Πέμπτη 18 Ιουνίου 2015

Ασπρόμαυρα όνειρα



Υπάρχουν πολλά περισσότερα από αυτά που μπορεί να διακρίνει το γυμνό μάτι. Άσχετα με το τι βάνουμε ως δεδομένο ή τι επιβάλλουμε στους εαυτούς μας να βλέπουμε και να επιλέγουμε, οι επιλογές στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερες. Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα. Το φως της μέρας φαίνεται διάφανο και αόρατο. Κι όμως δεν είναι έτσι. Μέσα από την απλή (και απολύτως φυσιολογική) διαδικασία της διάθλασης φαίνεται πεντακάθαρα οτι το ‘διάφανο’ και ‘άχρωμο’ φως αποτελείται από πολλά και διαφορετικά χρώματα, που συνδυασμένα του δίνουν τη τελική του μορφή.

Καθημερινά λοιπόν λουζόμαστε στα χρώματα. Γιατί τότε οι ζωές μας είναι τόσο άχρωμες;

Είναι θέμα επιλογής ή ρουτίνας; Ή μήπως και τα δύο; Σίγουρα μέσα στη δίνη της καθημερινότητας είναι δύσκολο ακόμα και να σταματήσεις να πάρεις έστω μια ανάσα. Όμως η ανάσα είναι σημαντική για την ψυχική ισορροπία καθώς δίνει τη δυνατότητα στον καθένα από εμάς να αποβάλλει έστω για λίγο την πίεση που τον κατατρώει και να μπορέσει να δει τη ζωή με άλλο μάτι. Δυστυχώς όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την τάση να επαναπαύονται και να παραδίδουν τον εαυτό τους στο έλεος του καθημερινού προγράμματος. Ειδικά σε συνθήκες πόλης, αυτό είναι καταστροφικό καθώς μέρα με τη μέρα φαντάζει πιο γκρίζα και άχρωμη από οτι ήδη είναι. Στο τέλος αποχρωματίζονται τα όνειρα, η λογική, η καθαρή σκέψη και εν τέλει η ίδια η ζωή.

Οι ζωές μας πρέπει να χρωματίζονται καθημερινά και σε κάθε ευκαιρία. Τα χρώματα βρίσκονται παντού γύρω μας, αρκεί εμείς να έχουμε τη διάθεση να τα δούμε. Ένας καφές με αγαπημένους φίλους, μια ευχάριστη σκέψη, ένα αυθόρμητο τηλέφωνο σε κάποιον, μια ματιά στη δύση του ήλιου είναι πράγματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά στη ζωή μας όσο ασήμαντα και αν φαίνονται. Εμπειρίες, επαφές με ανθρώπους, καλή διάθεση και η συνειδητοποίηση του δώρου της ζωής είναι πολύ πιο σημαντικά από τα χρήματα, την καριέρα και τη κενή ζωή που παίρνει αυτή τη γραμμή λόγω των δήθεν ‘ηθικών’ και ‘καθωσπρέπει’ κανόνων που επιβάλλει η δομή της σύγχρονης κοινωνίας. Όταν μιλάμε για τρόπο ζωής δεν υπάρχει ‘πρέπει’ αλλά μόνο ‘θέλω’. Η ζωή είναι δικιά μας και τη ζούμε ο καθένας μόνος του. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένα ιδανικό ή απόλυτο πρότυπο ζωής, παρά μόνο αυτό που θέλουμε εμείς οι ίδιοι και θεωρούμε ιδανικό για τον εαυτό μας.

Γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που ψάχνουν να ανακαλύψουν τι κρύβεται πίσω από την παραμικρή λεπτομέρεια. Σε κάποιους φαίνεται περίεργο ή ακόμα και ανούσιο. Έχω καταλάβει όμως πολύ καλά οτι ο λόγος που γίνεται αυτό είναι γιατί θέλουν να ζουνε τη ζωή τους στο μέγιστο και δε θέλουν να αφήνουν ούτε ένα δευτερόλεπτο να πάει χαμένο. Γιατί πίσω και από το πιο μικρό πράγμα μπορεί να κρύβεται κάτι όμορφο που δεν είχες φανταστεί ποτέ και απλά το προσπέρασες. Αυτοί οι άνθρωποι που αξιοποιούν κάθε δευτερόλεπτο της ζωής τους είναι ευτυχισμένοι και δε ζητάνε μεγαλεία. Έχουν ανακαλύψει τα κρυμμένα χρώματα και χρωματίζουν τη ζωή τους με το τρόπο που επιθυμούν και που τους αξίζει.

Εσύ θα συνεχίσεις να ζεις και να ονειρεύεσαι ασπρόμαυρα;

Πέμπτη 21 Μαΐου 2015

Η φυλακή της ψυχής



Μια νέα μέρα ξεκινά. Μια νέα περιπέτεια που θα μας φέρει αντιμέτωπους για μια ακόμα φορά με τη ρουτίνα της καθημερινότητας και τις παράπλευρες απώλειες (θετικές ή αρνητικές δεν έχει σημασία) που επιφέρουν οι αποκλίσεις από αυτή. Θα συναντήσουμε γνωστά πρόσωπα, θα γνωρίσουμε νέα. Θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα ερωτευτούμε, θα απογοητευτούμε. Και η δύση του ήλιου θα εναποθέσει όλες τις εμπειρίες που αποκομίσαμε στο ειδικό βάρος της ψυχής μας.

Το επόμενο πρωί φτάνει φέρνοντας μαζί του τα κατάλοιπα της προηγούμενης μέρας. Το μυαλό εκτιμά. Τα καλά και τα κακά ζυγίζονται. Η ψυχή ξαφνικά βαραίνει. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν η πλάστιγγα γέρνει προς την κακή πλευρά; Τι θα συμβεί όταν τα κατάλοιπα των άσχημων εμπειριών αφήνουν χαραγμένα μηνύματα στο υποσυνείδητο;

Υπάρχει άραγε καταφύγιο για την ανθρώπινη ψυχή;  

Ο άνθρωπος απο την φύση του έχει τάσεις φυγής από τον κίνδυνο. Η απειλή της ψυχής είναι και η απειλή της ζωής. Στη σύγχρονη ζούγκλα που αποκαλούμε ‘πόλη’, οι κανόνες είναι ωμοί και ζωώδεις. Το ίδιο και τα ένστικτα. Όταν η ψυχική ισορροπία διαταραχθεί, ο άνθρωπος κλείνεται μέσα στους τέσσερις τοίχους του μυαλού του, κλείνοντας απ’έξω οτιδήποτε πιστεύει οτι τον απειλεί. Πολλές φορές τα πάντα μπαίνουν στο ίδιο καλούπι. Εχθροί, φίλοι, απλοί γνωστοί, περαστικοί. Όλοι αποτελούν απειλή. Οι τέσσερις αόρατοι τοίχοι είναι το μόνο που μπορεί να μας σώσει. Ή έτσι νομίζουμε.

Να μας σώσει απο ποιόν;  Απο τους αρχέγονους κανόνες και ένστικτα της ζωής και της επιβίωσης που αιώνες τώρα οδηγούν κάθε μορφή κοινωνίας, μόνο και μόνο επειδή εμείς τους μεταφράσαμε σαν απειλή; Από την αλληλεπίδραση με κάτι που πιθανώς μπορεί να μας πληγώσει; Ή μήπως από τον ίδιο μας τον εαυτό; Μήπως η αδυναμία μας είναι και η καταδίκη μας; Μήπως το πραγματικό καταφύγιο της ψυχής είναι η ελευθερία του να συλλέγει εμπειρίες όλων των ειδών, χτίζοντας έτσι μέσα μας τη πραγματική της υπόσταση που εν τέλει θα καθρεφτίζεται στα μάτια μας;

Ο αυτοπεριορισμός με τη δικαιολογία της ‘προστασίας’ είναι μια πρακτική ανάλογη της τροπής σε φυγή μποροστά στον κίνδυνο. Δείχνει δειλία και αδυναμία να ανταπεξέλθουμε σε καθημερινές ζωτικές καταστάσεις. Οι τοίχοι που έχουμε την τάση να χτίζουμε, γίνονται ολοένα και πιο χοντροί μέχρι που δε μπορούμε πλέον να δραπετεύσουμε. Γινόμαστε δέσμιοι του ίδιου μας του εαυτού με την ψευδαίσθηση οτι είμαστε ασφαλείς από οτιδήποτε μπορεί να μας πληγώσει. Και το χειρότερο είναι οτι αυτή την κατάσταση τη δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι, χτίζοντας τη φυλακή που θα κλείσουμε τις ψυχές μας τούβλο με τούβλο.

Και όταν κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση που βρισκόμαστε θα είναι αργά και δεν θα υπάρξει γυρισμός.

Γιατί πίσω από τους χοντρούς τοίχους κάνείς δεν πρόκειται ποτέ να μας ακούσει να ουρλιάζουμε.

Κυριακή 19 Απριλίου 2015

Μάσκες



Εχετε ποτέ αναρωτηθεί τι μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο; Από ένα λυπημένο πρόσωπο; Από δύο αινιγματικά μάτια;

Μέσα στο χάος της καθημερινότητας της πόλης και της ανωνυμίας που αυτή επιβάλλει, είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις ποιος είναι αυτός που στέκεται δίπλα σου. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να κατανοήσεις τη ψυχολογική του κατάσταση και το χαρακτήρα του. Το ίδιο πιθανότατα να σκέφτεται και αυτός για εμάς. Ένα πέπλο φόβου περιβάλλει την ατμόσφαιρα δημιουργώντας ένα κύμα ψυχρότητας που καταλήγει σε μία νοητή ‘απόσταση ασφαλείας’ που απομακρύνει και αποξενώνει. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που οι ανθρώπινες σχέσεις περνάνε κρίση στην εποχή μας και επιστημονικές ειδικότητες όπως ‘επικοινωνιολόγοι’ επιστρατεύονται και εξελίσσονται καθημερινά προκειμένου να φέρουν στη ζωή μας την ισορροπία που εμείς οι ίδιοι κάποτε απωλέσαμε.

Η ζωή είναι σαν μία μεγάλη θεατρική παράσταση. Έχει ρόλους, σκηνή, σκηνοθέτες, υποβολείς. Έχει φώτα και παρασκήνια. Έχει φήμη και ανωνυμία. Χαρά και δυστυχία. Γέλιο και θλίψη. Και φυσικά, έχει ηθοποιούς. Και σχεδόν όλοι τους φοράνε μάσκες. Μάσκες που έχουν επιλέξει οι ίδιοι για να κρύβουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα.

Πολύ σπάνια πλέον θα δει κανείς ανθρώπους που το πρόσωπο τους αντανακλά τη πραγματική τους διάθεση ή τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Πάντα μια μάσκα θα κρύβει την αλήθεια, είτε από φόβο, είτε από συνήθεια. Δυστυχώς όμως, με αυτό το τρόπο έχει χαθεί η εμπιστοσύνη που παλιότερα ενέπνεε και δημιουργούσε δεσμούς. Αντί αυτού, μια ισχυρή αίσθηση επιφυλακτικότητας πλανάται μονίμως στον αέρα δημιουργώντας αποξένωση, αμφιβολίες και ανασφάλειες. Και στο τέλος της μέρας ο καθένας από εμάς καταλήγει μόνος με τις σκέψεις του κλεισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους πίσω από τη χειροποίητη μάσκα του. Μια μάσκα που αντανακλά αυτό που θα θέλαμε να είμαστε και οχι αυτό που είμαστε πραγματικά, με αποτέλεσμα να ζούμε μια ζωή ψεύτικη, ακόμα και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Η ειλικρίνεια που δημιουργεί τις πιο υγιείς σχέσεις έχει σχεδόν εξαφανιστεί και όπου σποραδικά εμφανίζεται αντιμετωπίζεται με τεράστια επιφυλακτικότητα. Η πραγματικά εύθυμη διάθεση το ίδιο. Οι ψυχές των ανθρώπων ζυγίζουν τόνους από το ψυχολογικό φορτίο που τους επιβάλλεται λόγω του αποστειρωμένου και προσποιητού τρόπου ζωής που έχουν επιλέξει να ζουν. Ώσπου κάποια στιγμή έρχεται η κατάρρευση. Γιατί ποτέ κανείς δεν κατάφερε να ζήσει μια ζωή βασισμένη στην προσποίηση. Ποτέ κανείς δεν άντεξε για πολύ να σφυρηλατεί το χαρακτήρα του και τη διάθεση του σύμφωνα με τα νοητά ‘πρέπει’ της κοινωνίας. Όσοι το προσπάθησαν πέρα από τα όρια του αποδεκτού, είτε χάθηκαν στη λήθη της ίδιας τους της ιδιοσυγκρασίας, είτε απέκτησαν μόνιμες και μη αναστρέψιμες φοβίες.

Ας ζήσουμε τη ζωή μας όπως θέλουμε εμείς. Ας σταματήσει πια να μας ενδιαφέρει τόσο η αποδοχή από το κοινωνικό σύνολο. Δε χρειάζεται να προσπαθήσει κάποιος για να ταιριάξει με το ζόρι κάπου. Ας συνεχίσει το μονοπάτι του με αυτοπεποίθηση. Η ζωή είναι μια μεγάλη αναζήτηση στην οποία όλοι βρίσκουν το δρόμο τους αν πιστεύουν πραγματικά στον εαυτό τους.

Γιατί στο τέλος της παράστασης οι μάσκες πάντα πέφτουν.

Κυριακή 8 Μαρτίου 2015

Το κυνήγι της άγνωστης λέξης



Σε ψάχνω συνεχώς αλλά ποτέ δε σε βρίσκω. Σε βλέπω συνεχώς μπροστά μου αλλά ποτέ μα ποτέ δε κατόρθωσα να σε έχω. Ποτέ δε κατάφερα να σε κρατήσω κοντά μου και ας ξέρω πλέον πως είναι το μόνο που επιθυμώ. Μονάχα μία φορά σε ένιωσα και μετά εξανεμίστηκες, το ίδιο απρόσμενα και απότομα με το πως ήρθες. Ίσα ίσα για να με κάνεις να σε αναζητήσω ξανά, με ακόμα περισσότερο ζήλο.

Μπορεί ποτέ να μη γνωριστήκαμε ουσιαστικά, αλλά πάντοτε ήξερα το πως ή με τι μοιάζεις. Ή μάλλον φανταζόμουν. Έπλαθα εικόνες στο μυαλό μου και οραματιζόμουν τη στιγμή που θα πορευτείς μαζί μου στην αιωνιότητα. Κι όμως, μέχρι σήμερα δε μου έκανες τη χάρη. Το παράξενο είναι οτι σε βλέπω να κατοικείς στις ζωές άλλων ανθρώπων και να εισβάλλεις σε αυτές με μία εκνευριστική άνεση. Αυτό δε σου κρύβω οτι με πειράζει και το βρίσκω άδικο. Είναι κάτι που απλά δε μπορώ να το καταλάβω. Πάντοτε νόμιζα οτι ο καθένας που βρίσκεται σε αυτό το πλανήτη έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να γνωρίσει κάτι σαν κι εσένα. Αλλά μετά θυμάμαι έναν από τους θεμελιώδεις κανόνες της ζωής που ταυτόχρονα αποτελεί και μια πολύ μεγάλη αλήθεια. Οτι δεν είναι ποτέ δίκαιη.

Αυτό όμως δε σημαίνει οτι θα πάψω να πολεμάω για σένα. Αρνούμαι να καταθέσω τα όπλα ακόμα και αν εσύ συνεχώς μου γυρνάς την πλάτη. Αν ποτέ χάσω τη διάθεση να σε αναζητώ, θα χάσω το ίδιο μου το πάθος για ζωή. Αλλά μάλλον το γνωρίζεις και γι’αυτό με άφησες κάποτε για πολύ λίγο να νιώσω τι σημαίνει να κατακλύζεις τη ζωή μας. Αυτό το λίγο ήταν υπεραρκετό για να βάλω σαν πρωταρχικό μου στόχο να καταφέρω κάποτε να σε κατακτήσω για πάντα. Δύσκολο ε; Μπορεί, αλλά οχι ακατόρθωτο. Όσο σε βλέπω να κατοικείς γύρω μου, μέσα στις ζωές των άλλων, πείθομαι οτι τίποτα δεν είναι αδύνατο. Και είμαι σίγουρος οτι και αυτοί πάλεψαν για σένα και γι’αυτό τους εμπιστεύτηκες. Αυτό θέλω να πετύχω κι εγώ και δε με ενδιαφέρει πόσο καιρό θα πάρει αυτό. Μέρες, μήνες, χρόνια, εγώ πάντοτε θα προσπαθώ να σε φέρω στη ζωή μου.

Κάποιοι προσπάθησαν να με πείσουν οτι είσαι απλά μια ουτοπία, ενας μύθος. Ποτέ δε τους πίστεψα ακόμα και αν οι πράξεις και τα λόγια μου έδειχναν το αντίθετο. Αντίθετα, επιβεβαίωσα την υποψία οτι αυτόι δεν πίστεψαν σε σένα ποτέ. Κάλυψαν την αδυναμία τους να σε κατακτήσουν με μια άλλη αδυναμία, οδηγώντας τη ζωή τους μέσα σε ένα ατέρμονο χάος, σε ένα κύκλο χωρίς αρχή και τέλος. Αυτοί οι άνθρωποι που δε πίστεψαν σε σένα δε θα μάθουν ποτέ πως να χαμογελάνε. Θα περάσουν ολόκληρη τη ζωή τους ζώντας σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μέσα στο οποίο τα πάντα είναι ψεύτικα. Και το χειρότερο είναι οτι όλη αυτή η αισχρή πραγματικότητα στην οποία είναι αναγκασμένοι πλέον να ζουν θα είναι η δικιά τους επιλογή.

Γι’αυτο θα συνεχίσω το δρόμο μου όπως εγώ γνωρίζω. Και είμαι σίγουρος οτι κάποια μέρα θα σε γνωρίσω πραγματικά και θα με συμπαθήσεις τόσο ωστε να αγκαλιάσεις τη ζωή μου. Σε μαθαίνω όλο και καλύτερα μέρα με τη μέρα παρατηρώντας την επιδρασή σου παντού. Σε ανακαλύπτω ολοένα και περισσότερο μέσα μου και αυτό με βοηθάει στο να ξέρω που θα σε αναζητήσω. Και όταν μια μέρα τελικά σε συναντήσω να ξέρεις οτι δε θα σε αφήσω ποτέ. Γι’αυτό συνεχίζω να ζω.

Για αυτή τη μέρα και αυτές που θα ακολουθήσουν.

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2015

Μια απρόσμενη επίσκεψη



Με επισκέφθηκες χτες το βράδυ στον ύπνο μου μετά από πάρα πολύ καιρό. Το θυμάμαι καθαρά. Μια δέσμη φωτός σε περιέβαλλε και θα ορκιζόμουν οτι στους ώμους σου είχες λευκά φτερά. Το εκτυφλωτικό φως δε με άφηνε να δω καθαρά. Το προσωπό σου ήταν γαλήνιο και το βλέμμα σου καθαρό σα το γάργαρο νερό. Αρχικά φοβήθηκα αλλα με καθησύχασες και κάθησες δίπλα μου. Όπως κάποτε. Είχα σαστίσει και δε μπορούσα να μιλήσω. Τότε άπλωσες το χέρι σου επάνω στο δικό μου απαλά. Αισθάνθηκα παράξενα, σα να ήταν ζεστό και κρύο ταυτόχρονα. Σα να ήταν κοντά αλλα ταυτόχρονα τόσο μακριά...

Προσπαθούσα να μιλήσω αλλα δεν έβγαινε λέξη. Με κοίταξες και χαμογέλασες. ‘Πάει πολύς καιρός’ είπες. Έγνεψα καταφατικά με μία μελαγχολία στο βλέμμα και σε κοίταξα ξανά. Τα μάτια σου έβγαζαν μια απόκοσμη λάμψη και φαινόντουσαν πιο ζωντανά απο ποτέ. Τότε ξαναμίλησες. ‘Ξέρω οτι έχεις πολλές απορίες...τι θα ήθελες να με ρωτήσεις;’ είπες.

Εκείνη τη στιγμή ξύπνησα μέσα στον κρύο ιδρώτα και με μια διαπεραστική ρίγη σε όλο το σώμα. Μετά από μερικά λεπτά αφού ηρέμησα και πήρα μερικές βαθιές ανάσες, συνειδητοποίησα οτι είχα μόλις επιστρέψει στην πραγματικότητα. Στο μυαλό μου αντηχούσαν ακόμα οι τελευταίες σου λέξεις...

Είχες δίκιο. Έχω πολλές απορίες. Τι θα ήθελα να σε ρωτήσω αν είχα τη δυνατότητα; Πολλά πράγματα. Τι υπάρχει εκεί που βρίσκεσαι τώρα; Γιατί σίγουρα κάπου βρίσκεσαι. Υπάρχει δικαιοσύνη και αξιοκρατία εκει; Έχεις ανταμειφθεί για όλους τους κόπους και τα βάσανα τόσων χρόνων που πέρασες εδώ, μαζί μας; Σου φέρονται καλά; Αισθάνεσαι γαλήνη, ηρεμία; Αισθάνεσαι καθόλου φόβο; Απώλεια; Νοσταλγία; Θλίψη;

Έχω και άλλες απορίες. Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να σε ρωτήσω...συνάντησες κάποιον από τα παλιά που είχε φύγει για εκεί που βρίσκεσαι πολύ πριν απο σένα; Αν ναι να του δώσεις χαιρετίσματα. Σε όλους να δώσεις χαιρετίσματα. Μας σκέφτεσαι ποτέ; Βλέπεις τα δικά μας βάσανα, τις δικές μας φοβίες, τις χαρές μας, τις λύπες μας; Μπορείς να νιώσεις τη λαχτάρα για ελπίδα και ζωή που φωλιάζει μέσα μας; Πες μου, αξίζει το κόπο; Αξίζει το κόπο να ζούμε πλάθοντας όνειρα; Ή είναι όλα μάταια;

Θα σε ρώταγα πολλά ακόμα. Σίγουρα δε θα σε ρώταγα κάτι για το μέλλον αν και είμαι σίγουρος οτι θα είχες και γι’αυτό την απάντηση. Δε θέλω να ξέρω τι επιφυλάσσει το μέλλον. Θέλω να πιστεύω πάντοτε οτι φτιάχνουμε οι ίδιοι το μέλλον μας μέσα απο τις επιλογές μας και τις πράξεις μας. Οποιαδήποτε απάντηση αποδείκνυε οτι ζούμε σε ένα κόσμο με προδιαγεγραμμένο μέλλον δε θα με ικανοποιούσε ακόμα και αν επρόκειτο για τη πιο μεγάλη αλήθεια. Αν είναι έτσι καλύτερα να ζήσω μέσα στο ψέμα που δημιουργώ εγώ ο ίδιος.

Εξαφανίστηκες από την ονειροχώρα όσο ξαφνικά εμφανίστηκες. Ίσως ήρθες εκεί απλά για να μου δώσεις την ελπίδα που τόσο αναζητώ. Ίσως πάλι έμμεσα να ήθελες να μου δώσεις κάποιο σημάδι. Ίσως με αυτό το τρόπο απάντησες όλες μου τις ερωτήσεις. Μάλλον είμαι πολύ μικρός ακόμα για να το καταλάβω. Ίσως απλά να σου έλειψα.

Τελικά αποφάσισα οτι αν μπορούσα να σου μιλήσω ξανά δε θα σε ρώταγα απολύτως τίποτα. Θα σου έλεγα απλά οτι θα ήθελα να σου πω και δεν πρόλαβα. Και θα σου ζήταγα μια τελευταία χάρη.

Μείνε για πάντα κοντά μου.