Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

Η αναζήτηση της κατάλληλης στιγμής



Η ζωή είναι γεμάτη διλήμματα στα οποία κυριαρχεί σχεδόν μόνιμα η διαμάχη του σωστού με το λάθος. Οχι απαραίτητα για το αν θα είναι σωστή ή λάθος η επιλογή, αλλά για το ποιά είναι η καταλληλότερη στιγμή για να την κάνουμε.

Ο μύθος της ‘κατάλληλης στιγμής’ λοιπόν. Υπάρχει κατάλληλη στιγμή για να συμβεί κάτι; Ας επεκτείνουμε λίγο αυτή τη σκέψη καθώς δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται αρχικά. Μπορούμε να ελέγξουμε τη μοίρα; Την ίδια τη ζωή; Οι περισσότεροι από εμάς αυτό νομίζουμε και μάλιστα το επιδιώκουμε, με αποτέλεσμα να χάνουμε το ένα τρένο μετά το άλλο περιμένοντας στη στάση να κρίνουμε το ποιο είναι το καταλληλότερο για να επιβιβαστούμε. Ανθρώπινη φύση. Αμφιβολία. Αλαζονεία. Εγωϊσμός. Νομίζουμε οτι μπορούμε να ελέγξουμε τη μοίρα και αυτή μας τιμωρεί αφήνοντας μας να κοιτάμε λυπημένοι αυτά που χάσαμε να προχωράνε και να εξελίσσονται. Και μέχρι να κλείσουν οι πληγές μας και να πάρουμε βαθιά ανάσα για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας, άλλο ένα τρένο περνάει χαμένο και χάνεται βαθιά μέσα στη δίνη του χρόνου, μπροστά στα μάτια μας.

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις. Ποτέ δε θα μάθουμε τι θα μπορούσαμε να ζήσουμε αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε ρίσκα. Τα ρίσκα είναι επικίνδυνα και κάποιες στιγμές πονάνε περισσότερο και από τις πραγματικές εμπειρίες. Και συχνά είμαστε τόσο ευάλωτοι από τα σημάδια που μας άφησαν οι προηγούμενες εμπειρίες μας, που δε τολμάμε να ρισκάρουμε από το φόβο μήπως πονέσουμε ξανά, ξεχνώντας πως η αξία και η ομορφιά της ζωής επανεκτιμώνται μέσα από το πόνο. Δε παίρνουμε ρίσκα και αφήνουμε τη ζωή να μας προσπερνάει. Αφήνουμε τις μεγαλύτερες ευκαιρίες, τους μεγαλύτερους έρωτες, τα πράγματα που πάντα θέλαμε να κάνουμε ή να γίνουμε να μας προσπερνάνε περιμένοντας τη ‘κατάλληλη στιγμή’.

Η ‘κατάλληλη στιγμή’ δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δικαιολογία για να καλύψουμε τις αδυναμίες μας. Για πολλοστή φορά ο εγωϊσμός και ο φόβος μπαίνουν μπροστά και μας οδηγούν. Και το στενάχωρο είναι οτι το γνωρίζουμε και οι ίδιοι. Ξέρουμε πάντα ποιος είναι ο σωστός δρόμος για εμάς αλλά δε τολμάμε να τον ακολουθήσουμε θεωρώντας οτι δεν ήρθε ακόμα η κατάλληλη στιγμή για να το κάνουμε. Φοβόμαστε για τις δυσκολίες που τυχόν θα αντιμετωπίσουμε και διαλέγουμε τον εύκολο δρόμο, αυτόν της φυγής, προφασιζόμενοι οτι θα τον ακολουθήσουμε όταν θα έρθει η ώρα που θα κρίνουμε εμείς (και όχι το ένστικτο μας) σωστή. Και αν τη στιγμή εκείνη που περνάει φευγαλέα αυτή η σκέψη από το μυαλό μας και εγκαταλείπουμε τη προσπάθεια, ερχόταν κάποιος μέσα στο μυαλό μας και μας πίεζε να εκτιμήσουμε στιγμιαία το πότε θα έρθει επιτέλους αυτή η πολυπόθητη ‘κατάλληλη στιγμή’ τι θα του απαντούσαμε;

Αν οχι τώρα, τότε πότε; Κι αν αύριο είναι πολύ αργά; Αν την αμέσως επόμενη στιγμή είναι πλέον πολύ αργά;

Τελικά όλα κρέμονται απο μια κλωστή. Τα πάντα εξαρτώνται από τη μία και μόνο στιγμή στην οποία παίρνουμε ενστικτωδώς την απόφαση να κάνουμε πέρα τους φόβους μας και να τολμήσουμε και να ρισκάρουμε. Από αυτές τις στιγμές μπορεί να κριθεί ολόκληρη η ζωή μας. Αν τις αφήσουμε να μας προσπεράσουν θα μείνουμε πάντα με την απορία του ‘τι θα γινόταν αν...’ η οποία θα μας ακολουθά για πάντα.

Τελικά υπάρχει πάντοτε μία κατάλληλη στιγμή για οτιδήποτε. Μόνο που αυτή δεν ορίζεται από χρονικά πλαίσια, ούτε άγραφους κανόνες λογικής, παρα μόνο από το ένστικτο.

Η κατάλληλη στιγμή έρχεται όποτε το νιώσουμε.

Παρασκευή 16 Μαΐου 2014

Πόρτες



Έχουμε μιλήσει πολλές φορές στο παρελθόν για επιλογές και το πως ορίζουν τη ζωή μας. Επιλογές που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα πορεία μας και το ποιόν μας σαν άνθρωποι. Επιλογές που λειτούργησαν είτε σαν λάδι, είτε σαν άμμος στο μηχανισμό που οδηγεί τη ζωή μας. Όλα όμως είναι τζόγος. Ποντάρουμε είτε στο ένστικτο, είτε στη λογική. Το τι θα νικήσει στο τέλος δεν εξαρτάται δυστυχώς απο εμάς.

Πορευόμαστε σε ένα αχανή διάδρομο από κλειστές πόρτες. Πόρτες παντού, μπροστά και πίσω, δεξιά και αριστερά, σε κάθε γωνία, σε κάθε σταυροδρόμι. Πόρτες που είτε δεν άνοιξαν ποτέ, είτε τις κλείσαμε εμείς κάποτε και πετάξαμε μακριά το κλειδί. Και γύρω απο τις πόρτες αιωρείται αιώνια η αμφιβολία. Ο φόβος. Τι κρύβεται απο πίσω τους; Ξέρουμε ή νομίζουμε οτι ξέρουμε; Μια ματιά στις πόρτες που αφήσαμε πίσω μας κλειστές μας θυμίζει το ποιοι ήμασταν και τι μας έφερε μεχρι εδώ. Ο φόβος και η αμφιβολία επιστρέφει. Ξαφνικά έρχεται στο μυαλό ένα ζεστό αίσθημα απο τον παράδεισο που κάποτε κρυβόταν πίσω απο μια από αυτές τις πόρτες. Ένας παράδεισος που μετατράπηκε σε κόλαση μόλις λίγα λεπτά προτου η πόρτα κλείσει. Ξανά αμφιβολία...μήπως ο παράδεισος δε χάθηκε αλλα αναδομήθηκε μέσα από τις στάχτες του παρελθόντος; Μήπως η ελπίδα δε χάθηκε αλλα έμεινε κλεισμένη πίσω από την πόρτα; Μήπως πρέπει να ξανανοίξει;

Μια ματιά στις πόρτες που βρίσκονται μπροστά σε κάνει να αναθεωρήσεις. Τι βρίσκεται από πίσω τους; Ποιος άραγε γνωρίζει; Χάος. Έρεβος. Ανοίγεις μια τυχαία. Σκοτάδι. Το απόλυτο κενό. Τολμάς να το διαβείς; Είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου; Είσαι έτοιμος να θρέψεις μια νέα ελπίδα μέσα σου; Φόβος ξανά. Την κλείνεις και γυρνάς ξανά πίσω. Δε τολμάς να παραδεχτείς ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό οτι η πόρτα που βρίσκεται πίσω σου έκλεισε για πάντα. Μετά από λίγα λεπτά σκέψης ξαναγυρνάς μπροστά στη πόρτα που μόλις πριν λίγο είχες ανοίξει αποφασισμένος πλέον να τη διαβείς. Και αυτή όμως έκλεισε για πάντα. Είχες την ευκαιρία σου και την έχασες. Ο χρόνος και η ζωή δε χαρίζεται σε κανέναν. Τι κρυβόταν πίσω της άραγε; Ένας νέος παράδεισος ή μια νέα κόλαση; Τώρα πια δε θα μάθεις ποτέ. Φόβος για άλλη μια φορά. Και το βλέμμα ξαναγυρνάει μοιραία στις πόρτες του παρελθόντoς.

Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Κινούμαστε μέσα σε ένα λαβύρινθο από πόρτες προσπαθώντας να αποδομήσουμε και να οριοθετήσουμε ένα καλά οργανωμένο χάος που θα μας οδηγήσει στη πύλη του δικού μας παραδείσου. Ο μόνος δρόμος είναι μπροστά. Δεν υπάρχουν πολυτέλειες για δεύτερες σκέψεις. Οι πόρτες που κλείνουν πίσω μας, κλείνουν για κάποιο λόγο και ποτε δε ξαναγυρνάμε σε αυτές. Αν χρειαστεί να επιστρέψουμε, τότε η ζωή θα φέρει τη συγκεκριμένη πόρτα ξανά μπροστά μας, με άλλα δεδομένα και άλλο υπόβαθρο. Τα πισωγυρίσματα σε χαμένες υποθέσεις του παρελθόντος το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας αποπροσανατολίζουν και ναι μας οδηγούν σε φαύλους κύκλους. Ο δρόμος βρίσκεται μπροστά και όπως και ο χρόνος, ποτέ δε γυρίζει πίσω. Όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο σύντομα θα βρούμε το δρόμο μας στο λαβύρινθο. Και τόσο πιο σύντομα θα ανοίξουμε τη πόρτα που ονειρευόμασταν μια ολόκληρη ζωή.

Επιλογές που κλείνουν και ανοίγουν πόρτες. Κλειδιά στα χέρια μας. Απεριόριστη δύναμη που είμαστε ανίκανοι να την ελέγξουμε. Η δύναμη να ελέγξουμε το μέλλον. Το πρώτο βήμα για να το καταφέρουμε είναι να κοιτάξουμε με θάρρος προς το μέρος του. 

Μπροστά, οχι πίσω.

Τετάρτη 2 Απριλίου 2014

Ταξίδι



Ορισμένες φορές κοιτάω πίσω στη μέχρι τώρα πορεία μου και τρομάζω. Όχι τόσο απο αυτά που βλέπω αλλά από το ύψος του βουνού που ανέβηκα. Χάος. Ίλιγγος. Και την ίδια στιγμή αναρωτιέμαι αν θα έκανα τις ίδιες επιλογές όταν ξεκινούσα, αν ήξερα τι πρόκειται να περάσω. Πιστεύω πως όλοι λίγο πολύ έχουμε κάνει αυτή τη σκέψη. Και νομίζω οτι αυτή τη φορά η απάντηση έρχεται στο μυαλό μας σχεδόν αυτόματα...’με τίποτα!’.

Είναι όμως έτσι;

Ξαφνικά βρίσκομαι αντιμέτωπος με αντικρουόμενα συναισθήματα. Όμορφες και άσχημες εικόνες έρχονται στο μυαλό, αρώματα απο άλλες εποχές αναδύονται στην άβυσσο του ασυνείδητου και συνειδητοποιώ οτι βρίσκομαι ξαφνικά αντιμέτωπος με το παρελθόν και τις επιλογές που θα έκανα αν τότε ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Την αμέσως επόμενη στιγμή συνειδητοποιώ πως δε θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα αν δεν είχαν προηγηθεί όλα αυτά που πέρασαν μόλις μπροστα από τα μάτια μου στη δίνη ενός δευτερολέπτου. Ταυτόχρονα κάθε πικρία για το παρελθόν γίνεται παράσημο, κάθε κακή στιγμή μετατρέπεται σε γλυκιά μελαγχολία, κάθε χαρούμενη στιγμή ξαναζωντανεύει. Και όλος ο κόσμος γεμίζει χρώματα από το ταξίδι που προηγήθηκε. Και το αίσθημα που μένει είναι μονάχα ο άνεμος της αλλαγής του εαυτού σου μέσα στα χρόνια που σου χαϊδεύει το πρόσωπο. Και τότε είμαι πλέον σίγουρος πως όλη η διαδρομή άξιζε τον κόπο.

Η διαδρομή δεν είναι σχεδον ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα και κόκκινα χαλιά. Μόνος του ο καθένας μας κατακτά τη θέση που του αξίζει σε αυτή τη δύσβατη αναρρίχηση της πορείας προς τη ζωή. Εμείς θέτουμε τους στόχους και τα όριά μας. Εμείς γεννάμε και ορίζουμε τα δικά μας όνειρα. Απο εκεί και πέρα είναι στο χέρι μας το αν θα τα κυνηγήσουμε ή αν θα τα αφήσουμε να παραμείνουν όνειρα. Στο δρόμο υπάρχουν εμπόδια που πληγώνουν και αφήνουν σημάδια, το καθένα με τη δικιά του αξία. Κάθε τραύμα γίνεται μάθημα. Κάθε πληγή θωράκιζει ή αποθαρρύνει τον καθένα απο εμάς ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του. Η θλίψη γίνεται σύντροφος. Η απογοήτευση επίσης. Η χαρά και η ευτυχία αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη αξία μέσα από τις κακουχίες, το ίδιο και οι εμπειρίες. Κάποιοι δεν αντέχουν και τα παρατάνε. Κάποιοι άλλοι πεισμώνουν και συνεχίζουν καταβάλλοντας μεγαλύτερη προσπάθεια. Όλοι όμως, μετά από χρόνια θα έχουν να πουν με νοσταλγία μια μεγάλη ιστορία για τη προσωπική τους περιπέτεια που τους έκανε αυτούς που είναι. Και όλοι ανεξαιρέτως θα εκτιμήσουν την αξία του ταξιδιού όταν αυτό θα έχει πλεον τελειώσει. Η έτσι θα νομίζουν, γιατί το ταξίδι αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Ουτε καν στην άλλη ζωή.

Και αν υπάρξουν κάποιοι λίγοι τυχεροί που καταφέρνουν να δουν πραγματικά το τέλος και να κατακτήσουν κάθε στόχο που έθεσαν, τότε αυτοί έχουν να αντιμετωπίσουν ένα αδιέξοδο χάος. Θα πρέπει να βρουν νέες προκλήσεις, νέους προορισμούς. Να αναζητήσουν νέα πράγματα. Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Η κατάκτηση ενός στόχου είναι τρομακτική εμπειρία, καθώς αφήνει τους ανήσυχους ανθρώπους με ένα αίσθημα κενού, στερώντας τους την αγωνία της προσπάθειας κατακτησης του. Είναι και αυτό όμως ένα μέρος του όλου παιχνιδιού που λέγεται ζωή. Ένας τρόπος να εκτιμήσεις ότι σου δίνεται η ευκαιρία να κατακτήσεις, ακόμα και αν φοβάσαι να το κάνεις. Πάντα υπάρχει κέρδος στη πορεία προς τους στόχους μας, άσχετα αν αυτό δε μπορούμε να το καταλάβουμε εκείνη τη στιγμή. Γι αυτό πρέπει πάντα να έχουμε το κουράγιο να κυνηγάμε τα όνειρα μας.

Κλείνω με μια μικρή συμβουλή...αν έχεις τη παραμικρή αμφιβολία ή φόβο για αυτό που πας να ξεκινήσεις θυμήσου...σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός.

Τώρα και πάντα.

Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

Σκοτεινά παραμύθια



Η αλήθεια ξετυλίγεται μέσα στα χρόνια. Τα παραμύθια που μας λέγανε μικροί είχαν πάντα καλό τέλος και πρωταγωνιστές που πάλευαν για το δίκαιο και το ηθικό. Μεγαλώσαμε με αυτό το ιδανικό πρότυπο για τη ζωή, οτι όλα είναι αγνά και ηθικά και οτι στο τέλος το καλό πάντα θριαμβεύει. Μεγαλώνοντας ξυπνήσαμε απότομα αντικρύζοντας με τρόμο την αλήθεια.Υποκρισία παντού, κακία, εγωισμοί. Ψέματα, ψέματα κι ακόμα περισσότερα ψέματα. Δε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος για τις προθέσεις του διπλανού του, ούτε για τους σκοπούς του. Παίζουμε όλοι ένα σκοτεινό ρόλο στο πάλκο του παραλόγου. Στις σχέσεις μας, φιλικές ή οτιδήποτε άλλο περάσαμε πολλά. Πληγωθήκαμε πολλές φορές. Δακρύσαμε. Πάθαμε αλλά δε μάθαμε. Ίσως είναι όλα θέμα χαρακτήρα τελικά.

Γι’αυτό κι εγώ πλέον κρατάω μια ασφαλή απόσταση από όλα αυτά μέχρι να βεβαιωθώ οτι δε θα ξαναπέσω στην ίδια παγίδα. Δεν αποστασοποιούμαι. Δεν αρνούμαι. Δεν αποχωρώ. Δεν δειλιάζω. Αυτές οι συμπεριφορές ανήκουν στο παρελθόν, όταν ακόμα οι εμπειρίες ήταν τόσο νέες και φρέσκες που πλήγωναν με το παραμικρό και μας έκοβαν τα φτερά. Τώρα τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Προστατεύω τον εαυτό μου από την απληστία και την αχαριστία των ανθρώπων. Παρακολουθώ, αξιολογώ και εισέρχομαι στο προσκήνιο όταν πλέον βεβαιώνομαι. Η μάλλον σχεδόν καθώς η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη που κανείς δε μπορεί να είναι βέβαιος για τίποτα. Ούτε καν για τον ίδιο του τον εαυτό.

Ορισμένες φορές χάνομαι από τα μάτια των ανθρώπων συνειδητά  για να δω ποιος θα ενδιαφερθεί να με αναζητήσει. Πονάω για αυτούς που νοιάζομαι και ας νομίζουν οτι ισχύει το αντίθετο. Υποφέρω σιωπηλά μαζί τους και ας μη το ξέρουν. Περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα, ένα σημείο ζωής. Χαμογελάω συνεχώς για να κρύψω τη θλίψη. Και πολλές φορές μένω κλεισμένος στο σκοτάδι ξορκίζοντας τις σκέψεις δημιουργώντας το δικό μου ιδανικό κόσμο μονάχα με ένα χαρτί και ένα στυλό.

Έψαξα πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελα. Πόνεσα περισσότερο από όσο άντεχα. Θυσίασα πολύ περισσότερα από όσα είχα. Έδωσα ακόμα περισσότερα, όχι από υποχρέωση αλλα επειδή έτσι ένιωθα. Σκέφτηκα πολύ. Στο τέλος έμεινα με μία απορία που μετατράπηκε σε παράπονο...πόσοι το εκτίμησαν; Πόσοι έδωσαν σημασία στις προσπάθειες αυτές; Στις περισσότερες περιπτώσεις οι περισσότεροι συνέχισαν ανενόχλητοι το δρόμο τους χωρίς να πουν ουτε ενα ‘ευχαριστώ’. Ακόμα κι αυτό θα ήταν αρκετό. Δε το έκαναν όμως; Γιατί;

Γιατί άραγε;

Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό. Αλλα και να υπήρχε σίγουρα δε θα με ικανοποιούσε. Όμως θα ήθελα να την ακούσω γιατί είμαι σίγουρος οτι θα αποτελούσε απλά μια δικαιολογία σαν όλες τις άλλες που έχουμε μάθει να λέμε καθημερινά. Και δε θα στενοχωριόμουν. Απλά θα γέλαγα. Η εικόνα που έχω πλάσει για τον ιδανικό κόσμο, εκείνο των παραμυθιών, μπορεί να είναι σχεδόν ουτοπική αλλα αυτό δε δίνει σε κανένα το δικαίωμα να δηλητηριάζει τη πεποίθηση οτι αυτό το κατεστημένο μπορεί με κάποιο τρόπο να αλλάξει. Και αυτή η πεποίθηση είναι που τρέφει τη φλόγα της ελπίδας μέσα σε πολλούς από εμάς. Για τους υπόλοιπους θα υπάρξει σωτηρία μόνο όταν αυτοί το θελήσουν.

Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2014

Ιστορίες που δεν έχουν ποτέ ειπωθεί...



Η ζωή είναι γεμάτη από εμπειρίες, καλές και κακές. Οι εμπειρίες αποτελούν το μέλλον που μετατρέπεται σε παρόν και σιγά σιγα τις αφήνουμε πίσω, κρατώντας βαθιά στην ψυχή μας μία μικρή ιστορία από τη καθεμιά. Ιστορίες σαν αυτές που περιγράφουν οι συγγραφείς, οι ποιητές και οι σκηνοθέτες στα έργα τους. Ιστορίες καθημερινές, ανθρώπινες, σκληρές και τρυφερές, όμορφες και άσχημες. Ή καμια φορά και όλα αυτά μαζί.

Λένε οτι οι πιο όμορφες ιστορίες συνήθως έχουν άσχημο τέλος και πληγώνουν πολύ. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι ιστορίες που δεν έχουν τέλος και πονάνε ακόμα περισσότερο. Και αυτό συμβαίνει γιατί συνήθως το τέλος που δε μάθαμε ποτέ ζωντανεύει μέσα στα ανείπωτα βάθη της ψυχής και του μυαλού με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, πλάθοντας μια ολόκληρη πραγματικότητα που, αν και περνάει μπροστά από τα μάτια μας μόνο για μια στιγμή, είναι τόσο αληθοφανής που θα ορκιζόμασταν οτι συνέβη στα αλήθεια. Και όσο και αν πονάει το αγκάθι που πάντα μένει καρφωμένο μέσα μας μετά από μια ιστορία με όχι τόσο αίσιο τέλος, τόσο πολύ μεγαλώνει και καρφώνεται ακόμα βαθύτερα όταν προέρχεται από μια ιστορία που ποτέ δεν τελείωσε.

Ίσως όμως και ποτέ να μην άρχισε. Ποιός μπορεί να ξέρει; Κανένας άλλος από αυτόν που την έζησε. Και το τέλος που ποτέ δεν έμαθε γεννάει συνεχώς ερωτήματα και ανάμικτα συναισθήματα που καίνε μέσα μας.  

Μερικές ιστορίες ίσως να μην έχουν ειπωθεί ποτέ.

Αναμνήσεις, αμφιβολίες, πόνος, μελαγχολία. Λέξεις τόσο συνυφασμένες η μία με την άλλη που θαρρείς οτι γεννήθηκαν μαζί. Κι όμως, όσο και να μη θέλουμε να ζούμε μέσα σε τέτοιες καταστάσεις, όσο και να πιεζόμαστε σωματικά και ψυχολογικά από το άδοξο τέλος μιας ιστορίας που αλλιώς φανταζόμασταν οτι θα καταλήξει και αλλιώς κατέληξε, όλη η ομορφιά της ζωής κρύβεται μέσα στις εμπειρίες που αποκομίζουμε από αυτές. Και σηκωνόμαστε ξανά, προχωρόντας στο δρόμο προς την αιωνιότητα δυνατότεροι από ποτέ, κρατώντας ένα ακόμη τρόπαιο. Ένα ακόμη τραύμα. Μία ακόμα γλυκιά πληγή που μας σημάδεψε για πάντα. Μία ακόμα εμπειρία, που η σωστή της χρήση θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε και να βελτιώσουμε το χαρακτήρα μας και τη προσωπική μας ζωή.

Μια ακόμα ιστορία, μεγάλη ή μικρή, όμορφη ή άσχημη.

Το παρόν γίνεται παρελθόν και οι ιστορίες αναμνήσεις. Οι αναμνήσεις γίνονται εμπειρίες και οι εμπειρίες σοφία. Και πάντοτε πρέπει να θυμόμαστε πως όταν θα χρειαστεί να αναθεωρήσουμε μια κατάσταση, να ζητήσουμε βοήθεια ή κάποια συμβουλή, ακόμα και να χρειαστεί να κρατηθούμε από κάπου, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ανατρέξουμε στο βιβλίο της ζωής μας. Αρκεί μόνο να έχουμε φροντίσει να συγγράψουμε αρκετά κεφάλαια. Ήμασταν εκεί, το είδαμε, το ζήσαμε. Ας μάθουμε λοιπόν από τα λάθη μας και από τις εμπειρίες μας. Από τις ιστορίες της ζωής μας, της δικής μας ζωής.


Ίσως τελικά οι πιο όμορφες ιστορίες πραγματικά να μην έχουν ειπωθεί ποτέ. Και ίσως έτσι να είναι καλύτερα.