Παρασκευή 16 Μαΐου 2014

Πόρτες



Έχουμε μιλήσει πολλές φορές στο παρελθόν για επιλογές και το πως ορίζουν τη ζωή μας. Επιλογές που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα πορεία μας και το ποιόν μας σαν άνθρωποι. Επιλογές που λειτούργησαν είτε σαν λάδι, είτε σαν άμμος στο μηχανισμό που οδηγεί τη ζωή μας. Όλα όμως είναι τζόγος. Ποντάρουμε είτε στο ένστικτο, είτε στη λογική. Το τι θα νικήσει στο τέλος δεν εξαρτάται δυστυχώς απο εμάς.

Πορευόμαστε σε ένα αχανή διάδρομο από κλειστές πόρτες. Πόρτες παντού, μπροστά και πίσω, δεξιά και αριστερά, σε κάθε γωνία, σε κάθε σταυροδρόμι. Πόρτες που είτε δεν άνοιξαν ποτέ, είτε τις κλείσαμε εμείς κάποτε και πετάξαμε μακριά το κλειδί. Και γύρω απο τις πόρτες αιωρείται αιώνια η αμφιβολία. Ο φόβος. Τι κρύβεται απο πίσω τους; Ξέρουμε ή νομίζουμε οτι ξέρουμε; Μια ματιά στις πόρτες που αφήσαμε πίσω μας κλειστές μας θυμίζει το ποιοι ήμασταν και τι μας έφερε μεχρι εδώ. Ο φόβος και η αμφιβολία επιστρέφει. Ξαφνικά έρχεται στο μυαλό ένα ζεστό αίσθημα απο τον παράδεισο που κάποτε κρυβόταν πίσω απο μια από αυτές τις πόρτες. Ένας παράδεισος που μετατράπηκε σε κόλαση μόλις λίγα λεπτά προτου η πόρτα κλείσει. Ξανά αμφιβολία...μήπως ο παράδεισος δε χάθηκε αλλα αναδομήθηκε μέσα από τις στάχτες του παρελθόντος; Μήπως η ελπίδα δε χάθηκε αλλα έμεινε κλεισμένη πίσω από την πόρτα; Μήπως πρέπει να ξανανοίξει;

Μια ματιά στις πόρτες που βρίσκονται μπροστά σε κάνει να αναθεωρήσεις. Τι βρίσκεται από πίσω τους; Ποιος άραγε γνωρίζει; Χάος. Έρεβος. Ανοίγεις μια τυχαία. Σκοτάδι. Το απόλυτο κενό. Τολμάς να το διαβείς; Είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου; Είσαι έτοιμος να θρέψεις μια νέα ελπίδα μέσα σου; Φόβος ξανά. Την κλείνεις και γυρνάς ξανά πίσω. Δε τολμάς να παραδεχτείς ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό οτι η πόρτα που βρίσκεται πίσω σου έκλεισε για πάντα. Μετά από λίγα λεπτά σκέψης ξαναγυρνάς μπροστά στη πόρτα που μόλις πριν λίγο είχες ανοίξει αποφασισμένος πλέον να τη διαβείς. Και αυτή όμως έκλεισε για πάντα. Είχες την ευκαιρία σου και την έχασες. Ο χρόνος και η ζωή δε χαρίζεται σε κανέναν. Τι κρυβόταν πίσω της άραγε; Ένας νέος παράδεισος ή μια νέα κόλαση; Τώρα πια δε θα μάθεις ποτέ. Φόβος για άλλη μια φορά. Και το βλέμμα ξαναγυρνάει μοιραία στις πόρτες του παρελθόντoς.

Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Κινούμαστε μέσα σε ένα λαβύρινθο από πόρτες προσπαθώντας να αποδομήσουμε και να οριοθετήσουμε ένα καλά οργανωμένο χάος που θα μας οδηγήσει στη πύλη του δικού μας παραδείσου. Ο μόνος δρόμος είναι μπροστά. Δεν υπάρχουν πολυτέλειες για δεύτερες σκέψεις. Οι πόρτες που κλείνουν πίσω μας, κλείνουν για κάποιο λόγο και ποτε δε ξαναγυρνάμε σε αυτές. Αν χρειαστεί να επιστρέψουμε, τότε η ζωή θα φέρει τη συγκεκριμένη πόρτα ξανά μπροστά μας, με άλλα δεδομένα και άλλο υπόβαθρο. Τα πισωγυρίσματα σε χαμένες υποθέσεις του παρελθόντος το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας αποπροσανατολίζουν και ναι μας οδηγούν σε φαύλους κύκλους. Ο δρόμος βρίσκεται μπροστά και όπως και ο χρόνος, ποτέ δε γυρίζει πίσω. Όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο σύντομα θα βρούμε το δρόμο μας στο λαβύρινθο. Και τόσο πιο σύντομα θα ανοίξουμε τη πόρτα που ονειρευόμασταν μια ολόκληρη ζωή.

Επιλογές που κλείνουν και ανοίγουν πόρτες. Κλειδιά στα χέρια μας. Απεριόριστη δύναμη που είμαστε ανίκανοι να την ελέγξουμε. Η δύναμη να ελέγξουμε το μέλλον. Το πρώτο βήμα για να το καταφέρουμε είναι να κοιτάξουμε με θάρρος προς το μέρος του. 

Μπροστά, οχι πίσω.

Τετάρτη 2 Απριλίου 2014

Ταξίδι



Ορισμένες φορές κοιτάω πίσω στη μέχρι τώρα πορεία μου και τρομάζω. Όχι τόσο απο αυτά που βλέπω αλλά από το ύψος του βουνού που ανέβηκα. Χάος. Ίλιγγος. Και την ίδια στιγμή αναρωτιέμαι αν θα έκανα τις ίδιες επιλογές όταν ξεκινούσα, αν ήξερα τι πρόκειται να περάσω. Πιστεύω πως όλοι λίγο πολύ έχουμε κάνει αυτή τη σκέψη. Και νομίζω οτι αυτή τη φορά η απάντηση έρχεται στο μυαλό μας σχεδόν αυτόματα...’με τίποτα!’.

Είναι όμως έτσι;

Ξαφνικά βρίσκομαι αντιμέτωπος με αντικρουόμενα συναισθήματα. Όμορφες και άσχημες εικόνες έρχονται στο μυαλό, αρώματα απο άλλες εποχές αναδύονται στην άβυσσο του ασυνείδητου και συνειδητοποιώ οτι βρίσκομαι ξαφνικά αντιμέτωπος με το παρελθόν και τις επιλογές που θα έκανα αν τότε ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Την αμέσως επόμενη στιγμή συνειδητοποιώ πως δε θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα αν δεν είχαν προηγηθεί όλα αυτά που πέρασαν μόλις μπροστα από τα μάτια μου στη δίνη ενός δευτερολέπτου. Ταυτόχρονα κάθε πικρία για το παρελθόν γίνεται παράσημο, κάθε κακή στιγμή μετατρέπεται σε γλυκιά μελαγχολία, κάθε χαρούμενη στιγμή ξαναζωντανεύει. Και όλος ο κόσμος γεμίζει χρώματα από το ταξίδι που προηγήθηκε. Και το αίσθημα που μένει είναι μονάχα ο άνεμος της αλλαγής του εαυτού σου μέσα στα χρόνια που σου χαϊδεύει το πρόσωπο. Και τότε είμαι πλέον σίγουρος πως όλη η διαδρομή άξιζε τον κόπο.

Η διαδρομή δεν είναι σχεδον ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα και κόκκινα χαλιά. Μόνος του ο καθένας μας κατακτά τη θέση που του αξίζει σε αυτή τη δύσβατη αναρρίχηση της πορείας προς τη ζωή. Εμείς θέτουμε τους στόχους και τα όριά μας. Εμείς γεννάμε και ορίζουμε τα δικά μας όνειρα. Απο εκεί και πέρα είναι στο χέρι μας το αν θα τα κυνηγήσουμε ή αν θα τα αφήσουμε να παραμείνουν όνειρα. Στο δρόμο υπάρχουν εμπόδια που πληγώνουν και αφήνουν σημάδια, το καθένα με τη δικιά του αξία. Κάθε τραύμα γίνεται μάθημα. Κάθε πληγή θωράκιζει ή αποθαρρύνει τον καθένα απο εμάς ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του. Η θλίψη γίνεται σύντροφος. Η απογοήτευση επίσης. Η χαρά και η ευτυχία αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη αξία μέσα από τις κακουχίες, το ίδιο και οι εμπειρίες. Κάποιοι δεν αντέχουν και τα παρατάνε. Κάποιοι άλλοι πεισμώνουν και συνεχίζουν καταβάλλοντας μεγαλύτερη προσπάθεια. Όλοι όμως, μετά από χρόνια θα έχουν να πουν με νοσταλγία μια μεγάλη ιστορία για τη προσωπική τους περιπέτεια που τους έκανε αυτούς που είναι. Και όλοι ανεξαιρέτως θα εκτιμήσουν την αξία του ταξιδιού όταν αυτό θα έχει πλεον τελειώσει. Η έτσι θα νομίζουν, γιατί το ταξίδι αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Ουτε καν στην άλλη ζωή.

Και αν υπάρξουν κάποιοι λίγοι τυχεροί που καταφέρνουν να δουν πραγματικά το τέλος και να κατακτήσουν κάθε στόχο που έθεσαν, τότε αυτοί έχουν να αντιμετωπίσουν ένα αδιέξοδο χάος. Θα πρέπει να βρουν νέες προκλήσεις, νέους προορισμούς. Να αναζητήσουν νέα πράγματα. Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Η κατάκτηση ενός στόχου είναι τρομακτική εμπειρία, καθώς αφήνει τους ανήσυχους ανθρώπους με ένα αίσθημα κενού, στερώντας τους την αγωνία της προσπάθειας κατακτησης του. Είναι και αυτό όμως ένα μέρος του όλου παιχνιδιού που λέγεται ζωή. Ένας τρόπος να εκτιμήσεις ότι σου δίνεται η ευκαιρία να κατακτήσεις, ακόμα και αν φοβάσαι να το κάνεις. Πάντα υπάρχει κέρδος στη πορεία προς τους στόχους μας, άσχετα αν αυτό δε μπορούμε να το καταλάβουμε εκείνη τη στιγμή. Γι αυτό πρέπει πάντα να έχουμε το κουράγιο να κυνηγάμε τα όνειρα μας.

Κλείνω με μια μικρή συμβουλή...αν έχεις τη παραμικρή αμφιβολία ή φόβο για αυτό που πας να ξεκινήσεις θυμήσου...σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός.

Τώρα και πάντα.

Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

Σκοτεινά παραμύθια



Η αλήθεια ξετυλίγεται μέσα στα χρόνια. Τα παραμύθια που μας λέγανε μικροί είχαν πάντα καλό τέλος και πρωταγωνιστές που πάλευαν για το δίκαιο και το ηθικό. Μεγαλώσαμε με αυτό το ιδανικό πρότυπο για τη ζωή, οτι όλα είναι αγνά και ηθικά και οτι στο τέλος το καλό πάντα θριαμβεύει. Μεγαλώνοντας ξυπνήσαμε απότομα αντικρύζοντας με τρόμο την αλήθεια.Υποκρισία παντού, κακία, εγωισμοί. Ψέματα, ψέματα κι ακόμα περισσότερα ψέματα. Δε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος για τις προθέσεις του διπλανού του, ούτε για τους σκοπούς του. Παίζουμε όλοι ένα σκοτεινό ρόλο στο πάλκο του παραλόγου. Στις σχέσεις μας, φιλικές ή οτιδήποτε άλλο περάσαμε πολλά. Πληγωθήκαμε πολλές φορές. Δακρύσαμε. Πάθαμε αλλά δε μάθαμε. Ίσως είναι όλα θέμα χαρακτήρα τελικά.

Γι’αυτό κι εγώ πλέον κρατάω μια ασφαλή απόσταση από όλα αυτά μέχρι να βεβαιωθώ οτι δε θα ξαναπέσω στην ίδια παγίδα. Δεν αποστασοποιούμαι. Δεν αρνούμαι. Δεν αποχωρώ. Δεν δειλιάζω. Αυτές οι συμπεριφορές ανήκουν στο παρελθόν, όταν ακόμα οι εμπειρίες ήταν τόσο νέες και φρέσκες που πλήγωναν με το παραμικρό και μας έκοβαν τα φτερά. Τώρα τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Προστατεύω τον εαυτό μου από την απληστία και την αχαριστία των ανθρώπων. Παρακολουθώ, αξιολογώ και εισέρχομαι στο προσκήνιο όταν πλέον βεβαιώνομαι. Η μάλλον σχεδόν καθώς η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη που κανείς δε μπορεί να είναι βέβαιος για τίποτα. Ούτε καν για τον ίδιο του τον εαυτό.

Ορισμένες φορές χάνομαι από τα μάτια των ανθρώπων συνειδητά  για να δω ποιος θα ενδιαφερθεί να με αναζητήσει. Πονάω για αυτούς που νοιάζομαι και ας νομίζουν οτι ισχύει το αντίθετο. Υποφέρω σιωπηλά μαζί τους και ας μη το ξέρουν. Περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα, ένα σημείο ζωής. Χαμογελάω συνεχώς για να κρύψω τη θλίψη. Και πολλές φορές μένω κλεισμένος στο σκοτάδι ξορκίζοντας τις σκέψεις δημιουργώντας το δικό μου ιδανικό κόσμο μονάχα με ένα χαρτί και ένα στυλό.

Έψαξα πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελα. Πόνεσα περισσότερο από όσο άντεχα. Θυσίασα πολύ περισσότερα από όσα είχα. Έδωσα ακόμα περισσότερα, όχι από υποχρέωση αλλα επειδή έτσι ένιωθα. Σκέφτηκα πολύ. Στο τέλος έμεινα με μία απορία που μετατράπηκε σε παράπονο...πόσοι το εκτίμησαν; Πόσοι έδωσαν σημασία στις προσπάθειες αυτές; Στις περισσότερες περιπτώσεις οι περισσότεροι συνέχισαν ανενόχλητοι το δρόμο τους χωρίς να πουν ουτε ενα ‘ευχαριστώ’. Ακόμα κι αυτό θα ήταν αρκετό. Δε το έκαναν όμως; Γιατί;

Γιατί άραγε;

Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό. Αλλα και να υπήρχε σίγουρα δε θα με ικανοποιούσε. Όμως θα ήθελα να την ακούσω γιατί είμαι σίγουρος οτι θα αποτελούσε απλά μια δικαιολογία σαν όλες τις άλλες που έχουμε μάθει να λέμε καθημερινά. Και δε θα στενοχωριόμουν. Απλά θα γέλαγα. Η εικόνα που έχω πλάσει για τον ιδανικό κόσμο, εκείνο των παραμυθιών, μπορεί να είναι σχεδόν ουτοπική αλλα αυτό δε δίνει σε κανένα το δικαίωμα να δηλητηριάζει τη πεποίθηση οτι αυτό το κατεστημένο μπορεί με κάποιο τρόπο να αλλάξει. Και αυτή η πεποίθηση είναι που τρέφει τη φλόγα της ελπίδας μέσα σε πολλούς από εμάς. Για τους υπόλοιπους θα υπάρξει σωτηρία μόνο όταν αυτοί το θελήσουν.

Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2014

Ιστορίες που δεν έχουν ποτέ ειπωθεί...



Η ζωή είναι γεμάτη από εμπειρίες, καλές και κακές. Οι εμπειρίες αποτελούν το μέλλον που μετατρέπεται σε παρόν και σιγά σιγα τις αφήνουμε πίσω, κρατώντας βαθιά στην ψυχή μας μία μικρή ιστορία από τη καθεμιά. Ιστορίες σαν αυτές που περιγράφουν οι συγγραφείς, οι ποιητές και οι σκηνοθέτες στα έργα τους. Ιστορίες καθημερινές, ανθρώπινες, σκληρές και τρυφερές, όμορφες και άσχημες. Ή καμια φορά και όλα αυτά μαζί.

Λένε οτι οι πιο όμορφες ιστορίες συνήθως έχουν άσχημο τέλος και πληγώνουν πολύ. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι ιστορίες που δεν έχουν τέλος και πονάνε ακόμα περισσότερο. Και αυτό συμβαίνει γιατί συνήθως το τέλος που δε μάθαμε ποτέ ζωντανεύει μέσα στα ανείπωτα βάθη της ψυχής και του μυαλού με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, πλάθοντας μια ολόκληρη πραγματικότητα που, αν και περνάει μπροστά από τα μάτια μας μόνο για μια στιγμή, είναι τόσο αληθοφανής που θα ορκιζόμασταν οτι συνέβη στα αλήθεια. Και όσο και αν πονάει το αγκάθι που πάντα μένει καρφωμένο μέσα μας μετά από μια ιστορία με όχι τόσο αίσιο τέλος, τόσο πολύ μεγαλώνει και καρφώνεται ακόμα βαθύτερα όταν προέρχεται από μια ιστορία που ποτέ δεν τελείωσε.

Ίσως όμως και ποτέ να μην άρχισε. Ποιός μπορεί να ξέρει; Κανένας άλλος από αυτόν που την έζησε. Και το τέλος που ποτέ δεν έμαθε γεννάει συνεχώς ερωτήματα και ανάμικτα συναισθήματα που καίνε μέσα μας.  

Μερικές ιστορίες ίσως να μην έχουν ειπωθεί ποτέ.

Αναμνήσεις, αμφιβολίες, πόνος, μελαγχολία. Λέξεις τόσο συνυφασμένες η μία με την άλλη που θαρρείς οτι γεννήθηκαν μαζί. Κι όμως, όσο και να μη θέλουμε να ζούμε μέσα σε τέτοιες καταστάσεις, όσο και να πιεζόμαστε σωματικά και ψυχολογικά από το άδοξο τέλος μιας ιστορίας που αλλιώς φανταζόμασταν οτι θα καταλήξει και αλλιώς κατέληξε, όλη η ομορφιά της ζωής κρύβεται μέσα στις εμπειρίες που αποκομίζουμε από αυτές. Και σηκωνόμαστε ξανά, προχωρόντας στο δρόμο προς την αιωνιότητα δυνατότεροι από ποτέ, κρατώντας ένα ακόμη τρόπαιο. Ένα ακόμη τραύμα. Μία ακόμα γλυκιά πληγή που μας σημάδεψε για πάντα. Μία ακόμα εμπειρία, που η σωστή της χρήση θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε και να βελτιώσουμε το χαρακτήρα μας και τη προσωπική μας ζωή.

Μια ακόμα ιστορία, μεγάλη ή μικρή, όμορφη ή άσχημη.

Το παρόν γίνεται παρελθόν και οι ιστορίες αναμνήσεις. Οι αναμνήσεις γίνονται εμπειρίες και οι εμπειρίες σοφία. Και πάντοτε πρέπει να θυμόμαστε πως όταν θα χρειαστεί να αναθεωρήσουμε μια κατάσταση, να ζητήσουμε βοήθεια ή κάποια συμβουλή, ακόμα και να χρειαστεί να κρατηθούμε από κάπου, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ανατρέξουμε στο βιβλίο της ζωής μας. Αρκεί μόνο να έχουμε φροντίσει να συγγράψουμε αρκετά κεφάλαια. Ήμασταν εκεί, το είδαμε, το ζήσαμε. Ας μάθουμε λοιπόν από τα λάθη μας και από τις εμπειρίες μας. Από τις ιστορίες της ζωής μας, της δικής μας ζωής.


Ίσως τελικά οι πιο όμορφες ιστορίες πραγματικά να μην έχουν ειπωθεί ποτέ. Και ίσως έτσι να είναι καλύτερα.

Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2014

Η βροχή των αστεριών



Αλλαγή του χρόνου. Το ετήσιο ξεκίνημα μιας νέας εποχής. Πνέουν γύρω μας οι άνεμοι της αλλαγής. Ξεκινάει μια νέα χρονιά, μία νέα χρονική περίοδος που βαφτίζεται από τη διάθεση για κάτι διαφορετικό. Κάτι καινούργιο. Αισιοδοξία και χαρά στον αέρα. Μια νοητή χρονική ζώνη που ακυρώνει οτιδήποτε κακό ζήσαμε μέχρι σήμερα και μας τονίζει οτι το μέλλον βρίσκεται μπροστά, αχανές και δυσοίωνο. Κι όμως, αυτές τις μέρες δε φοβόμαστε να κοιτάξουμε στην άβυσσο που χάσκει απειλητική μπροστά μας. Ίσως αυθυποβαλλόμαστε, αλλά υποσυνείδητα φανερώνουμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, μαζί με την ελπίδα και τη λαχτάρα για μία νέα, καλύτερη ζωή.

Ξεκινάει λοιπόν ξανά η αιώνια αναζήτηση. Γνωρίζουμε όμως τι είναι αυτό που αναζητάμε; Μήπως αναζητάμε μια πλασματική ευτυχία για να γεμίσουμε τα κενά που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε; Μήπως αναζητάμε όλα αυτά που ορίζει το σύγχρονο μοντέλο ζωής ως ευτυχία; Ή μήπως τελικά περιπλανιόμαστε στο αιώνιο χάος του χωρόχρονου αναζητώντας αυτό το κάτι που μας λείπει ωστε να αισθανθούμε ολοκληρωμένοι, αλλά που δε μπορέσαμε ποτέ να ορίσουμε;

Αυτό είναι.

Αναζητάμε το άπιαστο. Τη κρυφή μας επιθυμία που γνωρίζουμε πολύ καλά αλλά φοβόμαστε να παραδεχτούμε ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτό που ευχόμαστε να βρεθεί στο δρόμο μας κάθε φορά που κλείνουμε τα μάτια στιγμιαία κάτω από τη βροχή των αστεριών. Αυτό που παρακαλάμε να μας φέρει κάθε νέος χρόνος κάθε φορά που τον καλωσορίζουμε. Το άπιαστο, μακρινό όνειρο που ο καθένας μας ορίζει διαφορετικά μέσα του και που φαίνεται καθαρότερα μπροστά μας αυτές τις πρώτες μέρες του χρόνου. Και που ξεχνάμε το ίδιο εύκολα όσο η ρουτίνα και η απαισιοδοξία παίρνουν ξανά σιγά σιγά τη θέση που δικαιωματικά κατέχουν στη ψυχολογία μας.

Ο χρόνος πετάει μακριά και κάθε νέος χρόνος δίνει τη θέση του σε έναν πιο νέο χωρίς να το καταλάβουμε. Και το δυσοίωνο μέλλον κυριαρχεί πάνω στις ζωές μας, καταπίνοντας λαίμαργα κάθε ακτίνα φωτός. Μέχρι ο τροχός να ξαναγυρίσει και να επιστρέψει (έστω και μηχανικά) η πεποίθηση οτι κάτι νέο πρόκειται να ξεκινήσει και το θετικό συναίσθημα επιτέλους επιστρέψει. Μήπως όμως τελικά όλα είναι στο μυαλό μας;

Ίσως τελικά το άπιαστο που τόσο επιθυμούμε να μην είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε. Ας κρατήσουμε το συναίσθημα ζωντανό και ας κοιτάξουμε λίγο καλύτερα στην άβυσσο, τόσο αισιόδοξα όσο εκείνες τις πρώτες μέρες του χρόνου, χωρίς φόβο. Ίσως κάτι να αχνοφαίνεται μέσα στη καταχνιά. Ίσως...

Σε λίγη ώρα όλα ξεκαθαρίζουν.

Ναι, το άπιαστο όνειρο παίρνει σάρκα και οστά. Και βρίσκεται ακριβώς εκεί που ήταν πάντα. Εκεί που θα είναι πάντα μέχρι να το ανακαλύψουμε.

Κάτω από τη βροχή των αστεριών.