Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2015

Δέκα χρόνια βροχή



Χρόνια τώρα περπατάω στον ίδιο δρόμο.

Ο δρόμος αυτός προχωράει πάντα μπροστά και δε γυρνάει ποτέ πίσω. Η πορεία είναι πάντα προς τον ορίζοντα, προς το μέλλον. Τα χνάρια στο χώμα όμως βρίσκονται πάντα εκει. Δε σβήνουν. Ποτέ δε θα σβήσουν. Και ακόμα και αν δε μπορεί κανείς να επιστρέψει για να χαράξει μια καλύτερη πορεία, μπορεί πάντα να κοιτάξει πίσω του. Αν φυσικά το αντέχει.

Δεκα χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή. Η περίοδος των δέκα χρόνων ωριμάζει, πληγώνει, θωρακίζει. Γεμίζει τη ζωή εμπειρίες και εικόνες. Μπάινεις παιδί και βγαίνεις ώριμος άνθρωπος. Η άποψη σου για τη ζωή αλλάζει. Δέκα χρόνια. Μου φαίνεται απίστευτο που πέρασαν τόσο γρήγορα. Οποιαδήποτε στιγμή της περιόδου αυτής και να ανακαλέσω στο μυαλό μου, μου φαίνεται σα να ήταν χθες. Κι όμως το χθες γίνεται αύριο πολύ πιο γρήγορα από όσο νομίζουμε. Ίσως γι’ αυτό η ζωή μας προσπερνάει τόσο απροκάλυπτα.

Ρίχνω μια ματιά στα ίχνη που έχω αφήσει πίσω μου. Λάσπη παντού, θολά νερά και ψιλές σταγόνες νερού πέφτουν στη γη από ψηλά. Τολμάω να κοιτάξω τον ουρανό. Σύννεφα σκεπάζουν τα πάντα, μαύρα και απειλητικά. Και βροχή. Συνεχώς βροχή. Ο δρόμος πίσω μου εκτείνεται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι και η μυρωδιά της βροχής στο χώμα μου φέρνει συνεχώς στο μυαλό λησμονημένες εμπειρίες και βιώματα του παρελθόντος. Πράγματα που θέλω να ξεχάσω. Για κάποιο περίεργο λόγο που δε μπορώ να εξηγήσω, θυμάμαι πάντα να βρέχει. Δε μπορώ να θυμηθώ μια ηλιόλουστη μέρα εκτός από κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις που οι ακτίνες του ήλιου ξέφυγαν για πολύ λίγο από τα δεσμά των συννέφων μόνο και μόνο για να ξανακρυφτούν σχεδόν ακαριαία. Σε αυτά τα δέκα χρόνια η βροχή πέφτει ακατάπαυστα, σε κάθε βήμα, σε κάθε ανάσα. Τα σύννεφα χάσκουν από πάνω συνεχώς, απειλητικά και δυσοίωνα. Δε θυμάμαι πλέον καθαρά ούτε το χρώμα του ουρανού. Αυτή η κακοκαιρία δε δείχνει να έχει τέλος. Μπορεί να έχω μάθει να ζω περπατώντας στη βροχή αλλα αυτό δε σημαίνει ότι το θέλω κιόλας. Αλλα δε γνωρίζω πώς να την κάνω να σταματήσει.

Δέκα χρόνια βρέχει. Πολύς καιρός. Μια ολόκληρη ζωή. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει μέχρι σήμερα που πήρα την απόφαση να κοιτάξω πίσω. Όλο αυτό τον καιρό ευχόμουν να βγει ο ήλιος αλλά αυτό ποτέ δεν έγινε στα αλήθεια. Όλα ήταν μια ψευδαίσθηση και αυτό φάνηκε σε βάθος χρόνου. Η βροχή έσβησε τα πολύ μακρινά ίχνη. Ευτυχώς γιατί δε θα ήθελα ποτέ να παραπλανηθώ και να ξαναπεράσω από εκεί. Όμως η αμφιβολία επιστρέφει. Μήπως και το βροχερό παρόν αποδειχθεί ότι πρόκειται για μια ακόμα ψευδαίσθηση;  Το μέλλον θα είναι εξίσου βροχερό; Θα σταματήσει ποτέ η βροχή να πέφτει; Έχω βαρεθεί. Θέλω επιτέλους να θαυμάσω τον καθαρό ουρανό, χωρίς να βρέχομαι, χωρίς να περπατάω στη λάσπη.

Δέκα βροχερά χρόνια είναι πάρα πολλά. Είναι υπερβολικά πολλά. Όμως ο δρόμος που χαράζουμε στο παρελθόν οδηγεί σε αυτόν που θα ακολουθήσουμε στο μέλλον. Ίσως κάποια μέρα το ίδιο το μονοπάτι της βροχής με οδηγήσει σε ένα ηλιόλουστο ξέφωτο. Και κάτω από το φως του ήλιου θα είναι πολύ πιο εύκολη η επιλογή του επόμενου μονοπατιού που οδηγεί στο μέλλον. Γι’αυτό θα συνεχίσω να περπατάω στη λάσπη όπως έκανα πάντα, μέχρι να βγεί ο ήλιος.

Κατάφερα να αντέξω δέκα ολόκληρα χρόνια στη βροχή. Τώρα πια δε με φοβίζει τίποτα.

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2015

Μπερδεμένος



Αισθάνομαι μπερδεμένος. Χρειάζομαι οπωσδήποτε ένα διάλειμμα.

Μέσα σε έναν κυκεώνα σκέψεων και προβληματισμών που αφορούν το παρόν και το μέλλον κάποια στιγμή το μυαλό θολώνει και το μόνο που επιθυμείς είναι να πάρεις μια βαθιά ανάσα ωστε να μπορέσει να καθαρίσει το κεφάλι σου.

Επιλογές, φόβοι, αποφάσεις. Πίεση, πολλή πίεση. Υπομονή. Κι άλλη υπομονή. Και ακόμα περισσότερο υπομονή. Προσπαθείς με νύχια και με δόντια να βγεις ζωντανός από αυτή τη ψυχοφθόρα διαδικασία. ‘Θα φτιάξουν τα πράγματα’ σου λέει ο περίγυρος. Φυσικά, δε διαφωνώ. Θα φτιάξουν κάποτε. Μέχρι όμως να φτιάξουν φοβάμαι οτι θα έχω διαλυθεί εγώ ο ίδιος.

Γιατί άραγε έχουν περιπλακεί τόσο τα πράγματα; Που πήγε η απλότητα και η αγνότητα που κάποτε χαρακτήριζε την ανθρώπινη ζωή; Γιατί να πρέπει καθημερινά να σερνόμαστε αβοήθητοι σε σκοτεινούς λαβύρινθους ζώντας με το φόβο μήπως κάποτε συναντήσουμε το μινώταυρο;

Σου φαίνονται παράξενα όλα αυτά; Για θυμήσου καλύτερα...

Ζεις μια ζωή στο σκοτάδι έχοντας χάσει κάθε ελπίδα. Και στην ύστατη στιγμή, εκεί που νομίζεις οτι όλα έχουν χαθεί και τα πάντα έχουν τελειώσει, βλέπεις ξαφνικά το φως της εξόδου. Το φως του ήλιου τυφλώνει και φοβάσαι να το αντικρίσεις γιατί έχεις μάθει να ζεις στα σκοτεινά. Αντιστέκεσαι, δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις. Ώσπου τελικά το παίρνεις απόφαση και προχωράς με θάρρος προς το φαινομενικά φωτεινό σου πεπρωμένο ρίχνοντας μια δειλή, κλεφτή ματιά στο σκοτεινό χάσμα ευχόμενος να μην επιστρέψεις ποτέ ξανά εκεί.

Η ζωή όμως έχει άλλη άποψη.

Ανοίγεις μια μέρα τα μάτια σου και από το πουθενά αντικρίζεις ξανά σκοτάδι. Αρχικά νομίζεις οτι ονειρεύεσαι, δυσκολεύεσαι ακόμα μια φορά να το πιστέψεις. Μήπως είναι άλλη μια ψευδαίσθηση; Ψηλαφήζεις τους σκοτεινούς τοίχους με την ελπίδα να βρεις ξανά την έξοδο πιο γρήγορα από την προηγούμενη φορά. Μετά από λίγο συνειδητοποιείς έντρομος οτι δεν υπάρχει έξοδος. Θα πρέπει να τη δημιουργήσεις μόνος σου ακόμα και αν σου πάρει μέρες, μήνες, χρόνια. Όσο πιο σύντομα συμφιλιωθείς με την ιδέα, τόσο πιο γρήγορα θα το πάρεις απόφαση.

Η διπολικότητα της ζωής αποτελεί και το πιο σκληρό χαρακτηριστικό της. Η κόλαση και ο παράδεισος δεν είναι τίποτα παραπάνω από δύο συμβολικά συγκοινωνούντα δοχεία που τρέφονται από την πορεία μας σε αυτή. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Η ισορροπία έρχεται μέσα από καλές και κακές εμπειρίες. Το πραγματικό πρόβλημα είναι οτι δεν ξέρεις πότε και σε τι κατάσταση θα σε πετύχουν. Οι εμπειρίες όμως σφυρηλατούν χαρακτήρες. Οι παθόντες προχωράνε μπροστά έχοντας συνεχώς τα μάτια τους ανοιχτά. Οι ανυποψίαστοι κάποια στιγμή σοκάρονται από το φέρσιμο της μοίρας με τρόπο που στιγματίζει την υπόλοιπη ζωή τους. Όλοι ανεξαιρέτως όμως περνάμε από την κόλαση στον παράδεισο και αντίστροφα καθημερινά. Και τις περισσότερες φορές η μετάβαση λαμβάνει χώρα μέσα στο μυαλό μας.

Ας προσπαθήσω τώρα να πάρω μια ανάσα. Συνεχίζω να είμαι μπερδεμένος. Η πίεση με συνθλίβει. Θα κλείσω για λίγο τα μάτια μου. Δε γνωρίζω τι θα δω όταν τα ξανανοίξω. Σκοτάδι ή φως; Δεν έχει σημασία. Από τη στιγμή που είμαι ακόμα ζωντανός, θα αντιμετωπίσω το μέλλον με αισιοδοξία. Και κάποια στιγμή η ίδια η ζωή θα με ανταμείψει.

Κυριακή 19 Ιουλίου 2015

Αποτυχία



Φτάσαμε για μια ακόμα φορά στη χειρότερη εποχή του χρόνου. Ο ήλιος πάντα ψηλά, πολύ ζέστη και ψυχρές, τυποποιημένες συμπεριφορές. Ψεύτικα χαμόγελα, ψέυτικη καλοπέραση και ψεύτικες ελπίδες παντού. Όλοι περιστρέφονται γύρω από τους άγραφους κανόνες μιας κενής και άψυχης ζωής που τους επιβάλλει ψυχαναγκαστικά αυτή η εποχή του χρόνου. Και μέσα σε αυτό το στρόβιλο της άδειας πραγματικότητας, οι ζεστές νύχτες γεμίζουν ολοένα και περισσότερο από τις ανασφάλειες του παρελθόντος διώχνοντας τον ύπνο και γεμίζοντας το μυαλό με απαισιόδοξα μηνύματα που συνυφάζονται σε μια και μόνο λέξη.

Αποτυχία.

Ναι, αποτύχαμε και μάλιστα οικτρά. Πέσαμε στη μάχη οχι σαν ήρωες αλλά σαν παραδομένοι διεκδικητές μιας καλύτερης πραγματικότητας που στη πρώτη δυσκολία τραπήκαμε σε άτακτη φυγή. Αποτύχαμε γιατί δε μπορέσαμε ποτέ να κατανοήσουμε τη σημαντικότητα της κάθε στιγμής και την αφήσαμε να περάσει χωρίς να αγγίξει. Αποτύχαμε γιατί αναγκάζουμε το μυαλό και το σώμα μας να αντιδρά με θετική διάθεση όποτε θέλουμε εμείς, στερώντας του την ελευθερία έκφρασης μέσω των συναισθημάτων. Αποτύχαμε γιατί απωλέσαμε μόνοι μας τη δυνατότητα να αισθανόμαστε με την καρδιά, να πράττουμε αυθόρμητα, να εκφραζόμαστε ελεύθερα χωρίς προκατάληψη και φόβο. Έχουμε φυλακίσει τις ψυχές πίσω από γυάλινα κάγκελα τα οποία, όντας διαφανή, δίνουν μια πλήρη εικόνα του τι συμβαίνει γύρω μας αλλα δε μας αφήνουν να το πλησιάσουμε. Και περιμένουμε ολόκληρο το χρόνο το καλοκαίρι να μας ‘λυτρώσει’ από τη καθημερινή μας κόλαση, διεκδικώντας καθημερινά την προσωπική μας θέση στον ήλιο και μια ανάσα δροσιάς, μέσα σε μια παραλία γεμάτη κόσμο.

Γι’αυτό το λόγο ακριβώς αποτύχαμε και θα συνεχίσουμε να αποτυγχάνουμε. Γιατί βάζουμε περιορισμούς, προγράμματα και ημερομηνίες λήξης στην ίδια μας τη ζωή. Γιατί αδυνατούμε να κατανοήσουμε την τεράστια σημασία του χρόνου, της στιγμής και της ελεύθερης έκφρασης και τους ρόλους  που παίζουν στη ζωή και την ψυχολογία μας. Κάποιοι μπορεί να πουν οτι η καθημερινότητα σε ωθεί σε αυτό τον τρόπο σκέψης και μπίνεις σε τέτοιου είδους καλούπια ουσιαστικά χωρίς να το καταλαβαίνεις. Συμφωνώ, αλλα από την άλλη εμείς οι ίδιοι ορίζουμε τον τρόπο ζωής μας. Εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε αυτού του είδους τους περιορισμούς και τους εντάσσουμε στην καθημερινότητα. Και κάθε φορά που κάποιος πιστεύει οτι δε μπορεί να κάνει τίποτα για να αλλάξει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, ας κάνει μια αναδρομή πίσω στα χρόνια που ήταν παιδί και ας κάνει την αυτοκριτική του. Τοτε υπήρχε ελπίδα, υπήρχαν όνειρα. Τι πήγε στραβά στην πορεία; Τι μπορεί να διορθωθεί;

Αντιστρέφεται η αποτυχία; Εξαρτάται. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του και τις πράξεις του, όπως επίσης και για τον τρόπο που έχει επιλέξει να ζει. Όμως προσωπικά, δε μπορώ να θεωρήσω ελεύθερο και χαρούμενο έναν άνθρωπο που περιμένει ολόκληρο το χρόνο την ψευδαίσθηση του καλοκαίριού για να έρθει να τον λυτρώσει. Το καλοκαίρι ζει μέσα μας όλο το χρόνο. Απλά πρέπει να το ανακαλύψουμε.

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2015

Ασπρόμαυρα όνειρα



Υπάρχουν πολλά περισσότερα από αυτά που μπορεί να διακρίνει το γυμνό μάτι. Άσχετα με το τι βάνουμε ως δεδομένο ή τι επιβάλλουμε στους εαυτούς μας να βλέπουμε και να επιλέγουμε, οι επιλογές στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερες. Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα. Το φως της μέρας φαίνεται διάφανο και αόρατο. Κι όμως δεν είναι έτσι. Μέσα από την απλή (και απολύτως φυσιολογική) διαδικασία της διάθλασης φαίνεται πεντακάθαρα οτι το ‘διάφανο’ και ‘άχρωμο’ φως αποτελείται από πολλά και διαφορετικά χρώματα, που συνδυασμένα του δίνουν τη τελική του μορφή.

Καθημερινά λοιπόν λουζόμαστε στα χρώματα. Γιατί τότε οι ζωές μας είναι τόσο άχρωμες;

Είναι θέμα επιλογής ή ρουτίνας; Ή μήπως και τα δύο; Σίγουρα μέσα στη δίνη της καθημερινότητας είναι δύσκολο ακόμα και να σταματήσεις να πάρεις έστω μια ανάσα. Όμως η ανάσα είναι σημαντική για την ψυχική ισορροπία καθώς δίνει τη δυνατότητα στον καθένα από εμάς να αποβάλλει έστω για λίγο την πίεση που τον κατατρώει και να μπορέσει να δει τη ζωή με άλλο μάτι. Δυστυχώς όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την τάση να επαναπαύονται και να παραδίδουν τον εαυτό τους στο έλεος του καθημερινού προγράμματος. Ειδικά σε συνθήκες πόλης, αυτό είναι καταστροφικό καθώς μέρα με τη μέρα φαντάζει πιο γκρίζα και άχρωμη από οτι ήδη είναι. Στο τέλος αποχρωματίζονται τα όνειρα, η λογική, η καθαρή σκέψη και εν τέλει η ίδια η ζωή.

Οι ζωές μας πρέπει να χρωματίζονται καθημερινά και σε κάθε ευκαιρία. Τα χρώματα βρίσκονται παντού γύρω μας, αρκεί εμείς να έχουμε τη διάθεση να τα δούμε. Ένας καφές με αγαπημένους φίλους, μια ευχάριστη σκέψη, ένα αυθόρμητο τηλέφωνο σε κάποιον, μια ματιά στη δύση του ήλιου είναι πράγματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά στη ζωή μας όσο ασήμαντα και αν φαίνονται. Εμπειρίες, επαφές με ανθρώπους, καλή διάθεση και η συνειδητοποίηση του δώρου της ζωής είναι πολύ πιο σημαντικά από τα χρήματα, την καριέρα και τη κενή ζωή που παίρνει αυτή τη γραμμή λόγω των δήθεν ‘ηθικών’ και ‘καθωσπρέπει’ κανόνων που επιβάλλει η δομή της σύγχρονης κοινωνίας. Όταν μιλάμε για τρόπο ζωής δεν υπάρχει ‘πρέπει’ αλλά μόνο ‘θέλω’. Η ζωή είναι δικιά μας και τη ζούμε ο καθένας μόνος του. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένα ιδανικό ή απόλυτο πρότυπο ζωής, παρά μόνο αυτό που θέλουμε εμείς οι ίδιοι και θεωρούμε ιδανικό για τον εαυτό μας.

Γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που ψάχνουν να ανακαλύψουν τι κρύβεται πίσω από την παραμικρή λεπτομέρεια. Σε κάποιους φαίνεται περίεργο ή ακόμα και ανούσιο. Έχω καταλάβει όμως πολύ καλά οτι ο λόγος που γίνεται αυτό είναι γιατί θέλουν να ζουνε τη ζωή τους στο μέγιστο και δε θέλουν να αφήνουν ούτε ένα δευτερόλεπτο να πάει χαμένο. Γιατί πίσω και από το πιο μικρό πράγμα μπορεί να κρύβεται κάτι όμορφο που δεν είχες φανταστεί ποτέ και απλά το προσπέρασες. Αυτοί οι άνθρωποι που αξιοποιούν κάθε δευτερόλεπτο της ζωής τους είναι ευτυχισμένοι και δε ζητάνε μεγαλεία. Έχουν ανακαλύψει τα κρυμμένα χρώματα και χρωματίζουν τη ζωή τους με το τρόπο που επιθυμούν και που τους αξίζει.

Εσύ θα συνεχίσεις να ζεις και να ονειρεύεσαι ασπρόμαυρα;

Πέμπτη 21 Μαΐου 2015

Η φυλακή της ψυχής



Μια νέα μέρα ξεκινά. Μια νέα περιπέτεια που θα μας φέρει αντιμέτωπους για μια ακόμα φορά με τη ρουτίνα της καθημερινότητας και τις παράπλευρες απώλειες (θετικές ή αρνητικές δεν έχει σημασία) που επιφέρουν οι αποκλίσεις από αυτή. Θα συναντήσουμε γνωστά πρόσωπα, θα γνωρίσουμε νέα. Θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα ερωτευτούμε, θα απογοητευτούμε. Και η δύση του ήλιου θα εναποθέσει όλες τις εμπειρίες που αποκομίσαμε στο ειδικό βάρος της ψυχής μας.

Το επόμενο πρωί φτάνει φέρνοντας μαζί του τα κατάλοιπα της προηγούμενης μέρας. Το μυαλό εκτιμά. Τα καλά και τα κακά ζυγίζονται. Η ψυχή ξαφνικά βαραίνει. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν η πλάστιγγα γέρνει προς την κακή πλευρά; Τι θα συμβεί όταν τα κατάλοιπα των άσχημων εμπειριών αφήνουν χαραγμένα μηνύματα στο υποσυνείδητο;

Υπάρχει άραγε καταφύγιο για την ανθρώπινη ψυχή;  

Ο άνθρωπος απο την φύση του έχει τάσεις φυγής από τον κίνδυνο. Η απειλή της ψυχής είναι και η απειλή της ζωής. Στη σύγχρονη ζούγκλα που αποκαλούμε ‘πόλη’, οι κανόνες είναι ωμοί και ζωώδεις. Το ίδιο και τα ένστικτα. Όταν η ψυχική ισορροπία διαταραχθεί, ο άνθρωπος κλείνεται μέσα στους τέσσερις τοίχους του μυαλού του, κλείνοντας απ’έξω οτιδήποτε πιστεύει οτι τον απειλεί. Πολλές φορές τα πάντα μπαίνουν στο ίδιο καλούπι. Εχθροί, φίλοι, απλοί γνωστοί, περαστικοί. Όλοι αποτελούν απειλή. Οι τέσσερις αόρατοι τοίχοι είναι το μόνο που μπορεί να μας σώσει. Ή έτσι νομίζουμε.

Να μας σώσει απο ποιόν;  Απο τους αρχέγονους κανόνες και ένστικτα της ζωής και της επιβίωσης που αιώνες τώρα οδηγούν κάθε μορφή κοινωνίας, μόνο και μόνο επειδή εμείς τους μεταφράσαμε σαν απειλή; Από την αλληλεπίδραση με κάτι που πιθανώς μπορεί να μας πληγώσει; Ή μήπως από τον ίδιο μας τον εαυτό; Μήπως η αδυναμία μας είναι και η καταδίκη μας; Μήπως το πραγματικό καταφύγιο της ψυχής είναι η ελευθερία του να συλλέγει εμπειρίες όλων των ειδών, χτίζοντας έτσι μέσα μας τη πραγματική της υπόσταση που εν τέλει θα καθρεφτίζεται στα μάτια μας;

Ο αυτοπεριορισμός με τη δικαιολογία της ‘προστασίας’ είναι μια πρακτική ανάλογη της τροπής σε φυγή μποροστά στον κίνδυνο. Δείχνει δειλία και αδυναμία να ανταπεξέλθουμε σε καθημερινές ζωτικές καταστάσεις. Οι τοίχοι που έχουμε την τάση να χτίζουμε, γίνονται ολοένα και πιο χοντροί μέχρι που δε μπορούμε πλέον να δραπετεύσουμε. Γινόμαστε δέσμιοι του ίδιου μας του εαυτού με την ψευδαίσθηση οτι είμαστε ασφαλείς από οτιδήποτε μπορεί να μας πληγώσει. Και το χειρότερο είναι οτι αυτή την κατάσταση τη δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι, χτίζοντας τη φυλακή που θα κλείσουμε τις ψυχές μας τούβλο με τούβλο.

Και όταν κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση που βρισκόμαστε θα είναι αργά και δεν θα υπάρξει γυρισμός.

Γιατί πίσω από τους χοντρούς τοίχους κάνείς δεν πρόκειται ποτέ να μας ακούσει να ουρλιάζουμε.