Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2016

Ποτέ μην ξεχνάς ποιός είσαι



Πολλές φορές αισθανόμαστε χαμένοι ακόμα και στον ίδιο δρόμο που επιλέξαμε να ακολουθήσουμε. Η ανασφαλής μας φύση μας φέρνει συνεχώς μπροστά σε διλήμματα και επιλογές που εν τέλει μας απομακρύνουν από την φυσική μας υπόσταση αλλά και από τον προορισμό μας. Συνειδητοποιώντας αυτά (συνήθως σε ανύποπτο χρόνο) μπορεί να τρομάξουμε από το πόσο μακριά είμαστε από αυτό που ήμασταν κάποτε. Μπορεί όμως και όχι. Μπορεί αυτό που γίναμε να ήταν ουσιαστικά ο ασυνείδητος στόχος μας. Σε κάθε περίπτωση όμως είμαστε διαφορετικοί από παλιά.

Ο άνθρωπος σμιλεύεται από την ίδια τη ζωή σαν πηλός. Χάνει κομμάτια του, βρίσκει άλλα, για να συμπληρωθεί ξανά, ξεραίνεται, σκληραίνει, μαλακώνει, αλλάζει σχήμα. Μέσα από μια τέτοια διαδικασία είναι σχεδόν ανέφικτο να βγει κάποιος ίδιος με το όπως ξεκίνησε. Κάποιοι αποθαρρύνονται, κάποιοι άλλοι πάλι μαθαίνουν να είναι δυνατοί. Οι καθημερινές μάχες γίνονται εμπειρίες, οι εμπειρίες μνήμες, οι μνήμες σημεία αναφοράς. Και κάποια στιγμή, κάπου, κάποτε χάνουμε τον εαυτό μας και ξεχνάμε ποιοι είμαστε.

Σε αυτό το κομβικό σημείο ο άνθρωπος απαρνιέται το παρελθόν του. Το παρελθόν που τον έθρεψε και τον έπλασε. Σε αυτό το κομβικό σημείο ο άνθρωπος γίνεται ένας ξένος. Όποιος ξεχνάει το δρόμο που τον έφερε εκεί που βρίσκεται σήμερα, δεν πρόκειται να τον ξαναβρεί ποτέ, όσο και αν το θελήσει. Οι αξίες, οι ιδέες και τα όνειρα μας, μας οδηγούν στρώνοντας το δρόμο μας. Αν τα ξεχάσουμε και τα εγκαταλείψουμε , τότε ξεχνάμε και το δικό μας δρόμο που φτιάχνουμε μέρα μέρα με τα χέρια μας. Πειρασμοί υπάρχουν πολλοί και είναι πολύ εύκολο να ενδώσουμε με την ελπίδα ότι θα φτάσουμε εκεί που θέλουμε πολύ πιο γρήγορα. Έτσι όμως χάνεται η ουσία. Έτσι απομακρυνόμαστε από την πραγματική μας υπόσταση και γινόμαστε χωρίς να το καταλάβουμε έρμαια της καθημερινότητας και των πρακτικών που εκείνη προστάζει.

Ο εαυτός μας είναι ένας μοναδικός σύντροφος που πορεύεται μαζί μας πάντοτε. Τον μοιραζόμαστε, τον συμβουλευόμαστε, μας στηρίζει και τον στηρίζουμε. Είναι επίσης το μοναδικό πράγμα που οτιδήποτε και να συμβεί δεν πρόκειται ποτέ να φύγει μακριά. Αν ξεχάσουμε το ποιοι είμαστε, τότε εγκαταλείπουμε τον πραγματικό εαυτό μας. Και αν αυτός χαθεί μέσα στη δίνη του παρελθόντος και της ματαιοδοξίας μας, τότε θα τον έχουμε χάσει για πάντα. Δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ γιατί θα έχει πλέον πνιγεί κάπου βαθιά μέσα μας. Και θα προσπαθούμε καθημερινά να αποδείξουμε στους ανθρώπους γύρω μας ότι είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε πραγματικά. Και μόνο εμείς θα γνωρίζουμε την αλήθεια. Όμως ο φτιαχτός εαυτός μας δεν πρόκειται να την παραδεχτεί ποτέ.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσες δυσκολίες και να βρεθούν στο δρόμο μας, όσο και να θέλουμε να ξεστρατίσουμε από την αληθινή υπόσταση μας, πάντα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ένα βασικό κανόνα.

Ποτέ μην ξεχνάς ποιος είσαι.

Ποτέ μην ξεχνάς από πού ξεκίνησες.

Ποτέ μην ξεχνάς το τι σε έφερε εδώ.
Ποιος ξέρει…ίσως κάποια μέρα αυτές οι απλές συμβουλές να σώσουν την ψυχή κάποιου από  εμάς.

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016

Χαμένες ευκαιρίες



Ποιος ξέρει τι φέρνει το μέλλον; Ποιος ξέρει τι μας ξημερώνει αύριο; Έκανα σωστή επιλογή; Μήπως έχασα το δρόμο μου; Προς τα που βαδίζω; Ποιος είμαι;

Ερωτήσεις που καθημερινά βασανίζουν το μυαλό μας…

Η ζωή του ανθρώπου είναι γεμάτη ανασφάλειες οι οποίες προκύπτουν από την επίμονη προσπάθεια σχεδιασμού του μέλλοντος. Γιατί όμως προσπαθούμε τόσο πολύ να προσδιορίσουμε κάτι που δεν μπορούμε καλά καλά να κατανοήσουμε; Το μέλλον είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το παρελθόν σε μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων που η μία πυροδοτεί την άλλη και σιγά σιγά δημιουργεί το πεπρωμένο μας. Ένα πεπρωμένο που χτίζουμε εμείς οι ίδιοι με τις επιλογές μας και τα στάνταρ που έχουμε θέσει για τον εαυτό μας και τη ζωή μας. Οι ευκαιρίες δημιουργούνται και χάνονται χωρίς αιτία και αφορμή, αφήνοντας μας να παραπονιόμαστε για την ποιότητα και την έκβαση της ζωής μας, αδυνατώντας να κατανοήσουμε ότι γι’αυτό υπεύθυνοι είμαστε εμείς και μόνο εμείς.

Μόνοι μας δημιουργούμε τις ευκαιρίες. Γιατί όλες οι ευκαιρίες γεννιούνται μέσα από τις επιθυμίες μας και ζουν μέσα μας περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να περάσουν από μπροστά μας. Τις περισσότερες φορές όμως, φαινόμαστε ανίκανοι να χειριστούμε τις προοπτικές μιας νέας ευκαιρίας, είτε γιατί φοβόμαστε να την αρπάξουμε, είτε γιατί αδυνατούμε να την αντιληφθούμε. Η ζωή δεν συγχωρεί τέτοιες απροσεξίες. Μπορεί  όμως πάντα να μας δώσει άλλη μια ευκαιρία. Η πρώτη όμως θα έχει χαθεί για πάντα και θα ζει πλέον στο παρελθόν μαζί με τις λανθασμένες επιλογές μας. Ακόμα και αν αυτή η ευκαιρία αποτελούσε τελικά μια ακόμα λανθασμένη επιλογή, ποτέ δεν θα το μάθουμε. Και αυτό είναι κάτι που θα μας βασανίζει πάντα.

Είναι προτιμότερο να οδηγηθείς σε λανθασμένες επιλογές από δική σου ευθύνη, παρά να αναρωτιέσαι μια ζωή ‘τι θα είχε γίνει αν;…’. Η συνειδητή επιλογή κάποιου δρόμου στη ζωή σε μαθαίνει να είσαι υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό σου και κατ’επέκταση στον περίγυρό σου. Άδραξε τη μέρα. Άρπαξε τις ευκαιρίες. Ρίσκαρε. Και ας κάνεις λάθη. Μην το φοβάσαι το λάθος. Είμαστε άνθρωποι και οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να κάνουν λάθη. Κανείς δεν είναι τέλειος. Κανείς δεν θέλει να πληγωθεί,  να αποτύχει, να κλάψει. Κι όμως αυτός είναι ο δρόμος για να οδηγηθούμε στην τελειότητα όσον αφορά την μελλοντική μας πορεία στη ζωή. Γιατί αν κοιτάξουμε για λίγο πίσω, θα συνειδητοποιήσουμε ότι ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ σήμερα είναι μια μεγάλη σειρά επιτυχημένων και (κυρίως) αποτυχημένων επιλογών. Μετά από αυτό ο καθένας κάνει την αυτοκριτική του και επιλέγει την πορεία που επιθυμεί να ακολουθήσει, έχοντας πλέον μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για το μέλλον που με τόσο κόπο προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει. Είσαι ικανοποιημένος από τη μέχρι τώρα πορεία σου; Καλώς. Δεν είσαι; Πάλι καλώς. Αλλά κάνε κάτι γι’αυτό. Κάνε κάτι για σένα!

Η ζωή δεν συγχωρεί αλλά δεν παύει να είναι γενναιόδωρη σε όσους έχουν διάθεση να δεχτούν τα δώρα της. Ο χρόνος μπορεί να είναι αμείλικτος αλλά ανταμείβει πλουσιοπάροχα όσους τον σέβονται. Οι ευκαιρίες χάνονται αλλά είναι πάντα εκεί. Εμείς τις δημιουργούμε. Εμείς τις πλάθουμε. Κι εμείς οι ίδιοι τις σκοτώνουμε.

Όχι πια.

Τρίτη 23 Αυγούστου 2016

Η αφηρημένη έννοια του χρόνου



Ο χρόνος είναι η πιο παράξενη επινόηση του ανθρώπου. Υπάρχει, αλλά ουσιαστικά δεν υπάρχει. Έχει υπόσταση αλλά όχι μορφή. Δεν έχει αρχή, ούτε και τέλος. Ο τρόπος που επιδρά επάνω μας είναι εντελώς υποκειμενικός για τον καθένα μας. Και πάνω από όλα, δεν χαρίζεται ποτέ σε κανέναν.

Κι όμως, ο άνθρωπος κατόρθωσε να κατατμήσει το χρόνο, να του δώσει όνομα και να τον εντάξει στην καθημερινή του ρουτίνα. Όμως ξέχασε ότι ο χρόνος δεν δαμάζεται. Και εν τέλει πληρώνει καθημερινά αυτή του την υπεροψία. Κάθε δευτερόλεπτο βαραίνει τις πλάτες μας. Κάθε ώρα, κάθε μέρα, κάθε χρόνος μας φέρνει ολοένα και πιο κοντά στον τελικό μακάβριο προορισμό της ζωής.

Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το χρόνο είναι εντελώς σχετικός με την κατάσταση που βρισκόμαστε σε κάθε δεδομένη στιγμή. Το κάθε λεπτό μετράει διαφορετικά σε κάποιον που πίνει αμέριμνος τον καφέ του από κάποιον που τρέχει να προλάβει το τρένο. Η κάθε ώρα περνάει ολοένα και πιο αργά όταν κάποιος κάνει μια δραστηριότητα που δεν αγαπά ιδιαίτερα. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει όταν καταπιάνεται με κάτι που πραγματικά του αρέσει. Τα χρόνια μετράνε διαφορετικά για ένα νέο  άνθρωπο και διαφορετικά για έναν ηλικιωμένο. Κι εκεί ακριβώς συνειδητοποιείς το αυτονόητο.

Ο χρόνος δε γυρίζει πίσω.

Η ζωή είναι σύμμαχος του χρόνου και μαζί παίζουν παράξενα παιχνίδια. Έρχονται μαζί στη ζωή του ανθρώπου. Περπατάνε μαζί, χέρι με χέρι. Φεύγουν επίσης μαζί. Και φεύγουν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνεις να αισθανθείς ούτε την ανάσα τους. Μονάχα στα τελευταία χρόνια της ζωής του ένας άνθρωπος είναι σε θέση να αντιληφθεί τη σπουδαιότητα του να προσπαθείς να απολαμβάνεις τη ζωή προτού ο χρόνος την πάρει από το χέρι και φύγουν μακριά για πάντα. Και μη νομίζεις πως αυτή η στιγμή είναι πολύ μακριά. Προτού το καταλάβεις κοιτάς πίσω στην πορεία που χάραξες και συνειδητοποιείς πόσο χρόνο έχασες. Η ζωή περνάει φευγαλέα μπροστά από τα μάτια μας. Με κάθε ανάσα φεύγει μακριά. Με κάθε αναπνοή γερνάμε. Αυτό δυστυχώς είναι αναπόφευκτο. Όμως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το καταλάβουμε προτού να είναι πολύ αργά.

Το πότε θα είναι αργά για εμάς είναι και αυτό εντελώς υποκειμενικό. Η ζωή είναι απρόβλεπτη και ο χρόνος τρέχει χωρίς να επηρεάζεται από τα τερτίπια της. Βρέξει χιονίσει και οι δύο θα προχωράνε πάντα μπροστά, χέρι με χέρι. Κι εμείς πάντα θα ζούμε μέσα σε μια τέλεια ψευδαίσθηση, παρακολουθώντας το αύριο να γίνεται χθες προτού το καταλάβουμε, αφήνοντας το χρόνο να μετατρέπει τα όνειρά και τις προσδοκίες για το μέλλον μας σε αναμνήσεις μόνο σε μερικές στιγμές.

Ποιος ξέρει; Ίσως αν το συνειδητοποιήσουμε όσο ακόμα είναι νωρίς, οι αναμνήσεις μας θα είναι ακριβώς αυτές που θα θέλαμε να ζήσουμε. Και δεν θα έχουμε ξεγελάσει το χρόνο.

Απλά θα έχουμε συμφιλιωθεί μαζί του.

Τρίτη 26 Ιουλίου 2016

Ζωγραφισμένα χαμόγελα



Απεχθάνομαι τους ψεύτικους ανθρώπους. Τις ψεύτικες καλημέρες. Τα ψεύτικα χαμόγελα. Βασικά απεχθάνομαι κάθε τι ψεύτικο. Δυστυχώς όμως, κάθε μέρα είμαι αναγκασμένος να αντιμετωπίζω κάθε είδους ψεύτικες συμπεριφορές και να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που προσπαθούν με όλες του τις δυνάμεις να με πείσουν ότι νοιάζονται για κάτι παραπάνω πέρα από το προσωπικό τους συμφέρον.

Δυστυχώς όμως γι αυτούς δεν πείθομαι πια. Έχω ζήσει τόσο πολύ μέσα στην ψευτιά και τις φτιαχτές συμπεριφορές, που τις ξεχωρίζω πλέον από χιλιόμετρα. Η πλειοψηφία των ανθρώπων κοιτάει μόνο τον εαυτό της και τίποτα άλλο. Οτιδήποτε παραπάνω είναι απλά μια προσπάθεια για να σου ρίξουν στάχτη στα μάτια. Βλέπεις, κανένας δε θέλει να είναι ο ‘κακός’. Κανένας δε θέλει να σταμπαριστεί με ένα άσχημο προσωνύμιο, ακόμα και αν βαθιά μέσα του ξέρει ότι το αξίζει. Κανένας δεν έχει ψάξει τόσο βαθιά μέσα στον εαυτό του ώστε να παραδεχτεί ότι κοιτάει μόνο αυτόν. Δυστυχώς όμως, ο αντίκτυπος που έχουν τέτοιες συμπεριφορές και πράξεις στους υπόλοιπους είναι πολύ ισχυρός. Και κάπου, κάπως, κάποτε όλα αυτά θα γυρίσουν εναντίον τους. Γιατί καλώς ή κακώς, στη ζωή παίρνουν όλοι αυτό που τους αξίζει.

Ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Οι άνθρωποι πάντα θα κοιτάνε το συμφέρον τους. Έχω πιέσει τον εαυτό μου να πιστέψει ότι αυτό δεν ισχύει αλλά δεν μπόρεσα να πειστώ. Μπορεί να ακούγομαι κυνικός αλλά σίγουρα οχι περισσότερο από κάποιον που με προσεγγίζει με ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο και ένα προσποιητό ενδιαφέρον. Αυτό είναι θράσος. Με εκνευρίζει και με εξοργίζει και από εδώ και πέρα δεν πρόκειται να το ανεχτώ.

Έχω σκεφτεί πολλές φορές να αλλάξω το χαρακτήρα μου. Να γίνω κυνικός, απότομος, ίσως και δύστροπος.  Να τους δώσω να καταλάβουν ότι με ενοχλεί. Αλλά στο τέλος της μέρας πάντα αλλάζω γνώμη. Δεν πρόκειται να αλλάξω τον τρόπο σκέψης μου επειδή ο κόσμος είναι αυτός που είναι. Πάλεψα μια ολόκληρη ζωή για να διαμορφώσω τις αρχές που με ορίζουν σαν άνθρωπο. Πιστεύω σε αυτές και δεν πρόκειται να τις προδώσω. Την επόμενη μέρα θα συνεχίσω να τραβάω αυτό το μοναχικό δρόμο απλά αγνοώντας τους. Και θα έχω καθαρή τη συνείδηση μου.

Ας συνοψίσουμε. Ξέρεις ποιος είσαι. Και δεν είσαι ένας. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σκεφτείς να προσποιηθείς ότι νοιάστηκες για μένα σκέψου τα παρακάτω.

Τόσα χρόνια στις συναναστροφές μου μαζί σου προσπαθούσα να είμαι διακριτικός. Προσπαθούσα να κρύψω τη δυσαρέσκεια μου και να σε δικαιολογήσω, μόνο και μόνο επειδή έχω μάθει να δέχομαι το συνάνθρωπό μου έτσι όπως ακριβώς είναι, με τα ελαττώματά του και τις αρετές του μαζί. Πλέον όμως αρνούμαι να παίξω αυτό το παιχνίδι. Δεν πρόκειται να καταπιεστώ άλλο. Θα είμαι κι εγώ ο εαυτός μου, όπως πάντα επιθυμούσα. Και θα φερθώ ακριβώς όπως μου φέρεσαι κι εσύ.

Όχι, δεν πρόκειται να σε βρίσω ή να σε προσβάλλω. Απλά θα σε κάνω να νιώσεις ότι και το δικό μου χαμόγελο θα είναι ζωγραφισμένο. Όχι όμως με χρώματα.

Μόνο με άσπρο και μαύρο. Όπως ακριβώς και τα συναισθήματα σου.

Δευτέρα 20 Ιουνίου 2016

Όταν τα κομμάτια ταιριάζουν



Υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι χαμένος. Χαμένος στο χρόνο, στην καθημερινότητα, στις σκέψεις. Χάνομαι σχεδόν καθημερινά στη δίνη των ψάχνοντας να αποκωδικοποιήσω τις καθημερινές καταστάσεις της ζωής. Μαζεύω μικρά κομμάτάκια χάους τα οποία είμαι σίγουρος πως κάπως συνδέονται μεταξύ τους για να φανερώσουν μια μεγάλη εικόνα.    Ελπίζω ότι κάποτε η λύση θα βρεθεί και τα κομμάτια θα ταιριάξουν. Και τότε τι γίνεται; Τι θα δείξει η μεγάλη εικόνα;

Θα αντικρίσω τη λύση που αναζητώ ή θα δω ξανά το χάος;

Όλοι περπατάμε στον ίδιο δρόμο, αναζητώντας τις ίδιες απαντήσεις. Για όλους μας ισχύουν οι ίδιοι κανόνες. Η ζωή είναι γεμάτη γρίφους που περιμένουν να φανερώσουν οι ίδιοι τη λύση τους, όταν ο χρόνος είναι κατάλληλος. Τότε ξαφνικά, μέσα σε μια στιγμή τα πάντα ξεκαθαρίζουν και δείχνουν το δρόμο, είτε αυτός είναι βατός, είτε δυσπρόσιτος. Τα κομμάτια όμως δεν ενώνονται έτσι απλά. Πολλές φορές τα πάντα δείχνουν μπερδεμένα και αφόρητα βαριά, χωρίς κανένα νόημα. Τότε η ζωή δείχνει κενή και άδεια χωρίς ουσία και σκοπό. Τα κομμάτια συγκεντρώνονται βαραίνοντας την πλάτη, κάνοντας την πορεία ολοένα και πιο δυσβάσταχτη. Η φαινομενικά αιώνια αναζήτηση απαντήσεων σε αυτό το κοσμικό παζλ απογοητεύει πολλούς. Όμως, η φύση της ζωής είναι τέτοια που οι απάντήσεις θα έρθουν τελικά μπροστά σου αργά ή γρήγορα. Και τις περισσότερες φορές θα εμφανιστούν ακριβώς τη στιγμή που δεν το περιμένεις.

Τότε σε μια και μόνο στιγμή τα πάντα αποκτούν νόημα. Τα κομμάτια συνδέονται μεταξύ τους σχηματίζοντας απαντήσεις. Οι απαντήσεις στις απορίες σου βρίσκονται επιτέλους μπροστά στα μάτια σου και το παράξενο είναι ότι συνειδητοποιείς πως βρίσκονταν πάντα εκεί, απλά εσύ δε μπορούσες να τις δεις. Χρειάστηκε απλά και μόνο μια εμπειρία, μια συνειδητοποίηση, μια σκέψη ή απλά κάποια λόγια για να ανακαλύψεις τον τρόπο που θα ενώσεις τα κομμάτια. Μόνο που τελικά δεν χρειάστηκε να κάνεις ούτε αυτό. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή της συνειδητοποίησης, διαπιστώνεις πως τα κομμάτια ήταν πάντοτε ενωμένα. Και μέσα σε μερικές μόνο μαγικές στιγμές, τα μάτια της ψυχής ανοίγουν και τα πάντα αποκτούν το νόημα που αναζητούσες.

Τα πάντα.

Τα κομμάτια ταίριαξαν μεταξύ τους τελικά και το χάος απέκτησε μορφή. Το νόημα στη ζωή επανήλθε. Ίσως τόσο καιρό το έψαχνα αλλού. Όμως ποτέ δε θα μάθαινα πώς να βρίσκω το σωστό δρόμο αν δεν είχα ακολουθήσει τον λάθος πολλές φορές. Οι κακές εμπειρίες είναι και αυτές κομματάκια της μεγάλης εικόνας, όπως ακριβώς και οι καλές. Η συλλογή εμπειριών και των δύο ειδών θα φέρει την ισορροπία για να μπορέσεις να δεις καθαρά και σωστά την εικόνα που θα σχηματιστεί.

Και όταν τα κομμάτια τελικά ενωθούν θα συνειδητοποιήσεις πως αυτό που βλέπεις στην εικόνα είσαι εσύ ο ίδιος όπως ακριβώς θέλεις να είσαι. Θα δεις τον εαυτό σου και τη συνειδητοποίηση του προορισμού του.

Θα δεις την ίδια σου την ψυχή. Και δε θα αισθάνεσαι χαμένος πια.