Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2015

Μια απρόσμενη επίσκεψη



Με επισκέφθηκες χτες το βράδυ στον ύπνο μου μετά από πάρα πολύ καιρό. Το θυμάμαι καθαρά. Μια δέσμη φωτός σε περιέβαλλε και θα ορκιζόμουν οτι στους ώμους σου είχες λευκά φτερά. Το εκτυφλωτικό φως δε με άφηνε να δω καθαρά. Το προσωπό σου ήταν γαλήνιο και το βλέμμα σου καθαρό σα το γάργαρο νερό. Αρχικά φοβήθηκα αλλα με καθησύχασες και κάθησες δίπλα μου. Όπως κάποτε. Είχα σαστίσει και δε μπορούσα να μιλήσω. Τότε άπλωσες το χέρι σου επάνω στο δικό μου απαλά. Αισθάνθηκα παράξενα, σα να ήταν ζεστό και κρύο ταυτόχρονα. Σα να ήταν κοντά αλλα ταυτόχρονα τόσο μακριά...

Προσπαθούσα να μιλήσω αλλα δεν έβγαινε λέξη. Με κοίταξες και χαμογέλασες. ‘Πάει πολύς καιρός’ είπες. Έγνεψα καταφατικά με μία μελαγχολία στο βλέμμα και σε κοίταξα ξανά. Τα μάτια σου έβγαζαν μια απόκοσμη λάμψη και φαινόντουσαν πιο ζωντανά απο ποτέ. Τότε ξαναμίλησες. ‘Ξέρω οτι έχεις πολλές απορίες...τι θα ήθελες να με ρωτήσεις;’ είπες.

Εκείνη τη στιγμή ξύπνησα μέσα στον κρύο ιδρώτα και με μια διαπεραστική ρίγη σε όλο το σώμα. Μετά από μερικά λεπτά αφού ηρέμησα και πήρα μερικές βαθιές ανάσες, συνειδητοποίησα οτι είχα μόλις επιστρέψει στην πραγματικότητα. Στο μυαλό μου αντηχούσαν ακόμα οι τελευταίες σου λέξεις...

Είχες δίκιο. Έχω πολλές απορίες. Τι θα ήθελα να σε ρωτήσω αν είχα τη δυνατότητα; Πολλά πράγματα. Τι υπάρχει εκεί που βρίσκεσαι τώρα; Γιατί σίγουρα κάπου βρίσκεσαι. Υπάρχει δικαιοσύνη και αξιοκρατία εκει; Έχεις ανταμειφθεί για όλους τους κόπους και τα βάσανα τόσων χρόνων που πέρασες εδώ, μαζί μας; Σου φέρονται καλά; Αισθάνεσαι γαλήνη, ηρεμία; Αισθάνεσαι καθόλου φόβο; Απώλεια; Νοσταλγία; Θλίψη;

Έχω και άλλες απορίες. Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να σε ρωτήσω...συνάντησες κάποιον από τα παλιά που είχε φύγει για εκεί που βρίσκεσαι πολύ πριν απο σένα; Αν ναι να του δώσεις χαιρετίσματα. Σε όλους να δώσεις χαιρετίσματα. Μας σκέφτεσαι ποτέ; Βλέπεις τα δικά μας βάσανα, τις δικές μας φοβίες, τις χαρές μας, τις λύπες μας; Μπορείς να νιώσεις τη λαχτάρα για ελπίδα και ζωή που φωλιάζει μέσα μας; Πες μου, αξίζει το κόπο; Αξίζει το κόπο να ζούμε πλάθοντας όνειρα; Ή είναι όλα μάταια;

Θα σε ρώταγα πολλά ακόμα. Σίγουρα δε θα σε ρώταγα κάτι για το μέλλον αν και είμαι σίγουρος οτι θα είχες και γι’αυτό την απάντηση. Δε θέλω να ξέρω τι επιφυλάσσει το μέλλον. Θέλω να πιστεύω πάντοτε οτι φτιάχνουμε οι ίδιοι το μέλλον μας μέσα απο τις επιλογές μας και τις πράξεις μας. Οποιαδήποτε απάντηση αποδείκνυε οτι ζούμε σε ένα κόσμο με προδιαγεγραμμένο μέλλον δε θα με ικανοποιούσε ακόμα και αν επρόκειτο για τη πιο μεγάλη αλήθεια. Αν είναι έτσι καλύτερα να ζήσω μέσα στο ψέμα που δημιουργώ εγώ ο ίδιος.

Εξαφανίστηκες από την ονειροχώρα όσο ξαφνικά εμφανίστηκες. Ίσως ήρθες εκεί απλά για να μου δώσεις την ελπίδα που τόσο αναζητώ. Ίσως πάλι έμμεσα να ήθελες να μου δώσεις κάποιο σημάδι. Ίσως με αυτό το τρόπο απάντησες όλες μου τις ερωτήσεις. Μάλλον είμαι πολύ μικρός ακόμα για να το καταλάβω. Ίσως απλά να σου έλειψα.

Τελικά αποφάσισα οτι αν μπορούσα να σου μιλήσω ξανά δε θα σε ρώταγα απολύτως τίποτα. Θα σου έλεγα απλά οτι θα ήθελα να σου πω και δεν πρόλαβα. Και θα σου ζήταγα μια τελευταία χάρη.

Μείνε για πάντα κοντά μου.

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2015

Στόχοι και φιλοδοξίες



Μία ζωή χωρίς στόχους και φιλοδοξίες δεν είναι ζωή αλλά ένα ατέλειωτο ταξίδι σε ένα σκοτεινό τούνελ που βοηθάμε εμείς οι ίδιοι να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, χαώδες και απρόσωπο, χωρίς τέλος. Φως δεν υπάρχει πουθενά, παρά μόνο παγίδες. Παγίδες παντού. Μεγάλα απόκρημνα χάσματα που απειλούν να καταποιούν τη ψυχή μας, τοίχοι με καρφιά που σταματάνε το δρόμο μας βίαια και τρυπάνε τη καρδιά αφήνοντας της πληγές που ποτέ δεν κλείνουν, φαντάσματα που τριγυρνάνε άσκοπα σαν εμάς μέσα στο χάος βοηθώντας μας μόνο στο να παρεκκλίνουμε ακόμα περισσότερο από αυτό που θα μπορούσαμε να ήμασταν. Μπορεί η κατάληξη του δρόμου αυτού να είναι ευτυχής, μπορεί και οχι. Η τύχη συνήθως είναι αδίστακτη και δε χαρίζεται σε αυτούς που την προκαλούν.

Ο στόχος του ανθρώπου στη ζωή, όσο μικρός κι αν είναι είναι το μοναδικό φανάρι που θα έχει στο επικίνδυνο ταξίδι στο χάος. Μας βοηθάει να χτίσουμε το μονοπάτι μας βήμα βήμα, σιγουρεύοντας πρώτα κάθε κίνηση μας προτού την κάνουμε. Κίνδυνοι υπάρχουν φυσικά ακόμα, αλλά με αυτό το τρόπο μπορούμε να προστατευτούμε ως ενα βαθμό και να τους προσπεράσουμε. Μια φιλοδοξία (ή αλλιώς όνειρο) είναι η πεποίθηση οτι υπάρχει πραγματικά φως στο τέλος αυτού του τούνελ. Μπορεί να μη το βλέπουμε, μπορεί να μη το δούμε και ποτέ, αλλα όσο αυτή η πεποίθηση μένει ζωντανή, τόσο ζωντανοί αισθανόμαστε κι εμείς. Και όσο πλησιάζουμε προς το όνειρο μας βήμα προς βήμα, τόσο περισσότερο δίψα για ζωή αποκτάμε.

Στόχος, φιλοδοξία, όνειρο, ελπίδα. Είναι δυνατόν τέσσερις λέξεις με τόσο διαφορετική σημασία να σημαίνουν ουσιαστικά το ίδιο πράγμα; Κι όμως, αυτές οι τέσσερις λέξεις ενωμένες αποτελούν την ουσία της ζωής που αναζητάμε. Οι τέσσερις λέξεις που μένουν πάντα ζωντανές μέσα μας μέχρι την έσχατη στιγμή. Ο στόχος αποτελεί το πρώτο σκαλί στη συνειδητοποίηση του ποιοι είμαστε και τι θέλουμε από τη ζωή και τον εαυτό μας. Η φιλοδοξία τρέφει τον εαυτό μας με τη πεποίθηση οτι μπορούμε να φτάσουμε εκεί που θέλουμε. Το όνειρο είναι απλα αυτό που κρατάει ζωντανή την ελπίδα η οποία θρέφει με τη σειρά της όλα τα υπόλοιπα. Και ο κύκλος πραμένει ζωντανός. Η πορεία μας αλλάζει, νέοι στόχοι έρχονται στο προσκήνιο, η δίψα για ζωή γίνεται πιο δυνατή. Και απο όλα αυτά απορρέει το γενικότερο δίδαγμα της πίστης στον εαυτό μας. Αν πιστέψουμε στον εαυτό μας και τις δυνατότητες του μπορούμε να επιτύχουμε σχεδόν τα πάντα. Αρκεί ο δρόμος προς τη τελική επίτευξη του στόχου μας να κατακτηθεί με μεθοδικότητα, υπομονή και επιμονή.

Ο καθένας έχει δικαίωμα στο όνειρο. Η ελευθερία της σκέψης και του νου είναι το μοναδικό πράγμα που δε μπορεί κανένας να μας στερήσει. Οτιδήποτε και να επιθυμούμε στη ζωή, όσο αδύνατο και αν φαίνεται σε μας και τους γύρω μας, δε μας αφαιρεί ποτέ κανένας το δικαίωμα να το διεκδικήσουμε.Αν ο στόχος τεθεί, η επίτευξη έστω και ενός μικρού του μέρους θεωρείται επιτυχία. Ακόμα και αν ποτέ δε φτάσουμε στη θέση που ονειρευόμασταν, τότε θα έχουμε ήσυχη τη συνείδηση μας οτι προσπαθήσαμε. Ακόμα και αν ο πλήρης στόχος δεν επιτευχθεί ποτέ, θα είμαστε για πάντα κερδισμένοι και μόνο γι’αυτό. Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι. Γιατί οι στόχοι στη ζωή σου δίνουν ένα παραπάνω λόγο να ζεις.

Αν τους κατακτήσεις όλους ποιο θα είναι μετά το νόημα;

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2014

Θυσίες



Τα σταυροδρόμια της ζωής (ή αλλιώς διλήμματα) έρχονται μπροστά μας ολοένα και συχνότερα και κάθε φορά που τα συναντάμε η επιλογή του δρόμου που πρέπει ή επιθυμούμε να ακολουθήσουμε είναι όλο και πιο δύσκολη. Άσχετα αν γνωρίζουμε οτι η επιλογή μας σε ένα δίλημμα θα μας βγει σε καλό ή οχι, πρέπει σχεδόν πάντοτε να θυσιάσουμε κάτι άλλο, είτε προσωρινά είτε μόνιμα.

Ένα από τα πράγματα που καλούμαστε να αποδεχτούμε από μικρά παιδιά, είναι το οτι στη ζωή ποτέ δε μπορούμε να τα έχουμε όλα, οι θυσίες λοιπόν που οφείλουμε να κάνουμε, είτε αυτές είναι μεγάλες είτε μικρές, αποτελούν συχνό φαινόμενο. Κάποιες φορές αφορούν την απόκτηση υλικών αγαθών, άλλες πνευματικών. Κάποιες άλλες πάλι είναι επαγγελματικής ή ψυχολογικής φύσεως. Και οι χειρότερες από όλες είναι οι θυσίες που αφορούν ανθρώπινες σχέσεις και συναισθήματα. Όταν αναγκάζεσαι άθελα σου να πληγώσεις ή να στεναχωρήσεις κάποιον για κάποιον ανώτερο σκοπό που παρουσιάστηκε στη ζωή σου. Ή στον αντίποδα, όταν συμβαίνει αυτό σε σενα τον ίδιο και γίνεσαι εσύ η θυσία. Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι σκλάβος των συναισθημάτων του και μη μπορώντας να αποδεσμευτεί από αυτά, καταλήγει μέσω των επιλογών που καλείται να κάνει στη διάρκεια της ζωής του να θυσιάσει πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους και κατ’επέκταση να υποφέρει από ανασφάλειες που κάνουν τις επόμενες επιλογές του ακόμα πιο δύσκολες. Οι δε παθόντες από τέτοιες καταστάσεις βρίσκουν ακόμα πιο δύσκολα το δρόμο τους μετά.

Σε όλους μας έχει τύχει να χρειαστεί να κάνουμε κάποια επιλογή που απαιτεί να θυσιάσουμε κάτι για κάτι άλλο που τη δεδομένη στιγμή κρίναμε οτι θέλουμε ή χρειαζόμαστε περισσότερο. Όλοι έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με τον εαυτό μας στη προσπάθεια να κρίνουμε τι έχει μεγαλύτερη σημασία για εμάς, ωστε να πάρουμε τη πιο σωστή απόφαση. Τα αντικρουόμενα συναισθήματα που ρέουν στο μυαλό και τη ψυχή παίρνουν τη μορφή ενός μικρού πολέμου που θολώνει τη ματιά και τη κρίση, ειδικά όταν ξέρουμε οτι πρέπει να επιλέξουμε ένα μόνο δρόμο ανάμεσα σε πολλούς, οπου όλοι τους σημαίνουν πολλά για εμάς. Οι ανασφάλειες τότε πολλαπλασιάζονται και το άγχος της σωστής επιλογής κατακλύζει το σώμα. Η επιλογή τελικά γίνεται μετά από πολύ πίεση. Οι ανασφάλειες και ενδεχομένως οι τύψεις θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά τη θυσία που επιλέξαμε να κάνουμε. Μπορεί η επιλογή αυτή εν τέλει να αποδειχθεί ορθή, αλλά ποτέ δε θα μάθουμε που θα είχαμε βρεθεί αν είχαμε επιλέξει κάτι διαφορετικό. Μπορεί τελικά η επιλογή του να θυσιάζαμε κάτι άλλο να ήταν καλύτερη, μπορεί και οχι. Στο τέλος της μέρας είμαστε πάντοτε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και το δρόμο που επιλέγουμε να ακολουθήσουμε, ακόμα και αν η επιλογή έγινε για λόγους που οφείλονται σε εξωτερικούς παράγοντες. Θα πληγώσουμε, θα πληγωθούμε, θα κλάψουμε, θα χαρούμε, θα αναρωτηθούμε πάρα πολλές φορές ‘τι θα συνέβαινε αν;’ μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουμε για μια ακόμα φορά οτι σε αυτή τη ζωή δε μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας.

Και κάπως έτσι συνεχίζουμε το δρόμο μας μέσα από τα αμέτρητα σκοτεινά μονοπάτια που οδηγούν σε αινιγματικά σταυροδρόμια. Σε κάθε ένα από αυτά θα χρειαστεί να αφήσουμε κάτι πίσω. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να κρίνουμε πάντοτε αντικειμενικά για τον εαυτό μας και τους γύρω μας και ζυγίζοντας συστά τις επιλογές μας, να συνεχίσουμε στο δρόμο που πραγματικά θέλουμε. Τη ζωή μας τη ζούμε εμείς οι ίδιοι και οι πράξεις μας ακολουθούν πάντοτε τα βήματα που χαράζουμε.

Μπορεί κάποτε να φτάσουμε σε ένα σημείο οπου δε θα αναρωτιόμαστε πια για το αν κρίναμε σωστά γιατί θα είμαστε πλέον σίγουροι. Το μόνο πράγμα που δε θα χρειαστεί ποτέ να θυσιάσουμε για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, είναι η ακεραιότητα και η πίστη στον εαυτό μας.

Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2014

Από την κόλαση στον παράδεισο



Παράδεισος και κόλαση λοιπόν. Ή αλλιώς, το συμβολικό δίπολο της ζωής που καταδυναστεύει τα συναισθήματα μας σε κάθε μας ανάσα. Καλό και κακό και η αιώνια μεταξύ τους μάχη. Φως και σκοτάδι. Αλήθεια και ψέμα. Λύπη και χαρά.

Η νοητή γραμμή που μας ωθεί από μια θετική συναισθηματική κατάσταση στην απόλυτη αρνητική της τιμή είναι πραγματικά πολύ λεπτή αλλά πανίσχυρη. Ισορροπούμε καθημερινά σε ένα τεντωμένο σκοινί, που άλλοτε μας κρατάει και άλλοτε μας ρίχνει απότομα στο κενό. Μία τέτοια ραγδαία αλλαγή είναι πολύ δύσκολο να αναλυθεί με όρους ψυχολογίας, πόσο μάλλον να αντιμετωπιστεί σε πραγματικό χρόνο. Το συναίσθημα, είτε θετικό είτε αρνητικό κατακλύζει όλη μας την υλική και πνευματική ύπαρξη οδηγώντας μας σε κλάσματα δευτερολέπτου από τη φωτιά στον πάγο και το αντίθετο. Πολλοί χαρακτήρες τείνουν να καταλαμβάνονται εξ’ολοκλήρου από ένα από τα δύο στοιχεία, με αποτέλεσμα να τους ‘καταπίνει’ η πραγματικότητα που βιώνουν χωρίς να υπάρχει επιστροφή. Γίνονται είτε υπερβολικά ευαίσθητοι, είτε υπερβολικά σκληροί, νομίζοντας πως έτσι αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τη πλευρά που φοβούνται περισσότερο. Στην πραγματικότητα όμως χτίζουν γύρω τους ένα αόρατο τοίχο που αποτρέπει οτιδήποτε να εισέλθει μέσα στο χώρο που έχουν ορίσει ως ασφαλή γι’αυτούς, είτε αυτό είναι θετικό, είτε αρνητικό.

Μία αρνητική κατάσταση μπορεί να λειτουργήσει σαν εμπειρία, θωρακίζοντας τη θέληση και την αντίληψη, δημιουργώντας μια αυτόματη ψυχολογική ασπίδα, έτσι ωστε η επόμενη ανάλογη εμπειρία να είναι λιγότερο επώδυνη. Το ίδιο συμβαίνει και με τις θετικές εμπειρίες αλλα από άλλη σκοπιά. Όποιος για παράδειγμα δεν βιώσει την άσχημη πλευρά μιας κατάστασης, τότε πλάθει γύρω του μια ιδανική εικόνα για το κόσμο που ζεί με αποτέλεσμα μια έστω προσωρινή απότομη αντιστροφή αυτής της κατάστασης (που είναι πολύ συνηθισμένο) να αποβεί καταστρεπτική για τον ίδιο και τη μετέπειτα πορεία του. Ο δρόμος από τη κόλαση στον παράδεισο και το αντίστροφο είναι πολλές φορές μόνο λίγες στιγμές μακρύς. Όλοι το έχουμε νιώσει και βιώσει. Το θέμα είναι πως το διαχειριζόμαστε ωστε αυτές οι εμπειρίες να λειτουργήσουν υπέρ μας και οχι να μας αναλώσουν.

Θετική και αρνητική σκέψη. Το ίδιο δίπολο αλλά από τη δική μας σκοπιά αυτή τη φορά. Πως θα αντιμετωπίσεις τη χαρά που μέσα σε δευτερόλεπτα μετατρέπεται σε λύπη; Θα την αφήσεις να σε καταλάβει; Αν ναι τότε έχασες το παιχνίδι. Η λύπη μπορεί να ξαναγίνει χαρά μέσα σε δευτερόλεπτα και εσύ ακόμα να πενθείς. Μπορεί να χάσεις τη στιγμή και την εμπειρία αυτού που ζεις ψάχνοντας να υπεραναλύσεις αυτό που έγινε και γιατί έγινε έτσι και οχι αλλιώς. Είναι ο κανόνας της ζωής, η αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφορετικών προσωπικοτήτων που περιβάλλουν τη ζωή μας, είναι η χημεία μεταξύ μας που δημιουργεί αυτές τις καταστάσεις. Δε μπορούμε να τις αποφύγουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι το να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε και να σκεφτούμε θετικά για εμάς και τους γύρω μας. Θετική σκέψη. Αυτό είναι το πρώτο βήμα.

Η κόλαση και ο παράδεισας δεν είναι ουτοπικές τοποθεσίες. Υπάρχουν και ζούμε μέσα τους. Σε ποιο από τα δύο ζει ο καθένας μας εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που ξεκινάνε από την αντίληψη μας για τη ζωή και τη καθημερινότητα. Η θετική ενέργεια που πηγάζει από μέσα μας, μπορεί να μας φέρει ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Γι’αυτό και ο τίτλος του κειμένου αυτού είναι γραμμένος έτσι και όχι αντίστροφα.

Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2014

Το αύριο που ποτέ δεν ήρθε



Προσδοκίες και φιλοδοξίες. Όνειρα και στόχοι. Μέσα από αυτά χαράζουμε το δρόμο μας, βαδίζοντας σχεδόν στα τυφλά μέσα στο σκοτάδι του μέλλοντος. Το μόνο πράγμα που φωτίζει το δρόμο είναι η δροσερή αύρα των φιλοδοξιών και των ονείρων μας. Κάποιες φορές καταφέρνουμε να αγγίξουμε αυτό που επιθυμούμε, άλλες πάλι οχι. Άλλες πάλι φορές βολευόμαστε με αυτό που μας έφερε η ζωή και άλλες συνεχίζουμε να προσπαθούμε χωρίς τέλος να δημιουργήσουμε τη πραγματικότητα που πάντα ονειρευόμασταν.

Γιατί όμως ποτέ δε σταματάμε να παραπονιόμαστε; Γιατί πάντα θέλουμε κάτι παραπάνω από αυτό που ήδη έχουμε;

Έχουμε αναφερθεί εκτενώς πολλές φορές στην απληστία και τον εγωισμό που διακατέχει το ανθρώπινο είδος. Αδυναμίες που προκύπτουν από την ατελή φύση της ύπαρξης μας και δυσκολεύουν το αυθόρμητο συναίσθημα από το να απελευθερωθεί και να μας αφήσει να χαρούμε τη στιγμή, το παρόν, καθώς και αυτά που έχουμε ήδη αποκτήσει. Η επικέντρωση στα μελλοντικά σχέδια σχεδόν ακυρώνουν το παρόν και τη χαρά του να ζούμε τη στιγμή. Κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε οτι όλο αυτό είναι λάθος, αλλά συνήθως τότε είναι πολύ αργά. Και μέρα με τη μέρα αρνούμαστε να δούμε καθαρά τα καλά που μας χαρίζει η ζωή απλόχερα αναζητώντας ένα αύριο που (κατα τα λεγόμενα μας) ποτέ δεν ήρθε. Επίπρόσθετα έχουμε την τάση να επικεντρωνόμαστε στα άσχημα, παραπονούμενοι συνεχώς οτι δεν πήραμε ποτέ αυτό που μας άξιζε περιμένοντας να δικαιωθούμε κάποτε στο μέλλον. Να δικαιωθούμε από ποιον; Από τις επιλογές μας ή από τον ίδιο μας τον εαυτό; Γιατί κάθε επιλογή, κάθε απόφαση και κάθε βήμα μας, καθορίζει το τι βρίσκεται μπροστά μας. Το αύριο που για εμάς ποτέ δεν ήρθε μπορεί να ήρθε και έχει γίνει ήδη παρελθόν. Και εμείς το χάσαμε γιατί παρασυρόμενοι από τις φιλοδοξίες μας και τη μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας και τι του αξίζει, αρνηθήκαμε να το αναγνωρίσουμε και να το αγκαλιάσουμε. Δε θελήσαμε να ζήσουμε τη στιγμή αλλα προτιμήσαμε να περιμένουμε το αύριο που ποτέ δεν ήρθε και ποτέ δε θα έρθει.

Κάπως έτσι οι στόχοι γίνονται αυτοσκοπός με αποτέλεσμα να χάνουμε την ουσία που με τόσο πάθος αναζητάμε καθημερινά. Την ουσία που με κάποιο μαγικό τρόπο ανακαλύπτουμε και εκτιμάμε μανάχα στο παρελθόν και στο μέλλον. Ποτέ στο παρόν. Δεν είναι παράξενο αυτό; Ας το σκεφτούμε για λίγο. Η ουσία ανακτάται μέσα σε ένα παρελθόν που όταν αποτελούσε παρόν πέρασε απαρατήρητο. Και μέσα σε ένα μέλλον που εκτιμάται μόνο όταν γίνει παρελθόν. Το παρόν δε βρίσκεται πουθενά στη ζωή μας. Χάνεται στη δίνη των στιγμών και εξανεμίζεται μέσα από τις αδυναμίες μας. Κι όμως, το παρόν αποτελεί τη ζωή που ζούμε. Κι όλα αυτά που αναζητάμε χτίζονται μέρα με τη μέρα μέσα του, μέσα από τις επιλογές και τις κινήσεις μας.

Το ερώτημα που πρέπει να απευθύνει ο καθένας μας ξεχωριστά στον εαυτό του αναλογιζόμενος αυτές τις σκέψεις είναι παραπάνω από προφανές.

Μήπως τελικά το αύριο που δεν ήρθε ποτέ είναι το χτες που ποτέ δεν έζησες;