Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016

Ταξίδι στο σκοτάδι



Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη μέση του πελάγους. Είναι αργά τη νύχτα. Κρυώνω και φοβάμαι. Ρίχνω μια ματιά έξω από το παράθυρο. Η θάλασσα και ο ουρανός είναι κατασκότεινα. Κατάμαυρα. Απέραντο μαύρο, τόσο που θαρρείς ότι σε έχει φυλακίσει. Αισθάνομαι ότι διασχίζω τον Αχέροντα. Και υπάρχει λόγος γι’αυτό.

Σήμερα θα συναντήσω το χάρο.

Έχουμε ξαναπεί πως στη ζωή συναντάμε το θάνατο με παραπάνω από μια μορφές. Εγώ πρόκειται να τον συναντήσω στην πιο πρωτόλεια, σε μια μορφή που φανερώνει την απαίσια δύναμη του. Ένα αγαπημένο μου πρόσωπο παλεύει με αυτόν αυτή τη στιγμή που πληκτρολογώ. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να νικήσει καθώς η μάχη είναι και θα είναι άνιση. Είναι απλά θέμα χρόνου. Κι όμως, είναι τόσο άδικο…

Δεν έχει νόημα να προσπαθώ να βρω ελπίδα σε μια χαμένη μάχη. Σήμερα θα τον συναντήσω κατά πρόσωπο. Φοβάμαι πάρα πολύ. Δεν ξέρω γιατί. Σκέψεις κατατρέχουν το μυαλό μου, εικόνες δημιουργούνται μπροστά στα μάτια μου, ελπίδες εξανεμίζονται. Όσο το σκέφτομαι φοβάμαι ακόμα περισσότερο. Όχι τον θάνατο, δε φοβάμαι αυτόν. Φοβάμαι την επιβολή της δύναμης του επάνω στους ανθρώπους που βιώνουν αυτή την κατάσταση. Φοβάμαι την αντίδραση τους όταν θα συνειδητοποιήσουν ότι η μάχη χάθηκε. Και πάνω από όλα, φοβάμαι να αντικρίσω εκείνα τα μάτια, που όταν κλείσουν δεν θα ξανανοίξουν ποτέ.

Αυτή είναι η ωμή αλήθεια της ζωής πάνω στην οποία δεν έχουμε την παραμικρή ισχύ. Είμαστε απλά μικρές σταγόνες στον απέραντο ωκεανό του χρόνου. Είμαστε χώμα, στάχτη. Και ο φυσικός προορισμός μας είναι πίσω στη γη. Από εκεί ήρθαμε και εκεί θα καταλήξουμε. Πικρή αλήθεια αλλά παραμένει αλήθεια. Και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα για να το αποτρέψουμε.

Δεν ξέρω αν θα προλάβω να σε δω. Εκείνο που ξέρω είναι πως η ελπίδα δε χάνεται ποτέ. Αυτήν ούτε ο ίδιος ο θάνατος δε μπορεί να τη σκοτώσει. Συνεχίζω να ελπίζω λοιπόν. Συνεχίζω να ελπίζω πως μετά την κόλαση που περνάς θα βρεθείς να αιωρείσαι ανάμεσα στην πιο γαλάζια θάλασσα και τον πιο γαλανό ουρανό, οδεύοντας για τη δική σου γη της επαγγελίας. Συνεχίζω να ελπίζω πως κάποια μέρα θα συναντηθούμε ξανά. Και θα συνεχίσω να πιστεύω ως για την υπόλοιπη ζωή μου θα παραμείνεις δίπλα μου.

Σήμερα θα σε συναντήσω χάρε. Και να σου πω κάτι;

Δεν σε φοβάμαι πια.

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016

Μέσα από διαφορετικά μάτια...



Ο κάθε άνθρωπος ζει στον δικό του κόσμο που δημιουργεί καθημερινά μέσα από την πορεία του στη ζωή. Αυτός ο κόσμος αποτελεί την πραγματικότητα του. Μια πραγματικότητα που έχει πλαστεί αποκλειστικά και μόνο γι’αυτόν μέσα από εμπειρίες, λάθη, έρωτες και επιλογές. Μέσα από πόνο, χαρά, θλίψη και ευτυχία. Αυτή η πραγματικότητα πολλές φορές μας κάνει να βλέπουμε και να κρίνουμε τα πράγματα μέσα από τη σκοπιά της, διαστρεβλώνοντας την αντικειμενική οπτική μας γωνία. Τείνουμε να αναλύουμε και να ζυγίζουμε καταστάσεις με κριτήριο τα δικά μας βιώματα. Και αυτό δεν είναι πάντα απαραίτητα καλό.

Ας δώσουμε μερικά παραδείγματα.

Ένας άνθρωπος που πέρασε εύκολη ζωή δε μπορεί καθόλου εύκολα να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια κάποιου που δυσκολεύτηκε πολύ στη ζωή του. Θα επιζητάει πάντα την άνεση και την ευκολία καθώς στη δική του πραγματικότητα αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Αντίστοιχα, κάποιος που έμαθε να ζει απλά και να είναι ολιγαρκής μαθαίνοντας από μικρή ηλικία να ζει με ότι έχει επιζητάει άλλα πράγματα. Ίσως γι’αυτόν η ευτυχία και η γαλήνη είναι πιο σημαντικά αγαθά από την άνεση και το χρήμα.

Τα πάντα είναι υποκειμενικά. Το βλέπουμε καθημερινά.

Ο καθένας μας επιθυμεί αυτό που έχει στερηθεί και ψάχνει αυτό που έχει μάθει να αναζητά. Η αντικειμενική κρίση μιας κατάστασης που σχετίζεται με κάποιον άλλο άνθρωπο αποτελεί μια ακόμα ουτοπία. Δε μπορεί κανείς να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου γιατί δεν έχει βιώσει τις εμπειρίες του. Δεν έχει δει αυτά που έχει δει αυτός. Δεν έχει ζήσει τη ζωή του. Και δεν μπορείς να κρίνεις, να σχολιάσεις και να βγάλεις συμπεράσματα για μια ζωή που δεν έχεις ζήσει.

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να κρίνουν και να κατακρίνουν έχοντας ως σημείο αναφοράς τη δική τους οπτική γωνία. Αυτό συμβαίνει γιατί η φύση του ανθρώπου είναι κατά παράδοση εγωκεντρική. Κρίνουμε ανθρώπους που ούτε γνωρίζουμε καν με αφορμή ένα μικρό τους ατόπημα ή κάποια παραξενιά τους. Ακόμα χειρότερα, κρίνουμε ανθρώπους με βάση το συνολικό έργο της ζωής τους, επειδή θεωρούμε πως αυτό δεν ταιριάζει με τα δικά μας γούστα ή την προσωπική μας ιδιοσυγκρασία. Με το ίδιο πάθος που κρίνουμε όμως, είμαστε έτοιμοι ανα πάσα στιγμή να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας αν βρεθούμε οι ίδιοι θύματα κάποιας κρίσεως. Τότε και μόνο τότε θυμόμαστε οτι δεν γνωρίζουμε τίποτα για τους άλλους. Ότι ο κάθε άνθρωπος ζει σε μια πραγματικότητα διαφορετική από τη δική μας. Το ίδιο κι εμείς.

Όσο απλή φαινομενικά και να είναι η ζωή, τόσο πολύπλοκη είναι στη λειτουργία της. Και όσο μεγαλώνοντας μαθαίνουμε περισσότερα γι’αυτήν τόσο σοφότεροι γινόμαστε. Ό σεβασμός στην προσωπικότητα και τις προσωπικές επιλογές των συνανθρώπων μας είναι μια αρετή που κερδίζεται μέσα από την αλληλεπίδραση με αυτούς.

Και κάποτε φτάνουμε στο σημείο να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι τόσο ίδιοι…και όμως, τόσο διαφορετικοί.

Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2016

Πνοή θανάτου



Ο θάνατος έχει πολλές διαφορετικές μορφές. Πολύ περισσότερες από ότι μπορούμε να διανοηθούμε. Πέρα από την κυριολεκτική του σημασία και μορφή, που αφορά το τέλος της γήινης ζωής και πιθανότατα τη μετάβαση σε κάτι άλλο που ποτέ δε θα μάθουμε, έρχεται στη ζωή μας με πολλές διαφορετικές μεταμορφώσεις. Μέσα στις λύπες, την αγωνία και την απόγνωση νιώθουμε τη μορφή του να καταλαμβάνει την ύπαρξη μας καλώντας μας κοντά του. Ορισμένοι τον αποδέχονται ενώ συνεχίζουν να ζουν. Είναι για πάντα καταδικασμένοι να περπατάνε στη γη χωρίς ζωή. Την απώλεσαν. Έχασαν την πίστη τους στον εαυτό τους. Έχασαν το χαμόγελο τους. Έγιναν φίλοι με το θάνατο και πλέον πορεύονται μαζί του.

Πνευματικός και κοινωνικός θάνατος. Η μάστιγα της εποχής μας. Καθημερινά οι άνθρωποι περιφέρονται σαν υπνωτισμένοι στη ζούγκλα της πόλης με προκαθορισμένες πορείες, συγκεκριμένα ωράρια, συγκεκριμένες σκέψεις. Καμία μέρα δεν είναι διαφορετική από τις άλλες εκτός και αν το αποφασίσουν οι ίδιοι. Η δύναμη είναι στο χέρι μας. Πάντα ήταν και πάντα θα είναι, αρκεί να το καταλάβουμε.

Η πνοή του θανάτου δημιουργεί σκιές που στοιχειώνουν. Τις φοβόμαστε και δεν τολμάμε να τις αντιμετωπίσουμε. Προσπαθούμε να τις κάνουμε συμμάχους μας, όχι να τις διώξουμε μακριά. Αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε την όποια νοσηρή κατάσταση μας περιβάλλει κοιτώντας την στα μάτια. Ξεχνάμε τη βασική αρχή της ζωής που λέει ότι μέσα από το θάνατο δημιουργείται πάντα κάτι νέο. Η ιστορία έχει αποδείξει πως πολλοί  άνθρωποι βρήκαν ζωή μέσα από μια εμπειρία θανάτου, είτε υλικού, είτε πνευματικού. Τους άγγιξε ο θάνατος και τον νίκησαν. Έδιωξαν τις σκιές και άδραξαν τη μέρα. Άπαξ και σε αγγίξει ο θάνατος μετά δεν τον φοβάσαι. Αυτός θα σε φοβάται και το ξέρει καλά. Οι σκιές θα ακολουθάνε για πάντα, αλλά ποτέ δε θα σου μπουν εμπόδιο. Και ο δρόμος προς το μέλλον θα φωτίζεται πάντα από το δικό σου φως, καθώς θα ξέρεις πως πλέον δεν έχεις απολύτως τίποτα να φοβηθείς.

Η φυσική κατάληξη του θανάτου στη δύση της ζωής αποτελεί μια νομοτελειακή αρχή της φύσης που δεν είναι δυνατό να παρακαμφθεί, ούτε να αποφευχθεί. Ότι αρχίζει τελειώνει για να ξεκινήσει ξανά από την αρχή. Γιατί λοιπόν να προσκαλούμε και να αποδεχόμαστε το θάνατο (σε οποιαδήποτε μορφή του) ενώ ακόμα είμαστε ζωντανοί; Γιατί να αποδεχόμαστε μια μοίρα που δε μας ταιριάζει; Γιατί να κλείνουμε τα μάτια στο ότι συμβαίνει γύρω μας; Γιατί να μη ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο; Γιατί να χάνουμε ώρες, μέρες, χρόνια θρηνώντας για κάτι που ποτέ δε θα γυρίσει πίσω;

Η χειρότερη μορφή θανάτου όμως δεν είναι καμία από αυτές που αναφέραμε παραπάνω. Ο εφιάλτης όλων των ανθρώπων ανεξαιρέτως είναι ο θάνατος της ελπίδας.

Γιατί αν πεθάνει η ελπίδα πεθαίνουν και τα όνειρα. Αν πεθάνουν τα όνειρα πεθαίνει και η ψυχή. Και αν πεθάνει η ψυχή τότε δεν υπάρχει γυρισμός.

Όχι.

Ο θάνατος δεν θα θριαμβεύσει.

Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2015

Άνεμοι αλλαγής



΄Άλλος ένας χρόνος φεύγει και ένας νέος έρχεται. Άλλο ένα έτος προστίθεται στις πλάτες μας. Ο χρόνος πετάει. Φεύγει πολύ γρήγορα. Εξαφανίζεται. Κι εμείς κάθε χρόνο τα ίδια, να πιστεύουμε και να εφαρμόζουμε τις ίδιες πρακτικές, μέσα στα ίδια στεγανά και ταυτόχρονα να παραπονιόμαστε ότι τίποτα δεν αλλάζει στις ζωές μας.

Κι όμως, αυτή την εποχή αλλάζει ο χρόνος. Και κάθε τέτοια εποχή πλανάται ένα συναίσθημα ευφορίας στον αέρα. Μια παράξενη αισιοδοξία γεμίζει τους άλλοτε μουντούς δρόμους της πόλης κάνοντας τους ευχάριστους κατά έναν μαγικό τρόπο. Η ζωή έστω και για λίγο δε φαίνεται τόσο δυσβάσταχτη. Τα φορτία ελαφραίνουν και η διάθεση ανεβαίνει.

Αλλάζει ο χρόνος.

Στην ουσία τίποτα δεν αλλάζει κι όμως εμείς κάθε χρόνο τέτοια εποχή αισθανόμαστε σα να κάνουμε μια νέα αρχή. Σα να ξεκινάμε για άλλη μια φορά από το μηδέν. Όνειρα ξαναγεννιούνται, προσδοκίες ανασταίνονται, αμαρτίες συγχωρούνται. Η ιδέα και μόνο της αλλαγής χαλαρώνει τις ψυχές των ανθρώπων σε τέτοιο σημείο που την αντιμετωπίζουν σαν ουσιαστική παρ’ότι βαθιά μέσα τους γνωρίζουν ότι αποτελεί μια ακόμα ουτοπία. Μια ακόμα ψευδαίσθηση.

Είναι όμως έτσι;

Αν η αλλαγή είναι μόνο μια ψευδαίσθηση γιατί την προσμένουμε; Γιατί την αγκαλιάζουμε με τόση θέρμη; Γιατί προσμένουμε τη μέρα της αλλαγής του χρόνου με τόση ελπίδα; Και κυρίως…γιατί τη γιορτάζουμε;

Η αλλαγή ζει μέσα μας. Κατοικεί βαθιά μέσα σε ανθρώπους που δεν έχουν τη διάθεση να αφήσουν τα όνειρα τους να πεθάνουν. Απευθύνεται σε όσους ποτέ δεν τα παρατήσανε και ούτε πρόκειται να το κάνουν. Σε όλους αυτούς που πίστεψαν πως κάποτε μπορεί να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο, με τον τρόπο που αυτό ορίζεται για τον καθένα μας. Η αλλαγή γεννιέται μέσα από όλους αυτούς και ας γνωρίζουν ότι δεν είναι τόσο εύκολα πραγματοποιήσιμη. Η αλλαγή έρχεται κάθε χρόνο πολλές φορές, απλά έχουμε μάθει να μην την βλέπουμε και να την προσπερνάμε. Για όσους όμως δεν πίστεψαν ποτέ ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό, θα παραμείνει για πάντα μια ουτοπία. Ένα παραμύθι με λυπηρό τέλος.

Περιμένουμε έναν ολόκληρο χρόνο για μια συγκεκριμένη μέρα, προκειμένου να γιορτάσουμε μια αλλαγή που οι ίδιοι κάποτε δημιουργήσαμε για να μετρήσουμε το χρόνο. Περιμένουμε ολόκληρη τη χρονιά για να βιώσουμε μόνο για μερικές στιγμές την ελπίδα. Ακούγεται τραγικό. Άραγε μας αρκεί αυτό;

Σε πολύ λίγο αλλάζει ο χρόνος για μια ακόμα φορά. Παρατηρώντας τη διάθεση των ανθρώπων όλες αυτές τις μέρες συνειδητοποιώ ότι τελικά ίσως να μην είναι και τόσο δύσκολο να φέρουμε τον άνεμο της αλλαγής στη ζωή μας.

Αρκεί να καταλάβουμε ότι ζει μέσα μας.

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2015

Γράμμα στον Θεό



Πραγματικά δεν ξέρω πώς να αρχίσω το γράμμα αυτό. Αρχικά σκέφτηκα να ξεκινήσω με την καθιερωμένη εισαγωγή, αλλά αν υπάρχεις θα ξέρεις ήδη ποιος είμαι και γιατί σου γράφω. Θα ξέρεις ήδη το γιατί αισθάνθηκα την ανάγκη να σου γράψω.

Αν υπάρχεις.

Δημιούργησες τον κόσμο και αμέσως μετά έπλασες τους ανθρώπους. Και μαζί με αυτούς έπλασες τον πόνο, τη δυστυχία, την κακία και τόσα ακόμα αρνητικά που δε θα έφτανε ολόκληρο το γράμμα για να στα αναφέρω όλα. Δε διαφωνώ ότι η ανθρωπότητα δεν διέπεται μόνο από αυτά που ανέφερα. Σίγουρα όμως καθορίζεται και οδηγείται από αυτά. Η παρακμή των ανθρώπων έχει φτάσει στο μέγιστο σημείο. Το αρχικό σου πλάνο ξέφυγε μέσα στους αιώνες και κατέληξε παρωδία. Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει πλέον καμία αξία για κανέναν και ιδανικά δεν υπάρχουν. Μόνο λεφτά. Παντού λεφτά. Και πόνος. Και ακόμα περισσότερος πόνος. Αλλά μάλλον όλα αυτά τα γνωρίζεις.

Αν υπάρχεις.

Η φύση καταλήφθηκε από το τελειότερο δημιούργημά σου. Η κατάληψη της κορυφής της τροφικής αλυσίδας έφερε τον όλεθρο. Η ζωή μειώνεται μέρα με τη μέρα. Το οξυγόνο επίσης. Σε λίγο δε θα μπορούμε να ζήσουμε και θα αφανιστούμε. Ίσως αυτό είναι και το σχέδιο σου. Ίσως τελικά όμως αυτό να μας αξίζει. Εγώ το καταλαβαίνω κάθε φορά που κοιτάω μέσα στα μάτια κάποιου ζώου. Βλέπω την αθωότητα, την αγνότητα και τη θέληση για ζωή μέσα από το καθαρό του βλέμμα. Κάτι που πλέον δε μπορείς να το βρείς εύκολα ανάμεσα στους ανθρώπους. Και αν καταφέρεις να το βρεις θα είναι σίγουρα πληγωμένο και μελαγχολικό. Γιατί ο άνθρωπος δημιούργησε μια νοητή τροφική αλυσίδα μέσα στο ίδιο του το είδος. Μια αλυσίδα που καθορίζεται από την δίψα για εξουσία και που μέσα της μόνο οι δυνατοί επιβιώνουν. Μια αλυσίδα που ενισχύεται από την αδικία, το συμφέρον και το ψέμα. Αλλά μάλλον και αυτό το ξέρεις ήδη

Αν υπάρχεις.

Είναι κάποιες φορές που σκέφτομαι  πως αν όντως υπάρχεις κάνεις πλάκα μαζί μας. Διαλέγεις κάποιους τυχαία και τους δυσκολεύεις τη ζωή μόνο και μόνο για να περάσεις την ώρα σου, για να διασκεδάσεις. Άλλες φορές πάλι αισθάνομαι πως έχεις απογοητευτεί τόσο με την αποτυχία μας που απλά μας παράτησες στην τύχη μας. Είναι δυνατόν να αποκλίναμε τόσο από τον αρχικό σκοπό της δημιουργίας μας; Είναι δυνατόν να έπεσες τόσο έξω; Είμαι σίγουρος ότι γνωρίζεις την απάντηση.

Αν υπάρχεις.

Θέλω να ξέρεις ότι έχω ψάξει πολλές φορές να σε βρώ. Υπήρξαν στιγμές που σε χρειάστηκα. Και δεν ήξερα που να σε ψάξω, αλλά που να μη σε ψάξω. Δε σε έψαξα λοιπόν μέσα σε βιβλία, ούτε σε δόγματα και σε ναούς. Ξέρω ότι δεν κατοικείς εκεί. Παρ’όλα αυτά δεν κατάφερα ακόμα να σε εντοπίσω. Ίσως να βρίσκεσαι παντού όπως λένε, ίσως να κατοικείς στον ουρανό, ίσως πάλι να βρίσκεσαι μέσα στο μυαλό μας, η ακόμα και στις καρδιές μας. Δε με βοήθησες καθόλου. Δε μου έδωσες ένα σημάδι ύπαρξης, ούτε με έπεισες ότι θέλεις το καλό μας. Μπορεί απλά να μη σε νοιάζει πιά. Πάντως θα ήθελα να ξέρεις πως αν υπάρχεις θα ήθελα έστω και μια φορά να επικοινωνήσεις μαζί μου και να κουβεντιάσουμε. Αλλα μάλλον και αυτό το ξέρεις ήδη.

Αν υπάρχεις, ξέρεις που θα με βρεις.