Παρασκευή 8 Αυγούστου 2014

Αόρατοι άνθρωποι



Κάποιες φορές εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ ξεροκέφαλοι και εγωϊστές. Σε τέτοιο σημείο που δε μπορούμε να δούμε καθαρά μπροστά μας. Το μόνο που βλέπουμε είναι το ‘ιδανικό’ όραμα ενός μέλλοντος που έχουμε πλάσει οι ίδιοι μέσα από τις προσδοκίες και τα όνειρα μας, άσχετα αν αυτό το μέλλον τις περισσότερες φορές δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Είμαστε τόσο αλαζόνες που νομίζουμε οχι μόνο οτι μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον, αλλα και να το πλάσουμε σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες. Και η ματιά στο δικό μας ‘ιδανικό’ αύριο βλέπει μονάχα αυτό που θέλουμε εμείς, αφήνοντας κάποιες από επιλογή ανεξερεύνητες πτυχές της ζωής μας αόρατες.

Ας μιλήσουμε λιγάκι για ανθρώπους, καθώς η συναναστροφή μας με αυτούς ορίζει σε μεγάλο βαθμό την αντίληψη μας για τον κόσμο. Κοιτώντας μέσα απο την επιφάνεια σημαντικών εμπειριών στη ζωή μας, πάντοτε βρίσκονται τριγύρω κάποιοι άνθρωποι που έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο για την έκβαση και την εξελιξή της, άσχετα αν εμείς δεν ήμασταν τότε ικανοί να αντιληφθούμε ούτε τη παρουσία τους. Πολλά χρόνια μετα, όταν η ωριμότητα παίρνει τη θέση της αλαζονείας, κοιτώντας πίσω συνειδητοποιούμε το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξαν αυτοί οι αφανείς ήρωες που ήρθαν κι έφυγαν από τη ζωή μας τόσο σιωπηλά που ουτε καν τους πήραμε χαμπάρι. Η επιρροή τους τρομακτική. Ο αντίκτυπος τους στις ζωές μας απίστευτος. Κι όμως, τότε που βρίσκονταν καθημερινά ανάμεσα στα πόδια μας δε τους δώσαμε καμία σημασία. Γιατί; Γιατί νομίζαμε οτι ξέρουμε ποιος στα αλήθεια νοιαζόταν για εμάς. Γιατί νομίζαμε οτι μπορούμε να ελέγξουμε τη μοίρα μας και να τη σμιλεύσουμε κατά βούληση. Γιατί νομίζαμε οτι όλος ο κόσμος ήταν στα πόδια μας, οτι είμαστε αθάνατοι. Και με αυτό το τρόπο, μετά από λίγο καιρό, αυτοί οι άνθρωποι εξαφανίστηκαν από τη ζωή μας το ίδιο σιωπηλά, αφήνοντας ένα τεράστιο κενό, το οποίο και συνειδητοποιήσαμε μόνο όταν πέσαμε μέσα του. Γιατί τότε ματώσαμε και πονέσαμε. Και κανείς δεν ήταν πλέον εκεί για εμάς.

Άνθρωποι.

Άνθρωποι απλοί, σεμνοί και ταπεινοί. Άνθρωποι που περνάνε από τις ζωές μας απαρατήρητοι,σχεδόν αόρατοι. Και δεν είναι παρα μόνο όταν έχουν φύγει μακριά, που συνειδητοποιούμε την επίδραση και τη σημασία που είχαν στη ζωή μας και το πόσο πολύ θα τους θέλαμε κοντά μας για πάντα. Όμως είναι πλέον αργά καθώς η ματαιοδοξία και ο εγωισμός έχουν για μια ακόμα φορά κάνει τη δουλειά τους. Ανθρώπους που προσπαθούμε καθημερινά να έχουμε δίπλα μας με το τρόπο που θέλουμε εμείς και έτσι χάνουμε πρώτα την εμπιστοσύνη τους και μετά τους ίδιους. Και λίγο αργότερα χάνουμε το βασικό μας στόχο.

Χάνουμε το νόημα της ζωής.

Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε στην άκρη τις όποιες αδυναμίες μας. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας για να δούμε λίγο παραπέρα από τη συμβατική σφαίρα της πραγματικότητας. Αν προσπαθήσουμε να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές θα ανακαλύψουμε ένα σωρό μικρές, φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες που θα κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη. Και σιγά σιγά όλοι θα συναντήσουμε τα πιο σημαντικά άτομα που συναντήσαμε ποτέ μας, που ήταν πάντοτε εκεί για εμάς αλλά εμείς αρνούμασταν να τους δούμε.

Τετάρτη 16 Ιουλίου 2014

Ψεύτικη ζωή



Οι σχέσεις των ανθρώπων, όπως και η ζωή, περνάνε κρίση και μάλιστα μεγάλη. Ιδιαίτερα στην εποχή μας, που η τεχνολογία παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο πως επικοινωνούμε μεταξύ μας, τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα. Η σταδιακή ακύρωση της προσωπικής επαφής και η ‘ασφάλεια’ της συζήτησης με κάποιον άνθρωπο μέσα από μια οθόνη υπολογιστή και πίσω από ένα πληκτρολόγιο έχουν διαταράξει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα να κρίνουμε τους ανθρώπους με το ένστικτο που έχουμε από τη φύση μας ως ανθρώπινα όντα. Η έλλειψη αλληλεπίδρασης και τριβής πρόσωπο με πρόσωπο μεταξύ μας έχει πλήξει ανεπανόρθωτα ζωτικές έννοιες για τις ζωές μας όπως συναίσθημα, η διαίσθηση και το ένστικτο, αντικαθιστώντας τα με κενά και αδυναμίες, ειδικά στις νεότερες γενιές. Το μυαλό σταματάει να λειτουργεί με το τρόπο που γνώριζε και σιγά σιγά μετατρέπεται σε ένα άβουλο ‘μηχάνημα’ που δε μπορεί να ξεχωρίσει τη φαντασία από τη πραγματικότητα.

Αποπροσανατολισμένοι απο το τι πραγματικά είναι σημαντικό για εμάς, πορευόμαστε σε ενα μοναχικό δρόμο οπου ισχύει μονάχα οτι ορίζουμε εμείς ως σημαντικό. Μιλάμε και συναναστρεφόμαστε καθημερινά με ανθρώπους, που στη πλειονότητα των περιπτώσεων δε γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για αυτούς. Δε γνωρίζουμε ουτε καν το τόνο της φωνής τους και όμως θεωρούμε πως παίζουν σημαντικό ρόλο στις ζωές μας. Και μέσα στη σύγχυση της πραγματικής ζωής με τη διαδικτυακή, αφήνουμε να περάσουν απο δίπλα μας πραγματικά σημαντικά πρόσωπα και χειροπιαστές καταστάσεις. Κάπου εκεί ξεκινάει και η συναισθηματική σύγχυση, που μας φέρνει πολλά βήματα πίσω, στερώντας μας την ικανότητα να χειριστούμε αληθινά βιώματα.

Όταν ο φανταστικός τεχνολογικός μικρόκοσμος του καθένα μας αρχίζει και μεγαλώνει τόσο ωστε να αρχίσει να μπλέκεται με τη πραγματικότητα αρχίζουμε αυτόματα και σκεφτόμαστε πιο μηχανικά. Τα αρχέγονα ένστικτα αποδυναμώνονται, στερώντας μας την ικανότητα να προστατέψουμε τον εαυτό μας συναισθηματικά και να λάβουμε αποφάσεις. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε τι είναι καλό για εμάς και τι όχι. Η υπερβολική δόση τεχνολογίας στερεί από τον άνθρωπο την ικανότητα να σκέφτεται για τον εαυτό του, καθώς πλέον αυτή τη δουλεια την έχει αναλάβει ένας υπολογιστής που σιγά σιγά ‘εκπαιδεύει’ τον άνθρωπο να κλείνεται στον εαυτό του και να ξεχνάει να σκέφτεται. Η κοινωνική δικτύωση περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα παγιδεύοντας σταδιακά τους ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους και αφήνοντας τους με τη ψευδαίσθηση οτι έχουν πραγματική ζωή. Πολλοί από αυτούς μάλιστα, βλέπουν με αυτό το τρόπο το ‘εγώ’ τους να επιβεβαιώνεται κάθε φορά που αναφέρουν κάτι δημόσια ή ανεβάζουν κάποια φωτογραφία που τυχαίνει κάποιας σχετικής αποδοχής, κάτι που απο οτι φαίνεται είναι αρκετό για να τους κάνει να αισθανθούν σημαντικοί.

Κι εδώ γεννιούνται ερωτήματα. Σημαντικοί για ποιον; Μήπως το πραγματικό πρόβλημα είναι αλλού;

Μήπως χάσαμε το μέτρο;

Η πραγματική ζωή είναι εκει έξω. Με το γέλιο, το κλάμα, τη χαρά, τη λύπη, την απογοήτευση, την ανακούφιση, την ελπίδα. Συναισθήματα και καταστάσεις που δεν είναι δυνατό να αναπαραχθούν μέσα από ένα πληκτρολόγιο. Η πραγματική ζωή είναι γεμάτη χρώματα, μυρωδιές, εμπειρίες. Είναι τουλάχιστον θλιβερό να ανακαλύπτεις πως ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι χτίζουν τη ζωή τους πλεον γύρω από το ψέμα της τεχνολογίας και της κοινωνικής δικτύωσης. Ένα ψέμα που οι ίδιοι χτίζουν με κόπο και προσπαθούν να συντηρήσουν με μεγάλη προσπάθεια.
Φίλοι που δε γνώρισες ποτέ, εμπειρίες που ποτε δεν έζησες και γύρω σου τέσσερις τοίχοι που σε χωρίζουν από την αλήθεια. Μια αλήθεια που θα μάθεις μόνο αν κάνεις το μεγάλο βήμα να κλείσεις τον υπολογιστή σου έστω για μια μέρα.

Τη ζωή τη ζεις, δε τη πληκτρολογείς.

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

Η αναζήτηση της κατάλληλης στιγμής



Η ζωή είναι γεμάτη διλήμματα στα οποία κυριαρχεί σχεδόν μόνιμα η διαμάχη του σωστού με το λάθος. Οχι απαραίτητα για το αν θα είναι σωστή ή λάθος η επιλογή, αλλά για το ποιά είναι η καταλληλότερη στιγμή για να την κάνουμε.

Ο μύθος της ‘κατάλληλης στιγμής’ λοιπόν. Υπάρχει κατάλληλη στιγμή για να συμβεί κάτι; Ας επεκτείνουμε λίγο αυτή τη σκέψη καθώς δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται αρχικά. Μπορούμε να ελέγξουμε τη μοίρα; Την ίδια τη ζωή; Οι περισσότεροι από εμάς αυτό νομίζουμε και μάλιστα το επιδιώκουμε, με αποτέλεσμα να χάνουμε το ένα τρένο μετά το άλλο περιμένοντας στη στάση να κρίνουμε το ποιο είναι το καταλληλότερο για να επιβιβαστούμε. Ανθρώπινη φύση. Αμφιβολία. Αλαζονεία. Εγωϊσμός. Νομίζουμε οτι μπορούμε να ελέγξουμε τη μοίρα και αυτή μας τιμωρεί αφήνοντας μας να κοιτάμε λυπημένοι αυτά που χάσαμε να προχωράνε και να εξελίσσονται. Και μέχρι να κλείσουν οι πληγές μας και να πάρουμε βαθιά ανάσα για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας, άλλο ένα τρένο περνάει χαμένο και χάνεται βαθιά μέσα στη δίνη του χρόνου, μπροστά στα μάτια μας.

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις. Ποτέ δε θα μάθουμε τι θα μπορούσαμε να ζήσουμε αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε ρίσκα. Τα ρίσκα είναι επικίνδυνα και κάποιες στιγμές πονάνε περισσότερο και από τις πραγματικές εμπειρίες. Και συχνά είμαστε τόσο ευάλωτοι από τα σημάδια που μας άφησαν οι προηγούμενες εμπειρίες μας, που δε τολμάμε να ρισκάρουμε από το φόβο μήπως πονέσουμε ξανά, ξεχνώντας πως η αξία και η ομορφιά της ζωής επανεκτιμώνται μέσα από το πόνο. Δε παίρνουμε ρίσκα και αφήνουμε τη ζωή να μας προσπερνάει. Αφήνουμε τις μεγαλύτερες ευκαιρίες, τους μεγαλύτερους έρωτες, τα πράγματα που πάντα θέλαμε να κάνουμε ή να γίνουμε να μας προσπερνάνε περιμένοντας τη ‘κατάλληλη στιγμή’.

Η ‘κατάλληλη στιγμή’ δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δικαιολογία για να καλύψουμε τις αδυναμίες μας. Για πολλοστή φορά ο εγωϊσμός και ο φόβος μπαίνουν μπροστά και μας οδηγούν. Και το στενάχωρο είναι οτι το γνωρίζουμε και οι ίδιοι. Ξέρουμε πάντα ποιος είναι ο σωστός δρόμος για εμάς αλλά δε τολμάμε να τον ακολουθήσουμε θεωρώντας οτι δεν ήρθε ακόμα η κατάλληλη στιγμή για να το κάνουμε. Φοβόμαστε για τις δυσκολίες που τυχόν θα αντιμετωπίσουμε και διαλέγουμε τον εύκολο δρόμο, αυτόν της φυγής, προφασιζόμενοι οτι θα τον ακολουθήσουμε όταν θα έρθει η ώρα που θα κρίνουμε εμείς (και όχι το ένστικτο μας) σωστή. Και αν τη στιγμή εκείνη που περνάει φευγαλέα αυτή η σκέψη από το μυαλό μας και εγκαταλείπουμε τη προσπάθεια, ερχόταν κάποιος μέσα στο μυαλό μας και μας πίεζε να εκτιμήσουμε στιγμιαία το πότε θα έρθει επιτέλους αυτή η πολυπόθητη ‘κατάλληλη στιγμή’ τι θα του απαντούσαμε;

Αν οχι τώρα, τότε πότε; Κι αν αύριο είναι πολύ αργά; Αν την αμέσως επόμενη στιγμή είναι πλέον πολύ αργά;

Τελικά όλα κρέμονται απο μια κλωστή. Τα πάντα εξαρτώνται από τη μία και μόνο στιγμή στην οποία παίρνουμε ενστικτωδώς την απόφαση να κάνουμε πέρα τους φόβους μας και να τολμήσουμε και να ρισκάρουμε. Από αυτές τις στιγμές μπορεί να κριθεί ολόκληρη η ζωή μας. Αν τις αφήσουμε να μας προσπεράσουν θα μείνουμε πάντα με την απορία του ‘τι θα γινόταν αν...’ η οποία θα μας ακολουθά για πάντα.

Τελικά υπάρχει πάντοτε μία κατάλληλη στιγμή για οτιδήποτε. Μόνο που αυτή δεν ορίζεται από χρονικά πλαίσια, ούτε άγραφους κανόνες λογικής, παρα μόνο από το ένστικτο.

Η κατάλληλη στιγμή έρχεται όποτε το νιώσουμε.

Παρασκευή 16 Μαΐου 2014

Πόρτες



Έχουμε μιλήσει πολλές φορές στο παρελθόν για επιλογές και το πως ορίζουν τη ζωή μας. Επιλογές που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα πορεία μας και το ποιόν μας σαν άνθρωποι. Επιλογές που λειτούργησαν είτε σαν λάδι, είτε σαν άμμος στο μηχανισμό που οδηγεί τη ζωή μας. Όλα όμως είναι τζόγος. Ποντάρουμε είτε στο ένστικτο, είτε στη λογική. Το τι θα νικήσει στο τέλος δεν εξαρτάται δυστυχώς απο εμάς.

Πορευόμαστε σε ένα αχανή διάδρομο από κλειστές πόρτες. Πόρτες παντού, μπροστά και πίσω, δεξιά και αριστερά, σε κάθε γωνία, σε κάθε σταυροδρόμι. Πόρτες που είτε δεν άνοιξαν ποτέ, είτε τις κλείσαμε εμείς κάποτε και πετάξαμε μακριά το κλειδί. Και γύρω απο τις πόρτες αιωρείται αιώνια η αμφιβολία. Ο φόβος. Τι κρύβεται απο πίσω τους; Ξέρουμε ή νομίζουμε οτι ξέρουμε; Μια ματιά στις πόρτες που αφήσαμε πίσω μας κλειστές μας θυμίζει το ποιοι ήμασταν και τι μας έφερε μεχρι εδώ. Ο φόβος και η αμφιβολία επιστρέφει. Ξαφνικά έρχεται στο μυαλό ένα ζεστό αίσθημα απο τον παράδεισο που κάποτε κρυβόταν πίσω απο μια από αυτές τις πόρτες. Ένας παράδεισος που μετατράπηκε σε κόλαση μόλις λίγα λεπτά προτου η πόρτα κλείσει. Ξανά αμφιβολία...μήπως ο παράδεισος δε χάθηκε αλλα αναδομήθηκε μέσα από τις στάχτες του παρελθόντος; Μήπως η ελπίδα δε χάθηκε αλλα έμεινε κλεισμένη πίσω από την πόρτα; Μήπως πρέπει να ξανανοίξει;

Μια ματιά στις πόρτες που βρίσκονται μπροστά σε κάνει να αναθεωρήσεις. Τι βρίσκεται από πίσω τους; Ποιος άραγε γνωρίζει; Χάος. Έρεβος. Ανοίγεις μια τυχαία. Σκοτάδι. Το απόλυτο κενό. Τολμάς να το διαβείς; Είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου; Είσαι έτοιμος να θρέψεις μια νέα ελπίδα μέσα σου; Φόβος ξανά. Την κλείνεις και γυρνάς ξανά πίσω. Δε τολμάς να παραδεχτείς ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό οτι η πόρτα που βρίσκεται πίσω σου έκλεισε για πάντα. Μετά από λίγα λεπτά σκέψης ξαναγυρνάς μπροστά στη πόρτα που μόλις πριν λίγο είχες ανοίξει αποφασισμένος πλέον να τη διαβείς. Και αυτή όμως έκλεισε για πάντα. Είχες την ευκαιρία σου και την έχασες. Ο χρόνος και η ζωή δε χαρίζεται σε κανέναν. Τι κρυβόταν πίσω της άραγε; Ένας νέος παράδεισος ή μια νέα κόλαση; Τώρα πια δε θα μάθεις ποτέ. Φόβος για άλλη μια φορά. Και το βλέμμα ξαναγυρνάει μοιραία στις πόρτες του παρελθόντoς.

Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Κινούμαστε μέσα σε ένα λαβύρινθο από πόρτες προσπαθώντας να αποδομήσουμε και να οριοθετήσουμε ένα καλά οργανωμένο χάος που θα μας οδηγήσει στη πύλη του δικού μας παραδείσου. Ο μόνος δρόμος είναι μπροστά. Δεν υπάρχουν πολυτέλειες για δεύτερες σκέψεις. Οι πόρτες που κλείνουν πίσω μας, κλείνουν για κάποιο λόγο και ποτε δε ξαναγυρνάμε σε αυτές. Αν χρειαστεί να επιστρέψουμε, τότε η ζωή θα φέρει τη συγκεκριμένη πόρτα ξανά μπροστά μας, με άλλα δεδομένα και άλλο υπόβαθρο. Τα πισωγυρίσματα σε χαμένες υποθέσεις του παρελθόντος το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας αποπροσανατολίζουν και ναι μας οδηγούν σε φαύλους κύκλους. Ο δρόμος βρίσκεται μπροστά και όπως και ο χρόνος, ποτέ δε γυρίζει πίσω. Όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο σύντομα θα βρούμε το δρόμο μας στο λαβύρινθο. Και τόσο πιο σύντομα θα ανοίξουμε τη πόρτα που ονειρευόμασταν μια ολόκληρη ζωή.

Επιλογές που κλείνουν και ανοίγουν πόρτες. Κλειδιά στα χέρια μας. Απεριόριστη δύναμη που είμαστε ανίκανοι να την ελέγξουμε. Η δύναμη να ελέγξουμε το μέλλον. Το πρώτο βήμα για να το καταφέρουμε είναι να κοιτάξουμε με θάρρος προς το μέρος του. 

Μπροστά, οχι πίσω.

Τετάρτη 2 Απριλίου 2014

Ταξίδι



Ορισμένες φορές κοιτάω πίσω στη μέχρι τώρα πορεία μου και τρομάζω. Όχι τόσο απο αυτά που βλέπω αλλά από το ύψος του βουνού που ανέβηκα. Χάος. Ίλιγγος. Και την ίδια στιγμή αναρωτιέμαι αν θα έκανα τις ίδιες επιλογές όταν ξεκινούσα, αν ήξερα τι πρόκειται να περάσω. Πιστεύω πως όλοι λίγο πολύ έχουμε κάνει αυτή τη σκέψη. Και νομίζω οτι αυτή τη φορά η απάντηση έρχεται στο μυαλό μας σχεδόν αυτόματα...’με τίποτα!’.

Είναι όμως έτσι;

Ξαφνικά βρίσκομαι αντιμέτωπος με αντικρουόμενα συναισθήματα. Όμορφες και άσχημες εικόνες έρχονται στο μυαλό, αρώματα απο άλλες εποχές αναδύονται στην άβυσσο του ασυνείδητου και συνειδητοποιώ οτι βρίσκομαι ξαφνικά αντιμέτωπος με το παρελθόν και τις επιλογές που θα έκανα αν τότε ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Την αμέσως επόμενη στιγμή συνειδητοποιώ πως δε θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα αν δεν είχαν προηγηθεί όλα αυτά που πέρασαν μόλις μπροστα από τα μάτια μου στη δίνη ενός δευτερολέπτου. Ταυτόχρονα κάθε πικρία για το παρελθόν γίνεται παράσημο, κάθε κακή στιγμή μετατρέπεται σε γλυκιά μελαγχολία, κάθε χαρούμενη στιγμή ξαναζωντανεύει. Και όλος ο κόσμος γεμίζει χρώματα από το ταξίδι που προηγήθηκε. Και το αίσθημα που μένει είναι μονάχα ο άνεμος της αλλαγής του εαυτού σου μέσα στα χρόνια που σου χαϊδεύει το πρόσωπο. Και τότε είμαι πλέον σίγουρος πως όλη η διαδρομή άξιζε τον κόπο.

Η διαδρομή δεν είναι σχεδον ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα και κόκκινα χαλιά. Μόνος του ο καθένας μας κατακτά τη θέση που του αξίζει σε αυτή τη δύσβατη αναρρίχηση της πορείας προς τη ζωή. Εμείς θέτουμε τους στόχους και τα όριά μας. Εμείς γεννάμε και ορίζουμε τα δικά μας όνειρα. Απο εκεί και πέρα είναι στο χέρι μας το αν θα τα κυνηγήσουμε ή αν θα τα αφήσουμε να παραμείνουν όνειρα. Στο δρόμο υπάρχουν εμπόδια που πληγώνουν και αφήνουν σημάδια, το καθένα με τη δικιά του αξία. Κάθε τραύμα γίνεται μάθημα. Κάθε πληγή θωράκιζει ή αποθαρρύνει τον καθένα απο εμάς ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του. Η θλίψη γίνεται σύντροφος. Η απογοήτευση επίσης. Η χαρά και η ευτυχία αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη αξία μέσα από τις κακουχίες, το ίδιο και οι εμπειρίες. Κάποιοι δεν αντέχουν και τα παρατάνε. Κάποιοι άλλοι πεισμώνουν και συνεχίζουν καταβάλλοντας μεγαλύτερη προσπάθεια. Όλοι όμως, μετά από χρόνια θα έχουν να πουν με νοσταλγία μια μεγάλη ιστορία για τη προσωπική τους περιπέτεια που τους έκανε αυτούς που είναι. Και όλοι ανεξαιρέτως θα εκτιμήσουν την αξία του ταξιδιού όταν αυτό θα έχει πλεον τελειώσει. Η έτσι θα νομίζουν, γιατί το ταξίδι αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Ουτε καν στην άλλη ζωή.

Και αν υπάρξουν κάποιοι λίγοι τυχεροί που καταφέρνουν να δουν πραγματικά το τέλος και να κατακτήσουν κάθε στόχο που έθεσαν, τότε αυτοί έχουν να αντιμετωπίσουν ένα αδιέξοδο χάος. Θα πρέπει να βρουν νέες προκλήσεις, νέους προορισμούς. Να αναζητήσουν νέα πράγματα. Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Η κατάκτηση ενός στόχου είναι τρομακτική εμπειρία, καθώς αφήνει τους ανήσυχους ανθρώπους με ένα αίσθημα κενού, στερώντας τους την αγωνία της προσπάθειας κατακτησης του. Είναι και αυτό όμως ένα μέρος του όλου παιχνιδιού που λέγεται ζωή. Ένας τρόπος να εκτιμήσεις ότι σου δίνεται η ευκαιρία να κατακτήσεις, ακόμα και αν φοβάσαι να το κάνεις. Πάντα υπάρχει κέρδος στη πορεία προς τους στόχους μας, άσχετα αν αυτό δε μπορούμε να το καταλάβουμε εκείνη τη στιγμή. Γι αυτό πρέπει πάντα να έχουμε το κουράγιο να κυνηγάμε τα όνειρα μας.

Κλείνω με μια μικρή συμβουλή...αν έχεις τη παραμικρή αμφιβολία ή φόβο για αυτό που πας να ξεκινήσεις θυμήσου...σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός.

Τώρα και πάντα.