Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2014

Το αύριο που ποτέ δεν ήρθε



Προσδοκίες και φιλοδοξίες. Όνειρα και στόχοι. Μέσα από αυτά χαράζουμε το δρόμο μας, βαδίζοντας σχεδόν στα τυφλά μέσα στο σκοτάδι του μέλλοντος. Το μόνο πράγμα που φωτίζει το δρόμο είναι η δροσερή αύρα των φιλοδοξιών και των ονείρων μας. Κάποιες φορές καταφέρνουμε να αγγίξουμε αυτό που επιθυμούμε, άλλες πάλι οχι. Άλλες πάλι φορές βολευόμαστε με αυτό που μας έφερε η ζωή και άλλες συνεχίζουμε να προσπαθούμε χωρίς τέλος να δημιουργήσουμε τη πραγματικότητα που πάντα ονειρευόμασταν.

Γιατί όμως ποτέ δε σταματάμε να παραπονιόμαστε; Γιατί πάντα θέλουμε κάτι παραπάνω από αυτό που ήδη έχουμε;

Έχουμε αναφερθεί εκτενώς πολλές φορές στην απληστία και τον εγωισμό που διακατέχει το ανθρώπινο είδος. Αδυναμίες που προκύπτουν από την ατελή φύση της ύπαρξης μας και δυσκολεύουν το αυθόρμητο συναίσθημα από το να απελευθερωθεί και να μας αφήσει να χαρούμε τη στιγμή, το παρόν, καθώς και αυτά που έχουμε ήδη αποκτήσει. Η επικέντρωση στα μελλοντικά σχέδια σχεδόν ακυρώνουν το παρόν και τη χαρά του να ζούμε τη στιγμή. Κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε οτι όλο αυτό είναι λάθος, αλλά συνήθως τότε είναι πολύ αργά. Και μέρα με τη μέρα αρνούμαστε να δούμε καθαρά τα καλά που μας χαρίζει η ζωή απλόχερα αναζητώντας ένα αύριο που (κατα τα λεγόμενα μας) ποτέ δεν ήρθε. Επίπρόσθετα έχουμε την τάση να επικεντρωνόμαστε στα άσχημα, παραπονούμενοι συνεχώς οτι δεν πήραμε ποτέ αυτό που μας άξιζε περιμένοντας να δικαιωθούμε κάποτε στο μέλλον. Να δικαιωθούμε από ποιον; Από τις επιλογές μας ή από τον ίδιο μας τον εαυτό; Γιατί κάθε επιλογή, κάθε απόφαση και κάθε βήμα μας, καθορίζει το τι βρίσκεται μπροστά μας. Το αύριο που για εμάς ποτέ δεν ήρθε μπορεί να ήρθε και έχει γίνει ήδη παρελθόν. Και εμείς το χάσαμε γιατί παρασυρόμενοι από τις φιλοδοξίες μας και τη μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας και τι του αξίζει, αρνηθήκαμε να το αναγνωρίσουμε και να το αγκαλιάσουμε. Δε θελήσαμε να ζήσουμε τη στιγμή αλλα προτιμήσαμε να περιμένουμε το αύριο που ποτέ δεν ήρθε και ποτέ δε θα έρθει.

Κάπως έτσι οι στόχοι γίνονται αυτοσκοπός με αποτέλεσμα να χάνουμε την ουσία που με τόσο πάθος αναζητάμε καθημερινά. Την ουσία που με κάποιο μαγικό τρόπο ανακαλύπτουμε και εκτιμάμε μανάχα στο παρελθόν και στο μέλλον. Ποτέ στο παρόν. Δεν είναι παράξενο αυτό; Ας το σκεφτούμε για λίγο. Η ουσία ανακτάται μέσα σε ένα παρελθόν που όταν αποτελούσε παρόν πέρασε απαρατήρητο. Και μέσα σε ένα μέλλον που εκτιμάται μόνο όταν γίνει παρελθόν. Το παρόν δε βρίσκεται πουθενά στη ζωή μας. Χάνεται στη δίνη των στιγμών και εξανεμίζεται μέσα από τις αδυναμίες μας. Κι όμως, το παρόν αποτελεί τη ζωή που ζούμε. Κι όλα αυτά που αναζητάμε χτίζονται μέρα με τη μέρα μέσα του, μέσα από τις επιλογές και τις κινήσεις μας.

Το ερώτημα που πρέπει να απευθύνει ο καθένας μας ξεχωριστά στον εαυτό του αναλογιζόμενος αυτές τις σκέψεις είναι παραπάνω από προφανές.

Μήπως τελικά το αύριο που δεν ήρθε ποτέ είναι το χτες που ποτέ δεν έζησες;

Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2014

Παρελθόν και μέλλον



Ποιός ξέρει τι του ξημερώνει αύριο; Ποιός Μπορεί να ελέγξει τη μοίρα; Ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως έπραξε το ιδανικό για τον εαυτό του και τους γύρω του;

Ερωτήσεις που στροβιλίζονται στο μυαλό μας για χρόνια ολόκληρα και που πιθανότατα δεν θα απαντηθούν ποτέ. Και που κάθε λίγο και λιγάκι μεγαλώνουν, εκτοπίζοντας προσωρινά από μπροστά μας οτιδήποτε άλλο μπορεί να μας απασχολεί.

Ιστορίες καθημερινής αμφισβήτησης επιλογών. Ανασφάλειες που πηγάζουν από την αλληλεπίδραση του μη ιδανικού κόσμου στον οποίο ζούμε. Κενά στην καθημερινότητα, κενά στη ψυχολογία, κενά στην ίδια την ύπαρξη. Και στο τέλος η δημιουργία της εντύπωσης οτι και ο δρόμος της ζωής βαδίζει μέσα σε ένα τεράστιο κενό που δε θα κλείσει ποτέ.

Μια ματιά στο παρελθόν βελτιώνει ή χειροτερεύει αυτή τη θεώρηση ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία και τη ψυχοσύνθεση του καθένα μας. Ακόμα και το παρελθόν λειτουργεί διαφορετικά σε κάθε περίπτωση. Αν κάποιος για παράδειγμα έχει την τάση να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, τότε το παρελθόν γι’αυτόν έχει τη δυνατότητα να κλείνει τα κενά, δημιουργώντας του μια ικανοποίηση για όσα πέτυχε και παράλληλα μια αίσθηση ευθύνης για όσα θα έρθουν. Η συνειδητοποίηση του οτι τα κενά κλείνουν την ώρα που πρέπει, την οποία δε μπορούμε τελικά ούτε να προβλέψουμε, ούτε να τη δούμε, δημιουργεί μια αίσθηση αισιοδοξίας που βελτιώνει τη στάση ζωής, άρα και την ποιότητα της. Οι αισιόδοξοι δεν έχουν χρόνο ούτε διάθεση να πενθήσουν για λανθασμένες επιλογές. Τους ενδιαφέρει μόνο να θέσουν νέους στόχους μαθαίνοντας από τα λάθη του παρελθόντος. Στον αντίποδα, αυτοί που έχουν τη τάση να βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο βλέπουν πίσω τους μονάχα ένα τεράστιο χαοτικό κενό, το οποίο τους αποτρέπει να αντιμετωπίσουν το μέλλον αισιόδοξα, φοβούμενοι οτι ένα ακόμα μεγαλύτερο κενό χάσκει απειλητικό μπροστά τους. Και όσο αδυνατούν να ελέγξουν αυτή την αδυναμία του χαρακτήρα τους, τόσο το κενό τους καταπίνει ωσπου καταλήγουν να γίνονται μέρος του. Και σα να μην έφτανε αυτό, το κενό όλοένα και μεγαλώνει ώσπου γίνεται τόσο χαοτικό που και μόνο η σκέψη της θεωρητικής υπαρξής του αποτρέπει τον απαισιόδοξο από κάθε προσπάθεια διεκδίκησης ενός καλύτερου μέλλοντος για τον εαυτό του.

Βαδίζουμε μέσα σε μια ψευδαίσθηση οπου τους κανόνες τους φτιάχνουμε εμείς, είτε μας αρέσει είτε όχι. Όλες οι επιλογές, οι φόβοι για την ορθότητα τους, καθώς και για τα αποτελέσματα τους είναι θέμα οπτικής γωνίας. Είναι καθήκον του καθένα μας να τιθασεύσει τους αρχέγονους φόβους που ο νους επιβάλλει. Είναι καθήκον μας να πάρουμε το υποσυνείδητο με το μέρος μας, να το κάνουμε σύμμαχο μας. Είναι υποχρέωση μας να χτίσουμε ένα μέλλον βασισμένο στα γερά θεμέλια που θα χτίσουμε εμείς με τις επιλογές μας. Και αν αυτές δε φανούν αντάξιες των προσδοκιών μας, δε χάθηκε τίποτα. Άλλωστε η τύχη είναι βασικό συστατικό του πεπρωμένου. Ότι και να συμβαίνει η ζωή πάντα συνεχίζεται και ανοίγεται μπροστά μας. Το παρελθόν είναι αυτό που είναι και δεν αλλάζει, οπότε είναι λάθος να ζούμε μέσα του. Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε μαθαίνοντας από τα λάθη μας αλλα σε καμία περίπτωση να γίνουμε μέρος του.

Ήρθε ο καιρός να κάνουμε τις επιλογές μας. Το ποτήρι δεν έχει σημασία αν είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο. Σημασία έχει αν αύριο θα είναι εντελώς γεμάτο ή αν θα αδειάσει εντελώς. Και αυτό εξαρτάτα αποκλειστικά και μόνο από εμας.

Παρασκευή 8 Αυγούστου 2014

Αόρατοι άνθρωποι



Κάποιες φορές εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ ξεροκέφαλοι και εγωϊστές. Σε τέτοιο σημείο που δε μπορούμε να δούμε καθαρά μπροστά μας. Το μόνο που βλέπουμε είναι το ‘ιδανικό’ όραμα ενός μέλλοντος που έχουμε πλάσει οι ίδιοι μέσα από τις προσδοκίες και τα όνειρα μας, άσχετα αν αυτό το μέλλον τις περισσότερες φορές δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Είμαστε τόσο αλαζόνες που νομίζουμε οχι μόνο οτι μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον, αλλα και να το πλάσουμε σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες. Και η ματιά στο δικό μας ‘ιδανικό’ αύριο βλέπει μονάχα αυτό που θέλουμε εμείς, αφήνοντας κάποιες από επιλογή ανεξερεύνητες πτυχές της ζωής μας αόρατες.

Ας μιλήσουμε λιγάκι για ανθρώπους, καθώς η συναναστροφή μας με αυτούς ορίζει σε μεγάλο βαθμό την αντίληψη μας για τον κόσμο. Κοιτώντας μέσα απο την επιφάνεια σημαντικών εμπειριών στη ζωή μας, πάντοτε βρίσκονται τριγύρω κάποιοι άνθρωποι που έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο για την έκβαση και την εξελιξή της, άσχετα αν εμείς δεν ήμασταν τότε ικανοί να αντιληφθούμε ούτε τη παρουσία τους. Πολλά χρόνια μετα, όταν η ωριμότητα παίρνει τη θέση της αλαζονείας, κοιτώντας πίσω συνειδητοποιούμε το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξαν αυτοί οι αφανείς ήρωες που ήρθαν κι έφυγαν από τη ζωή μας τόσο σιωπηλά που ουτε καν τους πήραμε χαμπάρι. Η επιρροή τους τρομακτική. Ο αντίκτυπος τους στις ζωές μας απίστευτος. Κι όμως, τότε που βρίσκονταν καθημερινά ανάμεσα στα πόδια μας δε τους δώσαμε καμία σημασία. Γιατί; Γιατί νομίζαμε οτι ξέρουμε ποιος στα αλήθεια νοιαζόταν για εμάς. Γιατί νομίζαμε οτι μπορούμε να ελέγξουμε τη μοίρα μας και να τη σμιλεύσουμε κατά βούληση. Γιατί νομίζαμε οτι όλος ο κόσμος ήταν στα πόδια μας, οτι είμαστε αθάνατοι. Και με αυτό το τρόπο, μετά από λίγο καιρό, αυτοί οι άνθρωποι εξαφανίστηκαν από τη ζωή μας το ίδιο σιωπηλά, αφήνοντας ένα τεράστιο κενό, το οποίο και συνειδητοποιήσαμε μόνο όταν πέσαμε μέσα του. Γιατί τότε ματώσαμε και πονέσαμε. Και κανείς δεν ήταν πλέον εκεί για εμάς.

Άνθρωποι.

Άνθρωποι απλοί, σεμνοί και ταπεινοί. Άνθρωποι που περνάνε από τις ζωές μας απαρατήρητοι,σχεδόν αόρατοι. Και δεν είναι παρα μόνο όταν έχουν φύγει μακριά, που συνειδητοποιούμε την επίδραση και τη σημασία που είχαν στη ζωή μας και το πόσο πολύ θα τους θέλαμε κοντά μας για πάντα. Όμως είναι πλέον αργά καθώς η ματαιοδοξία και ο εγωισμός έχουν για μια ακόμα φορά κάνει τη δουλειά τους. Ανθρώπους που προσπαθούμε καθημερινά να έχουμε δίπλα μας με το τρόπο που θέλουμε εμείς και έτσι χάνουμε πρώτα την εμπιστοσύνη τους και μετά τους ίδιους. Και λίγο αργότερα χάνουμε το βασικό μας στόχο.

Χάνουμε το νόημα της ζωής.

Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε στην άκρη τις όποιες αδυναμίες μας. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας για να δούμε λίγο παραπέρα από τη συμβατική σφαίρα της πραγματικότητας. Αν προσπαθήσουμε να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές θα ανακαλύψουμε ένα σωρό μικρές, φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες που θα κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη. Και σιγά σιγά όλοι θα συναντήσουμε τα πιο σημαντικά άτομα που συναντήσαμε ποτέ μας, που ήταν πάντοτε εκεί για εμάς αλλά εμείς αρνούμασταν να τους δούμε.

Τετάρτη 16 Ιουλίου 2014

Ψεύτικη ζωή



Οι σχέσεις των ανθρώπων, όπως και η ζωή, περνάνε κρίση και μάλιστα μεγάλη. Ιδιαίτερα στην εποχή μας, που η τεχνολογία παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο πως επικοινωνούμε μεταξύ μας, τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα. Η σταδιακή ακύρωση της προσωπικής επαφής και η ‘ασφάλεια’ της συζήτησης με κάποιον άνθρωπο μέσα από μια οθόνη υπολογιστή και πίσω από ένα πληκτρολόγιο έχουν διαταράξει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα να κρίνουμε τους ανθρώπους με το ένστικτο που έχουμε από τη φύση μας ως ανθρώπινα όντα. Η έλλειψη αλληλεπίδρασης και τριβής πρόσωπο με πρόσωπο μεταξύ μας έχει πλήξει ανεπανόρθωτα ζωτικές έννοιες για τις ζωές μας όπως συναίσθημα, η διαίσθηση και το ένστικτο, αντικαθιστώντας τα με κενά και αδυναμίες, ειδικά στις νεότερες γενιές. Το μυαλό σταματάει να λειτουργεί με το τρόπο που γνώριζε και σιγά σιγά μετατρέπεται σε ένα άβουλο ‘μηχάνημα’ που δε μπορεί να ξεχωρίσει τη φαντασία από τη πραγματικότητα.

Αποπροσανατολισμένοι απο το τι πραγματικά είναι σημαντικό για εμάς, πορευόμαστε σε ενα μοναχικό δρόμο οπου ισχύει μονάχα οτι ορίζουμε εμείς ως σημαντικό. Μιλάμε και συναναστρεφόμαστε καθημερινά με ανθρώπους, που στη πλειονότητα των περιπτώσεων δε γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για αυτούς. Δε γνωρίζουμε ουτε καν το τόνο της φωνής τους και όμως θεωρούμε πως παίζουν σημαντικό ρόλο στις ζωές μας. Και μέσα στη σύγχυση της πραγματικής ζωής με τη διαδικτυακή, αφήνουμε να περάσουν απο δίπλα μας πραγματικά σημαντικά πρόσωπα και χειροπιαστές καταστάσεις. Κάπου εκεί ξεκινάει και η συναισθηματική σύγχυση, που μας φέρνει πολλά βήματα πίσω, στερώντας μας την ικανότητα να χειριστούμε αληθινά βιώματα.

Όταν ο φανταστικός τεχνολογικός μικρόκοσμος του καθένα μας αρχίζει και μεγαλώνει τόσο ωστε να αρχίσει να μπλέκεται με τη πραγματικότητα αρχίζουμε αυτόματα και σκεφτόμαστε πιο μηχανικά. Τα αρχέγονα ένστικτα αποδυναμώνονται, στερώντας μας την ικανότητα να προστατέψουμε τον εαυτό μας συναισθηματικά και να λάβουμε αποφάσεις. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε τι είναι καλό για εμάς και τι όχι. Η υπερβολική δόση τεχνολογίας στερεί από τον άνθρωπο την ικανότητα να σκέφτεται για τον εαυτό του, καθώς πλέον αυτή τη δουλεια την έχει αναλάβει ένας υπολογιστής που σιγά σιγά ‘εκπαιδεύει’ τον άνθρωπο να κλείνεται στον εαυτό του και να ξεχνάει να σκέφτεται. Η κοινωνική δικτύωση περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα παγιδεύοντας σταδιακά τους ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους και αφήνοντας τους με τη ψευδαίσθηση οτι έχουν πραγματική ζωή. Πολλοί από αυτούς μάλιστα, βλέπουν με αυτό το τρόπο το ‘εγώ’ τους να επιβεβαιώνεται κάθε φορά που αναφέρουν κάτι δημόσια ή ανεβάζουν κάποια φωτογραφία που τυχαίνει κάποιας σχετικής αποδοχής, κάτι που απο οτι φαίνεται είναι αρκετό για να τους κάνει να αισθανθούν σημαντικοί.

Κι εδώ γεννιούνται ερωτήματα. Σημαντικοί για ποιον; Μήπως το πραγματικό πρόβλημα είναι αλλού;

Μήπως χάσαμε το μέτρο;

Η πραγματική ζωή είναι εκει έξω. Με το γέλιο, το κλάμα, τη χαρά, τη λύπη, την απογοήτευση, την ανακούφιση, την ελπίδα. Συναισθήματα και καταστάσεις που δεν είναι δυνατό να αναπαραχθούν μέσα από ένα πληκτρολόγιο. Η πραγματική ζωή είναι γεμάτη χρώματα, μυρωδιές, εμπειρίες. Είναι τουλάχιστον θλιβερό να ανακαλύπτεις πως ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι χτίζουν τη ζωή τους πλεον γύρω από το ψέμα της τεχνολογίας και της κοινωνικής δικτύωσης. Ένα ψέμα που οι ίδιοι χτίζουν με κόπο και προσπαθούν να συντηρήσουν με μεγάλη προσπάθεια.
Φίλοι που δε γνώρισες ποτέ, εμπειρίες που ποτε δεν έζησες και γύρω σου τέσσερις τοίχοι που σε χωρίζουν από την αλήθεια. Μια αλήθεια που θα μάθεις μόνο αν κάνεις το μεγάλο βήμα να κλείσεις τον υπολογιστή σου έστω για μια μέρα.

Τη ζωή τη ζεις, δε τη πληκτρολογείς.

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

Η αναζήτηση της κατάλληλης στιγμής



Η ζωή είναι γεμάτη διλήμματα στα οποία κυριαρχεί σχεδόν μόνιμα η διαμάχη του σωστού με το λάθος. Οχι απαραίτητα για το αν θα είναι σωστή ή λάθος η επιλογή, αλλά για το ποιά είναι η καταλληλότερη στιγμή για να την κάνουμε.

Ο μύθος της ‘κατάλληλης στιγμής’ λοιπόν. Υπάρχει κατάλληλη στιγμή για να συμβεί κάτι; Ας επεκτείνουμε λίγο αυτή τη σκέψη καθώς δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται αρχικά. Μπορούμε να ελέγξουμε τη μοίρα; Την ίδια τη ζωή; Οι περισσότεροι από εμάς αυτό νομίζουμε και μάλιστα το επιδιώκουμε, με αποτέλεσμα να χάνουμε το ένα τρένο μετά το άλλο περιμένοντας στη στάση να κρίνουμε το ποιο είναι το καταλληλότερο για να επιβιβαστούμε. Ανθρώπινη φύση. Αμφιβολία. Αλαζονεία. Εγωϊσμός. Νομίζουμε οτι μπορούμε να ελέγξουμε τη μοίρα και αυτή μας τιμωρεί αφήνοντας μας να κοιτάμε λυπημένοι αυτά που χάσαμε να προχωράνε και να εξελίσσονται. Και μέχρι να κλείσουν οι πληγές μας και να πάρουμε βαθιά ανάσα για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας, άλλο ένα τρένο περνάει χαμένο και χάνεται βαθιά μέσα στη δίνη του χρόνου, μπροστά στα μάτια μας.

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις. Ποτέ δε θα μάθουμε τι θα μπορούσαμε να ζήσουμε αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε ρίσκα. Τα ρίσκα είναι επικίνδυνα και κάποιες στιγμές πονάνε περισσότερο και από τις πραγματικές εμπειρίες. Και συχνά είμαστε τόσο ευάλωτοι από τα σημάδια που μας άφησαν οι προηγούμενες εμπειρίες μας, που δε τολμάμε να ρισκάρουμε από το φόβο μήπως πονέσουμε ξανά, ξεχνώντας πως η αξία και η ομορφιά της ζωής επανεκτιμώνται μέσα από το πόνο. Δε παίρνουμε ρίσκα και αφήνουμε τη ζωή να μας προσπερνάει. Αφήνουμε τις μεγαλύτερες ευκαιρίες, τους μεγαλύτερους έρωτες, τα πράγματα που πάντα θέλαμε να κάνουμε ή να γίνουμε να μας προσπερνάνε περιμένοντας τη ‘κατάλληλη στιγμή’.

Η ‘κατάλληλη στιγμή’ δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δικαιολογία για να καλύψουμε τις αδυναμίες μας. Για πολλοστή φορά ο εγωϊσμός και ο φόβος μπαίνουν μπροστά και μας οδηγούν. Και το στενάχωρο είναι οτι το γνωρίζουμε και οι ίδιοι. Ξέρουμε πάντα ποιος είναι ο σωστός δρόμος για εμάς αλλά δε τολμάμε να τον ακολουθήσουμε θεωρώντας οτι δεν ήρθε ακόμα η κατάλληλη στιγμή για να το κάνουμε. Φοβόμαστε για τις δυσκολίες που τυχόν θα αντιμετωπίσουμε και διαλέγουμε τον εύκολο δρόμο, αυτόν της φυγής, προφασιζόμενοι οτι θα τον ακολουθήσουμε όταν θα έρθει η ώρα που θα κρίνουμε εμείς (και όχι το ένστικτο μας) σωστή. Και αν τη στιγμή εκείνη που περνάει φευγαλέα αυτή η σκέψη από το μυαλό μας και εγκαταλείπουμε τη προσπάθεια, ερχόταν κάποιος μέσα στο μυαλό μας και μας πίεζε να εκτιμήσουμε στιγμιαία το πότε θα έρθει επιτέλους αυτή η πολυπόθητη ‘κατάλληλη στιγμή’ τι θα του απαντούσαμε;

Αν οχι τώρα, τότε πότε; Κι αν αύριο είναι πολύ αργά; Αν την αμέσως επόμενη στιγμή είναι πλέον πολύ αργά;

Τελικά όλα κρέμονται απο μια κλωστή. Τα πάντα εξαρτώνται από τη μία και μόνο στιγμή στην οποία παίρνουμε ενστικτωδώς την απόφαση να κάνουμε πέρα τους φόβους μας και να τολμήσουμε και να ρισκάρουμε. Από αυτές τις στιγμές μπορεί να κριθεί ολόκληρη η ζωή μας. Αν τις αφήσουμε να μας προσπεράσουν θα μείνουμε πάντα με την απορία του ‘τι θα γινόταν αν...’ η οποία θα μας ακολουθά για πάντα.

Τελικά υπάρχει πάντοτε μία κατάλληλη στιγμή για οτιδήποτε. Μόνο που αυτή δεν ορίζεται από χρονικά πλαίσια, ούτε άγραφους κανόνες λογικής, παρα μόνο από το ένστικτο.

Η κατάλληλη στιγμή έρχεται όποτε το νιώσουμε.