Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

Σκοτεινά παραμύθια



Η αλήθεια ξετυλίγεται μέσα στα χρόνια. Τα παραμύθια που μας λέγανε μικροί είχαν πάντα καλό τέλος και πρωταγωνιστές που πάλευαν για το δίκαιο και το ηθικό. Μεγαλώσαμε με αυτό το ιδανικό πρότυπο για τη ζωή, οτι όλα είναι αγνά και ηθικά και οτι στο τέλος το καλό πάντα θριαμβεύει. Μεγαλώνοντας ξυπνήσαμε απότομα αντικρύζοντας με τρόμο την αλήθεια.Υποκρισία παντού, κακία, εγωισμοί. Ψέματα, ψέματα κι ακόμα περισσότερα ψέματα. Δε μπορεί κανείς να είναι σίγουρος για τις προθέσεις του διπλανού του, ούτε για τους σκοπούς του. Παίζουμε όλοι ένα σκοτεινό ρόλο στο πάλκο του παραλόγου. Στις σχέσεις μας, φιλικές ή οτιδήποτε άλλο περάσαμε πολλά. Πληγωθήκαμε πολλές φορές. Δακρύσαμε. Πάθαμε αλλά δε μάθαμε. Ίσως είναι όλα θέμα χαρακτήρα τελικά.

Γι’αυτό κι εγώ πλέον κρατάω μια ασφαλή απόσταση από όλα αυτά μέχρι να βεβαιωθώ οτι δε θα ξαναπέσω στην ίδια παγίδα. Δεν αποστασοποιούμαι. Δεν αρνούμαι. Δεν αποχωρώ. Δεν δειλιάζω. Αυτές οι συμπεριφορές ανήκουν στο παρελθόν, όταν ακόμα οι εμπειρίες ήταν τόσο νέες και φρέσκες που πλήγωναν με το παραμικρό και μας έκοβαν τα φτερά. Τώρα τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Προστατεύω τον εαυτό μου από την απληστία και την αχαριστία των ανθρώπων. Παρακολουθώ, αξιολογώ και εισέρχομαι στο προσκήνιο όταν πλέον βεβαιώνομαι. Η μάλλον σχεδόν καθώς η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη που κανείς δε μπορεί να είναι βέβαιος για τίποτα. Ούτε καν για τον ίδιο του τον εαυτό.

Ορισμένες φορές χάνομαι από τα μάτια των ανθρώπων συνειδητά  για να δω ποιος θα ενδιαφερθεί να με αναζητήσει. Πονάω για αυτούς που νοιάζομαι και ας νομίζουν οτι ισχύει το αντίθετο. Υποφέρω σιωπηλά μαζί τους και ας μη το ξέρουν. Περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα, ένα σημείο ζωής. Χαμογελάω συνεχώς για να κρύψω τη θλίψη. Και πολλές φορές μένω κλεισμένος στο σκοτάδι ξορκίζοντας τις σκέψεις δημιουργώντας το δικό μου ιδανικό κόσμο μονάχα με ένα χαρτί και ένα στυλό.

Έψαξα πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελα. Πόνεσα περισσότερο από όσο άντεχα. Θυσίασα πολύ περισσότερα από όσα είχα. Έδωσα ακόμα περισσότερα, όχι από υποχρέωση αλλα επειδή έτσι ένιωθα. Σκέφτηκα πολύ. Στο τέλος έμεινα με μία απορία που μετατράπηκε σε παράπονο...πόσοι το εκτίμησαν; Πόσοι έδωσαν σημασία στις προσπάθειες αυτές; Στις περισσότερες περιπτώσεις οι περισσότεροι συνέχισαν ανενόχλητοι το δρόμο τους χωρίς να πουν ουτε ενα ‘ευχαριστώ’. Ακόμα κι αυτό θα ήταν αρκετό. Δε το έκαναν όμως; Γιατί;

Γιατί άραγε;

Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό. Αλλα και να υπήρχε σίγουρα δε θα με ικανοποιούσε. Όμως θα ήθελα να την ακούσω γιατί είμαι σίγουρος οτι θα αποτελούσε απλά μια δικαιολογία σαν όλες τις άλλες που έχουμε μάθει να λέμε καθημερινά. Και δε θα στενοχωριόμουν. Απλά θα γέλαγα. Η εικόνα που έχω πλάσει για τον ιδανικό κόσμο, εκείνο των παραμυθιών, μπορεί να είναι σχεδόν ουτοπική αλλα αυτό δε δίνει σε κανένα το δικαίωμα να δηλητηριάζει τη πεποίθηση οτι αυτό το κατεστημένο μπορεί με κάποιο τρόπο να αλλάξει. Και αυτή η πεποίθηση είναι που τρέφει τη φλόγα της ελπίδας μέσα σε πολλούς από εμάς. Για τους υπόλοιπους θα υπάρξει σωτηρία μόνο όταν αυτοί το θελήσουν.

Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2014

Ιστορίες που δεν έχουν ποτέ ειπωθεί...



Η ζωή είναι γεμάτη από εμπειρίες, καλές και κακές. Οι εμπειρίες αποτελούν το μέλλον που μετατρέπεται σε παρόν και σιγά σιγα τις αφήνουμε πίσω, κρατώντας βαθιά στην ψυχή μας μία μικρή ιστορία από τη καθεμιά. Ιστορίες σαν αυτές που περιγράφουν οι συγγραφείς, οι ποιητές και οι σκηνοθέτες στα έργα τους. Ιστορίες καθημερινές, ανθρώπινες, σκληρές και τρυφερές, όμορφες και άσχημες. Ή καμια φορά και όλα αυτά μαζί.

Λένε οτι οι πιο όμορφες ιστορίες συνήθως έχουν άσχημο τέλος και πληγώνουν πολύ. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι ιστορίες που δεν έχουν τέλος και πονάνε ακόμα περισσότερο. Και αυτό συμβαίνει γιατί συνήθως το τέλος που δε μάθαμε ποτέ ζωντανεύει μέσα στα ανείπωτα βάθη της ψυχής και του μυαλού με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, πλάθοντας μια ολόκληρη πραγματικότητα που, αν και περνάει μπροστά από τα μάτια μας μόνο για μια στιγμή, είναι τόσο αληθοφανής που θα ορκιζόμασταν οτι συνέβη στα αλήθεια. Και όσο και αν πονάει το αγκάθι που πάντα μένει καρφωμένο μέσα μας μετά από μια ιστορία με όχι τόσο αίσιο τέλος, τόσο πολύ μεγαλώνει και καρφώνεται ακόμα βαθύτερα όταν προέρχεται από μια ιστορία που ποτέ δεν τελείωσε.

Ίσως όμως και ποτέ να μην άρχισε. Ποιός μπορεί να ξέρει; Κανένας άλλος από αυτόν που την έζησε. Και το τέλος που ποτέ δεν έμαθε γεννάει συνεχώς ερωτήματα και ανάμικτα συναισθήματα που καίνε μέσα μας.  

Μερικές ιστορίες ίσως να μην έχουν ειπωθεί ποτέ.

Αναμνήσεις, αμφιβολίες, πόνος, μελαγχολία. Λέξεις τόσο συνυφασμένες η μία με την άλλη που θαρρείς οτι γεννήθηκαν μαζί. Κι όμως, όσο και να μη θέλουμε να ζούμε μέσα σε τέτοιες καταστάσεις, όσο και να πιεζόμαστε σωματικά και ψυχολογικά από το άδοξο τέλος μιας ιστορίας που αλλιώς φανταζόμασταν οτι θα καταλήξει και αλλιώς κατέληξε, όλη η ομορφιά της ζωής κρύβεται μέσα στις εμπειρίες που αποκομίζουμε από αυτές. Και σηκωνόμαστε ξανά, προχωρόντας στο δρόμο προς την αιωνιότητα δυνατότεροι από ποτέ, κρατώντας ένα ακόμη τρόπαιο. Ένα ακόμη τραύμα. Μία ακόμα γλυκιά πληγή που μας σημάδεψε για πάντα. Μία ακόμα εμπειρία, που η σωστή της χρήση θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε και να βελτιώσουμε το χαρακτήρα μας και τη προσωπική μας ζωή.

Μια ακόμα ιστορία, μεγάλη ή μικρή, όμορφη ή άσχημη.

Το παρόν γίνεται παρελθόν και οι ιστορίες αναμνήσεις. Οι αναμνήσεις γίνονται εμπειρίες και οι εμπειρίες σοφία. Και πάντοτε πρέπει να θυμόμαστε πως όταν θα χρειαστεί να αναθεωρήσουμε μια κατάσταση, να ζητήσουμε βοήθεια ή κάποια συμβουλή, ακόμα και να χρειαστεί να κρατηθούμε από κάπου, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ανατρέξουμε στο βιβλίο της ζωής μας. Αρκεί μόνο να έχουμε φροντίσει να συγγράψουμε αρκετά κεφάλαια. Ήμασταν εκεί, το είδαμε, το ζήσαμε. Ας μάθουμε λοιπόν από τα λάθη μας και από τις εμπειρίες μας. Από τις ιστορίες της ζωής μας, της δικής μας ζωής.


Ίσως τελικά οι πιο όμορφες ιστορίες πραγματικά να μην έχουν ειπωθεί ποτέ. Και ίσως έτσι να είναι καλύτερα.

Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2014

Η βροχή των αστεριών



Αλλαγή του χρόνου. Το ετήσιο ξεκίνημα μιας νέας εποχής. Πνέουν γύρω μας οι άνεμοι της αλλαγής. Ξεκινάει μια νέα χρονιά, μία νέα χρονική περίοδος που βαφτίζεται από τη διάθεση για κάτι διαφορετικό. Κάτι καινούργιο. Αισιοδοξία και χαρά στον αέρα. Μια νοητή χρονική ζώνη που ακυρώνει οτιδήποτε κακό ζήσαμε μέχρι σήμερα και μας τονίζει οτι το μέλλον βρίσκεται μπροστά, αχανές και δυσοίωνο. Κι όμως, αυτές τις μέρες δε φοβόμαστε να κοιτάξουμε στην άβυσσο που χάσκει απειλητική μπροστά μας. Ίσως αυθυποβαλλόμαστε, αλλά υποσυνείδητα φανερώνουμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, μαζί με την ελπίδα και τη λαχτάρα για μία νέα, καλύτερη ζωή.

Ξεκινάει λοιπόν ξανά η αιώνια αναζήτηση. Γνωρίζουμε όμως τι είναι αυτό που αναζητάμε; Μήπως αναζητάμε μια πλασματική ευτυχία για να γεμίσουμε τα κενά που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε; Μήπως αναζητάμε όλα αυτά που ορίζει το σύγχρονο μοντέλο ζωής ως ευτυχία; Ή μήπως τελικά περιπλανιόμαστε στο αιώνιο χάος του χωρόχρονου αναζητώντας αυτό το κάτι που μας λείπει ωστε να αισθανθούμε ολοκληρωμένοι, αλλά που δε μπορέσαμε ποτέ να ορίσουμε;

Αυτό είναι.

Αναζητάμε το άπιαστο. Τη κρυφή μας επιθυμία που γνωρίζουμε πολύ καλά αλλά φοβόμαστε να παραδεχτούμε ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτό που ευχόμαστε να βρεθεί στο δρόμο μας κάθε φορά που κλείνουμε τα μάτια στιγμιαία κάτω από τη βροχή των αστεριών. Αυτό που παρακαλάμε να μας φέρει κάθε νέος χρόνος κάθε φορά που τον καλωσορίζουμε. Το άπιαστο, μακρινό όνειρο που ο καθένας μας ορίζει διαφορετικά μέσα του και που φαίνεται καθαρότερα μπροστά μας αυτές τις πρώτες μέρες του χρόνου. Και που ξεχνάμε το ίδιο εύκολα όσο η ρουτίνα και η απαισιοδοξία παίρνουν ξανά σιγά σιγά τη θέση που δικαιωματικά κατέχουν στη ψυχολογία μας.

Ο χρόνος πετάει μακριά και κάθε νέος χρόνος δίνει τη θέση του σε έναν πιο νέο χωρίς να το καταλάβουμε. Και το δυσοίωνο μέλλον κυριαρχεί πάνω στις ζωές μας, καταπίνοντας λαίμαργα κάθε ακτίνα φωτός. Μέχρι ο τροχός να ξαναγυρίσει και να επιστρέψει (έστω και μηχανικά) η πεποίθηση οτι κάτι νέο πρόκειται να ξεκινήσει και το θετικό συναίσθημα επιτέλους επιστρέψει. Μήπως όμως τελικά όλα είναι στο μυαλό μας;

Ίσως τελικά το άπιαστο που τόσο επιθυμούμε να μην είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε. Ας κρατήσουμε το συναίσθημα ζωντανό και ας κοιτάξουμε λίγο καλύτερα στην άβυσσο, τόσο αισιόδοξα όσο εκείνες τις πρώτες μέρες του χρόνου, χωρίς φόβο. Ίσως κάτι να αχνοφαίνεται μέσα στη καταχνιά. Ίσως...

Σε λίγη ώρα όλα ξεκαθαρίζουν.

Ναι, το άπιαστο όνειρο παίρνει σάρκα και οστά. Και βρίσκεται ακριβώς εκεί που ήταν πάντα. Εκεί που θα είναι πάντα μέχρι να το ανακαλύψουμε.

Κάτω από τη βροχή των αστεριών.

Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013

Αλήθειες που πονάνε...



Είναι αργά το βράδυ. Κοιτάω έξω από το παράθυρο και βρέχει καταρρακτωδώς. Και μέσα βρέχει. Μέσα μου. Μέσα μας. Συγκεντρώνω το βλέμμα μου στις σταγόνες της βροχής. Είναι ζωντανές μόνο για όσο πέφτουν. Μόνο για τόσο λίγο. Όπως και όλοι μας και ας μη θέλουμε να το παραδεχτούμε ούτε στον εαυτό μας. Πέφτουμε και τότε νιώθουμε οτι υπάρχουμε. Προδιδόμαστε, πληγωνόμαστε, πεθαίνουμε και έτσι μαθαίνουμε να ζούμε. Μέσα στη δίνη των συναισθημάτων που ρέουν σα χείμαρρος το χαρτί και το στυλό είναι η μόνη διέξοδος. Στο μυαλό κυριαρχεί μόνο μία λέξη. Αγάπη. Αναλογίζομαι πόσες φορές την έχω δώσει, πόσες φορές την έχω νιώσει, πόσες φορές έχω ακούσει την έκφραση ‘σ’άγαπώ’. Και τότε ξαφνικά αρχίζω να πέφτω ξανά.

Δεν είναι τουλάχιστον ειρωνικό να σε αγαπούν όλοι αλλά η αγάπη που λαμβάνεις να είναι μηδαμινή;

Βροντή. Η βροχή δυναμώνει. Το στυλό γλιστράει στο χαρτί. Ώρα να πούμε αλήθειες. Για σένα γράφω, που μιλάς χωρίς να σκεφτείς. Αν δεν αντέχεις τις αλήθειες σταμάτα την ανάγνωση τώρα και ζήσε στο ψέμα που σε βολεύει. Σκέψου το για λίγο. Είσαι ακόμα εδώ; Ωραία. Τώρα άκου προσεκτικά. Δε με αγαπάς. Αγαπάς τον εαυτό σου και αυτό που μπορώ να κάνω για σένα. Με αγαπάς με το τρόπο που θες εσύ, οχι με το τρόπο που πρέπει. Με αγαπάς με το τρόπο που σε βολεύει. Όποιος αγαπάει πραγματικά δε το δείχνει με λόγια αλλά με πράξεις. Το διαβάζεις στα μάτια του, όπως άλλωστε και τις μεγαλύτερες αλήθειες. Το βιώνεις και το βιώνει και αυτός. Δίνεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα. Δεν παρεξηγείς. Είσαι πάντα εκεί και περιμένεις. Αναπνέεις. Νιώθεις. Ζεις.

Αντέχεις μερικές ακόμα αλήθειες; Όταν το προσωπικό συμφέρον κι ο εγωισμός μπλέκουν με το αγνό συναίσθημα τότε το αποτέλεσμα φέρνει πληγές που δε κλείνουν ποτέ. Πληγές στα πιο ευαίσθητα στρώματα της ψυχής που πάντα θα αιμορραγούν, βαθιές και αόρατες, που θα υπάρχουν εκεί όσα χρόνια και αν περάσουν. Οι σχέσεις των ανθρώπων, είτε φιλικές, είτε ερωτικές είτε οτιδήποτε άλλο δηλητηριάζονται και καταστρέφονται μονο και μόνο επειδή κανένας δε μπόρεσε να καταλάβει τι σημαίνει να δίνεις χωρίς να περιμένεις ανταμοιβή. Κανένας δε μπόρεσε να διαβάσει την αλήθεια στα μάτια του άλλου. Κανένας δε μπόρεσε να κατανοήσει τη πραγματική έννοια της λέξης ‘αγάπη’.  Ήταν πάντα ο καθένας για τον εαυτό του. Κι όλοι πέφτουν σιγά σιγά, ο ένας μετά τον άλλο, σαν τις σταγόνες της βροχής.

Κι άλλη βροντή, πιο δυνατή. Το στυλό απομακρύνεται από το χαρτί. Η βροχή συνεχίζεται. Οι σταγόνες χαίρονται τη σύντομη ζωή τους και ας γνωρίζουν οτι πέφτουν, κάνοντας αισθητή τη παρουσία τους μόνο όταν φτάνουν στο έδαφος οπότε και πεθαίνουν. Κι άλλη ειρωνεία. Αναλογίζομαι σιωπηλά πόσες φορές έχω πεθάνει και ξανασηκώθηκα χωρίς να βγάλω ούτε αχνα. Χωρίς να το μάθει κανένας. Πόσες ανοιχτές πληγές κουβαλάω κρυμμένες βαθιά, όπως και όλοι μας άλλωστε. Πόσοι συνειδητοποιήσαμε άραγε την αξία αυτής της εμπειρίας; Πόσοι την εκτιμήσαμε κι αναγεννηθήκαμε μέσα από αυτή; Πόσοι μάθαμε πραγματικά να αγαπάμε;

Προσωπικά δε γνωρίζω αν ξέρω ακόμα να αγαπώ. Ξέρω όμως σίγουρα οτι θέλω να μάθω.

Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013

Λόγια και πράξεις



Σήμερα θα ξεκινήσω ανάποδα και άκρως καυστικά. Έχω βαρεθεί τις ψεύτικες υποσχέσεις. Έχω βαρεθεί τα ψεύτικα λόγια.Έχω βαρεθεί να βλέπω ανθρώπους που λένε άλλα με το στόμα και άλλα με τα μάτια. Έχω βαρεθεί να περιμένω συνεχώς κάτι που ποτέ δεν έρχεται. Έχω βαρεθεί τη λέξη ‘θα’.

Ήρθε η ώρα να πάρουμε τη κατάσταση στα χέρια μας. Η ώρα να αλλάξουμε τους κανόνες ξεκινώντας πρώτα από τον εαυτό μας.

Φανταστείτε ένα θεωρητικό κόσμο μέσα στον οποίο θα κυριαρχούσαν τα καθαρά βλέμματα και οι λέξεις ‘υπόσχεση’ και ‘δέσμευση’ θα αποτελούσαν κώδικες τιμής και όχι μια εύηχη αλληλουχία φθόγγων. Ένα κόσμο στον οποίο θα είχαν νόημα οι πράξεις και οχι τα λόγια. Οι δεσμοί των ανθρώπων θα ήταν ισχυρότεροι τόσο σε προσωπικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Ο εγωισμός και το προσωπικό συμφέρον δε θα είχαν φωλιάσει σε τέτοιο βαθμό στο συλλογικό ασυνείδητο του ανθρώπινου τρόπου σκέψης ωστε να θεωρούνται φυσιολογικά στοιχεία της προσωπικότητας του καθενός από εμάς. Οι πραγματικά ανοιχτές καρδιές δε θα θεωρούνταν πια ‘θύματα’ και ‘ρομαντικοί’ (για να μη χρησιμοποιήσω μια πασίγνωστη και δημοφιλέστατη λέξη της ελληνικής αργκό) και δε κανένας δε θα τους αντιμετώπιζε με δισταγμό και προκατάληψη. Ένας τέτοιος κόσμος φυσικά δεν υπάρχει και πιθανότατα δε θα υπάρξει ποτέ. Απλά φανταστείτε τον και ίσως κάποιοι πιάσετε το νόημα.

Μην υπόσχεσαι ποτέ αυτό που δε μπορείς να κάνεις. Όχι άλλα λόγια. Όλοι μας έχουμε χορτάσει από αυτά. Όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας  κατάλοιπα υποσχέσεων και δεσμεύσεων που δε πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Πολλές φορές φερόμαστε κι εμείς με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αγνοώντας τις συνέπειες που θα έχει κάτι τέτοιο στους γύρω μας. Και σιγά σιγά ο κύκλος των υποσχέσεων που ποτέ δε πραγματοποιήθηκαν εισβάλλει στη δίνη του χρόνου φορτώνοντας κατάλοιπα τις ψυχές μας. Κατάλοιπα που μέρα με τη μέρα μετατρέπονται σε παράπονα, απωθημένα και αρνητικά συναισθήματα τα οποία μας πνίγουν και προσπαθώντας να τα διώξουμε αυτά επιστρέφουν πίσω σε μας. Καταλήγουμε έτσι παγιδευμένοι σε ένα φαύλο κύκλο φτάνοντας στο σημείο να μη μπορούμε να εμπιστευτούμε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ας κοιτάξουμε λίγο μέσα μας. Θέλουμε πραγματικά να ζούμε έτσι;

Ο κόσμος που περιγράφηκε παραπάνω μπορεί να μοιάζει ουτοπικός αλλά ουσιαστικά είναι ο κόσμος που μπορούμε να χτίσουμε γύρω μας ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους αναζητώντας την ειλικρίνεια και την αλήθεια στη σκληρή πραγματικότητα στην οποία εκτιθόμαστε καθημερινά. Την αλήθεια η οποία υπάρχει εκεί έξω κρυμμένη βαθιά μέσα στα μάτια των ανθρώπων. Όποιος την αναζητά δε χρειάζεται να ψάξει κάπου αλλού. Έχοντας αυτό ως κριτήριο ας αφήσουμε λίγο στην άκρη τα λόγια και ας αρχίσουμε να μιλάμε με πράξεις γιατί πλέον μόνο αυτές μετράνε.

Πράξεις, όχι λόγια.