Κυριακή 24 Απριλίου 2016

Αλλαγές



Άλλη μια μέρα ξεκινάει. Άλλη μια σταγόνα στον μεγάλο ωκεανό του χρόνου. Και μαζί της έρχεται για να προστεθεί στην πλάτη μας άλλη μια συλλογή εμπειριών. Μόνο που αυτή η νέα μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη. Ούτε το αύριο θα είναι το ίδιο με το σήμερα. Και μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα το γιατί.

Πλέον είμαι σοφότερος. Είμαι πιο συνειδητοποιημένος. Έχω πλέον τη δυνατότητα να κατανοώ τις αλλαγές στη ζωή την ώρα που αυτές συμβαίνουν. Μπορώ να κατανοήσω το λόγο για τον οποίο κάποιοι κύκλοι κλείνουν και κάποιοι νέοι ανοίγουν. Αυτό που δυσκολεύομαι ακόμα να αποδεχτώ πλήρως είναι το λόγο που αυτές συμβαίνουν. Κι όμως, η απάντηση πηγάζει από την απλή λογική.

Τα πάντα είναι ένας κύκλος με αρχή και τέλος. Συνήθως όμως έχουμε την τάση ως άνθρωποι να εστιάζουμε μόνο σε αυτά τα δύο σημεία σε όποια κατάσταση τυχαίνει να αντιμετωπίζουμε. Αυτό μας κάνει αφελείς, καθώς χάνουμε την ουσία της ζωής την ώρα που αυτή περνάει μπροστά από τα μάτια μας. Η μη αποδοχή της μετάβασης ενός σταδίου της ζωής στο επόμενο δείχνει κλειστό μυαλό και εγωισμό. Είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε στην προσταγή της φύσης και του σύμπαντος. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αντιμετωπίζουμε κάθε νέα κατάσταση με αισιοδοξία και να υποδεχόμαστε τις αλλαγές με θετική διάθεση, άσχετα αν αυτές είναι καλές ή κακές. Το μέλλον βρίσκεται μπροστά και θα είναι ευοίωνο μόνο αν εμείς το πιστέψουμε. Αλλιώς θα καταλήξουμε να θρηνούμε για χρόνια μια κατάσταση που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε δεδομένη, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουμε εκ των υστέρων ότι τίποτα στη ζωή δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο.

Τα συνειδητοποίησα όλα αυτά παρατηρώντας τους ανθρώπους τριγύρω μου. Έψαξα επίσης να βρω τι είναι σημαντικό για μένα και τι όχι. Έψαξα να βρω τι είναι αυτό που πραγματικά μας ενοχλεί, όπως και τι είναι αυτό που πραγματικά μας κάνει ευτυχισμένους. Φυσικά οι απαντήσεις είναι υποκειμενικές για τον καθένα από εμάς. Συνήθως όμως αφήνουμε την ίδια τη ζωή να μας προσπερνάει, αντιμετωπίζοντας την κάθε μέρα που περνάει σαν μάστιγα και όχι σαν ένα πολύτιμο δώρο. Αντιμετωπίζουμε το χρόνο χωρίς σεβασμό. Τον ξοδεύουμε αλόγιστα, χωρίς καμία αίσθηση του μέτρου. Ο χρόνος όμως δεν χαρίζεται σε κανέναν. Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή που παίρνει και αυτός την εκδίκηση του. Και τότε συνήθως είναι πολύ αργά.

Η ζωή είναι μια μεγάλη αλλαγή. Καλή ή κακή δεν έχει καμία σημασία. Άλλωστε δεν έχουμε κανένα έλεγχο επάνω στη μοίρα, παρά μόνο στις επιλογές μας. Είναι στο χέρι μας αν θα ζούμε την κάθε μέρα απορροφώντας κάθε δευτερόλεπτο ή αν θα εστιάσουμε μόνο εκεί που εμείς επιθυμούμε χάνοντας την ουσία και εν τέλει τη ζωή. Δεν χρειάζεται να περάσουμε το σημείο χωρίς επιστροφή για να συνειδητοποιήσουμε τα παραπάνω.

Ο χρόνος δε γυρίζει πίσω. Η ζωή είναι μια μεγάλη αλλαγή. Τα απλά πράγματα είναι τα ομορφότερα.

Ο δρόμος για την ευτυχία είναι μπροστά στα μάτια μας.

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016

Ταξίδι στο σκοτάδι



Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη μέση του πελάγους. Είναι αργά τη νύχτα. Κρυώνω και φοβάμαι. Ρίχνω μια ματιά έξω από το παράθυρο. Η θάλασσα και ο ουρανός είναι κατασκότεινα. Κατάμαυρα. Απέραντο μαύρο, τόσο που θαρρείς ότι σε έχει φυλακίσει. Αισθάνομαι ότι διασχίζω τον Αχέροντα. Και υπάρχει λόγος γι’αυτό.

Σήμερα θα συναντήσω το χάρο.

Έχουμε ξαναπεί πως στη ζωή συναντάμε το θάνατο με παραπάνω από μια μορφές. Εγώ πρόκειται να τον συναντήσω στην πιο πρωτόλεια, σε μια μορφή που φανερώνει την απαίσια δύναμη του. Ένα αγαπημένο μου πρόσωπο παλεύει με αυτόν αυτή τη στιγμή που πληκτρολογώ. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να νικήσει καθώς η μάχη είναι και θα είναι άνιση. Είναι απλά θέμα χρόνου. Κι όμως, είναι τόσο άδικο…

Δεν έχει νόημα να προσπαθώ να βρω ελπίδα σε μια χαμένη μάχη. Σήμερα θα τον συναντήσω κατά πρόσωπο. Φοβάμαι πάρα πολύ. Δεν ξέρω γιατί. Σκέψεις κατατρέχουν το μυαλό μου, εικόνες δημιουργούνται μπροστά στα μάτια μου, ελπίδες εξανεμίζονται. Όσο το σκέφτομαι φοβάμαι ακόμα περισσότερο. Όχι τον θάνατο, δε φοβάμαι αυτόν. Φοβάμαι την επιβολή της δύναμης του επάνω στους ανθρώπους που βιώνουν αυτή την κατάσταση. Φοβάμαι την αντίδραση τους όταν θα συνειδητοποιήσουν ότι η μάχη χάθηκε. Και πάνω από όλα, φοβάμαι να αντικρίσω εκείνα τα μάτια, που όταν κλείσουν δεν θα ξανανοίξουν ποτέ.

Αυτή είναι η ωμή αλήθεια της ζωής πάνω στην οποία δεν έχουμε την παραμικρή ισχύ. Είμαστε απλά μικρές σταγόνες στον απέραντο ωκεανό του χρόνου. Είμαστε χώμα, στάχτη. Και ο φυσικός προορισμός μας είναι πίσω στη γη. Από εκεί ήρθαμε και εκεί θα καταλήξουμε. Πικρή αλήθεια αλλά παραμένει αλήθεια. Και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα για να το αποτρέψουμε.

Δεν ξέρω αν θα προλάβω να σε δω. Εκείνο που ξέρω είναι πως η ελπίδα δε χάνεται ποτέ. Αυτήν ούτε ο ίδιος ο θάνατος δε μπορεί να τη σκοτώσει. Συνεχίζω να ελπίζω λοιπόν. Συνεχίζω να ελπίζω πως μετά την κόλαση που περνάς θα βρεθείς να αιωρείσαι ανάμεσα στην πιο γαλάζια θάλασσα και τον πιο γαλανό ουρανό, οδεύοντας για τη δική σου γη της επαγγελίας. Συνεχίζω να ελπίζω πως κάποια μέρα θα συναντηθούμε ξανά. Και θα συνεχίσω να πιστεύω ως για την υπόλοιπη ζωή μου θα παραμείνεις δίπλα μου.

Σήμερα θα σε συναντήσω χάρε. Και να σου πω κάτι;

Δεν σε φοβάμαι πια.

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016

Μέσα από διαφορετικά μάτια...



Ο κάθε άνθρωπος ζει στον δικό του κόσμο που δημιουργεί καθημερινά μέσα από την πορεία του στη ζωή. Αυτός ο κόσμος αποτελεί την πραγματικότητα του. Μια πραγματικότητα που έχει πλαστεί αποκλειστικά και μόνο γι’αυτόν μέσα από εμπειρίες, λάθη, έρωτες και επιλογές. Μέσα από πόνο, χαρά, θλίψη και ευτυχία. Αυτή η πραγματικότητα πολλές φορές μας κάνει να βλέπουμε και να κρίνουμε τα πράγματα μέσα από τη σκοπιά της, διαστρεβλώνοντας την αντικειμενική οπτική μας γωνία. Τείνουμε να αναλύουμε και να ζυγίζουμε καταστάσεις με κριτήριο τα δικά μας βιώματα. Και αυτό δεν είναι πάντα απαραίτητα καλό.

Ας δώσουμε μερικά παραδείγματα.

Ένας άνθρωπος που πέρασε εύκολη ζωή δε μπορεί καθόλου εύκολα να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια κάποιου που δυσκολεύτηκε πολύ στη ζωή του. Θα επιζητάει πάντα την άνεση και την ευκολία καθώς στη δική του πραγματικότητα αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Αντίστοιχα, κάποιος που έμαθε να ζει απλά και να είναι ολιγαρκής μαθαίνοντας από μικρή ηλικία να ζει με ότι έχει επιζητάει άλλα πράγματα. Ίσως γι’αυτόν η ευτυχία και η γαλήνη είναι πιο σημαντικά αγαθά από την άνεση και το χρήμα.

Τα πάντα είναι υποκειμενικά. Το βλέπουμε καθημερινά.

Ο καθένας μας επιθυμεί αυτό που έχει στερηθεί και ψάχνει αυτό που έχει μάθει να αναζητά. Η αντικειμενική κρίση μιας κατάστασης που σχετίζεται με κάποιον άλλο άνθρωπο αποτελεί μια ακόμα ουτοπία. Δε μπορεί κανείς να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου γιατί δεν έχει βιώσει τις εμπειρίες του. Δεν έχει δει αυτά που έχει δει αυτός. Δεν έχει ζήσει τη ζωή του. Και δεν μπορείς να κρίνεις, να σχολιάσεις και να βγάλεις συμπεράσματα για μια ζωή που δεν έχεις ζήσει.

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να κρίνουν και να κατακρίνουν έχοντας ως σημείο αναφοράς τη δική τους οπτική γωνία. Αυτό συμβαίνει γιατί η φύση του ανθρώπου είναι κατά παράδοση εγωκεντρική. Κρίνουμε ανθρώπους που ούτε γνωρίζουμε καν με αφορμή ένα μικρό τους ατόπημα ή κάποια παραξενιά τους. Ακόμα χειρότερα, κρίνουμε ανθρώπους με βάση το συνολικό έργο της ζωής τους, επειδή θεωρούμε πως αυτό δεν ταιριάζει με τα δικά μας γούστα ή την προσωπική μας ιδιοσυγκρασία. Με το ίδιο πάθος που κρίνουμε όμως, είμαστε έτοιμοι ανα πάσα στιγμή να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας αν βρεθούμε οι ίδιοι θύματα κάποιας κρίσεως. Τότε και μόνο τότε θυμόμαστε οτι δεν γνωρίζουμε τίποτα για τους άλλους. Ότι ο κάθε άνθρωπος ζει σε μια πραγματικότητα διαφορετική από τη δική μας. Το ίδιο κι εμείς.

Όσο απλή φαινομενικά και να είναι η ζωή, τόσο πολύπλοκη είναι στη λειτουργία της. Και όσο μεγαλώνοντας μαθαίνουμε περισσότερα γι’αυτήν τόσο σοφότεροι γινόμαστε. Ό σεβασμός στην προσωπικότητα και τις προσωπικές επιλογές των συνανθρώπων μας είναι μια αρετή που κερδίζεται μέσα από την αλληλεπίδραση με αυτούς.

Και κάποτε φτάνουμε στο σημείο να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι τόσο ίδιοι…και όμως, τόσο διαφορετικοί.

Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2016

Πνοή θανάτου



Ο θάνατος έχει πολλές διαφορετικές μορφές. Πολύ περισσότερες από ότι μπορούμε να διανοηθούμε. Πέρα από την κυριολεκτική του σημασία και μορφή, που αφορά το τέλος της γήινης ζωής και πιθανότατα τη μετάβαση σε κάτι άλλο που ποτέ δε θα μάθουμε, έρχεται στη ζωή μας με πολλές διαφορετικές μεταμορφώσεις. Μέσα στις λύπες, την αγωνία και την απόγνωση νιώθουμε τη μορφή του να καταλαμβάνει την ύπαρξη μας καλώντας μας κοντά του. Ορισμένοι τον αποδέχονται ενώ συνεχίζουν να ζουν. Είναι για πάντα καταδικασμένοι να περπατάνε στη γη χωρίς ζωή. Την απώλεσαν. Έχασαν την πίστη τους στον εαυτό τους. Έχασαν το χαμόγελο τους. Έγιναν φίλοι με το θάνατο και πλέον πορεύονται μαζί του.

Πνευματικός και κοινωνικός θάνατος. Η μάστιγα της εποχής μας. Καθημερινά οι άνθρωποι περιφέρονται σαν υπνωτισμένοι στη ζούγκλα της πόλης με προκαθορισμένες πορείες, συγκεκριμένα ωράρια, συγκεκριμένες σκέψεις. Καμία μέρα δεν είναι διαφορετική από τις άλλες εκτός και αν το αποφασίσουν οι ίδιοι. Η δύναμη είναι στο χέρι μας. Πάντα ήταν και πάντα θα είναι, αρκεί να το καταλάβουμε.

Η πνοή του θανάτου δημιουργεί σκιές που στοιχειώνουν. Τις φοβόμαστε και δεν τολμάμε να τις αντιμετωπίσουμε. Προσπαθούμε να τις κάνουμε συμμάχους μας, όχι να τις διώξουμε μακριά. Αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε την όποια νοσηρή κατάσταση μας περιβάλλει κοιτώντας την στα μάτια. Ξεχνάμε τη βασική αρχή της ζωής που λέει ότι μέσα από το θάνατο δημιουργείται πάντα κάτι νέο. Η ιστορία έχει αποδείξει πως πολλοί  άνθρωποι βρήκαν ζωή μέσα από μια εμπειρία θανάτου, είτε υλικού, είτε πνευματικού. Τους άγγιξε ο θάνατος και τον νίκησαν. Έδιωξαν τις σκιές και άδραξαν τη μέρα. Άπαξ και σε αγγίξει ο θάνατος μετά δεν τον φοβάσαι. Αυτός θα σε φοβάται και το ξέρει καλά. Οι σκιές θα ακολουθάνε για πάντα, αλλά ποτέ δε θα σου μπουν εμπόδιο. Και ο δρόμος προς το μέλλον θα φωτίζεται πάντα από το δικό σου φως, καθώς θα ξέρεις πως πλέον δεν έχεις απολύτως τίποτα να φοβηθείς.

Η φυσική κατάληξη του θανάτου στη δύση της ζωής αποτελεί μια νομοτελειακή αρχή της φύσης που δεν είναι δυνατό να παρακαμφθεί, ούτε να αποφευχθεί. Ότι αρχίζει τελειώνει για να ξεκινήσει ξανά από την αρχή. Γιατί λοιπόν να προσκαλούμε και να αποδεχόμαστε το θάνατο (σε οποιαδήποτε μορφή του) ενώ ακόμα είμαστε ζωντανοί; Γιατί να αποδεχόμαστε μια μοίρα που δε μας ταιριάζει; Γιατί να κλείνουμε τα μάτια στο ότι συμβαίνει γύρω μας; Γιατί να μη ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο; Γιατί να χάνουμε ώρες, μέρες, χρόνια θρηνώντας για κάτι που ποτέ δε θα γυρίσει πίσω;

Η χειρότερη μορφή θανάτου όμως δεν είναι καμία από αυτές που αναφέραμε παραπάνω. Ο εφιάλτης όλων των ανθρώπων ανεξαιρέτως είναι ο θάνατος της ελπίδας.

Γιατί αν πεθάνει η ελπίδα πεθαίνουν και τα όνειρα. Αν πεθάνουν τα όνειρα πεθαίνει και η ψυχή. Και αν πεθάνει η ψυχή τότε δεν υπάρχει γυρισμός.

Όχι.

Ο θάνατος δεν θα θριαμβεύσει.

Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2015

Άνεμοι αλλαγής



΄Άλλος ένας χρόνος φεύγει και ένας νέος έρχεται. Άλλο ένα έτος προστίθεται στις πλάτες μας. Ο χρόνος πετάει. Φεύγει πολύ γρήγορα. Εξαφανίζεται. Κι εμείς κάθε χρόνο τα ίδια, να πιστεύουμε και να εφαρμόζουμε τις ίδιες πρακτικές, μέσα στα ίδια στεγανά και ταυτόχρονα να παραπονιόμαστε ότι τίποτα δεν αλλάζει στις ζωές μας.

Κι όμως, αυτή την εποχή αλλάζει ο χρόνος. Και κάθε τέτοια εποχή πλανάται ένα συναίσθημα ευφορίας στον αέρα. Μια παράξενη αισιοδοξία γεμίζει τους άλλοτε μουντούς δρόμους της πόλης κάνοντας τους ευχάριστους κατά έναν μαγικό τρόπο. Η ζωή έστω και για λίγο δε φαίνεται τόσο δυσβάσταχτη. Τα φορτία ελαφραίνουν και η διάθεση ανεβαίνει.

Αλλάζει ο χρόνος.

Στην ουσία τίποτα δεν αλλάζει κι όμως εμείς κάθε χρόνο τέτοια εποχή αισθανόμαστε σα να κάνουμε μια νέα αρχή. Σα να ξεκινάμε για άλλη μια φορά από το μηδέν. Όνειρα ξαναγεννιούνται, προσδοκίες ανασταίνονται, αμαρτίες συγχωρούνται. Η ιδέα και μόνο της αλλαγής χαλαρώνει τις ψυχές των ανθρώπων σε τέτοιο σημείο που την αντιμετωπίζουν σαν ουσιαστική παρ’ότι βαθιά μέσα τους γνωρίζουν ότι αποτελεί μια ακόμα ουτοπία. Μια ακόμα ψευδαίσθηση.

Είναι όμως έτσι;

Αν η αλλαγή είναι μόνο μια ψευδαίσθηση γιατί την προσμένουμε; Γιατί την αγκαλιάζουμε με τόση θέρμη; Γιατί προσμένουμε τη μέρα της αλλαγής του χρόνου με τόση ελπίδα; Και κυρίως…γιατί τη γιορτάζουμε;

Η αλλαγή ζει μέσα μας. Κατοικεί βαθιά μέσα σε ανθρώπους που δεν έχουν τη διάθεση να αφήσουν τα όνειρα τους να πεθάνουν. Απευθύνεται σε όσους ποτέ δεν τα παρατήσανε και ούτε πρόκειται να το κάνουν. Σε όλους αυτούς που πίστεψαν πως κάποτε μπορεί να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο, με τον τρόπο που αυτό ορίζεται για τον καθένα μας. Η αλλαγή γεννιέται μέσα από όλους αυτούς και ας γνωρίζουν ότι δεν είναι τόσο εύκολα πραγματοποιήσιμη. Η αλλαγή έρχεται κάθε χρόνο πολλές φορές, απλά έχουμε μάθει να μην την βλέπουμε και να την προσπερνάμε. Για όσους όμως δεν πίστεψαν ποτέ ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό, θα παραμείνει για πάντα μια ουτοπία. Ένα παραμύθι με λυπηρό τέλος.

Περιμένουμε έναν ολόκληρο χρόνο για μια συγκεκριμένη μέρα, προκειμένου να γιορτάσουμε μια αλλαγή που οι ίδιοι κάποτε δημιουργήσαμε για να μετρήσουμε το χρόνο. Περιμένουμε ολόκληρη τη χρονιά για να βιώσουμε μόνο για μερικές στιγμές την ελπίδα. Ακούγεται τραγικό. Άραγε μας αρκεί αυτό;

Σε πολύ λίγο αλλάζει ο χρόνος για μια ακόμα φορά. Παρατηρώντας τη διάθεση των ανθρώπων όλες αυτές τις μέρες συνειδητοποιώ ότι τελικά ίσως να μην είναι και τόσο δύσκολο να φέρουμε τον άνεμο της αλλαγής στη ζωή μας.

Αρκεί να καταλάβουμε ότι ζει μέσα μας.