Η κάθε μας αλληλεπίδραση δημιουργεί μια αλυσιδωτή αντίδραση που μέσα στο χρόνο γιγαντώνεται και μας παρασέρνει σαν χιονοστιβάδα.

Μια φαινομενικά ασήμαντη φράση που ειπώθηκε κάποτε σε μια φαινομενικά ασήμαντη κουβέντα μπορεί να στιγματίσει τη ζωή κάποιου που θα την ακούσει, μεταλλάσσοντας τον. Μια φαινομενικά ασήμαντη συνάντηση, μια χειραψία, μια καλημέρα, ακόμα και ένα απλό βλέμμα μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας και να μας οδηγήσει σε έναν εντελώς διαφορετικό προορισμό από αυτόν που αρχικά φανταζόμασταν. Ακόμα και ο χαρακτήρας των πιο αδιάλλακτων ανθρώπων μπορεί να στιγματιστεί και να οδηγηθεί σε έναν εντελώς διαφορετικό ορίζοντα, που μπορεί να έχει αντίστοιχα ένα καλό ή κακό τέλος.

Είμαστε όλοι ενωμένοι μεταξύ μας με μια αόρατη κλωστή. Οι πράξεις μας και η συμπεριφορά μας πλάθουν χαρακτήρες μέσα στο χρόνο, οδηγούν ζωές, σώζουν ή καταδικάζουν. Και πάντα έχουν συνέπειες, είτε θετικές, είτε αρνητικές.

Προσπαθήστε να ζήσετε ξανά νοητά τη ζωή σας προς τα πίσω, προς το παρελθόν. Θα εκπλαγείτε όταν συνειδητοποιήσετε από πόσο μικρές λεπτομέρειες έχετε φτάσει στη σημερινή σας κατάσταση και υπόσταση. Η τριβή με τον κόσμο, με τους φίλους, με τους συναδέλφους, ακόμα με τους αγνώστους που συναντάμε στο δρόμο, βάζει το δικό της λιθαράκι στην πορεία μας. Πόσες και πόσες αποφάσεις πάρθηκαν από μια απλή κουβέντα που μας ενέπνευσε; Πόσες φορές πήραμε δύναμη για να πάρουμε μια δύσκολη απόφαση παίρνοντας παράδειγμα από έναν συνάνθρωπό μας που έκανε το ίδιο; Πόσες φορές λαμβάνουμε θετική η αρνητική ενέργεια από γεγονότα που ποτέ δε ζήσαμε από πρώτο χέρι αλλά ήταν αρκετά ώστε να διαμορφώσουν το χαρακτήρα μας;

Στο τέλος η χιονοστιβάδα παίρνει τη μορφή ενός ορμητικού χείμαρρου που μας παρασέρνει. Η μόνο διαφορά είναι ότι μπορούμε να ελέγξουμε την πορεία του και να τον οδηγήσουμε εκεί που επιθυμούμε. Γιατί η πρώτη ύλη της κατασκευής του συλλέχθηκε από τις εμπειρίες μας από τις συναναστροφές μας. Από τη χημεία των αλληλεπιδράσεων που δημιουργήσαμε και συνεχίζουμε να δημιουργούμε καθημερινά. Και από τις εικόνες και τα βιώματα που κάθε ένας από εμάς κρύβει βαθιά μέσα στο υποσυνείδητό του, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Είμαστε όλοι δεμένοι με μια αόρατη κλωστή. Που ακόμα και να το θέλουμε δεν πρόκειται ποτέ να σπάσει.

Είμαστε όλοι νοητά ενωμένοι μεταξύ μας.

Είμαστε άνθρωποι.

Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2016

Νέος χρόνος



Σε λίγες μέρες αλλάζει για μια ακόμα φορά ο χρόνος. Θα ξημερώσει μια μέρα σαν όλες τις άλλες που όμως για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχει τόσο μεγάλη σημασία για εμάς. Ευχές, δώρα και τόσες άλλες κινήσεις και χειρονομίες καλής θελήσεως κατακλύζουν τις καθημερινές μας αλληλεπιδράσεις. Οι προσδοκίες για το μέλλον γιγαντώνονται. Η θετική σκέψη και διάθεση επίσης. Και όλοι ονειρεύονται η πρώτη μέρα του νέου χρόνο να τους φέρει αυτό που τόσο επιθυμούν.

Την ελπίδα.

Η ελπίδα μας θρέφει και μας κρατάει ζωντανούς. Γιατί όμως εμείς οι ίδιοι δείχνουμε τόσο ανίκανοι στο να την κρατήσουμε κοντά μας; Η αλλαγή του νέου χρόνου δεν είναι παρά μια ανθρώπινη επινόηση κι όμως απορρέει μια πρωτόγνωρα θετική διάθεση. Και γιατί όλο τον υπόλοιπο χρόνο κυριαρχεί η απαισιοδοξία και η αμφισβήτηση για το μέλλον; Γιατί οι άνθρωποι σκέφτονται και πράττουν τόσο αρνητικά; Γιατί ξαφνικά σταματάνε να ονειρεύονται;

Πολλά τα ερωτήματα που αναδύονται. Γιατί πρέπει να θέτουμε τον εαυτό μας σε συνθήκες αυθυποβολής για να νιώσουμε ζωντανοί; Δηλαδή η ελπίδα ζει μόνο τη συγκεκριμένη εποχή του χρόνου; Τα όνειρα ανανεώνονται μόνο μέσα από την ανανέωση ενός ημερολογιακού έτους; Πρέπει πραγματικά να πιστέψουμε ότι γίνεται μια νέα αρχή γύρω μας για να αποφασίσουμε να κάνουμε μια νέα αρχή για τον εαυτό μας; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαστε τόσο δέσμιοι μιας εικονικής ‘νέας αρχής’. Πολύ απλά κανένας δε μας έχει δώσει να καταλάβουμε πως η ελπίδα που αναζητάμε πορεύεται μαζί μας. Το πώς θα την ανακαλύψουμε εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από εμάς.

Βλέποντας τη θετική διάθεση που κυριαρχεί αυτές τις μέρες και την προσμονή του κόσμου για την αρχή του νέου έτους, προσπαθώ να φανταστώ πως θα ήταν αν μπορούσαμε να είμαστε το ίδιο θετικοί και χαρούμενοι όλες τις μέρες του έτους. Αν βλέπαμε την απαρχή κάθε καινούργιας μέρας σαν την απαρχή ενός καινούργιου έτους. Μια νέα ευκαιρία να κυνηγήσουμε τα όνειρα μας και να ζήσουμε τη ζωή μας όπως θέλουμε. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι θα ζούσαμε σε έναν καλύτερο κόσμο. Γιατί θα είχαμε καταλάβει ότι το κάθε δευτερόλεπτο μετράει και μπορεί να αποτελέσει την αρχή για κάτι νέο, χωρίς συγκεκριμένους χρονικούς περιορισμούς.

Ζούμε μέσα στην αλλαγή, μαζί με την ελπίδα που αναζητάμε.Η αρχή του νέου χρόνου είναι απλά μια καλή αφορμή για να βρεθούμε ξανά μαζί και να περάσουμε κάποιες όμορφες στιγμές. Όμως δεν θα φέρει την αλλαγή. Απλά θα ξημερώσει μια μέρα σαν όλες τις άλλες.

Η αλλαγή είμαστε εμείς.

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2016

Όταν σβήνουν τα φώτα...



Όλοι μας φοβόμασταν το σκοτάδι όταν ήμασταν παιδιά. Ο φόβος του αγνώστου, του υπερφυσικού, που κρύβεται μέσα σε αυτό κυρίευε την αθώα παιδική υπόσταση, προκαλώντας απερίγραπτο φόβο και ανασφάλεια. Κάποιοι μεγάλωσαν με αυτό το φόβο, ανήμποροι να τον ξεπεράσουν κατά την ενηλικίωση τους. Κάποιοι άλλοι όμως κατάφεραν να αποκωδικοποιήσουν την ύπαρξη του σκοταδιού και να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με αυτό. Ξερω…όλα αυτά φαίνονται ακαταλαβίστικα. Ας το αναλύσουμε.

Το σκοτάδι μας ακολουθεί καθημερινά με έναν ειρωνικό τρόπο. Ο φόβος για το μέλλον, η ανασφάλεια για την πορεία της ζωής μας και για την ψυχολογική μας ακεραιότητα, μας βυθίζουν σε ένα αλληγορικό σκοτάδι, πολύ πιο μαύρο και δυσοίωνο από το σβήσιμο των φώτων που αντιμετωπίζαμε κάθε νύχτα ως παιδιά. Τώρα το σκοτάδι της νύχτας δεν μας τρομάζει πια. Ορισμένες φορές ευχόμαστε να το έκανε. Γιατί το σκοτάδι που αντιμετωπίζουμε τώρα δεν φεύγει με το φως. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε και να βρίσκουμε το δρόμο μας μέσα σε αυτό. Πολλοί δεν το αντέχουν και καταλήγουν δέσμιοι των ίδιων τους των αδυναμιών. Οι δυσκολίες που παρουσιάζει η ζωή μας κάνει ανυπόμονους για μια λύση και έτσι απελπιζόμαστε ωστε πολλοί από εμάς καταλήγουμε δέσμιοι της κατάθλιψης, του ποτού, του τσιγάρου και τόσων άλλων παθών που εν τέλει δεν μας οδηγούν σε κάποια λύση. Απλά μας κάνουν δυστυχισμένους.

Όταν ήμασταν μικροί, το μόνο που είχαμε να κάνουμε για να διώξουμε το σκοτάδι ήταν να ανάψουμε τα φώτα. Μια πολύ απλή κίνηση που έδιωχνε μακριά όλους τους φόβους. Μέχρι όμως να φτάσουμε στο διακόπτη τρέμαμε. Φοβόμασταν να ανοίξουμε το φως από φόβο για το τι θα αντικρίσουμε. Ήμασταν τόσο σίγουροι ότι κάτι παράξενο καραδοκεί μέσα στο άγνωστο, που παραλύαμε. Κι όμως, μια τόσο απλή κίνηση όσο το να ανάψουμε το φως ήταν η λύση. Και ποτέ δεν υπήρχε κάτι εκεί. Ήταν πάντοτε όλα μέσα στο μυαλό μας.

Σήμερα, η διαδικασία είναι πολύ πιο πολύπλοκη αλλά το νόημα είναι πάντα το ίδιο. Ο φόβος για το άγνωστο που μας θα φέρει μια απόφαση ή ένας δρόμος που έχουμε την επιλογή να ακολουθήσουμε είναι καταλυτικός, τόσο για την τελική μας επιλογή, όσο και για την έκβαση αυτής. Γιατί αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι ‘ανάψαμε το φως’, πείθοντας τον εαυτό μας ότι κάναμε το σωστό για εμάς, τότε ποτέ δεν θα δούμε το δρόμο και θα σκοντάψουμε στο πρώτο εμπόδιο. Ο φόβος ποτέ δε θα μας εγκαταλείψει και όλη μας η ζωή θα κυριεύεται και θα οδηγείται από αυτόν. Η μόνη λύση είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι τελικά το σκοτάδι μας οδηγεί, γιατί χωρίς αυτό ποτέ δε θα μπορούσαμε να δούμε το φως και να αντιληφθούμε την αξία του. Και όταν τελικά επιβεβαιωθούμε ότι κάναμε τη σωστή επιλογή, τότε θα είναι όπως τότε που σαν παιδιά ανάβαμε το φως για να φύγει το σκοτάδι. Θα δούμε ότι δεν είχαμε απολύτως τίποτα να φοβηθούμε και ότι ο δρόμος είναι ανοιχτός μπροστά μας.

Η ζωή κυριαρχείται από αντιθέσεις. Όπως δεν υπάρχει μέρα χωρίς νύχτα, έτσι δεν υπάρχει και φως χωρίς σκοτάδι. Το ένα θρέφει το άλλο και τα δύο μαζί εμάς. Μαζί φέρνουν την απαραίτητη ισορροπία στη ζωή μας και μας βοηθάνε να προχωρήσουμε. Αν συμφιλιωθούμε με αυτή την ιδέα, τότε ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι τελικά το σκοτάδι είναι πιο φωτεινό από το φως.

Γιατί, όσο και αν δεν το παραδεχόμαστε, μας βοηθάει να δούμε μπροστά.

Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2016

Ποτέ μην ξεχνάς ποιός είσαι



Πολλές φορές αισθανόμαστε χαμένοι ακόμα και στον ίδιο δρόμο που επιλέξαμε να ακολουθήσουμε. Η ανασφαλής μας φύση μας φέρνει συνεχώς μπροστά σε διλήμματα και επιλογές που εν τέλει μας απομακρύνουν από την φυσική μας υπόσταση αλλά και από τον προορισμό μας. Συνειδητοποιώντας αυτά (συνήθως σε ανύποπτο χρόνο) μπορεί να τρομάξουμε από το πόσο μακριά είμαστε από αυτό που ήμασταν κάποτε. Μπορεί όμως και όχι. Μπορεί αυτό που γίναμε να ήταν ουσιαστικά ο ασυνείδητος στόχος μας. Σε κάθε περίπτωση όμως είμαστε διαφορετικοί από παλιά.

Ο άνθρωπος σμιλεύεται από την ίδια τη ζωή σαν πηλός. Χάνει κομμάτια του, βρίσκει άλλα, για να συμπληρωθεί ξανά, ξεραίνεται, σκληραίνει, μαλακώνει, αλλάζει σχήμα. Μέσα από μια τέτοια διαδικασία είναι σχεδόν ανέφικτο να βγει κάποιος ίδιος με το όπως ξεκίνησε. Κάποιοι αποθαρρύνονται, κάποιοι άλλοι πάλι μαθαίνουν να είναι δυνατοί. Οι καθημερινές μάχες γίνονται εμπειρίες, οι εμπειρίες μνήμες, οι μνήμες σημεία αναφοράς. Και κάποια στιγμή, κάπου, κάποτε χάνουμε τον εαυτό μας και ξεχνάμε ποιοι είμαστε.

Σε αυτό το κομβικό σημείο ο άνθρωπος απαρνιέται το παρελθόν του. Το παρελθόν που τον έθρεψε και τον έπλασε. Σε αυτό το κομβικό σημείο ο άνθρωπος γίνεται ένας ξένος. Όποιος ξεχνάει το δρόμο που τον έφερε εκεί που βρίσκεται σήμερα, δεν πρόκειται να τον ξαναβρεί ποτέ, όσο και αν το θελήσει. Οι αξίες, οι ιδέες και τα όνειρα μας, μας οδηγούν στρώνοντας το δρόμο μας. Αν τα ξεχάσουμε και τα εγκαταλείψουμε , τότε ξεχνάμε και το δικό μας δρόμο που φτιάχνουμε μέρα μέρα με τα χέρια μας. Πειρασμοί υπάρχουν πολλοί και είναι πολύ εύκολο να ενδώσουμε με την ελπίδα ότι θα φτάσουμε εκεί που θέλουμε πολύ πιο γρήγορα. Έτσι όμως χάνεται η ουσία. Έτσι απομακρυνόμαστε από την πραγματική μας υπόσταση και γινόμαστε χωρίς να το καταλάβουμε έρμαια της καθημερινότητας και των πρακτικών που εκείνη προστάζει.

Ο εαυτός μας είναι ένας μοναδικός σύντροφος που πορεύεται μαζί μας πάντοτε. Τον μοιραζόμαστε, τον συμβουλευόμαστε, μας στηρίζει και τον στηρίζουμε. Είναι επίσης το μοναδικό πράγμα που οτιδήποτε και να συμβεί δεν πρόκειται ποτέ να φύγει μακριά. Αν ξεχάσουμε το ποιοι είμαστε, τότε εγκαταλείπουμε τον πραγματικό εαυτό μας. Και αν αυτός χαθεί μέσα στη δίνη του παρελθόντος και της ματαιοδοξίας μας, τότε θα τον έχουμε χάσει για πάντα. Δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ γιατί θα έχει πλέον πνιγεί κάπου βαθιά μέσα μας. Και θα προσπαθούμε καθημερινά να αποδείξουμε στους ανθρώπους γύρω μας ότι είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε πραγματικά. Και μόνο εμείς θα γνωρίζουμε την αλήθεια. Όμως ο φτιαχτός εαυτός μας δεν πρόκειται να την παραδεχτεί ποτέ.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσες δυσκολίες και να βρεθούν στο δρόμο μας, όσο και να θέλουμε να ξεστρατίσουμε από την αληθινή υπόσταση μας, πάντα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ένα βασικό κανόνα.

Ποτέ μην ξεχνάς ποιος είσαι.

Ποτέ μην ξεχνάς από πού ξεκίνησες.

Ποτέ μην ξεχνάς το τι σε έφερε εδώ.
Ποιος ξέρει…ίσως κάποια μέρα αυτές οι απλές συμβουλές να σώσουν την ψυχή κάποιου από  εμάς.